Ik wist niet dat het kon, maar het kan. Kramp in je kaken van het grijnzen. Grijnzen is eigenlijk een grappig woord, want het is nauw verbonden met grienen. Vroeger waren het zusterwoorden; greinen en grienen, ying en yang, zonder een traan is een lach zo hol. Denk ik dan hè! Daarom huil ik ook als ik naar bed ga, dan compenseer ik dat lachen van de hele dag een beetje! Mama vroeg het zich laatst af, hoe komt het toch dat kinderen vaak huilen voor ze in slaap vallen? Dus heb ik het Heineman gevraagd. Die zegt dat het gewoon komt omdat ik moe ben en vecht tegen de slaap. Het voelt een beetje als vallen en dat wil je niet hè. Maar als ik één keer slaap, droom ik er al op los. Het kan ook komen omdat ik geen zin heb om te slapen, zegt Heineman en die kan het weten.

Vandaag kwamen Olpa en Olma eindelijk weer eens langs. Ik had het gevoel alsof ik ze m’n halve leven niet had gezien! Nou dat klopte niet. Het was maar anderhalve maand. Maar goed, dat is wel bijna een kwart van m’n leven hè! Als je 7 maanden bent!

Daarvoor hebben Zelda, Siebe en ik eerst nog gedanst om m’n nieuwe kruip- en speelkleed in te wijden. Heerlijk al die ruimte! Ik kan letterlijk alle kanten op. Kruipen of rollen en nu dansen dus. Het duurt even voordat ik het in de gaten had, maar aan het eind heb ik het door en begin ik mee te bewegen!

En ook nog even bij Zelda:

En toen waren ze er ineens. Grappig. Van niet naar wel in 4 seconden en het voelt in één keer weer normaal! Fijn is dat. Zo’n dag is leuk en kabbelt voorbij, met spelen, eten en lachen en verwonderlijke gezichten van Olpa en Olma. Logisch, want die hebben me al lang niet gezien en ik ben best gegroeid. Dat vonden zij ook. En dat ik kan kruipen en dat ik kan staan. Ik geef toe dat ik dan wel even extra goed m’n best doe hoor. Siebe en Zelda zijn er er slot van rekening ook bij hè!

Siebe en Zelda ook. Die hadden een zilveren-mannetje-aan-een-parachute gemaakt van een plastic zakje, touwtjes, houtjes en zilverpapier. Heel knap en met de stijgers rond het huis was het een hele val! Van het zilveren mannetje dan hè!. Oh ja, het ziet er gevaarlijker uit dan het is hoor. Het zijn veilige stijgers, speciaal voor kinderen.

Ik heb ook boekje gelezen met Olma van Nijntje. Die heb ik ook op televisie gezien, maar als Olma het voorleest is het veel leuker! Ik wil dan telkens Nijntje aanraken, maar dat kan niet echt, want ze is getekend! Siebe had ook nog mooie tekeningen gemaakt. Je kunt het zien bij papa die aan het naaien is. Ongelooflijk hé! Zulke grote handen en zo’n klein naaldje, maar het moest wel, want Siebe had gisteren ineens z’n broek op z’n enkels in volle ‘run’ en scheurde vervolgens de knopen van z’n broek. Het leek funnijust hoom viedejoos wel! En papa stond ook ineens met een knoop in z’n hand van z’n eigen broek. Tsja, dan moet je wel hè!

Morgen ga ik nog naar de crèche en dinsdag ook, maar dinsdagavond ga ik samen met mama naar It Wiid. Daar zijn Papa, Siebe en Zelda ook en dan is het….VAKANTIE!!! Ik heb supermooi weer besteld, alleen weet het weer het nog niet, heb ik het gevoel. Jantje-lacht-Jantje-huilt weer zegt mama, nou ik heb een plan. Overdag lachen en ’s avonds huilen. Goeie deal! Ik ga nu eerst slapen en een beetje huilen (ter compensatie hé!)

It wie wer in moaie dei!