The day after the day after

IMG_0322

Gezellige weekendjes is wat!

Zeker als je dan ook nog eens superlaat naar bed gaat en geserveerd wordt met een onrustige nacht. Gelukkig slapen we alletwee goed van zondag op maandag en kabbelt de dag voorbij op de crèche zonder dat we er erg in hebben. Als mama ons ophaalt is alles mooi en fijn en gaan we naar de buurvrouw.

Wanneer papa thuiskomt hebben we alletwee best goed gegeten en eten braaf yoghurt als nagerecht, maar dan beginnen de haarscheurtjes van de moeheid zichtbaar te worden en vertalen zich in een extreem dessert van peuterpubertijd, waarbij ik het ongeveer met alles oneens ben en van ‘ja’ naar ‘nee’ switch en weer terug als een op hol geslagen metronoom! Papa had een aftelkalender gemaakt voor Bali, maar ik wilde die niet tekenen en daar ging ik: wel tandenpoetsen, niet tandenpoetsen, papa-tandenpoetsen, papa-niet-tandenpoetsen en alles is stom en dom! Ja, peuterpubertijd is een dessert zonder slagroom of kers.

Ik heb daar dan weer niet al te veel last van en kijk met lede ogen toe hoe Dzjez zichzelf in de weg zit als schizofrene wegversperring. Ik doe gewoon mijn ding, lees Nijntje, geef nog een dikke knuffel aan Dzjez (die dat eigenlijk met tegenzin doet, maar het ook niet wil missen (gewoontedier)), en dan legt papa me in bed en zegt Namasté, en ik zeg dat terug.

Op de achtergrond hoor ik Dzjez nog brullen (want dat kan hij als een grote leeuw), maar op één of andere krijgt papa het toch  voor elkaar om hem terug de gewone Dzjez te maken en ik hoor ze naar beneden gaan om een kruis te zetten op de kalender. Dat is nodig, anders blijft Dzjez elke ochtend denken dat we op vakantie gaan naar Noa en Quyn en dat is niet zo. Dat duurt nog heel wat kruisjes lang.

Ja, dat kruisje zetten voelde als een soort verlichting en ik moest een diepe zucht laten. Ik was klaar voor een boekje lezen, een dikke knuffel, een nog dikkere zoen en een Namasté.

Vandaag, dinsdag, waren we weer naar de crèche en waren we goed gehumeurd! Het verschil ten opzichte van een ‘normale’ dag is dat de batterijtjes sneller leeglopen. Bij Jay was het niet alleen zijn batterijtje, maar ook de inhoud zijn maag ging er achteraan. Ondanks het feit dat z’n broek en schoenen een extra laagje hadden gekregen is hij daarna in een diepe slaap gevallen. Dat hielp, want het was vooral de herinnering aan het overgeefsel die maakte dat hij zich  zielig voelde. Toen papa ons haalde riep hij eerst heel blij “hoera” om vervolgens in een dramatische knieval te piepen. Een knuffel van papa is dan alles wat nodig is om hem er weer bovenop te helpen.

En een knuffel en een flesje melk van mama. De pizza was niet een heel groot feest. Eigenlijk hebben we er gewoon niet van gegeten. Bed is de betere optie, dus dat hebben we maar gedaan. Met een grote lach en een dikke knuffel.

IMG_0329 IMG_0330

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s