Negativitijdmachine

IMG_2412

Laten we het zo zeggen:
Vandaag eindigde minder goed dan hij begon, maar ik heb er wel iets van geleerd.

Dus, als je niet eet, maar huilt, niet lief maar boos bent, gaat de tijd voorbij zonder dat je er erg in hebt, maar vooral zonder dat je kunt dansen voordat je naar bed gaat… De tijd werkt tegen je. Anti-tijd. Je gaat niet vooruit en niet achteruit in de tijd, maar blijft stilstaan in wat je had kunnen beleven.
<dat is een zin die je twee keer moet lezen denk ik>

Ik weet inmiddels wat het is. Ik weet ook hoe ik het om moet zetten in een positivitijdmachine, maar ergens in mij hapert het zo nu en dan. De theorie is er, maar de praktijk moet nog volgen. Goed begin zeg ik en uiteindelijk heb ik zowel mijn bordje als mijn yoghurt nog opgegeten. Maar niet gedanst. Jay wel…

Wel hebben we mijn (ons) favoriete Engelse boekje gelezen over “I see, I see” en dan mogen Jay en ik om en om de schuifjes open doen (je moet er bij zijn denk ik) en dat vinden we superleuk!

Ja, superleuk. Ik kan letterlijk niet wachten de schuifjes open te doen. Dan wordt ik ongeduldig terwijl ik ondertussen wel weet wat er achter zit. Voordeel van kind zijn zeg ik, je blijft altijd nieuwsgierig naar wat er achter het deurtje zit. Elke keer weer. En elke keer weer wordt ik er blij van.

Minder blij wordt ik van ‘Dzjezzie’ de druktemaker. Gelukkig ben ik stoïcijns en eet ongestoord en zonder onderbreking mijn macaroni op en dan kijk ik begerig naar het bordje van ‘Dzjezzie’. Om hem te helpen bedoel ik ;-) en daarna eet ik mijn yoghurt op en mag ik dansen met papa. Dzjezzie kijkt erg betoeterd maar we hebben het duidelijk gezegd en op de klok gewezen en enthousiast en met een glimlach “hup, hup” geroepen, maar het mocht niet baten en resulteerde in blaten van Dzjez.

IMG_2413

Maar toch ben ik trots.
Ondanks alles (huilen, knoeien, roepen, draaien, keren,, …) heeft hij alles opgegeten én wat’ie op de grond had gegooid ook nog opgeruimd. Mijn HELD.

Oh ja, gisteren heeft papa me opgehaald op de Toverhoed en kon hij ook even kijken hoe leuk het daar is. Ik wilde deze keer wel mee, maar nu was het papa die aan het treuzelen was (typisch papa). School, de Toverhoed en ik blij dat ik al groot ben en alles mee kan maken. Schilderen, tekenen, hard zingen en dansen en net doen of ik er al jaren kom. Dat zeiden ze ook tegen mama op de ouderavond: “Hij heeft geen enkele aanpassing of overgang. Het is een echt plug-en-play-kind!” en dan kijkt mama onopvallend, stralend van trots. En ik ook.

IMG_2407

Deze ochtend mocht ik weer naar school en papa heeft me gebracht. Huppelend gaat mijn grote rugzak met mij mee de heuvel van het parkeerterrein af. Net zo veel zin als ik.

Ik bleef heerlijk bij mama! Lang slapen en veel aandacht, de beste ingrediënten voor een winterse woensdagochtend. ‘s Middags is Dzjezzie er weer en kunnen we samen spelen!

Als papa thuis komt gaan we eerst met Siebe bellen. Die heeft zijn arm in het gips want er is een auto tegen zijn fiets aan gereden en bleek de grond weerbarstiger dan zijn pols en hoofd. Dikke buil en een kleine breuk. Zijn lach deed het nog zoals altijd!
Vrijdag komen ze weer.
Mijn zus en broer.
Zin in.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Praat-maar-graagje

IMG_2334

Die titel mocht ik verzinnen, want ik beginmeer en meer te praten. Niet alleen maar onverstaanbare klanken, maar echte woorden met lettergrepen en zo en hele zinnen (met een maximum van 3 woorden, want een mens moet niet overdrijven hè!).

We lopen weer dagen achter op de avonturen die we beleeft hebben, maar dat komt met name door de avonturen. Ons ritme is er bijna door verstoord en daar komt nog bij dat Dzjez naar school gaat, of wat misschien betere het-uitgebreide-bezighheids-leer-en-sociale-vaardigheids-centrum genoemd kan worden, want laten we er eerlijk over zijn: Dzjez is er aan toe!

Die heeft een stel hersens als een uitgedroogde spons in de Sahara! Die heeft input nodig, zoals een verse harde schijf van 1 Petabyte wat  1000000000000000 Bites van een net opgestarte computer. Onze Dzjez dus.

Welcome.
Wat ik wil zeggen is dat ik Jay al die tijd al verstaan heb, maar dat het me opvalt dat andere mensen hem nu ook begrijpen. Dat is handig. Ik zie duidelijk dat hij een grote BOOST doormaakt nu ik niet meer op de crèche ben. Hij neemt duidelijk mijn rol over en gaat aan het eind van de dag alle lokalen af om dag te zeggen. Nou ja!

IMG_2317

Ik heb niet het gevoel dat Jay me overdag mist. Als we hem brengen zwaait hij stoïcijns ‘Dag’ nadat ik toch even mij ronde langs de lokalen heb gedaan en ik zaai dan ‘Dag’ terug, terwijl ik doorga naar school. Daar moet je op tijd zijn en je kunt de auto niet voor de deur parkeren, maar op de parkeerheuvel. Dat betekent dat we eerst nog naar school moet lopen. Ook als het regent! Hoe dan ook, we kunnen heel hard “joeoeoeoeoeoeoe!” als we naar beneden lopen.

Over school vertel k later meer, maar het belangrijkste is dat ik Merel heel erg leuk vind, maar een heel klein beetje moeilijk vind om iets tegen haar te zeggen en dat ik Lotte heb als buddy en die is heel leuk en dat we in de pauzes zo snel als we kunnen onze boterhammen opeten om daarna te kunnen spelen. En als de boterhammen niet op zijn, dan gaan we toch spelen, want in het ‘speciale’ lokaal eten, is niet leuk!

IMG_2356

Wat we dan nog wel moeten vertellen is het superberereuzegezellige weekend met Siebe en Zelda! Die kwamen op vrijdag aan en dan is het een uur feest. Zingen, dansen, gek doen, gillen, lachen, knuffelen. Alsof we een opgewonden veer zijn, die pas stopt als’e uitgewonden is.

Het maakt niet uit hoe lang we elkaar niet zien, het gaat alleen en uitsluitend om de momenten dat we elkaar wel zien. Nu, hier, dat is het en dat is genoeg.

Plug and play.

Toe we zaterdag naar de markt gingen, gingen we toch eerst met mama mee, of ik, en dan volgt Dzjez vanzelf, maar toen ik er achter kwam dat de markt eigenlijk maar saai is, gingen de ‘jongeren’ en papa naar de wallen van de vesting. Daar gebeurt het, daar is het avontuur!

Ik volg Siebe op de voet, want hij is de über-avonturier. Hij weet precies hoe je in de bomen moet klimmen en op de rand boven de gracht moet balanceren zodanig dat ik mijn hart moet vasthouden en moet spelen hoe hij van grote hoogte in een grote diepte is gestort (en ik weer mijn hart moet vasthouden). Kortom we hebben het erg naar ons zin en als ik zo naar de foto’s kijk.

En dan hebben we het nog niet over Zelda. De stille kracht, de creativiteit, de liefde en zorgzaamheid. Daar heb je er niet veel van, maar wij hebben er één. Bovendien is het ONZE zus, iets wat we gewoon nooit meer kwijtraken. Mooi hè?

Ze maakt bovendien staartjes in onze haren. Dat kan er maar één doen…. Precies.

IMG_2349

Zij is dan ook weer degene die bedenkt dat we (Dzjez en ik) in een holle pijp kunnen zitten. “dat is leuk”, denkt ze dan en inderdaad, dat is leuk. Het levert gekke foto’s op in ieder geval!

IMG_2341 IMG_2340

Toen we thuis waren, gingen we in de middag nog naar de speeltuin. Dat is dan weer met Siebe en dan gaan we voetballen. Ik kan al heel goed voetballen en hard achter de bal aanrennen, maar ook een strakke pass schieten. Soms weten we allen niet wie de baas is: Ik of de bal…

Niet alleen schop ik tegen een bal, ik ben ook dansbaar aangelegd. Het liefst iedere avond met Kabouter Plop, maar andere muziek is ook goed.

IMG_2351

Eindelijk mochten we (lees ik) dan met het Buurman en Buurman Hamertje tik spelen. Wat een mooi kano is dat eigenlijk zeg. Je mag smeren met spijkertjes en blikjes en kunt tegelijkertijd hele mooie dingen maken! Dat is wat je noemt educatief speelgoed.

Met de hamer kun je bovendien ook op muren, tafels en Dzjezzies slaan! Alhoewel dat laatste niet echt gewaardeerd word…. Ik noem Dzjez dus Dzjezzie hè en meestal vindt’ie het goed, maar soms ook niet…

IMG_2336

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

De sleutel van Ubud

  

Er waren ook de eerste dagen in Ubud.  Bij aankomst zijn we uitgebreid gaan wandelen en lekker gaan eten in een warung. We waren nog maar net binnen of ik had al 31 nieuwe vrienden bij geschreven in mijn vriendboekje en zat bij de kokkinnen op schoot uien en knoflook te pellen. Het waren lieve mensen dus tiktik ik op hun billetjes om negatieve energie te ‘releasen’….. All in a days job
!

   

 

Na de warung werd het de Balinese dans in het paleis en dat Is niet niks. 

  
   
Jay is eigenlijk ook een ster want je zou kunnen zeggen dat hij het voorprogramma was. Hij liep parmantig rond ( dan weer wel!) en ging iedereen aanraken. Uiteindelijk kreeg hij applaus, werden er fotos gemaakt  en deelde hij handtekeningen uit!

Balinese dansen zijn en indrukwekkend fenomeen die de kunst van lichaams- en mimiek beweging tot het hoogste niveau verheft!

Ik was wel blij dat we uiteindelijk thuis waren, want het was best een lange dag. 

Ik heb nog een lekker aardbeienijsje gegeten, terwijl Jay er helemaal klaar mee was. 

Maar slapen waar voor mij ook een welkome onderbreking van de dag. 

De eerste trip

Ik weet niet of het komt door de onkwetsbaar aanmerking kracht van Papa of de commerciële instelling van bijna iedereen die in het hotel werkt, maar we hadden in No time een trip Geregeld voor de volgende dag. Met veel tempels dus iedereen tevreden. 

Slimme namen geven ze dat aan. Elephant Cave en Holy Spring, dat moest je wel naar toe!

We waren al naar een koffie plantage geweest. Dat hadden ze Loaka koffie. Dat Is uitgepoepte koffie en daar betalen ze veel geld voor. Nou ja!

Ik poep ook goed en dat Is een goed teken zegt papa. Hij heeft er zelfs een spreekwoord voor. “Wie goed poept, die goed ontmoet ” (of de minder gekuiste  versie “Goede stront heeft goud in de mond ” ik bedoel maar. 

   
 De tempels waren ook echt mooi en het was warm. En dan bedoel ik heel warm. Met meer dan 34 graden. Er was zelfs een hitte waarschuwing. Dat zegt wel iets. 

Niet dat ik gelopen heb hoor. Tillen of buggy. Dat Is mijn devies. Ondanks papa zijn tegenwerpingen. Hoort bij de leeftijd, samen met NEE zeggen.


Er was ook een tempel met een heel groot zwembad en fonteinen, maar dat mag je niet zwemmen. Mensen komen er om heilig te worden met allemaal offers buiging en onderdompelingen. Wel bijzonder dat wij dat allemaal niet doen en ons toch happy voelen. Dat over gesproken, de Indonesiërs hebben een mooie toewensing: happy nice day. 

Day is mooi. Niet alleen leuk maar ook nog gelukkig. Dubbel op. 

(De verklaring is denk ik dat ze de ‘v’ uitspreken als ‘p’ dus have a nice day werd hap a nice day) Mooi hè. 
”s avonds hebben we gebeuren in tropical view en werden en passant nog getrakteerd op een ceremoniële processie. Zo maar! We hebben wordt gegeten en Orange juice! Day laatste was het lekkerst, maar we mochten dat maar zeer gedoseerd op drinken van een gedecideerde papa. 
Ach ja. Aldus professor Dzjez

  
Deze was ik vergeten. Mama die haar heilige handen wast in het heilige water nadat we mango hadden gegeten. Handig zeg ik, zegent mama haar water ik een beetje terug. 

  
De epiloog: De held. 

Toen we na het eten thuis kwamen en ik de deur open wilde maken, was de sleutel nergens te vinden. Paniek in de ogen van een ieder, behalve die van mij. Kom zei ik tegen papa, Evan zoeken en zo gezegd zo gedaan. Eerst terug naar het restaurant. Geen sleutel. Niet bij de tafel of op de wc. Dus terug. Onverichte zaken. We schenen met de zaklamp op de grond, want je weet maar nooit een ja! Daar, vlak bij een heel lag hij. De sleutel! Met blije blik gingen we terug naar ons Ubudhuis. Wat een avontuur!

It wie were in moaie tiid

Op de schoorsteenmantel in Japan en Indonesië 

  
Hetz is een tijdje geleden, maar we hebben geen kompjoeter, dus moeten we het van een iPad doen. Niet dat dat niet gaat hoor, maar het is wat meer werk en we moesten even de juiste instellingen vinden. Bovendien vergroot de kans op typefauten. 

De belangrijkste reden is dat we te veel te doen hebben. En als je te veel te doen hebt, blijft er weinig tijd over voor het schrijven van schrijfseltjes (waarvan het een het logische gevolg van het ander is).

   
 
Terwijl ik als deze woorden toevertrouw aan het toetsenbord van de iPad, besef ik me dat ik ook had kunnen schrijven over de gebeurtenissen in plaats van eromheen te lallen, maar dat is nou aeenmaal wat ik doe. Daarbij is het met schrijven omgekeerd als met praten. Met praten gaat het om de stiltes (een kunst die mijn vader tot in de puntjes beheerst) terwijl het met schrijven gaat om de vulling. Schrijf die maar in je notitieboekje.

We zitten dus in Ubud, om precies te zijn achter Monkey Forrest. Dat betekent dat we op ons ontbijt moeten letten anders nemen ze het net zo gemakkelijk voor je mee. Ons hotel heet dan ook McMonkey (geintje, het heet Champlung Sari).  

 Maar vóór de apen zijn we eerst naar de befaamde markt in Ubud geweest. Er zij drie dingen die opvallen: 1. Jay weigert te lopen en roept voornamelijk buggy of tillen, 2 het is foeking warm, (34 graden of meer, maar we hebben er geen last van) en 3. In alle kraampjes (en dat zijn er wel 1000), hebben ze exact dezelfde spullen. Dat is een beetje het ding hier. Het is een beetje roulette voor die mensen wie er nu weer iets komt kopen! En papa maar onderhandelen en die wordt al gelukkig als hij er 1000 roepia vanaf krijgt (en dat is nog geen 10 cent), nee dan kun je beter mama hebben. Die loopt gewoon door totdat ze komen smeken of ze het asjeblieft wil kopen! Goed gezien. 
  
Ik heb nog  ‘Poesjemauw’ gezongen met een man die gitaren voor kabouters verkoopt. Echt waar! Ik heb daarvoor al mijn angsten overwonnen. Achteraf veranderd er niks en kun je gewoon verder leven.. Met andere woorden: dingen waar je vooraf tegenop kijkt, vallen achteraf meestal heel erg mee…

Verder hebben we armbandjes gekocht voor mij en Jay en heeft mama een voorraad wierook gekocht. Ik weet zeker dat het de komende 10 jaar lekker gaat ruiken in huis (of ze begint er een winkel in). 

   
 Gelukkig was er om de hoek ook nog het paleis en konden we daar ook even naar binnen. Beetje cultuur kleurt de dag zeg ik! En de zon kleurt ons dan weer, want die koper ploert zorgt er voor dat we amper hoeven te plassen. We zweten het gewoon uit. 

Teruglopen was fun, want ik zat in de buggy te hotsebotsen! Dat is een kermisattractie voor niks. We zijn ook geellig winkels ingegaan en daar kan ik dan ineens wel lopen! En gek doen, want soms krijg ik 5 man personeel mee om met me te gaan dansen.  Die mensen zitten daar ook de hele dag maar en vinden zo’n break wel fijn. 

   
 Maar gistermiddag, na het zwemmen, wat ook een bijzonder ervaring is, want ik badder lekker in het rond, terwijl Jay zijn eigen ‘secret place’ heeft (een gebeurtenis die we in Nederland niet hadden aan zien komen en hier de gewoonste zaak van de wereld is), zijn we naar Monkey Forrest gegaan. Die apen zijn echte apenkoppen, want als je even niet oplet, hebben ze zo je tas en alles wat er in zit, meegemaakt. Gelukkig zijn er mannen met fluiten en kattepulten. En het ding met mannen met fluiten is dat ze er op willen blazen.. Dus naast de apen hoor je ook de fluiten.   

Voor mama waren er tempels, dus die was ook tevreden.  Jay was een beetje minder tevreden, want die moest soms lopen. Dat komt omdat er veel trappen zijn en papa niet helemaal koek-koe is… Moet Jay uit de buggy. Uiteindelijk hebben we veel apen gezien en zijn niks kwijtgeraakt. 

   
 De avond verliep wat chaotischers want ik was heel moe en huldig en Dzjez gewoon moe. Die viel prompt in slaap. Eerst rechtop en later languit op twee stoelen. Van die pizza is niet veel door ons gegeten. Grappig was dan weer wel, dat ik helemaal opleefde toen we gingen vertrekken…. Gelukkig was dat van korte duur en ben ik snel in slaap gevallen.

Vandaag

Vandaag zij we. Vroeg opgestaan (we waren toch al wakker) om naar Mengwi en Naar het Bratanmeer. Vooral dat laatste was boeiend, want niet het meer, maar Jay ik en pappa waren de attractie.

  
Er waren dan ook bussen vol kinderen van Java en heel veel Japanners en die wilden allemaal met ons op de foto en Jay aanraken. De kleine Buddha. Bij de Japanners waren het een vrouw of 8 maar bij de Indonesische kinderen wel 13!

  
En hoe hard papa ook probeerde er een munt uit te slaan, dees te minder succes hij had. Uiteindelijk heeft nul opgehaald, maar wel hard gelachen! En daar gaat het om. 

Het is well leuk om even zo beroemd te zijn. Dat en het feit dat we op menig schoorsteenmantel zullen staan. 

    

De chauffeur heette Wajang en dat was een hele lieve. Hij kende onze namen meteen (goeie truc) en had zelf een dochter van twee dus kun goed omgaan met kinderen. Bovendien hield hij van de grappen van papa en dat is altijd een plus.

Nadat we het meer en de tempel gezien hadden gingen we naar de botanische tuin, maar ik heb dat niet meegemaakt, want ik sliep….

Ik ben met papa  en mama naar een tempel (!)geweest en hebben een hel grote boom gezien die wortels had als een tunnel. Heel bijzonder. 

Die foto komt nog   
 Nadat we de mark hadden gezien werd het ook wel weer tijd om naar huis te gaan. Los van het feit dat het nog een lange rit voor de boeg hadden, waren Jay en ik ook al lang braaf, dus werd het tijd wat te baldadigen. Uiteindelijk kwam alles goed en hebben we lekker gezwommen in het zwembad.

Eten doen we sporadisch. Ik begin met een ontbijt van een banaan of 10 terwijl Dzjez 4 boterhammen met jam eet. ‘ s middags eten we het liefst koekjes en bannen en snoepjes en rozijnen, met zo nu en dan een Orange juice… En als het lukt scoren we een patatje, maar dan moet je niet de Chili eten, want die brandt op je tong en dan heb je weer alle reden om hard te huilen….

Zo komen we de dag wel door. Maar ‘s avonds zijn we meestal te moe en is het eten te exotisch. Gebakken kikkerlevertjes, mierenbuikjed of salemanderandijvie zijn niet heel normaal, dus eten we niet veel.  Ach zo lang je maar goed poept is er niks aan de hand zegt papa en dat doen we, dus niks aan de hand!

   

  It wie wer in moaie tiid.

Waterpret, draaimomentjes en K3

 

P1200948

Het was een druk weekendje.

Niet alleen zijn we gaan zwemmen bij ons zoetwaterstrandje (daar heb je alles al over gelezen), we zijn zondag ook nog naar de verjaardag van Nynthe geweest bij Beppe thuis. Daar wonen ze tijdelijk, totdat ze bij ons in Naarden komen wonen. Samen spelen is zo vanzelfsprekend, dat het lijkt alsof we elkaar ons hele leven al kennen (wat technisch gezien vanuit mijn perspectief ook zo is natuurlijk en van Jay). Fijne vrienden.

Maar we hadden meer te doen!

Dansen op K3, bijvoorbeeld. Nu bekend is dat ze uit elkaar gaan, beleeft Zelda een soort revival van de K3 muziek en komen wij er achter dat zij eigenlijk alle teksten uit haar hoofd kent. Dat is fijn voor haar en betekent bij gevolg, dat wij ook doordrongen worden.

Ik vind dat niet erg, want ik hou van dansen en op K3 kun je dat goed. Laat me daarnaast lang genoeg luisteren en ik zing vanzelf mee!

Sowieso is er altijd wel een liedje dat in mijn hoofd afgespeeld wordt. Ook ‘s ochtends en soms al voordat ik wakker ben. Dan zing ik “Visje, visje” of “Slaap kindje slaap” (wat in de ochtend natuurlijk niet echt gepast is), maar zo ben ik. The Jay-way.

Oh, ik heb ook iets geleerd. Je moet met je handen uit de kastjes blijven waar de eieren in staan en zeker niet aan het doosje komen. Voor dat je het weet ligt het op de grond en kom je er achter dat eieren minder hard zijn dan je in eerste instantie zou denken…

P1200977

En ik heb iets met water. Vooral als ik kleren aan heb, dan heeft het een leuke extra dimensie.

P1200973

 

Ik was nog niet klaar met K3,

Aangezien ze uit elkaar gaan, ik ook 3 ben en ze een afscheidstour gaan doen, moeten we kordaat en snel zijn. De beslissing is dan ook dat mama, ik en Zelda samen naar een optreden gaan. Mama moet natuurlijk wel verplicht een cursus K3 liedjes doen want daar met je mond vol tanden staan en niet vol muzieknootjes, is uit den boze.

Nee “Kuna Kuma Hey”, “Alle kleuren van de regenboog”, “Wie heb ik aan de lijn” en “Bij de politie” worden dagelijkse kost. Gelukkig is het pas in maart en dan ben ik 4. De kalender met die kruisjes er op moet nog maar even wachten…

Ik doe om de haverklap een koprol. Dat heeft Zelda me geleerd. Zelda leert me ook goed praten. Echt, als Zelda geweest is, is mijn vocabulaire een stuk groter. Zij heeft geduld en voelt me goed aan. Fijn zo’n grote zus.

P1200962

Gelukkig waren ze er maandag nog en hebben zo ons samen met papa naar de crèche gebracht. Daar konden we nog even stevig en uitgebreid knuffelen, maar toen we thuis kwamen, miste ik ze wel. Ella en Iebe.

Ik ook! Gelukkig hebben we even gefacetimed.

It wie wer in moaie dei.

 

Huh?!

Al pratend waren we naar het perron aan het lopen. Op zoek naar Perron 4, dat zei papa, hij wist het niet helemaal zeker. Zeker was het dat we in Breda waren en dat we Siebe en Zelda kwamen halen.

Met de trein, uit Gent en het was al weer lang geleden.

Niet dat ik het vergeten was hoor!
Ik praat sinds het vertrek van Siebe met de trein over “Iebe, Ein” Dat was een afscheid dat grote indruk op mij heeft gemaakt. Siebe is mijn broer en nu is het een dubbele score, want Zelda (Ellah, voor intimi) komt ook, dat belooft een mooie week te worden!

“Daar” zei papa en ineens waren ze daar gewoon!

En dat is grappig! Je hebt geen tijd om voor te bereiden op het weerzien en dat is eigenlijk wel gaaf. Van 0 naar 100 in 0,1 seconde, fijne vreugde!

IMG_0450

Zo blij was ik dat ik nu naast het haar van mama ook in het haar van Zelda kan kroelen. Mijn vingers beginnen er spontaan van te kriebelen ;-)

IMG_0462 IMG_0458

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.