Allenachtig

_1220290

Dat zul je net beleven hè!
Dan moet je er een keer vroeg uit en dan lig je om kwart-over-zeven nog te ronken als beer in het begin van zijn winterslaap. Normaal ben ik met gemak wakker om een uur of kwart-over-6 of half zeven, maar nu dus niet.

Voor mij gold hetzelfde. Ik lag achterstevoren, binnenstebuiten in mijn bed, zonder dekens in een diepe, diepe slaap toen papa binnenkwam met het licht in de badkamer aan. Gelukkig kende hij de magische woorden om mij vrolijk uit mijn slaap te halen. Dat zorgt er voor dat er geen verkeerde benen uit de verkeerde kant van het bed slingeren (niet dat ik daar veel last van heb), maar uitsluitend met goede benen uit de goeie kant. De magische woorden zijn “We gaan Beppe halen…”.

Dan springen mijn ogen open en kijk blij naar papa. “Kleren aan?”  vraagt hij en ik zeg “ja eren aan” (mijn praten gaat echt met sprongen vooruit!). Nadat we mijn kleren aan hebben, gaan we naar Dzjez die met een klein kwijlstroompje uit linkermondhoek, zijn kussen aan het bevochtigen is en nog steeds hard slaapt. Na vriendelijk vragen en aaien, besluiten papa en ik het licht aan te doen en zeggen in koor “We gaan Beppe halen” en de magische spreuk werkt ook bij hem! Ineens is hij wakker en wil zo snel mogelijk zijn kleren aan.

Papa had al twee broodjes gesmeerd en bekertjes gevuld met melk, dus konden we zonder dralen doorlopen naar de auto en vertrekken. Het was nog donker en we moesten zigzaggend tussen de regendruppels door, want die hadden duidelijk besloten dat ze uit de hemel gingen vallen, met als missie de Keverdijk blank zetten, maar wij waren ook op een missie en vooral niet bang voor nattigheid. Met zippende ruitenwissers en een beker melk in de hand waren we op weg. Op weg naar Schiphol! Wat klinkt als ‘Schip ahol, schip ahol’ wat van ons direct wegpiraten maakt, die met een keurig gangetje van 105-op-de-teller over de snelweg razen.

Papa kent duidelijk de weg, want die rijdt onder pardon naar de parkeerplaats voor kort parkeren in de aankomst sectie. Het enige wat wij nog moesten doen was uitstappen en vriendelijk knikken naar bus- en taxichauffeurs, want je weet nooit wanneer je ze nog eens tegenkomt.

Papa tilt me, want we zijn haast te laat. Het is al 7:47 en we willen natuurlijk eersterangs staan bij de uitgang van Terminal 1! Terminal 1 is wel heel erg rustig, dus kijken we nog even op het bord en zien dat Garuda uit Jakarta al geland is en de mensen bij Terminal 3 naar buiten zullen komen. Wij als de wiedeweerga onderweg naar Terminal 3, want stel je voor dat Beppe al door de deuren is en ons niet ziet staan! Dan missen we dat magische moment van het weerzien!

Gelukkig volgt Terminal 3 na Terminal 2 en zien we nog geen Beppe bij de Starbucks met een kop koffie op de tafel en de koffers er onder. We zijn op tijd. En wat blijkt, er staan een heleboel mensen op Beppe wachten, want het is er druk. De meeste ken ik niet en, zoals al gauw blijkt, komen ze niet voor Beppe maar voor al die andere mensen die uit de schuifdeuren komen lopen. Het is wel een grappig gezicht. Elke keer als de deuren opengaan zie je alle ogen naar de deur gaan en de mensen die uit de deur komen, kijken zoekend om zich heen naar die ene of meerdere bekenden die op hun wachten. Groot is de droefenis in hun ogen als ze ontdekken dat er niemand staat…. Dan zwaaien wij gewoon even en zijn ze een stukje minder droevig.

We begrijpen nu ook dat we beter bij de schuifdeuren kunnen staan dan te laat komen, en dat waren we dus duidelijk niet want we na 20 minuten was Beppe er nog steeds niet en 20 minuten wachten is te lang als je aandachtspanne van concentratie 19 minuten hebt. Gelukkig is iedereen vriendelijk als ze te wachten op iemand die thuis komt van een lange reis.

Het is grappig hoe ‘wachten’ ineens omslaat in ‘zijn’ en alles wat daar voor is verdampt als sneeuw voor de zon (ja sneeuw voor de zon, sublimatie). Soms denk ik dat het belangrijk is daar even aan te denken voordat je begint met wachten. Bovendien kun je wachten ook vertalen naar tijd en ruimte om na te denken of om je heen te kijken. Dan wordt wachten ineens een moment voor jezelf (later ga ik daar vast nog wel eens een boek over schrijven).

Maar daar was Beppe. Onze lieve Beppe.
En ik weet dat ze van Bali komt en weet dat ze bij Irene, Noa en Quyn is geweest. Dat zeg ik ook, zie je? Ik begin telkens meer te praten. En dan zit ik bovenop de koffers en rijden we naar de auto en babbelen we en zijn we blij dat Beppe er weer is.

_1220287

“Het was wel heel erg heet bij Irene”, zei ze “je kon niet eens zonder schoenen langs het zwembad lopen. Zelfs het zwembad had het warm. Zo warm als het bad.” Kijk, wij hebben het weer goed gepland.

_1220282

Toen we thuis waren duurde het niet lang of Tessa, Senna en Nynthe komen door de achterdeur gelopen. Dat is de tweede schakel het terugkeerproces van Beppe. Niet alleen is dat praktisch, het is bovendien gezellig! Naadloos gaan we over van het ophalen van Beppe naar spelen met Senne en Nynthe. Zo zie je maar hoe een zondag ineens een ZONDAG wordt. Buiten was het storm- en regenachtig en dan is binnen extra gezellig. En toen kwam Evelyn ook nog.

_1220288

Het viel me op dat Jay wel heel erg knuffelig was en dan voel ik me altijd een beetje meer grote broer, dus vind ik het fijn om hem te knuffelen (dan laat ik mijn peuterpubertijd even varen, want dat kan ik ook, hoor). Achteraf bleek dat Jay niet helemaal OK was. Daarom ging Jay op tijd naar bed.

_1220291

Ja, daar was ik best even aan toe. Ik gloeide helemaal en moest een beetje overgeven. GEK hè. Eerst voelde ik me goed en toen niet. Gelukkig heeft dat geen invloed op mijn humeur. Toen ik opstond was iedereen weg en ik voelde me gelukkig al weer een beetje beter.

De rest van de dag hebben we lekker gehangen en geknuffeld en niet veel gegeten, maar waren wel blij. Papa heeft me speciaal naar bed gebracht. Zonder Dzjez, alleen ik en papa. Verstopt onder beer, beer en BEER, zat ik bij papa op schoot en las hij ‘Kikker en het slaapfeestje’ voor en ik pas precies in papa, zo lekker zit ik. Dat is de beste voorbereiding op een heerlijke nacht slapen en beter worden. Dat is het plan…

Oh ja, in de haast hebben we cadeautjes die er onder onze schoenen lagen niet uit kunnen pakken, dus hadden we nog een extra verrassing. Ik had een doos met 4 puzzels van Cars en Jay een mooi boek over de boerderij. En weet je wat? Het was maar goed dat ik de Witte Wieven steen voor de deur had gelegd, want anders had Piet niet binnen kunnen komen. Dat zei hij zelf, want ik heb een briefje gekregen. Een briefje van Piet. Echt waar. Ik bedoel maar (hij heeft het wel meegenomen trouwens!).

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

IkBlijfOok

IMG_2045

Al die verhalen over die nieuwe school van Dzjez, ik word er een beetje jaloers van. Niet dat ik het niet fijn heb op de crèche hoor, of niet verliefd ben op Cato en later met haar ga trouwen, nee, school is gewoon anders.

Dus toen we deze ochtend Dzjez voor zijn tweede wendag naar school brachten, zag ik mijn kans vrij schoon en dacht “Waar mijn jas hangt, daar ben ik thuis”. Die pret was uiteindelijk van redelijk korte duur, maar dan zeg ik wijs: “ih èt o-eet en da is oet!”

Het is wel een hele gezellige school!
Niet alleen kom ik al mijn oude vrienden tegen en is het alsof de tijd niet heeft stil gestaan, alle vaders, moeders, klassenmeesters en klassenjuffen willen mailadressen uitwisselen met mama (papa stond er een beetje beteuterd bij…). Als ik dat zo zie, gaan er nog veel feestjes, knutsel-uitwisseling-dagen en gezellige avonden komen. Vanaf 4 januari, want dat vergeet ik telkens. Ik zou zo elke dag en elke week willen blijven.

IMG_2046

Het was het zwartepieten-en-sinterklaas-thema, maar die mail hadden ze dan toevallig net weer niet gestuurd. Nou ja, ik was niet direct in de ‘mood’ om mee toedoen, dus dat kwam goed uit. Kon ik gewoon nog een beetje in de oksel van mama kruipen, terwijl de anderen op de foto kwamen.

IMG_2043

Oh ja, we hebben ook een panorama foto van de klas. Met panorama moet je stil blijven staan en mama deed dat niet. Daarom staat ze er een beetje gek op, maar ik hou wel heel erg veel van haar hoor!

IMG_2041

Maar ja.

Nadat ik bruut mijn jas weer aankreeg en ik nog een paar keer gezwaaid heb en namasté heb gezegd en uiteindelijk mama met me meegekregen heb, gaan we wéér naar Bussum. Er moet meer geboodschapt worden. En zodra we de school achter ons hebben gelaten begin ik te praten als brugman-in-het-kwadraat. Dat stopt ook niet meer. Ik ben helemaal vrij in het laten gaan van mijn telkens-beter-verstaanbare-woordenstroom, Dan ineens wel. Dzjez is in dat opzicht mijn anti-muze.

Toen we thuiskwamen, was papa er ook en die had bedacht dat ik een iPod-app moest hebben om kleuren te leren. GOED IDEE zeg ik. Het is uiteindelijk best wel moeilijk, maar dat is de bedoeling ook denk ik. Kleurbekenden is belangrijk, en ik denk dat alles rood is…. Of blauw.

Het voordeel is dat ik ‘onpartijdig’ ben en geen waarde hecht aan de geleerdheid van de boodschap, maar aan de andere kant levert dat wel problemen op in het kader van lievelingskleuren, dus werk aan de winkel! De kleurenwinkel!

Toe mama en Jay me op kwamen halen, liep ik ze zomaar voorbij. Ik had andere dingen te doen, namelijk met Douwe, Wouter en Julia spelen. Maar ook Cato was er en Bente, allemaal van de crèche, dus niet alleen gezellig, het was een regelrechte Woelwatersreunie! Dat wordt nog wat als we 60 zijn later.

Ik had ook geen tijd om stil te staan en stop als een brandweer af op Julia en ging samen met haar aan de wandel (dat leverde natuurlijk wel jaloerse blikken op van Cato, die samen met haar moeder haar broer kwam ophalen, maar soms moet je, of kun je zelfs geen, keuzes maken. Ach ja, er is genoeg Jay!

De juf vond trouwens wel dat ik me goed ‘aan paste’ aan de klas en totaal geen problemen had met me. Mooi denk ik dan maar waarom mag ik maandag dan niet ook naar school!

Enfin, de rest van de dag vat zich gemakkelijk samen :”Chill met rooie wangen”.
Dat kun je zien op het filmpje waarop ik er achter kom dat we Beppe van Schiphol gaan halen zondag. 3 weken voorbij gevlogen en straks zit ze zelf in het vliegtuig!

Ik ben nog wel even gaan douchen met mama. Gewoon omdat het kan (en omdat je daar in principe schoon van wordt). Oh ja, ik heb nog een hele grote treinbaan gemaakt, waar ik lekker mee gespeeld heb en ook weer opgeruimd.

Toen ik uit bed kwam heb ik eerst met de kleurenapp gespeeld en die is goed) en toen het sinterklaasjournaal gezien. Allemaal ingrediënten voor een mooie dag!

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Van Kapstra

zjIMG_2029

Waarschijnlijk is dat een titel die je volledig op het verkeerde been zet, of zelfs doet denken of dit wel de vertrouwde blog is die je altijd leest! Nou het antwoord is ‘ja’. Het is de aloude blog van Dzjez en Jay, alleen begint hij gisteren.

Gisteren, dinsdag,  stond mama namelijk ineens heel vroeg bij de crèche…. Veel vroeger dan anders. Gelukkig zijn wij niet zo snel uit het veld te slaan. Het enige is, dat we in de maalstroom van speelactiviteiten ineens onderbroken worden en overhaast afscheid moeten nemen van onze vriendinnen en vrienden.

Ja! En vooral bij Cato is dat tegenwoordig een probleem. Die wil namelijk telkens kusjes geven en als ze er eerst één geeft is het net alsof er een soort dominstroom van kusjes in haar los komt, want dan blijft ze maar gaan. Niks mis mee natuurlijk, behalve als je weg wilt en niet onfatsoenlijk over wilt komen.

Maar goed, mama maakte er korte metten mee, die trok pardoes mijn jas aan en sleepte me mee naar de bakfiets (bij wijze van spreke, natuurlijk hè). Dag Cato!

Rije-rije-rije-rije, maar toen de afslag naar ons huis kwam reed mama rechtdoor. Niet naar huis? Wat is er aan de hand denkt een volgroeide peuter dan, naar de winkel misschien? Maar nee, we stopten een halte eerder, we stopten bij… de kapper!

Aaaaaaaargh! De kapper, dat betekent de praatgrage Stefan, de man die ons allemaal murw praten kan! Plus ik ben niet echt een fan van dat geknip en geknap, ondanks het feit dat ik snoepjes of koekjes krijg.

Ik ben een beetje Samson.

Ik raak mijn kracht kwijt als ik geknipt wordt of  wanneer mijn manen naar de vanen gaan en mijn lokken naar de brokken, mijn krullen naar de sullen en mijn coupe in de soep. Al die dingen, voor die lang gespaarde haardos. En waarom?

Nou dat waarom is simpel en duidelijk: IK GA MORGEN VOOR HET EERST NAAR SCHOOL!

OK, het is een wendag, maar dat is een impactvolle gebeurtenis. Een gebeurtenis waar ik heel veel zin in heb! (dat en mijn volgende ontmoeting met Krak en Feikje, maar dat is voor een andere keer).

Ik ga dan ook gedreven in de stoel zitten en bestrijd vuur met vuur, oftewel woorden met woorden… Ik ben net zo’n woordenmitrailleur als Stefan de kapper, Van Kapstra, zodanig zelfs dat hij er even stil van wordt…. Even maar hoor, vier puntjes, want hij heeft echt een onstopbare waterval van woorden in zijn hoofd, die er alleen maar via zijn mond uitkan. Dat is ook wat!?

in ieder geval is hij goed in staat om mijn weelderige haardos in een gangbare schoolcoup te manoeuvreren en klaar te maken voor de eerste (wen)schooldag. Alleen nog de nacht staat mij in de weg om plaats te nemen in de schoolbanken.

Bij mij is het meer wol dan geblaat uiteindelijk, want als ik in de stoel zit, ben ik stil. Ik vraag bewust om mijn oren bedekt te houden, want dan hoor ik dat oeverloze geklets van Stefan misschien niet.

Dat is gelukt, alleen vind mama dat mijn oren beter vrij kunnen zijn omdat ik er nu uitzie als de zesde en nooit ontdekte blonde Beatle. Wat dat betreft, wil ik graag drummer worden, want ik neem elke gelegenheid ter harte om een een een-persoons-drumband ten gehore te laten brengen.

In ieder geval laat ik me gedwee knippen en gaan we blij naar huis.

<>

De volgende morgen wordt ik veel te vroeg wakker, en blijf op aanraden van papa nog een half uurtje liggen , maar als ik de douche hoor, ga ik snel de kamer in om lekker tegen hem aan te liggen.

De hele nacht is mama er mee bezig geweest, dat ik vandaag naar school ga. Ik heb gewoon als een blok liggen slapen en papa ook en dat is dankzij mama, die alle spanningen heeft geabsorbeerd. Dankjewel mama!

_1220269

Natuurlijk regent het pijpenstelen als we willen vertrekken en komen we kleddernat aan, maar, zoals papa dan zegt, dat maakt het des te heuglijker (mooi woord dat eigenlijk te weinig gebruikt wordt) de dag is.

Ik zit achterop bij papa. Rugzak met appel, peer, banaan, krentenbol, limonade in de rugzak (goed eten is belangrijk) en ik vol met goed zin, op weg naar Rehoboth.

Ik volg lijdzaam, want weet dat wanneer Dzjez op school zit, ik een gezellige halve dag met mama heb, waarin ik heel erg kan zijn wie ik ben, JAY!-minee (zoals Dzjez zegt). Of is het leidzaam, een woord dat nog niet bestaat, maar heel goed zou kunnen betekenen dat ik mijn ogen goed de kost geef om te weten wat mij te wachten staat én een beetje richting geef aan Dzjez.

_1220272

Natgeregend en vol goede zin, komen we aan, maar hoe dichter ik bij de de schoollokaaldeur kom des te stiller ik wordt (net als papa en mama trouwens), want dan ineens lijkt wat vanaf veraf heel erg leuk en interessant is, eigenlijk ook best wel spannend en een grote stap voor een peuter (en papa en mama) is.

Ik wordt voorgesteld aan de juf, de schoolmoeder en een Lotte (die heel erg leuk is en een meisje dat in mijn klas zit, maar mij met alles helpt wat nodig is en ze ziet er nog mooi uit ook) en ineens zie ik ook allemaal kinderen die even groot of groter zijn als ik en stoeltjes en tekeningen en een megatelevisie en nog veel meer, en al die dingen maken alles wat ik groots had bedacht ineens best wel klein…

IMG_2030 IMG_2035

Als papa en mama en Jay weg gaan na heel veel kussen en knuffels, voel ik me ineens wel overgelaten aan mijn lot (gelukkig zei Jay nog Namasté en voel ik me extra gesterkt) en ga in een meditatieve houding zitten. Handen gevouwen en hoofd naar beneden. Zo absorbeer ik langzaam de sfeer en de atmosfeer tot het moment waarop ik me op mijn gemak voel, en dan kan ik mijn ogen gerust open doen…

Ik zal de wereld en omstreken niet langer in spanning  laten, ik heb een geweldige tijd gehad op school en die werd nog geweldiger toen ik Douwe, Wouter en Julia zag! (john was er niet). Wat een vreugde en wat een blijdschap. Mooi om te merken dat tijd niet bestaat en we van het ene moment op het andere ineens weer doorgaan waar we zijn gebleven.

db50926e49e9856357a5ddd35862055a

Ik ben gezellig met mama naar de Hema gegaan en naar Rituals en Kruidvat daarna nog een naar de Hema (want we waren iets vergeten), maar bij het Kruidvat had ik het rijk voor me alleen. Geen drukmakende broer naast me die wachten als één van de moeilijkste onderdelen van het leven vindt, kortom: Paradijs op aarde.

Toen
Was
Het
Tijd
Om
Dzjez te halen.

125f144b4d44f1171f8afdb3c1554679

We waren een half uur te vroeg, maar dan is wachten fijn. Zeker voor mama, die het gevoel heeft dat de ochtend een half jaar heeft geduurd. Gelukkig was het gestopt met regenen.

De seconden tikken voorbij. De één na de ander en dan zitten er ineens veel in een minuut, of 10 minuten. Uiteindelijk vliegt de deur open (en voor het verhaal) is Dzjez de eerste die er uitvliegt. Extatisch, vol blijdschap en energie loopt hij mama voorbij en gaat voetballen met de groten.

En ik speel mee.
En hij loopt echt niet eerst mama voorbij, maar voor de dramatiek van het verhaal vond ik het wel passend. Nee, eerst gaf hij mama een knuffel en zei luidmondig op de vraag of het leuk was “JA!” pas daarna ging hij voetballen.

Ja, Zen-momentjes zijn aan te raden in tijden van verandering en stress. Dat geeft een heerlijk gevoel van rust en werkt als een oplader voor batterijtjes. Toen ik na een half uur opkeek, voelde ik me goed en kon de echte dag beginnen, alsof ik nooit iets anders heb gedaan.

School is leuk!
Ik kan niet wachten totdat ik er hele dagen en hele weken kan zijn,

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

 

Het bijzondere bos…. (als je goed kijkt zie je meer)

IMG_2011“Het mooie weer is nu wel voorbij” zei de kaboutervrouw tegen haar kaboutermannetje . “Ja” zei hij, “daar ziet het wel naar uit, maar gelukkig hebben we mooie herinneringen om ons de komende winter warm te houden” en hij gniffelde wat. Zijn vrouw gniffelde mee, want het was inderdaad een mooie zomer geweest.

Die mooie zomer begon eigenlijk al in de lente toen ze voor het eerst interpret kregen (een kabouterversie van internet, waar alleen maar leuke dingen te vinden zijn). Het had een hele tijd geduurd voordat de KaPN (Kabouter Post Netwerk) bij hun boom langs was gekomen om de kabel te leggen die nodig was. “Maar” zeiden de mannen van de KaPN, “als de grond te hard is kunnen wij geen geulen graven”. “Ja” zei Krak (zo heette de kabouter), “dat is natuurlijk ook weer zo”.

Krak had al een kompjoeter gekocht in de boswinkel. Eén met grote toetsen, want hij had nogal grote vingers, maar toen de kabel er eenmaal lag en interpret geïnstalleerd was, was’ie er snel mee weg. De hele dag klonken er leuke liedjes van Kabouter Plop, Ka3 en de smurfen door de kamers van het kabouterhuis in de holle boom, want ze hadden gratis ‘Popisfijn’ bij hun abonnement en dan kon je onbeperkt muziek luisteren. Overdag niet te hard natuurlijk, want dan horen de mensen het….

Op een dag was Krak aan het surfen met Goegul en ineens kwam er een advertentie in beeld!

Een advertentie voor een verre reis. Een reis naar Boeli, een tropisch-eiland-voor-kabouters-die-er-nodig-eens-uit-moeten. Het was een aanbieding van de KaLM (de Kabouter Luchtvaart Maatschappij), die voornamelijk zwanen gebruikte voor lange-afstands-vluchten (soms ook ganzen, maar die maakten zoveel lawaai tijdens het vliegen. Eenden en meeuwen waren voor binnenlandse vluchten), voor maar 273 Kleuro’s! Geen geld, en aangezien Krak best wat gespaard had dacht hij “weet je wat? We gaan op reis!” en hij riep naar zijn vrouw Feikje die een boekje over lekkere recepten aan het lezen was “Feikje, ik heb een goed idee, we gaan naar Boeli op vakantie!” “Boeli” zei Feikje, “dat is toch dat eiland waar het altijd warm is en de mensen Boelinees praten?” “Ja, precies” zei Krak, “dat is het.” “Oh” zei Feikje, “ik ben net een heerlijk recept aan het lezen van pittige Boelinese paddestoelen pangan, met Froekoek! Hoe toevallig is dat!”

En zo gezegd zo gedaan, Krak heeft de vlucht geboekt en samen hebben ze een heerlijke tweeëneenhalve week vakantie gehad, met allemaal avonturen, hoge golven, lekker eten en dobberen in het zwembad (misschien vertel ik je dat verhaal later nog wel eens). in ieder geval, Krak en Feikje waren heerlijk aan het kletsen over hun vakantie, toen er ineens op de deur geklopt werd…..

IMG_2006 IMG_2009

“Huh?!” zei Feikje. “verwacht jij iemand Krak? “Eh, nee, ik verwacht niemand. Het is overdag en dan zijn Jochem en Durk niet buiten, want op zondag zijn er te veel ‘groten’ buiten. Dan willen ze niet gezien worden!” Maar het geklop ging door, dus besloot  Krak de deur toch maar op een kiertje te zetten…

Hij schrok zich een puntmutsje! Daar stonden ineens twee hele grote kleine kinderen! “Wie is daar?” vroeg Feikje en keek mee om het hoekje. “Uh, ik weet het niet”, zei Krak. “Nou vraag het dan!” zei Feikje en Krak haalde diep adem en vroeg met luide stem “Wie zijn jullie”.

IMG_2016

“Dzjez en Jay” zeiden de beide mannetjes in koor, “en wie ben jij?”
Nou dat wist Krak wel natuurlijk, “Ik heet Krak en dit is mijn vrouw Feikje” zei hij, terwijl hij de deur verder openzette en zijn mooie vrouw liet zien.

IMG_2013

“Leuk dat jullie thuis zijn” zei Dzjez, “we komen hier al heel lang en al heel vaak, maar we hadden nog nooit dit deurtje gezien, dus gingen we maar even kloppen. Je hoort vaak over fake deurtjes, dus is het fijn om eens een paar echte kabouters te zien!”

“Ja” zei de Jay met zijn mooie laarsjes en zijn toverstam, “ik vind het ook leuk om jullie eens in het echt te zien, maar ik heb wel een belangrijke vraag. “Oh ja?” zei Krak. “Ja” zei Jay, “het valt me namelijk op dat u behoorlijk veel op Sinterklaas lijkt (gebarentaal: handbij-kin-naar-beneden-hand-naast-hoofd-maakt-staf-bewegin), maar een stukje kleiner bent natuurlijk, maar zijn jullie ook familie? Dat is iets dat ik al een tijdlang denk.”

“Nou” zei Krak, “dat is een goeie vraag en het antwoord is simpel: We zijn geen familie, maar hebben wel hetzelfde doel: kinderen blij maken. Maar ieder doet dat op zijn eigen eigen manier. En die baard? Die staat gewoon goed en als je kabouter in gebarentaal wilt doen is dat precies zoals sinterklaas, alleen vervang je de staf door een aai over de kleine bol van een kabouter!”

“OK! Goed om te weten. Nou, veel plezier in de boom nog hè, want we moeten nu weg! Papa en mama staan vast te wachten en als we te lang weg blijven worden ze ongerust. Zo zijn ouders nu eenmaal” zei Dzjez, en hup weg waren ze!

“Nou dat was leuk zeg!” zei Feikje “ineens twee van die schattige mannetjes aan de deur. Misschien moeten we Sinterklaas via Interpret vragen een extra cadeautje in hun schoen te stoppen! “Ja, dat is een goed idee en dat ga ik doen. Ik denk dat ik een zakje kleine wijsneussnoepjes voor ze vraag, want dat zijn ze!”

————————–
————————–

Gisteren hebben we de Sint in De Vesting binnen zien komen. Eerst op de boot en toen zagen we hem op een ongelooflijk groot wit paard voorbij komen.

Dat is een schimmel.

Wat?

Dat is een schimmel, dat heb ik op het Sinterklaasjoernaal gezien! En je ziet, de sint is helemaal niet bang voor de regen, of een hagelbuitje. Dat is hij gewend, want hij zit lekker relaxt op zijn paard.

Mama moet me wel regelmatig ophalen trouwens, want ik denk dat ik niet kan verdwalen en vind het belangrijk dat ik de mensen ‘vermaak’ door voor hun neus te gaan dansen….

Uiteindelijk wordt je daar best moe van en is het heel fijn dat papa me dan naar huis draagt.

IMG_2001

We waren weer als zwartepieten verkleed en de Sint heeft ons zien staan, want hij riep “Kijk morgen maar in jullie schoen!” Dat was, nadat we in bad hadden gezeten om de zwarte vegen van ons gezicht te krijgen en de kibbeling met appelmoes en eigengemaakt patatjes hadden gegeten, ook het eerste wat we gingen doen. Dat en een paar liedjes zingen!

Dus toen we heel laat op gingen staan, was dat het eerste wat we gingen doen. Naar de schoenen kijken!

Ik was iets te enthousiast en gleed de laatste treden op mijn billen naar beneden. Ik vind dat als je een woord uit kunt spreken, dat niet direct moet betekenen dat je daar ook mee naar beneden glijdt!?

Enfin, het was van korte duur, want toen we zagen dat we nieuwe sokken hadden gekregen waren we extatisch van blijdschap!

Niet alleen sokken, ook nog chocoladecenten! Lekkerrrr.

En daarna gingen we wandelen in het bos. Ik mijn bergschoenen aan en Jay zijn laarsjes en dan is er geen plas veilig. Lekker spetteren, dat is leuk!

 

IMG_2021

Ja dat is altijd leuk, maar mama een knuffel en een kus geven ook! Dat moet gewoon op gepaste tijden gebeuren anders is het niet leuk. En vliegen op een toverstam ook.

IMG_2025

Daarna zijn we nog naar de speeltuin geweest en heeft Jay heel goed over de stammetjes en de heuvels gelopen. Dat kan hij heel goed! Uiteindelijk kreeg ik het best koud en vond ik het een goed idee om maar de auto terug te gaan en naar huis. Oh ja, als je goed kijkt zie je meer… We hebben namelijk een kabouterWC gezien. Als je goed kijkt zie je er ook de kleine blaadjes waar ze hun kleine billetjes mee afvegen.

IMG_2019

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Ballen Boys

IMG_1985

Laat ik met het belangrijkste beginnen: Ik ben op de lekvrij-queeste, oftewel: Niet meer in mijn broek plassen. Dat blijft een dingetje en het maakt niet uit wat ze zeggen, ik lach het min of meer weg.

Dat vraag dus om drastischer maatregelen. Daar is mama dan weer goed in, want die zet de ‘plaswekker’. Die gaat om het uur af en helpt mij er aan herinneren dat ik naar de wc moet. Dan wordt het een ritme en kan dat uiteindelijk veranderen in een automatisme.

Na een dag niet plassen, krijg ik de volgende dag een sticker, die me in plaats van de wekker herinnert aan plassen en, om een lang verhaal kort te maken, vandaag is het me gelukt de broek droog te houden! Jeej, dan mag ik het Sinterklaasjournaal kijken en een beetje iPad!

Wat dat betreft was het een snelle wisseling van de wacht vandaag. Mama moest om kwart over 7 weg en papa was aan het worstelen met de langste file van het jaar! 581 kilometer door een paar regendruppels! Hij is helemaal via de omweg gegaan. Hij stuurde uiteindelijk een locatiebepaling op de hoe A1 en de n201…. Een magische plek voor mama en papa. De weg naar Hilversum, de plaats waar het allemaal tussen hen begon!

Ze hebben elkaar vluchtig maar oprecht gekust en voor dat ik er erg in had, zat papa naast me. Ach, beide leuk, zeg ik.

En met een bord macaroni voor mijn neus en de verandering van spijs, zijn de tranen die ik net nog had, weg. Ik heb weer meer dan een bordje opgegeten en yoghurt en dan DANSEN op Sinterklaasmuziek! Wat een mooie afsluiter van de dag.

Het was een bijzondere bedgang, De Bluetooth speaker ging mee naar boven waardoor we op de maat van de dance-ok-kom-er-eens-kijken-beat onze tanden poetsen. Extra schoon.

En dan een verhaaltje lezen op Jay zijn kamer en een kus en een knuffel een een oprechte namasté mét buiging besluit de dag. Dan ben ik aan de beurt. Hup op de kast en luier en pyjama aan. Maar dan gebeurt het. Ik durf weer te springen van de kast op mijn bed! Aan de vinger van papa, maar ik durf het, en daar gaat het om!

IMG_1987

Maar, ik moet ook nog even terugkomen op gisteren, want nadat we de hele dag gewacht hadden (..) en Jay een diepe dut had gedaan, gingen we eindelijk naar de speeltuin. Pfff! Met twee ballen, dus gingen we lekker voetballen en papa was er ook, want die werkte thuis.

Kijk maar lekker naar het filmpje.

It wie wer in moaie tiid.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Piettoresque

_1220152

Het is zo ver.
De pofbroeken zijn gestreken, de veren op de muts opgeklopt, de hesjes recht en de eerst tranen hebben al kleine witte riviertjes in de schmink op de wangen van Jay getrokken.

_1220143Het is natuurlijk een behoorlijk gevoelig mannetje als het op dit soort gebeurtenissen aankomt, terwijl ik het als een grote kleuter ervaar. Ik onderga lijdzaam wanneer Zelda mijn gezicht schminkt, want het is allemaal voor een goed doel. Sinterklaas vieren bij opa en oma in Nederhorst den Berg! Net als vorig jaar, maar nu snap ik nog beterder wat er aan de hand is.

P1220136

Ik moet er allemaal een beetje aan wennen, want laten we eerlijk zijn, waarom moet ik er als zwartepiet uitzien als er al een heleboel pieten op de boot zullen staan, terwijl er maar 1 sint is? Als er iemand is die een beetje support moet hebben is hij het. Of het paard, want daar is er ook maar één van. Nee als het aan mij ligt, ga ik volgend jaar als sinterklaas (of als paard).

Gelukkig landen we eerst bij opa en oma en kunnen we ons op het gemak voorbereiden op het spektakel dat komen gaat. Eerst maar eens gezellig bij opa op de schoot terwijl hij een boekje voorleest. Dikkiedik natuurlijk, mijn standaardfavoriet als we er zijn.

Maar er is meer!

_1220161 _1220164

Er is nog een standaard, de standaardappeltaart (niet voor niets rijmt dat op elkaar), die al staat te dampen op het aanrecht. Alle appeltjes waren precies goed, zei opa, en de bodem was zo dun en knapperig dat je er haast doorheen kunt kijken. De beste randvoorwaarden voor een goeie smaak.

_1220170

De andere randvoorwaarden waren ook goed: 8 graden en een miezerige regen. Goeie basis voor doorgelopen zwartepietengezichten en de beloning van de warme feestzaal wordt daardoor extra groot.

Maar eerst er naar toe wandelen. Ik had al gezien dat de buggy niet mee was gegaan, dus was ik aangewezen op de kracht van mijn eigen benen en de edelmoedigheid van ouders, broeren en zussen, maar het eerste stuk deed ik zelf. Wandelen in een pietenbak is toch wat anders dan je standaard spijkerbroek. Je huppelt automatisch iets meer, waardoor lopen leuker wordt. Het laatste stuk heeft papa me op zijn schouders gezet, waardoor ik ineens ook de grootste piet van de buurt werd!

Wij liepen al ver vooruit, want onze benen kunnen dat nou eenmaal al net iets beter dan die van Jay. In de verte stond de hoempapapa band al te spelen en zat de sfeer er al goed in! Gelukkig hoefden we niet heel lang te wachten of daar kwam de boot al aan. Eerst een kleine boot met een stel opgewonden pieten en toen…. de grote Sinterklaasboot! Het was duidelijk dat hij blij was om me te zien, want hij zwaaide telkens naar me.

Ik stond al bij de boot…._1220175…te wachten en bij nader inzien wist ik eigenlijk niet goed waarom ik zo enthousiast te wachten, want zwarte pieten zijn behoorlijk eng in het echt. Zeker als ze nog  voorbij komen ook en laat dat nou precies zijn wat ze doen…. Dichtbij komen.

_1220191

En die ene had nog een bril op ook en leek mama te kennen uit een sinterklaasintocht van 35 jaar geleden of zo, dus toen hij ongeveer 5 centimeter dichtbij kwam deed ik mij ogen dicht en begon zachtjes LiefLiefLiefLiefLiefLief te zeggen als een mantra en bescherming tegen het pietengeweld en het had effect! Ik werd spontaan een stuk minder bang van de Piet! Als beloning kreeg ik pepernoten en een schuimpje!

Toen we op weg gingen naar de IJsbaan waar het feest verder zou gaan, kreeg ik er tekens meer zin in!

Ik ook! Ik wist namelijk nog dat we vorige keer een cadeautje gekregen hadden en dat daar een schuim in zat en ik herinnerde me dat ik die eigenlijk nooit opgegeten had…. Mmmm, dat moet ik even aan mama vragen, maar die wist het niet meer. Jaja.

In de tent was een echte Pietenband en die stond heel enthousiast te spelen wat er voor zorgde dat de sfeer er direct in zat. Wij werden als kinderen in een soort arena geduwd die grofweg twee functies had: 1. Het scheidde de ouders van de kinderen en 2. We konden geen kant op, waardoor we ook niet konden verdwalen!

_1220202

Ondertussen liepen er veel pieten rond te strooien met pepernoten en schuimpjes, dus we hadden geen reden om niet goed op te letten en snoep te vangen.

Zelda was mee met ons, dus ik kon lekker bij haar op schoot zitten. Ondertussen begon ik me telkens meer piet te voelen en ebde mijn angst weg als schuimpjes voor de zon. Ik kreeg zelfs zin om te dansen en te swingen! Aan het einde van de show mochten we in de rij gaan staan voor een cadeautje en om eerlijk te zijn hebben we dat twee keer gedaan. Eén keer voor onszelf en een keer voor Siebe en Zelda. Wie oud is moet slim zijn.

_1220197

Toen dat achter de rug was en de meeste kinderen al weg, stond de band nog steeds te spelen en konden we dus heerlijk vrijuit dansen! Samen met mama, want het was duidelijk dat die ook geïnspieteerd was. Samen hebben we dus gedanst. 

En als klap op de vuurpijl klom ik ook nog eens zelf op een bank en liep er als een kievit overheen. Precies zoals een piet dat ook over het dak zou doen!

_1220217

Toen we uiteindelijk naar het huis van opa en oma gingen heb ik bijna het hele stuk gerend! Ik heb een omgekeerde energiecurve. Ik begin laag en eindig hoog!

Wat we niet eens doorhadden toen we thuiskwamen was dat er allemaal cadeautjes lagen. Pas toen papa de stoel ostentatief opzij zette en mama riep “Kijk!” hadden we het in de gaten! Pepernoten en chocoladecenten voor ons allemaal. Lekker en veel, dus ik heb maar gezegd dat we een zakje pepernoten bij opa en oma laten. Dan kan ik daar van eten als we volgende week op bezoek gaan bij ze!

_1220219 _1220224

Uiteindelijk gingen we nadat we heerlijk nasi gegeten hadden en chocoladecenten, naar huis.

_1220232

En nu moet ik het overnemen, want Dzjez viel in slaap zodra hij in de auto zat! Die jongen toch! Zoveel indrukken, daar hebben zijn kleine hersentjes moeite mee om allemaal te verwerken.

Ik daarentegen ben klaar wakker en zie het nut vandaar bed gaan ook helemaal niet in. Nee ik wil nog allemaal avonturen beleven en expedities ondernemen. Ik zit vol met energie.

Gelukkig moesten we de schoenen nog opzetten en uit volle borst liedjes zingen. Dat kan ik als de beste natuurlijk! Inter aas a oentje! en Ie ih omp uh oom boot! Geen probleem voor mijn stem als een klok! En ik denk maar zo: “Hoe harder je zingt, hoe meer je in je schoentje vindt”.

Uiteindelijk bleek dat ook ik naar bed moest en deze keer het liefste met mama. Zo’n indrukwekkende dag, kun je het best afsluiten in de armen van mama (daarna ga ik gewoon nog even huilen en dan is de kans groot dat of papa of Zelda of beide ook nog even boven komen en dan heb ik een win-win).

(…)

En ja hoor!
Toen ik beneden kwam stonden daar 4 schoentjes op een rij waren er twee ballonnen! Wat een mooi kano, bedankt Sinterklaas! Dat heb je weer mooi gedaan!

_1220234

Pas daarna kwamen we er achter dat er ook nog echte pakjes waren (en ik was al zo blij), met daarin kadootjes voor mij, Jay, Siebe en Zelda! Een echt kinderfeest dus.

Daarna mochten we nog eens de intocht van Sinterklaas in Meppel kijken (die had ik al gezien op mijn iPad bij Zappelin). Het viel me wel onmiddellijk op dat dit een andere Sinterklaas was dan in Nederhorst…. Daar moet ik nog eens diep over nadenken. Vooralsnog krijgt hij het voordeel van de twijfel!

Ik heb ook stiften gekregen. Mijn eigen, en een mooi kleurboek. Daar ga ik eens heel hard mee aan de slag. Kleuren is namelijk één van mijn lievelingsbezigheden! Dat en gewoon een beetje knuffelen of dansen of grapjes maken.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Bebroerde tijd

_1220109

Daar moet je even voor knipperen met je ogen hè!

Bebroerde tijd. Dat lijkt op iets heel anders (en dat vind de spell check ook) maar betekent gewoonweg dat ik een fijne tijd met mijn broer achter de rug heb (en Zelda, ik vergeet je niet hoor!, maar daar kan ik geen woord voor verzinnen). Het is trouwens beter dan wanneer ik het zelf uit zou spreken, want dat zou ongeveer klinken als “uh-oede-ijt”, als ik het al achter elkaar uitspreek en niet gewoon afkort met “ijt”.

Voordat we met zijn allen een een grote paniek schieten over mij achterstand, moet ik jullie er op wijzen dat dit wel vaker voorkomt bij hoger opgeleide ouders die het leuk vinden om pustels op te lossen. Het heet het Einstein syndroom. En dan denk je natuurlijk: “Jay maakt een grapje!” maar nee, het tegendeel is waar. Het is een term indertijd bedacht door Thomas Sowell en je kunt er, voor het geval je het niet gelooft, hier over lezen. Ik heb dus nog tot mijn  vijfde!

_1220089

Maar eerst moet ik het nog even hebben over mijn ongelooflijk doorontwikkelde smulpaperij, want ik kan niet stoppen met eten (en kom geen buitenstatistische gram aan). Laatst ook weer (naast alle aardappelen, worden, hamburgers, stukken kip, wortels en rode bieten), aten we een pizza. Nou totenmet de allerlaatste ruime eet ik mijn deel op en dan kijk ik nog met een begerig oog naar de kruimels van Dzjez ook. Gelukkig dat Dzjez niet lijkt op een pizza.

Ja, toen was Siebe er ook nog en heeft hij ons yoghurt gegeven. Die yoghurt smaakt altijd net een beetje beter._1220093

We hebben hem zondag op de trein gezet in Roosendaal en dat was bijna België. Wat dat betreft had papa nog een leuk verhaal, want Zelda ging vrijdag weg en de trein voor haar kwam 35 minuten te laat op hetzelfde perron en die ging naar Amsterdam, terwijl Zelda natuurlijk naar Antwerpen moest. Toen de trein uiteindelijk kwam, stapten alle mensen, behalve de Belgen  natuurlijk, op de trein naar Amsterdam en hoefden ze maar een paar minuten te wacht op de trein naar Antwerpen. Maar toen die kwam, bleek het de trein naar Amsterdam te zijn…. Arme mensen die naar Amsterdam wilden en in Antwerpen wakker worden!

IMG_1967

Voor het geval je je afvraagt of ik een staartje in heb, dat klopt. Dat is “oel” en ik kan het hebben. We hebben hard gezwaaid toen de trein met Siebe vertrok.

We hebben ook nog een hele ouwe trein gezien en die reed nog ook. Het was dezelfde trein die Zelda genomen heeft naar Antwerpen, zei papa, nadat de Antwerpentrein naar Amsterdam bleek te gaan!

IMG_1973

Trouwens, deze week is het begin van weer een bijzondere periode, want het Sinterklaasjournaal is weer begonnen. Deze keer snap ik het allemaal beter dan vorig jaar. Het is weer bijzonder spannend, want Sint is onderweg, maar de sleutels zijn ook weg! Ik wil dus geen aflevering missen! Dat was dan wel weer even een boos momentje toen papa zei dat niet mocht kijken omdat ik in mijn broek had geplast en had gezegd tegen Renate dat het niet erg was hoor, want ik mocht dan geen iPad kijken maar wel het Sinterklaasjournaal… Papa en mama dachten daar dus anders over.

Ik heb maar even heel hard gehuild en daarna mocht ik gaan tekenen en hadden we muziek bij het eten. Dat compenseert de pijn en doet mij misschien inzien dat ik mijn piemel toch een beetje beter onder controle moet houden… Ik ga mijn best doen, want… geen Sinterklaasjournaal!

_1220099

Overigens in het kader van “Doe-eens-wat-anders-dan-iPad-kijken” ben ik ook aan het tekenen geslagen en dat gaat me goed af. Die peuterplustijd werpt duidelijk zijn artistieke vruchten af. Ik kan al kop-voeters tekenen met haar en grote ogen. Gek dat ze die kop-voeters noemen en geen arm-hand-kop-voeters, want die teken ik er toch ook gewoon aan? Duidelijk dat ik de kunstenaar ben en de naambedenkers van kop-voeters niet.

Ik ben dan weer verslaafd aan het dansen na het eten en begin spontaan te huilen als papa het dreigt te vergeten. Gelukkig doet hij dat niet en is het voornamelijk de anticipatie op niet dansen die mij verdrietig maakt. Ik ben nogal een gevoelige jongen….

Wat ik nog wel even moet vermelden is dat we in een Jacuzzi zijn geweest wat Japans is voor Zwembad-vol-met-scheten, want wat een bubbels en bobbels zaten er in dat bad! Het was bijna een Tsunami in een glas water! Maar dat is ook wel weer heel erg leuk omme te maken. Zeker nadat ik na de eerste aarzelingen van de kant besloot er uiteindelijk toch in te gaan! Jacuzzi’s zijn cool!

_1220123

Maar Jacuzzi’s zijn ook vermoeiend, dus waren we aan het eind van de dag blij dat we gebroederlijk tegen elkaar op de bank konden liggen… Niks mis mee!

_1220108

En in een wasmand zitten ook niet.
Mijn eigen mij-plekje waar ik helemaal tot mezelf kan komen.
Zen.

IMG_1975

En in de schoenen van papa, wat me denken aan het liedje van Elvis Presley “Walk a mile in my shoes” Dat doe ik liever niet. Voornamelijk omdat ze op dit moment nog iets te groot zijn. Aan ambitie mankeert het dan weer totaal niet hoor! En smaak ook niet. Oh yeah!

En ballonnen omhoog gooien. En dan te bedenken dat die ook vooral uit niets bestaan. Net als moleculen. Dat is pas een raar fenomeen, waar we het in een later stadium misschien nog eens uitgebreid over moeten hebben.

_1220081

Namasté.

It wie wer in moaie tiid.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.