Brastagi

IMG_8759

Nadat we alles gedaan hebben in Bukit Lawang, gingen we naar Brastagi. Dat klinkt bijna alsof we naar Italië gaan, maar dat is niet zo…. Het is via een hobbeldebobbelweg naar een plaatsje op 1400 meter hoogte. Onderweg kwamen we ineens bij een begraafplaats van wel 5 voetbalvelden groot en op de graven stonden Chinese tekens. Bleek dat we zomaar in de middel-of-nowhere in een Chinese buurt te zijn, inclusief Chinese tempels. Later zijn we gaan stoppen bij een Warung, want het is een lange reis van wel 5 uur. Papa en mama hebben er heerlijk lokaal gegeten en papa met zijn vingers. Ik heb een hele bak rijst opgegeten! Hongerrr.

IMG_8718 (1)

Ik moest nog poepen en dat was een avontuur op zich. Als je kijkt naar het filmpje, begrijp je wat ik bedoel.

Soms moet je eieren voor je geld kiezen.

Daarna ging de reis weer verder langs slingerende wegen. Gelukkig ging het ook nog regenen, zodat het nog interessanter werd. Het hotel waar we gingen kijken was een hotel in koloniale stijl, een beetje oud maar wel mooi volgens het boek. Ik denk dat het hotel samen met de kolonialisten was vertrokken, want er was niks te beleven. Gelukkig wist onze chauffeur een beter hotel, en dat heette Talitha, een gezellig guest house, gerund door een kwieke Indonesische oude vrouw, die in 2003 met een Willem was getrouwd in Monnickendam…. Willem was er ook, 82 en lang en mager.

Omdat het regende, lekte het ook. Gelukkig hadden we aan 1 emmer genoeg.

IMG_8723

Omdat het regende, waren de brommers niet zo’n goed idee, maar, zonder enige vorm van waarschuwing, kreeg papa de sleutels van de auto van Ibu in de handen gedrukt. “Beter voor de kinderen” zei ze en weg waren we. In de regen, in het donker, op weg naar Restaurant Panorama!

IMG_8730IMG_8732IMG_8727

Dat werd gerund door een professor dokter; een Indonesiër die perfect Duits sprak en chirurg was geweest. Maar omdat zijn handen zo trilden moest hij stoppen met snijden in mensen en doet hij dat nu in de keuken. Een stuk veiliger. Het eten was niet superdepuper, behalve voor papa, die alle restjes op heeft gegeten.

IMG_8733IMG_8740IMG_8741

De volgende dag zijn we op de brommer naar de vulkaan gegaan. Het regende toen we vertrokken, maar toen we bijna bij de ‘hot springs’ waren, was het droog en warm. De hot springs waren best leuk, maar vooral een groot zwembad voor lokale toeristen. De vulkaan bleek, nadat we op de hobbeldebobbel weg terug waren gereden, net iets te stijl voor de brommers. Die trokken het niet, dus gingen we terug. Daarna zijn we nog naar een christelijke kerk geweest in de vorm van een gigantisch Betak huis. Erg bijzonder, dat wel.

IMG_8745IMG_8744

Eten bij de warung vlakbij Talitha was dan weer witte rijst voor mij en koekjes voor Jay. Die is niet zo van de warungen, die houdt meer van spaghetti (Jaja Brastagi), en een goed moment voor mama om de natte spullen even op te hangen in de zon. Want de laatste dagen met Jungle, regen en een snelle dan-stinkt-het-niet-zo-was, hebben we veel natte spullen.

IMG_8756IMG_8747IMG_8753

‘S middags zijn we, op aanwijzing van Awan, de man die alles kan (en weet), naar de andere vulkaan gegaan. Die was actief! En we hebben echt een eruptie gezien. Een grote zwarte paddestoelwolk in de lucht, maar geen lava. Die vulkaan had er een paar jaar geleden ook voor gezorgd dat de meeste dakpannen in de buurt kapot waren. Vandaar de lekkage (volgens Awan, het dak moest nog worden vernieuwd.). Bovendien was het een heerlijke rit en hebben we limoenen in het wild gevonden, naast de ontelbare graven in de akkers. Dit gedeelte van Sumatra is voornamelijk Christelijk, vandaar ook al die kerken, waarvan er meer dan koeien zijn! Ze vinden het gezellig als de overleden (over-overgroot) ouders in de buurt zijn en wie kan ze ongelijk geven!

Zo was de dag alweer snel voorbij en konden we ’s avonds weer een hapje eten. In ene Warung, maar ik heb niet zo’n zin (Jay) en Dzjez heeft al genoeg Witte rijst gegeten. Dus.

Morgen gaan we op pad naar Palau Samosir, een eiland midden in het Toba Meer, maar daarover morgen meer.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Advertenties

Jungle Fever

IMG_8615

Om 9 uur vertrekken, dus vroeg op.

Niet dat we dat anders niet doen, maar gek genoeg slapen we hier langer. Tot wel kwart-voor-zeven (sommige mensen zeggen zeuven, maar die zijn van adel, ik niet, want ik ben een ridder). Het wordt hier ook later donker en niet om 6 uur zoals in Jakarta, maar om 7 uur. Dan is het ook automatisch een uur later licht. Het biologische klokje van Dzjez werkt dus duidelijk op zonne-energie.

Ja, ik slaap prinsheerlijk onder mijn klamboe, dus van muggen hoef ik niets te vrezen. Voor ontbijt hoef ik ook niet te vrezen, want dat is toast met chocola. Fruit of fruitsap wil ik niet, want dat is vies.  Air putih is ook goed. Dat ontbijt gaat er snel in omdat we dan boven kunnen spelen. Boven is een hele grote ruimte, helemaal van bamboe en daar kun je chillen. Jay ligt dan te mediteren in een bamboe stoel en ik loop heen en weer.

Om 9 uur staat Eddy al klaar en wij ook. Twee rugzakken met al het noodzakelijke (water, koekjes en appels) en papa heeft zijn vieze broek aan, want het wordt een ruige tocht. Via de achteruitgang van Ecolodge (ons hotel) stappen we eigenlijk direct de echte en beschermde jungle in. We zien direct al een Thomas leaf monkey, of zoals de lokalen zeggen “Punky Monkey” want hij heeft een hanekam.

De tocht wordt al snel jungle met klimmen en dalen en voordat we het weten, staan we oog in oog met een Orang Oetang en haar kindje. Interessant om te weten is dat van alle orang oetangs er 75% vrouwtjes zijn. Dat komt omdat mannetjes niet nodig zijn. Een vrouwtje blijft 6 jaar bij haar kind, voordat die weggaat, en al die tijd wil ze niet zwanger worden. Dus… Ze worden trouwens gemiddeld 70 jaar.

De tweede orang utang was een kolossaal mannetje, waar je niet al te dicht bij in de buurt moet komen. Die kan soms een beetje boos worden en dat is niet gek als je door een horde toeristen met camera’s achterna gezeten wordt! Mina is ook zo’n orang utang, maar een vrouwtje. Die is 40 jaar, maar is vroeger als baby meegenomen naar rijke mensen. Dat deden ze vroeger. Maar sinds 1973 hebben ze die mensen gevraagd om de urang oetangs terug te brengen naar het voedercentrum om te leren terug in de jungle te leven. Dat is heel goed gegaan, want ze zijn gestopt en nu zijn er 6000. Mina is nooit helemaal hetzelfde geworden, want ze heeft 100 mensen gebeten, inclusief Eddy. In zijn been. Maar dat is een ander heroïsch verhaal.

De tocht begon rustig. Al snel zagen we een baby OA (is Orang Utang) met zijn moeder. Echt superschattig! Daarna zagen we een grote mannetjes OA, maar daar moesten we wel voorzichtig bij zijn, want dat was me een kolos! Langzaam ging hij door de jungle en hij keek papa recht in zijn gezicht. Een vlaag van herkenning zag ik in zijn ogen (die van de OA), waarna hij doorliep.

IMG_8630

Ondertussen hadden we al een klein stukje afgelegd en wij voelden ons echte jungle-helden, maar dat was maar het begin bleek al snel. Ik was hersteld van mijn dipje (Jay) en was er na twee stroopwafels, die Eddy van mensen uit Nederland had gekregen, weer helemaal bovenop. Ik praatte als brugman en sprong over de takken als een echte Jayne. Niks kon me tegenhouden, maar toen het na een uur echt stijl werd, gaven mijn benen het op en werden ze zwabber. Mijn hoofd ook en geen stroopwafel die dat kan verhelpen.

Het was dan ook wel echt stijl omhoog en stijl naar beneden over smalle paadjes met wortels en uitgesleten paden door de regen. Paadjes dus, want je kon niet echt met z’n tweeen naast elkaar lopen. En als je denkt dat valt wel mee en is voor amateurs, dan heb je het mis. Het is echt een ruige track, die menig mens tot het uiterste zou drijven.

Ik liep voorop (Dzjez) met Eddy en die was al net zo praatgraag als ik. In Nederlands/Engels (want hij spreekt ook een beetje Nederlands), keuvelen en wandelden we er lustig op los. Papa draagt Jay en die begint meer en meer op die OA te lijken… Maar hij zet door. Jay op zijn rug, lianen in zijn hand en modder tot aan zijn knieën. Zijn lichtblauwe broek wordt telkens grijs/groeniger, totdat we op een klein plateau komen. LUNCH!

IMG_8666IMG_8665

Mooi om te zien hoe de mannen de lunch klaarmaken. Nasi Goreng met groenten en kroepoek. Als toetje vers fruit. Ananas, passievruchten, bananen, roze watermeloen. Er was ook een schildpad, die de op-de-groen-gevallen banaan van Jay op ging eten. Een echte schildpad!

Na de lunch was het niet meer zo ver, zeiden de mannen. Hemelsbreed klopte dat wel, maar als je de hoogtes en dalen er bij optelde, was het toch wat verder dan we dachten. Gelukkig gingen we stoppen na een uitdagende klim en konden we een pauw-in-het-wild voeren. Eddy moest daarna even poepen wat ik al ook al had gedaan midden in de jungle) en wie kan hem dat kwalijk nemen….

Papa heeft mij gelukkig gedragen en dat is maar goed ook. Ik denk dat ik anders vol spektakel naar beneden gestort. Nu dus niet.

Na een paar pieken en dalen en een zeer spannend stuk naast een bergrivier, kwam het eind in zicht. Gelukkig viel ik (Dzjez) toch nog een keer met mijn been tegen een rots en toen was het alsof alle energie ineens uit me droop. Gelukkig was daar Eddy, de man van de jungle, die al zoveel tracks had gedaan, die me gemakkelijk nog even kon dragen. Het laatste stukje naar het kamp, maar voor we daar waren, liepen we langs een waterval! En bij die waterval waren allemaal apen! De zelfde als in Ubud. Gezellig.

IMG_8678IMG_8677

Bij het kamp was het al een drukte van belang. Niet van toeristen, maar van mensen die aan het koken waren en dingen aan het regelen. Wat niet meegenomen werd naar de Jungle, werd geplukt. Alles werd klaargemaakt in 1 wok.

IMG_8689IMG_8686

Wij gingen zwemmen bij de waterval. Best wel koud, maar als je er een keer in bent valthet wel mee, en trouwens, het is superverfrissend na zo’n super-jungle-wandeling. 6 uur onderweg geweest, kwart over drie bij het kamp. Ik ben dan ineens weer helemaal bij de pinken (Jay) en sta als eerste onder de waterval. Met je hoofd onder de waterval staan is heftig want het is veel meer water dan in de douche. Niet alleen zijn we verfrist, we zijn ook weer helemaal schoon. Dat is het leven in de jungle. Dat zijn wij: De Jungle mannen.

IMG_8675IMG_8699IMG_8698

Het eten was bijzonder, maar ik eet alleen maar witte rijs. Mama en papa eten Ayam Rendang, Sayur (groenten), ikan (vis) en Tempeh. Met een glas Te Panas (hete thee). In de jungle smaakt alles beter. En toen ging het regenen. Eerst een beetje, dus we gingen onder het afdakje, maar toen oorverdovend! Een buitje dachten we nog, maar het bleef maar gaan en het lieve riviertje dat naast het kamp liep, werd hoger en hoger en werd wel een meter hoger! De waterval, werd een oorverdovende stortvloed, zeer spectaculair. Dan denk je nog wel eens twee keer na over de vloedgolf die Bukit Lawang in 2003 verraste. Een paar omgevallen bomen op een verkeerde plek, zorgden voor een natuurlijk stuwmeer en toen de bomen uiteindelijk braken om half 10 ’s avonds, raasde er een vloedgolf van wel 5 meter naar beneden. 20 minuten duurde die en lang genoeg om het hele dorpje, inclusief de mensen, weg te vagen…. Dan sta je wel twee keer stil bij toeval en de natuur.

Gelukkig blijven het bij het stijgen tot niet meer dan een meter en de rivier was perfect in staat alles af te voeren en wij? Wij gingen slapen terwijl de regen ongenadig op het plastic dak kletterde. Op een heel dun matje op beton. Maar als je respectievelijk 17 en 19 kilo weegt, maar dat niet zo veel uit. Als je 96 kilo bent daarentegen….

De nacht was goed en wij zijn uitgerust wakker geworden. Papa moest wat Tai Chi oefeningen doen om weer 1 te worden met zijn lichaam, maar daarna waren we klaar voor ons volgende avontuur. De roeivereniging was inmiddels weer zo goed als normaal, maar de waterval was nog steeds bezig het overtollige regenwater af te voeren. Tijd voor een ochtenddouche dus. Eerst door de jungle en dan in het koude water. Verrukkelijk zeg ik (Jay), ik vind dat lekker!

Toen we verfrist waren en hadden ontbeten en de spullen gepakt, gingen we naar de grote rivier. Daar werden de spullen op banden gebonden en gingen in de grote banden zitten, om vervolgens naar beneden te raften, terug naar Bukit Lawang. Gelukkig was papa zijn broek nog nat en vies, want die werd natuurlijk helemaal nat!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Het gevoel van Sentul

img_6208

Dat was gisteren 12 december.
Eindelijk weer eens even frisse lucht en een frisse bries. Wandelen in Sentul. 55 minuten rijden en je zit in de bergen vol met natuur! Je kunt er zelfs Sereh (citroengras) plukken en mee naar huis nemen om op te eten. Dat hebben we dan ook laten doen.

Ik heb echt heel ver zelf gewandeld en zonder (hoorbaar) protest. Op mijn sandaaltjes met de tenen door de modder. Veel verder dan de vorige keer. Uiteindelijk mocht ik wel op de ruggen van de meneren, dat scheelt.

img_6220

Eigenlijk verteld het filmpje wel alles, behalve dat één van die meneren wist dat er wel 40 soorten bananen zijn en hij ze allemaal kende. In Bahasa Indonesia, daar verstaan wij dus maar mondjes maat iets van. In ieder geval, we hebben gezocht en er zijn er wel duizend. Hier vind je er een paar.

img_6242

Dit is een beginnende bananentros. In werkelijkheid is een bananenplant of bananenboom een kruid, en wel ’s werelds grootste kruid (kruidachtige). Volgens de tuinbouwkundige definitie wordt de banaan echter tot de groenten gerekend. Volgens de culinaire definitie is het echter een vrucht, omdat de banaan als nagerecht dan wel als tussendoortje wordt gegeten. Kijk dat zijn de weetjes waar je op uit bent.

img_6245


Lekker lang filmpje met (iets te) harde muziek.

It wie wer in moaie dei!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

 

Even wachten…..

PIZZAH!

img_6181

We zijn pizza gaan eten en mochten dat zelf maken!

Ik heb ook mijn eigen pizza gemaakt. Met tomaat, peperoni en kaas! Eerst moesten we het deeg kneden en plat maken met de vingers en een deegroller (daar kun je ook mooi Dzjez mee slaan).

Neeeej, dat mag niet! (zo gaan we soms gezellig met elkaar om), en ik had eerst een andere saus en zou toen kip krijgen, maar wilde dan uiteindelijk ook peperoni. Dat was dus een bijzondere pizza, die ik niet helmaal opgegeten heb.

Ik wel. Ik eet ongeveer alles op, alhoewel ik hier een aanloopje voor nodig had. Eerst wilde ik namelijk niet, maar toen ik de smaak te pakken had (slaat helemaal op mij), toen at ik hem met grote happen op! Blije pizza, daar leeft hij voor hè!

img_6192 img_6194

Ik heb gekleurd, want dat kreeg je er bij en ik hou heel erg van binnen de lijntjes kleuren.  Het toetje was dan weer ook superlekker. Broodbolletjes (dezelfde als van de pizza), heet uit de oven met een potje…. NUTELLAH!
Lekkerrr

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Niet altijd zonneschijn

unknown

Dat is aan de buitenkant natuurlijk, want aan de binnenkant schijnt altijd de zon.
Ook daarvoor geldt bij nader inzien dat er zo nu en dan een wolkje voorhangt, zoals gisteren, waarbij ik een sticker op mijn niet-in-mijn-broek-plassen-sticker-kado-vel kreeg en toen we naar bed gingen bleek dat ik alsnog in mijn broek had geplast, alleen kon je dat niet zien….

Dat is regen in de broek en een wolk voor de zon van binnen, want de sticker ging er af. Mijn ouders zijn daar heel streng in. Niet leuk! Gelukkig heb ik vandaag weer een kans om mijn broek droog te houden.

Ik krijg ook een sticker, maar niet voor overdag niet in mijn broek plassen, want ik ben kurkdroog, maar voor als ik ’s nachts niet in mijn broek plas. Want dat doe ik al weken niet meer.

Van de ene dag op de andere was ik plasvrij en dat geeft dan weer de vrijheid om in plassen te springen. En we hebben genoeg plassen want we zitten in het regenseizoen met hele harde buien. Druppels zo dik als knikkers en donders die je zelfs in Keulen kunt horen. Dat is het mooie van Indonesië. Je kunt op dezelfde dag heerlijk in de zon zitten en zwemmen en het volgende moment heerlijk in de regen staan en zwemmen (want nat ben je toch al).

We zijn ook naar Singapore geweest voor een KITAS-run, oftewel een visum. Dan moet je in het vliegtuig zodat je paspoort gestempeld wordt en dan krijg je in Singapore een papiertje en opnieuw een stempel en dan kun je weer een jaar blijven. We reizen wat af!

img_5909 img_5907

En Singapore was leuk. We hebben veel gewinkeld, want papa was op zoek naar luide speakers en terwijl we in Mustafa-mall waren kwamen we echt een schat van handige dingen tegen. Alles wat er op de wereld wordt gemaakt kun je vinden bij Mustafa lijkt het. Bovendien is het 24 uur per dag open. Dat is de hele dag!

Toen we terugkwamen en niet gingen zwemmen en Jay en ik een beetje baldadiger werden gingen we naar een cafeetje waar we Orangina mochten drinken. Daarna gingen we eten, frietjes, en toen ging het regenen! En de muziek van de regendruppels op de straat en op de daken is onweerstaanbaar. Resultaat: Twee natte kleuters met een grote grijns op hun gezicht!

img_5911 img_5914

Dat zijn wij dus 😉

Superleuk dus. Maar wel een beetje koud naar verloop van tijd, dus toen we thuis kwamen mochten we lekker douchen.

En, we sliepen in de zelfde kamer als papa en mama! Dus nadat we aangekleed waren en een verhaaltje hadden gelezen, gingen wij in 1 bed en papa en mama gezellig in de badkamer zitten. Het leven is een avontuur!

img_5926 img_5922

De volgende dag gingen we eerst ontbijten in een hele grote zaal met allemaal vreemde combinaties van eten. Zoals bonen, groenteschotels, glibberdingen en allemaal andere dingen die ik niet kende, maar de mensen wel, want die deden alles door elkaar op een bord! Gelukkig hadden ze ook fruit, toast, croissants en lekkere koeken, en jam, dus we zijn niet verhongerd.

img_5930

Daarna zijn we gaan zwemmen in het zwembad naast de ontbijtzaal (die ook dienst doet als café, restaurant, verzamelplaats en evenementenruimte) en we waren de enigen. Papa, Dzjez en ik. Niet dat het een cool zwembad was, maar de belofte werd ingelost en daar ging het om!

Om de dag te vullen zijn we eerst weer naar een winkel gegaan voor luide-speakers, maar daarna gingen we naar het museum voor Art & Science. Dat klinkt niet echt voor kinderen, maar dat is het wel. Het is zelfs zo voor kinderen dat de ouderen terug kind worden en mee gaan tekenen.

img_5937

En het regende weer pijpenstelen. Niet zoals in Jakarta. Onze regen is beterder en harder. Ik bedoel maar! Een betere dag om naar een museum te gaan is er niet.

Het leuke van die tekeningen is dat je ze inscant en dan….. dan verschijnen ze magisch op een heel groot scherm in 3D. Dat is nog eens een manier om trots te kunnen zijn op het resultaat. De auto’s, haaien, ruimteschepen en vrachtwagens gaan echt rijden en het huis dat ik gemaakt hebt, verhuist van plek naar plek.

img_5970 img_5969 img_5968 img_5957 img_5948

Ik was dan weer (samen met Dzjez) zeer gefascineerd door de glijbaan, de lichtgevende blokken, bewegende schilderijen en de glijbaan. Ik vond het ook een spannende plek want het was er donker, met zwarte muren. Mooie ervaring! We zijn er wel 2 uur geweest, maar toen was het tijd langzaam terug te gaan.

We hebben gegeten in de kelder van de mall en het was allemaal Chinees. Wij hadden Chinese gehaktballetjes met Mie en dat was best lekker. Papa ging met stokjes eten, en ik vond hem er best Chinees uitzien!

Toen we op het vliegveld aankwamen, ontdekten we een machtig speelattribuut met allemaal kinderen. Soms moet je dan je mannetjes staan en streng optreden. Zeker als je een jongetje duwt en hij duwt terug en je wordt daar uitzonderlijk verdrietig van, omdat hij groter is.

Eind goed al goed, want we hebben elkaar een hand gegeven en geknikt en toen waren we weer vrienden. Zo makkelijk gaat dat!

Ik was blij dat ik in het vliegtuig zat, want ik had honger. Het bakje met pasta is in een paar happen op, net als de broodjes van mij, mama en Dzjez. Dzjez eet weinig-tot-niets, maar die heeft dat minder nodig. Het is duidelijk dat ik met een inhaal race bezig ben en over een paar maanden even groot en zwaar als Dzjez wil zijn. Stoer!

Als we opgehaald worden door Laguiman en wij al best wel moe zijn, vallen we dus als blokken in slaap. Kwestie van seconden. Dat is wat grote avonturen doen met kleine mannetjes.

It wie wer in moaie timid.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Schudden met je billen

 

 

img_5769-1

Schudden met je billen is het grapje (van de ontelbare) van papa, als we ’s ochtends met blote billen door het huis lopen. Ik kan dat nu ook. Vroeger als papa het zei schudden ongeveer alles mee, behalve mijn billen. Nu is mijn motoriek (of moet ik zeggen billoriek) op orde en kan ik ook met mijn billen schudden.

Billenschudden is het tegenovergestelde van ‘hoofdschudden’. Dat is namelijk iets wat grote mensen doen als er weer eens iets gebeurt dat volgens hen niet door de beugel kan. En dat is nogal wat, want als je ouder wordt, wordt je beugel waar iets doorheen kan kleiner. Onze beugel is groot, daar kan veel doorheen en als je oplet, werkt het beugelvergrotend, precies wat billenschudden doet. Probeer het maar eens…

Jay zijn naam begint met Jakarta! JAYkarta, hahaha! Ik zeg dat omdat ik erg bezig ben met letters. Ik heb een spel met een trein met letters en die leg ik dan op een rij. Zo weet ik precies hoe  welke letter klinkt.

Op school ben ik een spons zeggen ze, want ik neem alles op. Technisch gesproken klopt die uitspraak niet, want ik neem allereerst niet alles op (alleen de dingen die ik leuk vind) en een spons raakt vol en dat gevoel heb ik niet. Ik praat zelf liever over een flashdrive, maar dat komt omdat ik van de generatie ben die nooit meegemaakt heeft dat er schermen zijn die je niet met je vinger kunt controleren…

Vandaag is het trouwens zondag en stond ik al om 6 uur op (dat doe ik eigenlijk elke dag (of eerder) en denk dan dat het al veel later is. We zoeken nog steeds een klok zodat ik precies weet hoe laat het is en dus precies weet hoe laat ik niet op moet staan…

Deze ochtend gaan we zwemmen…

Jaja!!!

En ik ga zonder bandjes! Ik heb vorige week besloten dat ik dat doe en dus doe ik dat nu. Net zoals ik besloten heb niet meer in mijn broek te plassen. Als ik dat zeg dan doe ik dat ook. Ook ’s nachts. Zo ben ik. Ik blijf wel bij de kant en kan niet echt zwemmen nog, maar dat leer ik wel. Bang ben ik niet. Ogen open, neus dicht en zwemmen maar.

Vanmiddag gaan we naar het Circus op de NIS. Die komt en we zijn heel benieuwd wat we daar allemaal te zien krijgen. Ik bedoel, de olifanten wonen om de hoek hier en de apen ook, dus dat wordt gezellig. Mijn vriendjes en vriendinnetjes zullen er ook wel zijn.

Beppe komt trouwens. Nog vier nachtjes slapen. Die hebben we al heel lang niet gezien! En zij ons ook niet. We gaan haar met mama ophalen op het vliegveld. Ze komt van Bali, dus ze hoeft niet lang te vliegen en ze heeft allemaal lekker dingetjes mee uit Nederland!

We zullen daarom proberen wat vaker te schrijven.

Maar eerst gaan we zwemmen.
Het duurt niet lang of dat doen we tussen de regendruppels door. Het is regenseizoen, dus daar moeten we aan wennen. Wij vinden dat niet erg, want wij zoenen de regen (regenzoen). In tegenstelling tot andere mensen, die de regen en het circus stipuleren als “Een abonnement op slecht weer”. Voor mij is dat een typisch geval van het-glas-half-leeg zien. Raar, want met regen is het tenminste halfvol en als je wacht helemaal vol. Kwestie van instelling.


Oud filmpje, maar leuk

We hebben iets nieuws. Papa tilt mij (of Jay) op en dan nemen we een grote aanloop en springen heel ver in het water! We hebben ook een nieuwe opblaasdolfijn en eerst ben ik daar onderdoor gezwommen en toen ging ik er overheen springen met mijn handen eerst en zonder dat ik er erg in had…. was ik aan het duiken-zoals-grote-mensen dat doen!

En ik? Ik deed het ook, zonder bandjes zoals aangekondigd. Ik denk dat ik (bijna) onder water kan ademen. Gelukkig is papa altijd in de buurt en hoeft de goegemeente zich niet druk te maken.

Wat jullie misschien niet weten is dat ik elke ochtend aan mama vraag wat we ’s avonds gaan eten…. Ik ben een lekkerbek. Deze keer wist ik dat mama pannenkoeken ging bakken en omdat het maar bleef regenen, vond ik het op een gegeven moment wel genoeg. “Ik wil naar huis!” vroeg ik vriendelijk, dus dat hebben we gedaan.

Na een bad/douche sessie en papa die ging hardlopen, was het zover. Ik heb 4 pannenkoeken gegeten, terwijl Dzjez al afhaakte bij 2. Als ik zo doorga ben ik straks twee keer Dzjez.

img_5768

Het regende nog steeds toen we naar het circus gingen, maar het was binnen, dus “Who cares?” Wij hadden onze Hema regenjasjes aan en dan is de regen een vriend.

Het circus was supergaaf, vooral toen ze ‘clowns’ gingen doen. Dat is hard lachen. Met veren, doekjes, ballen en ringen is dan weer iets lastiger als je het zelf moet doen, maar niet minder plezier.

img_5786-1 img_5790 img_5778-1

Grootste obstakel was de ballonen die uitgedeeld werden met te weinig mensen die ze op kunnen blazen. Gevolg? Wij gingen naar huis zonder en dat is nooit grappig. Na lang zeuren heb ik er dan toch 1 gekregen, want Jay had een gele. Een met een gat, waar papa een knoop in had gelegd, want als ik ergens mijn zinnen op zet, MOET het gebeuren.

Het avondetenvooruitzicht is trouwens fantastisch. Kip met zelfgemaakt frieten. Een Goeie traditie moet je voortzetten en dat doen we.

Trouwens vorig weekend zijn we nog naar het Nationale museum gegaan. Met een gids en dat was superleuk. Vooral het vliegtuig dat voor de deur stond was levensecht!

img_5731 img_5733-1 img_5736-1

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.