I am Dzjez

Ik merk dat ik elke dag ietsje meer Dzjez ben dan de dag er voor. Niet dat ik iemand anders wordt hoor, maar dat wat ik ben word ik telkens meer. Ik leer mezelf kennen en hoe de omgeving op me reageert. Ik begrijp m’n omgeving en reageer daar dan weer op. Ik heb ook verwachtingen en patronen. En dan ook natuurlijk wanneer ze niet gebeuren.

Zoals vandaag. Papa kwam me ophalen van de crèche en niet mama. Dan kijk ik even scheef. Dat duurt niet lang hoor, maar toch, ik merk het. Als ik dan na het boodschappen met papa thuis kom dan is het eerst wat ik doe mama heel hard knuffelen en die knuffelt dan heel hard terug.

Mama was trouwens naar het ziekenhuis met papa om te kijken naar m’n broertje of zusje en of het gezond is. Totnutoe is alles goed. Vrijdag weten we alles. Of het helemaal gezond is en ook of het een meisje of een jongen is! Spannend.

En om de dag nog even door elkaar te gooien. Vanochtend, nadat ik al om 6 uur op was gestaan, zat ik lekker in de box heel geconcentreerd Nijntje te lezen. En ik kan al op z’n kop lezen en dat maakt niets uit. De kleuren zijn prachtig en ik zie ze en bekijk dat beter en beter. Het leven is mooi!

Iets anders was de ‘truc’ die papa vanavond uit ging halen. Eten in de stoel. De eerste hapjes had ik niet in de gaten, maar daarna bedacht ik ineens dat een walking dinner beter is. Ok, ok, uiteindelijk leer ik het wel af, maar nu nog even lekker op z’n Dzjez’. Was wel lekker en smakelijk.

Na de yoghurt was ik wel klaar, maar dan heb ik nog even een Duracel-konijn-momentje! Lekker druk doen en verschrikkelijk lachen met papa. Ik vind dat een goed avondritueel, wat afgesloten wordt door een lekker flesje met mama (of papa, maar nu was het mama). Lekker relaxen en langzaam al een beetje wegdromen.

Vannacht ga ik alle indrukken van de dag verwerken, zodat ik morgen weer een beetje meer Dzjez ben.

It wie wer in moaie dei.

Deze diashow vereist JavaScript.

Goed gevoed

Ik heb een dag van vrolijkheid achter de rug. Dat is zoiets als het gevoel van diep ademhalen, zodat je borst opzwelt en je een beetje groter wordt, blij kijkt en denkt: Ik heb er zin in vandaag!

En aan het eind van de dag, adem je dan weer uit en zeg je: Hè, hè!
Maar dat doe je pas zo laat mogelijk. Want dat gevoel wil je zo lang mogelijk vast houden. Want dat is leuk. Zo’n dag was het dus. En ik denk dat het een beetje de spin-off van het weekend was. Ook zo veel gelachen en dus vrolijkheid.

Ik was al vroeg wakker, om 6 uur en heb een lekker flesje opgedronken in bed! Mama was al aan het douchen en ik denk dat papa nog geen zin had om op te staan… Daarna wel hoor. Eerst heeft hij me aangekleed en naar beneden gebracht. Ik heb iets nieuws. Ik drink het flesje nu weer snel leeg en vandaag heb ik dan weer geen zin in brood. Dat kan hè! Ik kan het hebben.

Trouwens we hebben een heel mooi kaartje gekregen van Erwin en Desiré, onze buren. Dat heeft Desiré zelf gemaakt en dat vind ik zo knap! Niet alleen is het knap, dat is een kaart die met liefde is gemaakt, want dat koop je niet in de winkel. En dat maakt hem echterder. Hij is voor m’n nieuwe broertje/zusje. Ik ga hem goed bewaren!

Op de crèche heb ik weer m’n gezichten getrokken en veel gelachen. Het was een fijne en gezellige dag en ik heb 2 boterhammen achter elkaar gegeten en een Nijntjekoekje in m’n haar gesmeerd. Dat staat me goed vind ik! Hahaha!

Papa vind dat ook en daarom stopt hij me in bad denk ik. Maar dat was nadat ik gegeten had. Weer een walking dinner. Rundvlees met sperziebonen en aardappeltjes. Lekker! Meer dan een half potje! Beter en beter, meer en meer!

Uiteindelijk, nadat ik in bad ben geweest, aangekleed was en helemaal klaar voor bed, zei ik pffffff en was de dag voorbij. Heerlijk bij mama op schoot m’n laatste flesje van de dag drinken. Daar doe ik het voor en de warmte van mama…

It wie wer in moaie dei.

Deze diashow vereist JavaScript.