Kruipend naar de dokter en een leuk weerzien

Soms moet je twee dingen niet combineren. Dan krijg je rare dingen en dat wil je niet.

Vanochtend ben ik opgestaan, met behulp van papa en mama was al weg. Wie er nog wel waren, waren Siebe en Zelda, waarvan Siebe nog in bed lag. Die heeft het goed bekeken, maar ja, hij sliep nog en ik was wakker en wakker in bed liggen is nooit grappig. Dan piep ik papa.

Zelda was wel al op en dat was leuk, want papa ging ze wegbrengen om 4 uur en dan ben ik nog niet terug. Dat was het plan althans. Maar plannen zijn er soms om niet uitgevoerd te worden en dan alleen dienen om vooraf een soort houvast te hebben. Dat geeft een zeker gevoel van zekerheid en dat is goed, zolang je maar flexibel bent.

Ienieminie belde mama, mama belde papa, mama belde de dokter en ik ben Dzjez. Alles geregeld omdat ik een loopoor had en huilde. Toen papa me samen met Zelda kwam halen om naar de dokter te gaan was ik verrast door haar verschijning (want ik zou haar niet weer zien), was het loopoor tot stilstand gekomen en was ik weer de vrolijke boy als altijd. Naar de dokter sloeg min of meer als een tang op een varken (wat een rare uitdrukking is), maar vanuit het preventieve oogpunt, zijn we toch gegaan. Het was trouwens wel leuk om Zelda daar even te zien. Ik heb haar m’n voetafdruk op het schilderij laten zien.

Het was een aardige dokter met hele mooie nagels (dat viel me echt op) en een echte dokter. Zakelijk en to-the-point en daar hou ik van. Geen poespas, duidelijkheid. Hij heeft in m’n oren gekregen en zag inderdaad in één oor de resten. Alles goed dus, maar aangezien het al een paar keer was gebeurt, heeft papa alweer preventief een recept meegenomen, voor als het nog eens gebeurt. Goed dus.

Thuisgekomen, was daar het weerzien met Siebe! Ook al leuk, want het is leuker iemand te zien als je het niet verwacht dan omgekeerd (oftewel iemand verwachten die je niet leuk vindt). Na wat geknuffeld te hebben, ben ik gaan kruipen achter de zonnecréme aan. Ik serieus, maar ik had het gevoel dat papa en Siebe er een beetje een grapje van maakten… Nou ja, het gaat mij om de oefening!

Ze hebben lekker gek gedaan toen ik op de creche was! Skip-Bo gespeeld en Siebe had kersen gegeten en er z’n lippen mee ingesmeerd. Zelda lacht dan weer hard en Siebe zet een boerka op… Grappig!

Na het tweede afscheid ben ik vrij snel in slaap gevallen. Samen met mama. We waren er aan toe denk ik na zo’n mooie en drukke tijd van vakantie en familie. Ook wel weer een gek idee ze niett e zien, want ze blijven 4 weken in België en 2 weken in Frankrijk. Lang leve Facetime! Lang leve bed! Lange leve!

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Advertenties

Zitten, Vallen en Opstaan

Vandaag was raar want ik moest vroeg opstaan en dan doe ik dat niet hè!
Vroeg opstaan want mama moest weer weken en ik ging naar de crèche.
Ik ben maar één keer wakker geworden vannacht om een uur of drie, dus prima. Ik heb mama dan ook maar kort gezien, maar dat werd gecompenseerd door Zelda, want papa vond dat ik in bad moest en Zelda hoorde dat en kwam kijken. Gezellig is dat. Ik ben nu zo groot dat ik bijna niet in bad pas. Geef mij maar de zee! Veel meer ruimte. Daarna was ik opgefrist en wel voor de crèche en heeft Zelda me eerst even drinken gegeven. Maar toen…

Voor de iPad, zittend op de grond Hopla kijken. Wat een vet programma is dat zeg! Er wordt niet veel gesproken, maar wat een superbe acteerwerk. Die mimiek en die timing is fenomenaal. Nee, ik ben een echte fan van Hopla. En super handig. Ik kan het op TV bekijken of via Youtube en m’n aandacht is volledig afgeleid. Het grote voordeel: er wordt in geteld, dus is het educatief en dus is het verantwoord.

Daarna heeft papa me naar de crèche gebracht. Daar was Ellen en die was blij me te zien en ik haar. Ze vond dat ik een bruine kop had en dat vind ik ook. Het was een mooie dag en ik heb alle melk opgedronken. Het is een beetje onduidelijk wat ik verder gegeten heb en ik weet het niet meer, want m’n geheugen is nog niet zo goed ontwikkeld wat dat soort dingen betreft… Zal morgen nog eens vragen.

Toen mama me kwam halen was ik druk aan het spelen. Dat is een cirkel waarin ik kan zitten en allemaal dingen kan doen. Daar ben ik goed en vind ik gaaf om te doen. Toen zag ik mama en dan doe ik even extra m’n best. Eefjes maar, want dan wil ik opgepakt worden. Ik had haar de hele dag niet gezien en dat was al weer lang geleden.

Toen we thuis kwamen waren de honden er wel, maar papa en Zelda en Siebe niet.
Die hebben vandaag hun eigen avontuur meegemaakt, maar dat lees je hieronder.

Wat ik nog meegemaakt heb, was toen ze thuiskwamen, toen heb ik weer Hopla gekeken, maar vooral heb ik gestaan bij de box en geoefend in dingen pakken. In dit geval moet je maar even kijken, want echt uitleggen kan ik het niet. Het woord overmoedig is absoluut niet van toepassing!

Vanuit deze kant van de wereld wil ik ook nog even een grote groet doen aan Olpa en Olma in Frankrijk. Ze hebben vandaag met Mama gebeld en ze missen me enorm. Logisch. Ik zou dat ook doen, mezelf heel erg missen! Dikke knuffel dus! Geniet er maar van.

It wie wer in moaie dei!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Skûtsjesilen 2012

Dzjez, dit is voor jou als je later groter bent. Dan gaan we met mama, Siebe, Zelda en de hele familie kijken naar Skûtsjesilen.

Dat is wereldberoemd in Fryslân en omstreken en is een zeilwedstrijd van hele grote boten. Platbodems, 14 in totaal en die proberen dan van elkaar te winnen, 11 dagen wordt er gezeild en dan mag je het slechtste resultaat afgetrokken en de gene met de minste punten wint. Jaja, de minste punten. Het is zelfs zo dat de winnaar niet 1 punt krijgt maar 0,9. Dat scheelt….

We waren op de woonboot bij Wijde Ee van Oom Frits en Tante Sjoukje. Dat zijn niet een echte tante en oom, maar zo noemen we ze. Carin en Natascha waren er ook en die kenden wij nog van vroeger en ik kan je zeggen het is leuk om mensen van heel vroeger weer tegen te komen (dat had ik ook met je moeder ;-)). Heel erg gastvrij en blij, erg fijn om op de woonboot te zijn. Siebe, Zelda, Noa en Quin (en Beppe en Irene) hebben zich heel erg vermaakt. Voor de kinderen was het uniek en nooit gezien. Ze hebben de punten bijgehouden en vonden het gaaf!

Voor Irene was het pure nostalgie. Die kreeg er zelfs een beetje kippenvel van en het was heerlijk weer. Een onstuimige wind met een felle zon, zoals het hoort en toch kippenvel. Dan is het echt.

En ik moet zeggen, elke keer als ik in Fryslân ben voel ik dat in m’n bloed. We reden er naar toe en ik zag een Friesche Vlag wapperen en vroeg me af hoeveel mensen de vlag van hun provincie kennen. Ik denk dat de Friese vlag met de pompeblêden de bekendste van Nederland is. Ik ben daar trots op!

Volgend keer zijn jij en mama er bij!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Siebe’s Back

Ik heb goed geslapen in m’n eigen bedje en ben niet wakker geweest (denkt papa, maar dat is niet waar dus. Hij heeft alleen zo diep liggen slapen dat’ie helemaal niets gehoord heeft en dat is ok, vind ik. Hij maakt mij ook niet wakker als hij honger heeft).

Toen ik wakker werd mocht ik bij Zelda. Leuk is dat, gezellig bij haar zitten en dan mag ik op m’n tapijt en kruip ik overal naar toe. Dat is mijn volgende fase natuurlijk. De wereld ontdekken en dit is nog maar het begin.

Ik heb ontdekt dat de stofzuiger blaast! Dan gaat m’n haar heen en weer en dat vind ik grappig. Logisch eigenlijk, want de lucht die hij opzuigt moet ook weer weg! Gelukkig hebben we zo één die alles zuivert en ‘cleaned’ dus is het alleen maar leuk!

En toen ging papa weg om Siebe te halen en Zelda ging mee. Ik had ook wel meegewild, maar ik moest slapen, want ik wilde goed uitgerust zijn voordat Siebe er is. Dat heb ik er graag voor over. Gelukkig was het niet ver. Bij Baarn in de buurt (hé dat allitereert goed!).

We hebben veel gespeeld en gek gedaan! Ik heb ook de puzzel een paar keer gedaan. Ik kan nu zitten en ‘kruipen’ (tijgeren) en ik vind het geweldig recht op te staan. Siebe test me dan en het lukt al 3 seconden zegt hij. Hij heeft nog gevoetbald met papa mét een gebroken teen! De middelteen van z’n rechtervoet is gebroken en die is mooi ingeplakt! Gelukkig voetbalt hij links (maar schrijft rechts, rare jongen, ben benieuwd welke hand ik schrijf en voetbal… Mama is links en papa rechts. Misschien wordt ik wel als Siebe en Zelda; beetje van beide). Hij was op kamp geweest en had daar z’n teen knetterhard gestoten en daar heeft hij nog eens de hele tijd mee rond gelopen ook! Stoere broer (je ziet linksachter z’n hoofdje).

Ze hebben daarna met de tennisbal gespeeld in de tuin. Dat is een speciaal spel… En ze hebben gedonderjaagd. Ik hoorde ze bijna binnen, maar ik ben gelukkig in slaap gevallen…

Ik had knallende oorpijn en daarom moest ik heel hard huilen. Onbedaarlijk was ik en dat heb ik nog nooit meegemaakt. Zo erg die pijn, ik weet gewoon niet wat ik met mezelf aan moet. Het heeft best lang geduurd en papa en mama hebben om de beurten met me gelopen (dat is best leuk want dan krijg ik allemaal dingen te zien en leuke verhalen te horen…). Uiteindelijk ben ik in slaap gevallen. Eerst bij papa, toen bij mama en toen ik in slaap gevallen was, moest ik nog nasnikken.

Heineman zegt daarover dat het kan gebeuren en dat er niet veel aan te doen is. Het komt omdat ik wat verkouden ben en dan wordt het van binnen wat ontstoken en dat moet weg en dat doet pijn. Dat heet de buis van Eustachius. Die kende Heineman dan weer niet, maar dat maakt niet uit. In ieder geval had ik een paracetamol in m’n bips en dat helpt ook…

Ik hoop dat het morgen beter is!

Al my al, wis it best in moaie dei!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Woorden

Het was dus de laatste vakantiedag op Vlieland en deze ochtend was een gepak van jewelste, want voor 10 uur moesten we het huisje verlaten. We vonden dat we er precies lang genoeg waren geweest en alles hadden meegemaakt en dan is het goed hè. Dan kun je met een gerust hart vol goeie herinneringen gaan.

We zijn voordat we naar de boot gingen eerst nog bij Iris en Andy geweest. Daar hebben wij de overgebleven spulletjes gebracht en wij, nou ja de ouderen, kregen er koffie voor terug. Ik heb nog even een goed gesprek gehad met Andy. Had’ie nodig en ik heb gezellig bij m’n nichtjes en de nieuwe vriendinnetjes ‘gelegen’.

Mama zag er mooi uit vond ik. Vrolijk, kleurrijk, lief, gezellig, stralend, blij en als mijn moeder en dat is zo mooi!

Ik denk dat Zelda het heel goed samengevat heeft met een gedicht:

Familie

Familie raak je nooit meer kwijt,
want familie is voor altijd.

Familie staat altijd voor je klaar
Ze helpen je met een lief gebaar.

Met familie sta je sterk
Ook al is dat soms veel werk.

Met familie ga je op reis
Dat is altijd een paradijs.

Familie heb je nodig
Maar slijmen is overbodig.

En soms is het een dunne lijn
Voor vrienden om familie te zijn….

Ik ben er van onder de indruk, want het vat de vakantie op een prachtige manier samen. Zonder gekheid en zonder omweg wil ik zeggen dat ik trots ben op Zelda. Niet alleen is het een mooi gedicht, ze geeft er mee aan hoe belangrijk en mooi woorden zijn.

Je kunt op veel manieren hetzelfde zeggen, maar op weinig manieren iets moois. Dat is de kunst of de kunstenaar van woorden, want laten we eerlijk zijn; we hebben dezelfde woorden en we kennen ze allemaal, alleen de keuze en de volgorde er van, bepaalt de kracht en de lading.

Over mooie woorden gesproken, de terugreis op de boot was ook heel gezellig, veel gezelliger dan de heenweg, want nu was de hele familie er ook.

Zo konden we elkaar nog even zien en kletsen en bij elkaar zijn. Papa heeft wat met Zelda en Irene en Philine en zo gezwaaid naar Iris en Andy, die stonden op de wal te zwaaien. Zij blijven nog een week, maar ik heb het gevoel dat ik ze nog wel eens terugzie.

Gelukkig stond Beppe niet te zwaaien en dat scheelde weinig, want ze was best laat…. Ze moest nog een keer extra op en neer om een extra tas te halen. Gelukkig was ze op tijd. Toch altijd wel een beetje spannend, op tijd zijn…. dat merk je toch wel een beetje!

Papa liep als een pakezel met een woeste blik in z’n ogen voor op en wij er achteraan, terwijl Zelda er moeite mee had ons bij te houden en haar tas viel er telkens af! Een regelrecht drama, om er uiteindelijk achter te komen dat we tijd genoeg hebben. Beter dan omgekeerd. De reden dat papa zo doorstapt is, omdat de tassen nogal zwaar zijn en hij anders bang is het niet te halen en dat is nooit grappug.

Het afscheid is even abrupt als een regenbui op een zomerende dag. Plotseling en verschrikkend fris. Beter ook zo, lange afscheiden zijn nooit grappig. Die bezoedelen de herinnering.

Ik moet zeggen dat ik het vanavond een beetje lastig heb. Of het tandjes, oorpijn, onwennigheid of honger is, ik ben niet mezelf. Misschien is het over-de-moeheid-heen. Dat kan ook. In plaats van direct in slaap te vallen, lukt het niet omdat je zo moe bent. Raar hè

Ik heb in ieder geval wel een bak yoghurt gegeten waarvan mama tegen papa zei, dat is veel te veel. Dat was buiten mij en m’n trek gerekend. Ik heb alles opgegeten. Gezellig naast Zelda en Papa op de bank.

Papa heeft ook zonnebloemen gekocht.
Dat brengt de zomer in het huis.

Jaja, it die wer in huule moaie dei!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

BOEM

En het is de laatste dag op het eiland. En wat een mooie dag was het. We zijn gaan fietsen en het was zo heerlijk warm. En het was een beetje raar. Bijna mystiek, je kon de lucht niet over zien gaan in de zee. De overgang was compleet weg. Geen horizon en je kon er amper naar kijken, zo fel was het licht. Het was net alsof de zon of de zee, of samen, wisten dat we weg zouden gaan en ons in een innige omhelzing dag zeiden samen.

Misschien was dat ook wel niet zo, maar dan nog placht ik zo te denken. Soms moet je de dingen mooier zien of zeggen dan ze zijn. Dat vinden die dingen fijn en ongemerkt maak je de wereld een beetje mooier en dat doe ik graag.

Fietsen is leuk, ik proef de wind en de natuur en kijk om me heen. Dat is superieur, want als ik kruip kan ik veel minder per minuut zien dan nu.

We zijn ook gaan zwemmen in het lokale zwembad. Met Zelda, Noa, Quin, Nola, en nog veel meer. Ik mocht in het kleine badje met mama, want het grote was nog te diep. Op zich maakt het natuurlijk niet uit hoe diep het is. Of het nou 2 meter of 100 meter is, het is even diep als je er niet kunt staan. Ben benieuwd of en wanneer papa me eens meeneemt in het diepe. Zo is hij wel…

’s Avonds hebben we gek gedaan en hebben Beppe en Zelda Skip Bo gespeeld. Dat was gezellig en toen moest ik naar bed met een blauw oog…. Grapje! Dat was niet echt hoor! Beppe heeft gewonnen, maar op het nippertje hoor! Zelda volgde op de voet en wat mij betreft is ze net zo’n winnaar als beppe!

Ik weet het, het is een kort stukje maar ik was gisteren zo moe! Alsof ik de hele vakantie in de weer geweest ben. Het omgekeerde is waar, het was mooi weer en we hebben heel rustig aan gedaan. Soms denk ik, dat je van vakantie op een andere manier uitrust dan geen vakantie en juist op weer een andere manier moe wordt van het niets doen.

In ieder geval slaap ik vandaag uit, terwijl ik normaal vroeg wakker ben…

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Knuffeldag

Soms heb je van die dagen waarop het belangrijk is dat er geknuffeld wordt. Vandaag was zo’n dag en gelukkig waren er veel mensen die met me wilden knuffelen.Op die manier kom je zo’n dag goed door.

Allereerst natuurlijk mamma. Die heeft me vannacht en vanmorgen geknuffeld. Toen papa, want die is met me opgestaan en daarna Zelda, want we hoorden al wat muziek maar konden het niet zo goed plaatsen. Uiteindelijk kwam het uit de WC, alwaar Zelda zich bevond. Die heeft leuk gek gedaan met me, zij springen, ik springen. Leren door kopiëren zeg ik!

;

’s Middags gingen we naar Iris en die had ook duidelijk zin in knuffelen. Dat kwam goed uit, ik ook. Het was heel gezellig en we hebben er gegeten en gekletst met veel oh’s en ah’s. En toen kwamen Benthe en Sil nog en Zelda was er ook, dus werd er weer geknuffeld. Zelda is dan echt trots op me volgens mij en ik op haar. Gaaf om haar dan zo te zien.

Uiteindelijk zijn we naar het strand gegaan en op de duin hebben we even stil gestaan bij het feit dat het winderig was. De wind dus, niet ik. En elke keer als ik de wind voel steek ik m’n tong uit? Dan kan ik hem proeven. Wind is lekker.

Op het strand is het dan leuk en niet leuk. Aan de ene kant was er een lekker zon en aan de andere kant was er de de wind. Het was de andere kant waar ik geen zin in had. De wind dus. Papa trotseerde de wind en is gaan Beach Ballen met Benthe en daarna met Mike (van Ilona en iedereen was er, Irene, Andy, Nola, Pipa, Mark, Lot en de kinderen en BEPPE!) en toen was hij er klaar mee.

We zijn niet te laat naar huis gegaan, alwaar ik mij tegoed gedaan heb aan een rijstekoek. Die heb ik minutieus opgegeten en laten vallen en dan pakt papa het weer op en eet ik weer verder, laat hem weer vallen, papa pakt hem weer op, enzovoort. Zelda kwam ook nog even thuis, maar was zo weer weg. Zo gaan die dingen als je veel leuke dingen te doen hebt. Deze keer nog even naar de Arena voor het toneelstuk. Ik moet wel zeggen, elke keer als ik Zelda zie word ik heel vrolijk en moet ik hard lachen. M’n KGRRAH!-lachje. Ik zal het nog wel eens laten horen….

Ik heb kip gegeten.
Ja, daar schrik je even van! Zeker als je weet dat ik vlak daarvoor nog aandachtig naar Hopla heb gekeken naar een kip die een ei legde. Papa zei nog “en om op te eten”… Wist ik veel! Nu heb ik er één opgegeten. Met ketjapsmaak. Samen met het fruit, de sperziebonen, en de yoghurt. Daarna ging het licht uit en was ik klaar en gaar. Klaar om naar bed te gaan!

It wie wer in moaie dei op LIVELAND

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.