Yogja: Prambanan oftewel Legodoos

img_7228

De manier om Prambanan te onthouden is simpel: Je denkt gewoon aan banaan en dan zet je er pram voor. Het klinkt dan ook een beetje als Apple-Penn”I got an banan, I got a pram, uh! Prambanan. Je krijgt het idee.

prambanan_panorama

Weer deden we de truc met studentenkaart en KITA’s en weer kregen we korting. Bovendien kregen we deze keer een welkoms drink, we werden dus als echte gasten behandeld en dat was fijn!

Papa had al een gids geregeld, en die kwam letterlijk met een stoet in groen gestoken trainees. Jonge heren die graag ‘het vak’ willen leren. Het groen is natuurlijk om niet op te vallen tegen een groen grasveld, tegelijkertijd konden ze op een of andere manier hun ogen niet van Zelda afhouden….

img_7130

img_7124

Ik was moe dus wilde vooral gedragen worden of niet lopen, met als extra, niet in de zon. Al dat geloop is niet goed voor kleine beentjes.

Siebe daarentegen was helemaal geobsedeerd door de tempels en heeft ze allemaal aan alle vier de kanten van binnen bekeken. Gelukkig gingen we daarna met de trein de andere tempels bekijken en dat betekent niet-lopen.

img_7244

Ik werd ruw uit mijn verrukkelijke overpeinzingen opgeschrikt toen bleek dat papa en mama er bij de eerste halte uitstapten en besloten de terugweg te voet (Jalan Kaki) te doen, nou! Gelukkig was dit een nog grotere legodoos en moesten er nog heel wat blokjes gestapeld worden. Wat een werk, maar ook wat ongelooflijk knap dat ze dat bedacht en gemaakt hebben vroeger.

Ik vond het ook mooi, maar was ook vooral blij toen we uiteindelijk iets gingen drinken. Het was namelijk heel erg warm! En dan zweet je veel; en we hadden het water gerantsoeneerd. We hadden eigenlijk niet voorzien 5 uur weg te zijn in tegenstelling tot de gebruikelijke 2-2-en-een-half uur. Maar wij nemen de tijd graag, en hebben korte beentjes (vooral Jay!).

img_7278

Toen we uiteindelijk thuis waren had ik vooral honger en was blij dat papa en mama weg gingen en ik/wij met Zelda en Siebe zelf mochten gaan eten. Dzjez en ik hebben ons uit de naat gegeten van de kip en de frieten. Wandelen maakt hongerig.

Ondertussen ben ik verslaafd aan UNO en speel overal en te pas en te onpas, met iedereen die het maar wil. En weet je wat? Ik win vaker en vaker….

Mama en papa gingen eten bij de broer van de sultan. Die heeft een restaurant: Gadri Resto, maar daarvoor moet je het filmpje maar gaan bekijken!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Advertenties

Yokja: Borobadur en Merapi

Merapi!

img_7103

Je zou haast zeggen dat het over een soort Api gaat, maar dat is niet zo. Het gaat eigenlijk over één van de meest actieve vulkanen ter wereld, Gunung Merapi. Als je een ding zeker weet, is dat hij elke vier jaar uitbarst en soms tussendoor ook!

Laatste keer zelfs met een lavastroom van 20 kilometer! Dat is veel lava.

Maar ja, als lava op Java wil je ook wel eens wat om je heen kijken en je blik verrijken.
Bovendien, het klinkt raar, maar lava is erg vruchtbaar, het is daar groen niet te doen!
Het is wel gek om te beseffen dat onder de grond, huisjes staan waar mensen hebben gewoond. Dan leef je liever lavaloos.

title_mount_merapi(hier waren we niet bij hoor)

Maar eerst zijn we met regen opgestaan en na het ontbijt naar de Borobudur gereden met Imam, een ijverige, Engelssprekende toerismedeskundige en chauffeur van Ruma Mertua wat ‘Huis van mijn schoonouders’ betekent…

img_6889

Met handige Zelda werd een studentenkaart in elkaar geflanst op de iPhone (want ze hadden de echte niet mee en zo zie je maar dat een Selena Gomez pagina bijhouden een mooie afgeleide oplevert: Photoshoppen dat het een lieve lust is), dat scheel samen met onze KITAS een hele slok op een borrel, of gewoon water, want de zon was al gaan schijnen.

Gebouwd in 700 om vervolgens vrij snel onder de lava van bovenstaande vriend bedekt te worden. Jammer denk je dan, maar eigenlijk is dat super, want daardoor konden ze het ergens in 1700 weer terug ontdekken, en met een heel stevig fundament, beetje bij beetje terug opbouwen.

De rode draad door de dag is op foto’s gezet worden en photo bombing doen (ongevraagd achter mensen opduiken als er een foto genomen wordt!). En we hebben er zelfs geld mee verdiend. Papa zei ‘berbayar 20.000 Rupiah!’ (maw: als ze mensen een foto van ons wilden maken moesten ze 20.000 betalen) En sommigen deden dat! Wel 100.000 verdiend op het einde van de dag, maar we gingen het niet aan iedereen vragen, want dat is zielig. Hoe dan ook, we zijn bijna wereldberoemd in heel Indonesia.

Het was een lange, volle, indrukwekkende, gevarieerde, verrassende dag, dus toen we ’s avonds gingen eten hadden ik en Jay spontaan geen trek en wilden heel graag naar bed. Echt waar!

img_6975

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Yokja: Sultan Palace and Nasi Gudeg

 

img_6766

Ochtentstond heeft goud in de mond.

En dat betekent om 6 uur in het vliegtuig naar Yokjakarta, maar nog veel vroeger op! Het mooie is dat we om 7 uur landen en om 8 uur al in het hotel zijn. In de ochtend dus, dus een hele dag voor de boeg!

Dat verhaal zie je in de film hieronder (we zijn naar Kraton, paleis van de sultan en het waterpaleis geweest), maar er zijn natuurlijk ook foto’s.

img_6812

Bovendien kun je dan ook zien dat we lekkere Nasi Gudeg hebben gegeten en daar zat krechec bij en dat is eigenlijk gemaakt van hetzelfde spul als waar ze schoenen van maken…. alleen uren gekookt. Hier kun je een Nasi Gudeg uitleg vinden.

Bovendien kun je dan ook die aap zien waar ik me een hoedje van in de rondte ben geschrokken! Die was daar ineens, heel zielig aan een ketting. Voor op de foto. Nou niet met mij! Ik stond al aan de andere kant van de straat!

img_6869

Bovendien kun je niet zien hoe lekker we gegeten hebben in de avond (papa en mama een originele rijsttafel (ook in die benaming op de kaart) en Siebe die lekker pittige sateh met rijst. Wij hadden nasi, maar dat werd meer een beetje neeni, want we hadden geen honger.

img_6875

Bovendien regende het hartstochtelijk toen we in de middag eindelijk weer bij Rumah Mertua kwamen. Dat was superleuk om met paraplus rond te lopen (en die lagen bij bosjes klaar voor het hotel) en zwemmen (want nat ben je toch al).

Bovendien zie je mij dan ook niet niet zwemmen, want ik had geen zin. En daar heb ik speciaal een ‘geenzingezicht’ voor. Dat begint met een hoofdknikje naar beneden

img_6881

Dat verhaal laat ook niet zien dat we heel veel UNO gespeeld hebben en dat IK altijd wil winnen en als ik niet win dan word ik HEEL BOOS! Andere mensen mogen namelijk nooit winnen, want dat is niet de deal. En zo is het!

OK, veel plezier met de fillum!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

 

 

Gemak zucht

Een Jaytastisch en Dzjezomenaal 2017!


Elk gelukkig  jaar begint bij jezelf,
en eindigt daar ook.

De laatste tijden zijn weer druk!

Siebe en Zelda op bezoek, vakantie, papa en mama thuis, dus we ondernemen veel.

Laguiman helpt ons daarbij, want het is niet alleen om de hoek. En we gaan maandagochtend (heeeeeel vroeg) naar Yokjakarta met het vliegtuig.

En terug met de trein.

Maar we zullen stoppen er om heen te draaien. We hebben niet zo veel woorden, maar wel twee filmpjes!

Een Jaytastisch en Dzjezomenaal 2017!


Elk gelukkig  jaar begint bij jezelf,
en eindigt daar ook.

 

Zwemparadijs:

Een andere kant van Sentul: