Waterpret, draaimomentjes en K3

 

P1200948

Het was een druk weekendje.

Niet alleen zijn we gaan zwemmen bij ons zoetwaterstrandje (daar heb je alles al over gelezen), we zijn zondag ook nog naar de verjaardag van Nynthe geweest bij Beppe thuis. Daar wonen ze tijdelijk, totdat ze bij ons in Naarden komen wonen. Samen spelen is zo vanzelfsprekend, dat het lijkt alsof we elkaar ons hele leven al kennen (wat technisch gezien vanuit mijn perspectief ook zo is natuurlijk en van Jay). Fijne vrienden.

Maar we hadden meer te doen!

Dansen op K3, bijvoorbeeld. Nu bekend is dat ze uit elkaar gaan, beleeft Zelda een soort revival van de K3 muziek en komen wij er achter dat zij eigenlijk alle teksten uit haar hoofd kent. Dat is fijn voor haar en betekent bij gevolg, dat wij ook doordrongen worden.

Ik vind dat niet erg, want ik hou van dansen en op K3 kun je dat goed. Laat me daarnaast lang genoeg luisteren en ik zing vanzelf mee!

Sowieso is er altijd wel een liedje dat in mijn hoofd afgespeeld wordt. Ook ‘s ochtends en soms al voordat ik wakker ben. Dan zing ik “Visje, visje” of “Slaap kindje slaap” (wat in de ochtend natuurlijk niet echt gepast is), maar zo ben ik. The Jay-way.

Oh, ik heb ook iets geleerd. Je moet met je handen uit de kastjes blijven waar de eieren in staan en zeker niet aan het doosje komen. Voor dat je het weet ligt het op de grond en kom je er achter dat eieren minder hard zijn dan je in eerste instantie zou denken…

P1200977

En ik heb iets met water. Vooral als ik kleren aan heb, dan heeft het een leuke extra dimensie.

P1200973

 

Ik was nog niet klaar met K3,

Aangezien ze uit elkaar gaan, ik ook 3 ben en ze een afscheidstour gaan doen, moeten we kordaat en snel zijn. De beslissing is dan ook dat mama, ik en Zelda samen naar een optreden gaan. Mama moet natuurlijk wel verplicht een cursus K3 liedjes doen want daar met je mond vol tanden staan en niet vol muzieknootjes, is uit den boze.

Nee “Kuna Kuma Hey”, “Alle kleuren van de regenboog”, “Wie heb ik aan de lijn” en “Bij de politie” worden dagelijkse kost. Gelukkig is het pas in maart en dan ben ik 4. De kalender met die kruisjes er op moet nog maar even wachten…

Ik doe om de haverklap een koprol. Dat heeft Zelda me geleerd. Zelda leert me ook goed praten. Echt, als Zelda geweest is, is mijn vocabulaire een stuk groter. Zij heeft geduld en voelt me goed aan. Fijn zo’n grote zus.

P1200962

Gelukkig waren ze er maandag nog en hebben zo ons samen met papa naar de crèche gebracht. Daar konden we nog even stevig en uitgebreid knuffelen, maar toen we thuis kwamen, miste ik ze wel. Ella en Iebe.

Ik ook! Gelukkig hebben we even gefacetimed.

It wie wer in moaie dei.

 

Huh?!

Al pratend waren we naar het perron aan het lopen. Op zoek naar Perron 4, dat zei papa, hij wist het niet helemaal zeker. Zeker was het dat we in Breda waren en dat we Siebe en Zelda kwamen halen.

Met de trein, uit Gent en het was al weer lang geleden.

Niet dat ik het vergeten was hoor!
Ik praat sinds het vertrek van Siebe met de trein over “Iebe, Ein” Dat was een afscheid dat grote indruk op mij heeft gemaakt. Siebe is mijn broer en nu is het een dubbele score, want Zelda (Ellah, voor intimi) komt ook, dat belooft een mooie week te worden!

“Daar” zei papa en ineens waren ze daar gewoon!

En dat is grappig! Je hebt geen tijd om voor te bereiden op het weerzien en dat is eigenlijk wel gaaf. Van 0 naar 100 in 0,1 seconde, fijne vreugde!

IMG_0450

Zo blij was ik dat ik nu naast het haar van mama ook in het haar van Zelda kan kroelen. Mijn vingers beginnen er spontaan van te kriebelen ;-)

IMG_0462 IMG_0458

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

ZaZo ZieZo

P1200511

Het is zaterdag en ik ben weer beter.

Vorige week kwam Rik op zaterdag en toen was ik ziek! En was ik zwakjes en voelde me niet goed en moest huilen en zo, dus Rick kwam, zag en dacht, ik ga weer weg. Maar nu was hij terug en hoe! Hij had een plastic doosje bij zich met een sleufje er inn kleine plastic muntjes en hij gooide zomaar zo’n muntje weg! Die moet jij er in doen…. Dat was mijn opdracht!

Achter het muntje aan voor mijn grove motoriek en het muntje oppakken en in het gleufje doen voor de fijne motoriek en Rick was tevreden. Dan is het goed. Rick is mijn vriend.

Daarna ging ik tekenen! Jaja, ook dat nog, ik moet allemaal belangrijke dingen doen en dus heb ik speciaal bedacht voor vandaag om eens een kras te maken. Of misschien ook wel heel veel krassen. Allemaal voor mijn fijne motoriek en Rick is weer tevreden.

Ondertussen maak ik natuurlijk grapjes en nog meer grapjes, maar dan wordt ik moe en verlies ik mijn aandacht en val ik sneller om…. Ach ja, ik zeg altijd maar zo: “Van afwisseling wordt je fris” dus ga ik nu wat anders doen. Maar eerst even heel hard Rick uitzwaaien!

Daarna gingen we naar de markt en dat begon als spectaculair, want ik ben omgevallen met de fiets… EN ik fietste niet eens ik zat in het stoeltje achterop. Maar als papa de fiets tegen de muur aanzet, dan moet je niet tegen de muur aanduwen, want dan valt de fiets om. Als je dan ik het stoeltje zit, dan val je mee en dat is echt HARD schrikken. Gelukkig was het voornamelijk dat en heb ik me niet pijn gedaan!

Tegenwoordig als we op de markt aankomen splitsen we op in twee groepen. Groep mama en groep papadzjezjay. Die laatste groep gaat dan op de heuvel, maar werd deze keer werden we opgewacht door een poes………………………………………….. Dat was een goede reden voor mij en Jay om synchroon heel har WAAAAAAAH te roepen en te gaan huilen. Ik wilde direct naar groep mama, maar papa zei “Neej”.

Het werd daarna alleen nog maar erger, want er kwam ook nog een hond aan, dus konden we er nog een trapje bovenop doen. Gelukkig liep die hond door en konden we toch nog onze tocht voortzetten.

Het is een raar fenomeen, want papa had de poes op zijn arm en aaide hem en toen heb ik de pers ook geaaid, ECHT WAAR, maar daarna, als de poes dan weer zelf en los rondloopt ben ik er weer als de dood voor!

Ik ben dan in het algemeen ook geen grote fan van lopen of wandelen. Gek hè, dat is dan gewoon net iets te veel voor me. Ik had in de Romeinse tijd geleefd moeten hebben, toen hadden ze nog van de leuke draagkoetsjes, maar dat is dus niet zo en met papa als strenge trainer, moet ik doorlopen…. Nou ja, hij heeft me wel een stuk gedragen hoor.

Toen we thuis kwamen, ging papa naar Zelda, want die moest optreden en ging een liedje zingen. Wij gingen niet mee, want het is een beetje te lang in de auto. Dat doen we als we ouder zijn! Ondertussen waren wij gezellig bij mama en ging Jay naar bed.

Toen we gingen eten was ik getuige van een ongelooflijk eetmonster. We gingen namelijk pizza eten en ik had al heel wat gegeten, dus hoefde niet heel erg veel, maar Jay! Die heeft gewoon 80% van de hele pizza opgegeten en daarna ook nog de kruimels van mijn bord! Duidelijk dat hij echt weer helemaal beter is en druk de schade aan het inhalen. Beangstigend! Maar goed, want we moeten natuurlijk later groot en sterk zijn voor alle avonturen die we nog moeten beleven!

En dan is het zondag, de kruk van mijn deur is afgebroken en we gaan wandelen in het bos. Dat heb ik namelijk gisteren gezegd en ik weet precies hoe het met de dagen in elkaar zit. Mama leert me dan de dagen van de week. Vrijdag en zaterdag, die ken ik al. De rest komt nog. Want het zijn er maar 7, dat is makkelijker dan tot 10 tellen. Oh ja, en morgen is het Morgendag. Logisch toch?

IMG_9599 IMG_9594

Dus naar het bos.
Het rook er lekker, want het regende een beetje. Het eerste wat we gingen doen was verstoppertje spelen. Ik en mama gingen ons verstoppen en papa en Jay moesten ons zoeken. Gelukkig hadden we ons niet zo goed verstopt, want anders waren ze ons nu nog aan het zoeken!

IMG_9590

We hebben ook een hele oude Indianenhut gevonden. Dat zei papa en ze moesten eerst wel op de stam lopen en vragen aan de indiaan of we er in mochten, dus dat heb ik toen gedaan en het mocht.

Ik wilde er natuurlijk ook in en dat ging goed, maar met al die takken en hopsels op de terugweg moest ik telkens vallen en dat vond ik niet leuk! Dan ga ik een beetje huilen. Gelukkig konden we daarna picknicken en heb ik een paar druifjes en brood gehad.

IMG_9601

Daarna zijn we verder gelopen en ik vond het beter om in de buggy te klimmen. Dan kan ik beter om me heen kijken en struikel ik niet over alles.

Via de brug, de broedende zwaan en de heuvel kwamen we uiteindelijk in de speeltuin terecht waar papa en ik van enorme hoogtes naar beneden zijn gesprongen! Ik net zo hoog als papa, want ik kan dat, dus waarom zou ik het niet doen?! Precies. Gewoon doen.

IMG_9611 IMG_9613

We deden vervolgens nog een paar interessante ontdekkingen:

  1. Er is een sterrenwacht boven het nieuwe café. Daar kun je naar de zon kijken als het niet bewolkt is, en de planeten als het echt heel erg donker is. Dat is iets waar ik met Siebe en Zelda nog naar toe moet. Dat zijn echte sterrenkijkers, net als ik.
  2. Er is een verborgen avonturentuin achter het nieuwe gebouw! Met een enorme burcht gemaakt van hout en een kasteelmuur gemetseld van stenen en tegels. Er is een vijver-waar-ik-niet-in-ga-vallen en een brug met heuvels en bomen en … kortom alle reden om nooit meer weg te gaan. Toen we vrij kort daarna weggingen, vond ik het zeer zinvol om daar een groot drama van te maken! Gelukkig heeft mama gezegd dat we daar snel weer naar toe gaan. Woensdag (nou is dat een dag die ik nog niet zo goed ken, maar dat weet ik wel als het zo ver is. Het zal in de buurt van morgendag zijn).

Voordat we naar huis gingen, moesten we nog naar de Gamma voor een nieuwe kruk van mijn deur. Anders kunnen we die niet dicht doen en blijft het zo tochten en dempt de deur mijn “Papa, ik ben wakker” in de ochtend niet…..

En in de korte tijd dat papa weg was hebben wij al het brood, alle druiven en bijna alle appel opgegeten. Boslucht maakt hongerig! GRRRRR en daar worden we sterk van. En moe, want toen we thuis kwamen was ik moe en ging ik lekker slapen.

De rest van de dag hebben we lekker gespeeld, maar niet buiten, want het regende nu wel een beetje te veel. Ach ja, je kunt niet alles hebben.

IMG_9606

It wie wer in moaie saterdei en snein!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

 

 

 

Tureluus.

Je hebt zo van die dagen waarop je wakker wordt en voelt: Dit is een andere dag dan anders. De vogels fluiten ietsje zachter, de zon schijnt ietsje minder hard, de auto’s rijden wat langzamer en het lijkt ook alsof de iPad iets minder snel reageert dan anders.

P1200217

Van die dagen waarop het lijkt dat er een soort waas overheen hangt, zoals het gevoel dat je hebt wanneer je met de auto ineens in de zon rijdt en ziet hoe vies het raam eigenlijk is en je sproeit en je de ruitenwissers aanzet maar beseft dat je daardoor eigenlijk in eerste instantie slechter ziet.

Van die dagen waarop bekertjes met water uit handen vallen en je eigenlijk jam in plaats speculaaspasta op je boterham wilt. Maar vandaag is niet zo’n dag.

Vandaag is een dag vol spektakel (en dat woord komt overigens niet van ‘het takelen van spek’, maar komt van het Latijnse woord ‘spectāculum’ wat ‘voorstelling, schouwspel betekent; dat weet Siebe ook) en heugelijkheid, want Truus heeft vandaag haar laatste werkdag om te genieten en begint vanaf nu te werken aan haar genietdagen.

P1200265

“Dat is andere koek” zeg ik!

Niet dat ik Truus echt ken hoor, maar ik moest van mama een stukje schrijven over haar. Ik ken haar wel nep, want mama praat wel vaak over haar. Over dat ze onze blog leest en wanneer we eens een dagje missen haar dag er ineens een beetje anderser uitziet.

Nou, ik heb afgesproken met mijn broer, dat we dat gewoon blijven doen. Misschien niet altijd heel vaak of elke dag, want we worden ouder en krijgen het natuurlijk heel druk met drukke dingen en zo, maar vaak genoeg om een duidelijk beeld te geven van onze dag vol reilen en zeilen.

En de deal is simpel: Dan moet jij dat ook doen.

Jaja, zo gaan die dingen.

Voor wat hoort wat, wie goed doet die goed ontmoet, elke actie heeft een tegenreactie, zodanig dat de energieresultante 0 is en zo van die dingen (dat betekent dat we ook heel veel goede dingen moeten doen!) en dat betekent Truus, dat jij veel goede dingen moet doen met de vrije tijd die je elke dag maar weer moet besteden aan ‘niet druk maken’ en ‘rustig ademhalen’ en ‘geen stress’ en niet aan een ‘occasionele ergernis’.

IMG_9419 P1200289

Dat is even wennen, dat weten we, maar wij, ik en Jay en Papa Gerard en Mama Jasja, hebben daar het allergrootste vertrouwen in de hele wereld in! Maar je moet er wel een beetje je best voor doen. En dat is zoals alle nieuwe dingen, even een beetje moeilijk in het begin, maar je zult zien dat als je dertig dagen hebt geoefend, het daarna allemaal vanzelf gaat.

En ik kan het weten, want ik kan al PIZZA zeggen!

Heel veel plezier met de rest van je mooie leven.

Kiep

In

Tutsj.

It wie we in moaie dei

P1200188En dat fijne Siebe en Zelda ek!

P1200334

P1200357

En ik kan ook al BYE BYE zeggen.

Praatjes vullen gaatjes!

IMG_9302

En in mijn geval zelfs gaatjes die er nooit zijn geweest.

Ik heb nog nooit een tandarts zo enthousiast gezien bij het voor de eerste keer nakijken van de tanden van een kleuter. Ik moest Aaaaah doen en toen ieieieieieh en hij heeft voor gekeken en achter en alles was “perfect meneer!”. Nou heb ik ook nog nooit eerder n mijn leven een tandarts gezien maar toch. Jay daarentegen was niet echt tandarts-minded die dag. Ondanks het feit dat we al geruime tijd zijn tanden poetsen en hij ook al bijna Aaah en Ieieieh kan doen, vond hij het idee van een tandarts met een spiegeltje in zijn mond niet het mooiste idee van de wereld.

Neej!
Ik moet daar niks van weten, ondanks mijn goede intenties. Ik heb nog bloer naar Dzjez gekeken toen hij in de stoel van de tandarts zat (bloer is de combinatie van blij en stoer), maar toen ik in de gaten kreeg dat ik er zelf in moest gaan zitten om onder tanden genomen te worden, zag ik het niet zitten. Dus.

Ik mocht wel een speelgoedje uitkiezen, een autootje, en de tandarts zei nog: “Tot de volgende keer”.
“Dat zullen we nog wel eens zien”, dacht ik op mijn beurt en die auto krijg je niet meer terug!

Ik heb een tandenmannetje gekozen. Die staat bij mijn bed. Trouwens ik poets nu ook zelf mijn tanden terwijl papa of mama de tanden van Jay poetst. OK daarna doet papa het nog wel even ‘na’ om er zeker van te zijn dat ik geen plekjes heb gemist! Daar zijn tandartsen allergies voor.

IMG_9276 IMG_9271

Ik moet ook nog even terugkomen op onze wandeling. Het was best fris en we hadden rode neusjes, mijn benen hebben dan niet altijd zin om te wandelen en dus wissel ik af met de kinderwagen.

Een soort biathlon voor peutertjes als het ware en op een gegeven moment ging het mis.

We waren op een soort talud aan het rijden, waar aan de ene kant een meer was waar de balderen van de bomen in worden gerecycled tot meststof voor het bos (klinkt wat omslachtig, maar iemand had daar geld beschikbaar voor gemaakt en als je dan met een grote graafmachine, slangen met water, grote tractoren en mannen met klompen en kleine stompjes shag in hun mond dat leuk vinden om te doen, dan moeten ze dat maar doen hè!) en aan de andere kant een stijle helling. In de verte kwam een vrouw met een hond en dat is voldoende reden om in een grote paniek te raken! Door een ongelukkige beweging viel ik dus op de stijle helling uit mijn buggy en heb met een welgemikte jukbeenstoot een deuk in de grond gemaakt. Dat was best even schrikken.
Dus.

IMG_9281 IMG_9278

We hebben paarden gezien, maar daar kom ik niet dicht bij. Zoals alles wat leeft en beweegt en groter is dan een mug, ben ik daar geen fan van. Integendeel, ik begin spontaan op een angstige manier te huilen en begin afscheid te  nemen van alles wat me dierbaar is (gek genoeg ben ik tot op de dag van vandaag nog nooit opgegeten, aangevallen, geplet, verzwolgen of verorbert toch blijft de angst actueel). Op afstand zijn paarden dus lief en mooi en we hebben er best veel gezien en was ik niet bang.

IMG_9272

Vorig weekend hebben we een Tour du Drachten gemaakt. Ik, Siebe, Zelda en Jay. Eerst naar Pake en die was blij ons te zien! Wij lopen dan lekker rond want zijn huis is een soort museum met interessante spulletjes. Dingen die we bij ons thuis niet zien. Bovendien heeft hij een groot pak met chocolade en chocoladekoekjes. Ik vraag en krijg dan net zo vaak een koek als ik wil, totdat papa zegt: “En nu is het genoeg!” Van Pake mag ik dan nog wel meer hebben.

Swannie was er niet, en blijkbaar komt ze ook niet meer terug. Dat gebeurt soms met Swannies denk ik. Misschien was ze wel jarig.  Dat heb je ook met sommige kindjes op de crèche. Eerst zijn ze er en dan zijn ze jarig en dan zijn ze ineens weg. Naar de grote school zeggen ze dan. Douwe bijvoorbeeld, die gaat ook naar de grote school. Mijn grote vriend naar de grote school! Nou, ik ga daar ook naar toe, de grote school, maar weet niet zeker of Swannie daar dan ook is. Wie daar wel zullen zijn als ik jarig ben geweest zijn Senn en Nynthe!

IMG_9291

Zie Pake op de achtergrond

Die hebben we daarna gezien bij Beppe, want dat was stop 2 van de Tour du Drachten. Dat is altijd gezellig. Lekker spelen, dus dat ze later bij ons in de buurt komen wonen vind ik een goed idee. We zijn ook nog naar de speeltuin gaan lopen en ondanks dat ik soms nog niet helemaal stabiel op mijn benen kan staan, weet ik al wel hoe je stoer moet lopen met de handen op de rug. Siebe doet dat en papa ook, dus ik ook.

IMG_9296 IMG_9294

Ik heb ook heerlijk van de pizza gesmuld en heb wel 4 stukken opgegeten en mijn wangen waren er ook heel blij mee. Ik hou van pizza!

OK, dan volgt nu een video van mij:

Dat had je niet gedacht hè! Ik die kan lezen!

Maar ik kan nog meer hoor.  Samen met Dzjez “Knuffeltje” zingen. Dan doen we dan uit volle borst, met dansende billen en met de handjes in de lucht! “Knuffeltje” is 1 van mijn lievelingsliedjes. Trouwens, ik vind liedjes sowieso leuk. Ik was laatst met Dzjez thuis en toen was er ineens muziek op de televisie! Ik was bijna gehypnotiseerd en Dzjez was er ook helemaal weg van. Mama zei dat het Operette heette. Alleen dat woord al klinkt als iets moois. Ik zal ze nog eens vragen operette op te zetten.

Uiteindelijk zijn we aanbeland bij vandaag en hebben Siebe en Zelda gebeld met de iPad. Ik heb ook even dag gezegd, maar ze waren meer bezig met Jay (en ik was Nijntje aan het kijken). Vandaar dat ik niet op de video sta. Ik vind het ook leuker als ze er in het echt zijn, dan kunnen we ook echt spelen. Volgende weekend komen ze weer.

P1190965

Wij gaan vandaag nog naar Niels, de grote vriend van papa die een klein hondje heeft…… Maar hij gaat er niet zijn als wij komen, zegt papa. Gelukkig maar!

It wie we in moaie dei.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Hey Jay

P1160800

 

Ik kan niet stoppen met het vastpakken van dingen. Ik wil alles grijpen wat voor handen komt en naar me toetrekken of omdraaien of wegduwen. Ik groei als kool en daarom eet ik buitenproportioneel veel.

Papa schrikt daar soms van.
Mama weet niet hoe snel ze een tweede potje op moet warmen!
En ik? Beentjes in de lucht en onblij tot ik weer eten krijg.

Tsja, kleine Jays worden groter.

Vandaag had ik ook het eerste besef van de leukheid van de Teletubbies! Wat zijn die toch leuk zeg. Ik weet niet waarom, maar als ik ze zie krijg ik een heel blij gevoel van binnen. Heel blij!

Ik vind het sowieso heel gezellig. Met Dzjez en papa en mama. Elke keer als ik ze zie, word ik blij. Dzjez is denk ik ook blij met mij, want hij houdt me graag vast.

Klopt!

Ik wacht geduldig af totdat je groeit. Groot genoeg bent om te lopen en te rennen, want dan moeten we de Vesting en de omgeving ontdekken! Klimmen, kruipen, ravotten, vallen en met open knietjes en kapotte broeken naar huis gaan en om een pleister vragen.

P1160786 P1160790 P1160798

Maar daar moeten we nog even mee wachten en ondertussen maken we grapjes en lezen we boekjes. Ik heb geduld.

Ik oefen in de tussentijd goed met praten en het zoeken naar humor-in-de-kleine-dingen. Bijvoorbeeld m’n buik laten zien aan mama. Genoeg grapjes op voorraad!

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.