Schudden met je billen

 

 

img_5769-1

Schudden met je billen is het grapje (van de ontelbare) van papa, als we ’s ochtends met blote billen door het huis lopen. Ik kan dat nu ook. Vroeger als papa het zei schudden ongeveer alles mee, behalve mijn billen. Nu is mijn motoriek (of moet ik zeggen billoriek) op orde en kan ik ook met mijn billen schudden.

Billenschudden is het tegenovergestelde van ‘hoofdschudden’. Dat is namelijk iets wat grote mensen doen als er weer eens iets gebeurt dat volgens hen niet door de beugel kan. En dat is nogal wat, want als je ouder wordt, wordt je beugel waar iets doorheen kan kleiner. Onze beugel is groot, daar kan veel doorheen en als je oplet, werkt het beugelvergrotend, precies wat billenschudden doet. Probeer het maar eens…

Jay zijn naam begint met Jakarta! JAYkarta, hahaha! Ik zeg dat omdat ik erg bezig ben met letters. Ik heb een spel met een trein met letters en die leg ik dan op een rij. Zo weet ik precies hoe  welke letter klinkt.

Op school ben ik een spons zeggen ze, want ik neem alles op. Technisch gesproken klopt die uitspraak niet, want ik neem allereerst niet alles op (alleen de dingen die ik leuk vind) en een spons raakt vol en dat gevoel heb ik niet. Ik praat zelf liever over een flashdrive, maar dat komt omdat ik van de generatie ben die nooit meegemaakt heeft dat er schermen zijn die je niet met je vinger kunt controleren…

Vandaag is het trouwens zondag en stond ik al om 6 uur op (dat doe ik eigenlijk elke dag (of eerder) en denk dan dat het al veel later is. We zoeken nog steeds een klok zodat ik precies weet hoe laat het is en dus precies weet hoe laat ik niet op moet staan…

Deze ochtend gaan we zwemmen…

Jaja!!!

En ik ga zonder bandjes! Ik heb vorige week besloten dat ik dat doe en dus doe ik dat nu. Net zoals ik besloten heb niet meer in mijn broek te plassen. Als ik dat zeg dan doe ik dat ook. Ook ’s nachts. Zo ben ik. Ik blijf wel bij de kant en kan niet echt zwemmen nog, maar dat leer ik wel. Bang ben ik niet. Ogen open, neus dicht en zwemmen maar.

Vanmiddag gaan we naar het Circus op de NIS. Die komt en we zijn heel benieuwd wat we daar allemaal te zien krijgen. Ik bedoel, de olifanten wonen om de hoek hier en de apen ook, dus dat wordt gezellig. Mijn vriendjes en vriendinnetjes zullen er ook wel zijn.

Beppe komt trouwens. Nog vier nachtjes slapen. Die hebben we al heel lang niet gezien! En zij ons ook niet. We gaan haar met mama ophalen op het vliegveld. Ze komt van Bali, dus ze hoeft niet lang te vliegen en ze heeft allemaal lekker dingetjes mee uit Nederland!

We zullen daarom proberen wat vaker te schrijven.

Maar eerst gaan we zwemmen.
Het duurt niet lang of dat doen we tussen de regendruppels door. Het is regenseizoen, dus daar moeten we aan wennen. Wij vinden dat niet erg, want wij zoenen de regen (regenzoen). In tegenstelling tot andere mensen, die de regen en het circus stipuleren als “Een abonnement op slecht weer”. Voor mij is dat een typisch geval van het-glas-half-leeg zien. Raar, want met regen is het tenminste halfvol en als je wacht helemaal vol. Kwestie van instelling.


Oud filmpje, maar leuk

We hebben iets nieuws. Papa tilt mij (of Jay) op en dan nemen we een grote aanloop en springen heel ver in het water! We hebben ook een nieuwe opblaasdolfijn en eerst ben ik daar onderdoor gezwommen en toen ging ik er overheen springen met mijn handen eerst en zonder dat ik er erg in had…. was ik aan het duiken-zoals-grote-mensen dat doen!

En ik? Ik deed het ook, zonder bandjes zoals aangekondigd. Ik denk dat ik (bijna) onder water kan ademen. Gelukkig is papa altijd in de buurt en hoeft de goegemeente zich niet druk te maken.

Wat jullie misschien niet weten is dat ik elke ochtend aan mama vraag wat we ’s avonds gaan eten…. Ik ben een lekkerbek. Deze keer wist ik dat mama pannenkoeken ging bakken en omdat het maar bleef regenen, vond ik het op een gegeven moment wel genoeg. “Ik wil naar huis!” vroeg ik vriendelijk, dus dat hebben we gedaan.

Na een bad/douche sessie en papa die ging hardlopen, was het zover. Ik heb 4 pannenkoeken gegeten, terwijl Dzjez al afhaakte bij 2. Als ik zo doorga ben ik straks twee keer Dzjez.

img_5768

Het regende nog steeds toen we naar het circus gingen, maar het was binnen, dus “Who cares?” Wij hadden onze Hema regenjasjes aan en dan is de regen een vriend.

Het circus was supergaaf, vooral toen ze ‘clowns’ gingen doen. Dat is hard lachen. Met veren, doekjes, ballen en ringen is dan weer iets lastiger als je het zelf moet doen, maar niet minder plezier.

img_5786-1 img_5790 img_5778-1

Grootste obstakel was de ballonen die uitgedeeld werden met te weinig mensen die ze op kunnen blazen. Gevolg? Wij gingen naar huis zonder en dat is nooit grappig. Na lang zeuren heb ik er dan toch 1 gekregen, want Jay had een gele. Een met een gat, waar papa een knoop in had gelegd, want als ik ergens mijn zinnen op zet, MOET het gebeuren.

Het avondetenvooruitzicht is trouwens fantastisch. Kip met zelfgemaakt frieten. Een Goeie traditie moet je voortzetten en dat doen we.

Trouwens vorig weekend zijn we nog naar het Nationale museum gegaan. Met een gids en dat was superleuk. Vooral het vliegtuig dat voor de deur stond was levensecht!

img_5731 img_5733-1 img_5736-1

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Onafgemaakte zaken

img_5692

Er zijn nog wat onafgemaakte zaken, want papa en mama zijn naar Grace Jones op Bali geweest met Irene en vrienden (waarvan overigens uitgebreid verslag op Facebook is gedaan) en wij zijn daarvan het slachtoffer geworden, want we moesten mee.

Naar het vliegtuig, waar we pannenkoeken moesten eten, naar Irene middenin de rijstvelden en met een zwembad, Charlie (de hond), Trassi (de poes) en natuurlijk onze leuke nichtjes Noa en Quyn, met ook al weer leuke vriendinnetjes. Het is wat of niet soms!

<grapje!>

Bali is supergaaf en we waren er al dagen naar aan het uitkijken en dan is het ineens zo ver. Zaterdag was al extra gezellig, want Evelyn, Menno, Philine en Lauren kwamen ook nog. Al die familie op zo’n klein eiland, hoe krijgen ze dat voor elkaar!

Nadat papa, mama, Irene en de vrienden vertrokken waren, mochten wij filmkijken en laat naar bed (of omgekeerd, want het 1 sluit het ander per definitie niet uit) en Nyoman die ons naar bed bracht. Tidak Masala, zeg ik.

De volgende dag gingen we op de brommer naar Fynn’s. Dat is een beachclub, aan de zee (zoals het woord al doet vermoeden), maar met ook een zwembad. Een soort voorportaal van de zee, want dat blijft een eng fenomeen. Ik kom daar met mijn tenen niet in! Zelfs het natte strand vind ik al eng, dus blijf op gepaste afstand kijken naar de grote golven, die papa dan weer zichtbaar en dan weer onzichtbaar maken…. Hij kwam elke keer weer terug.

Ik durf al wel dichter bij de zee en als die dan op me afkomt, ren ik hard weg. Soms ren ik iets te hard weg, omdat de zee heel voortvarend op me afkomt, en dan struikel ik over mijn eigen tenen en het zand. Niet alleen levert dat een deuk in het zand op, maar ook een in mijn ego en dat is NIET GRAPPIG PAPA!

img_5550 img_5560

Ik was dan weer zo moe van de film en alle indrukken (inclusief die van Dzjez in het zand) dat ik bij mama in het zwembad in slaap viel. Gelukkig was ik maar heel even heel chagrijnig toen ik wakker werd….

Toen we wegwilden, wilde alleen de brommer van mama niet uit het stuurslot! Heel vervelend want dan blijf je maar rondjes draaien. Het lukte mama niet, het lukte papa niet, maar toe één van de bewakers te hulp kwam was het mysterie snel opgelost. Het was de brommer die naast ons stond…. Kan gebeuren!

img_5561 img_5562

De dag was nog niet voorbij toen we thuiskwamen, want… we gingen nog naar Ubud! Daar aangekomen zijn we gaan eten in het eerste restaurantje van de eerste keer dat we in Ubud waren. Na het eten hebben we lekker gespeeld met kussens die we als een toren op elkaar stapelden en dan in lieten storten. Constructieve destructie dus.

De volgende dag…..

Heb ik eerst toast met jam gegeten, want dat had ik nog onthouden van de vorige keer. Typisch geval van het oog dat groter dan de maag is, want uiteindelijk bleef er nog behoorlijk veel op mijn bordje liggen. Morgen op rantsoen!

….hebben we eerst cool kralenarmbandjes gekocht (die we telkens af willen doen en dan dreigen kwijt te raken) en toen was het AAPJESDAG. Met gemengde gevoelens gingen papa, Dzjez en ik (mama mocht zichzelf trakteren op een fijne massage)  naar Monkey Forrest. De vorige keer zat ik nog in een buggy en weigerde ik zelf te lopen. Deze keer was dat helemaal anders. Ik loop nu zelf. Maar niet te dicht bij de aapjes, want dat is toch een beetje eng…

img_5698 img_5697

Toen we terug thuiskwamen zijn we lekker gaan zwemmen en de aapjes kwamen gewoon met ons mee. Die kunnen namelijk met uitzonderlijk veel gemak over de muur klimmen en naar ons kijken. Als we ook maar iets van eten of glimmende laten liggen komen ze dat wel even halen. Zoals mijn zwembandjes die op het balkon lagen. FOETSIE!

’s Avonds zijn we nog naar de Vuurdans gegaan en dat was heel ver lopen…. Ondanks het feit dat ik met mijn kleine beentjes en voetjes en lijfje best heel ver gelopen heb, vond ik het prettiger op de schouders van papa. Dan zie je dingen beter, wordt je automatisch wakkerder en spraakzamer en laten we eerlijk zijn: “Zo kom je er ook” Als de berg niet naar Moses komt, moet Moses… Precies!

img_5656

Het was wel heel erg spannend trouwens en ik bleef er spontaan wakker van (terwijl Dzjez in slaap kukelde), maar die meneer was wel stout aan het eind! Hij maakte het vuur helemaal kapot en dat heeft’e geweten ook!

img_5687 img_5685 img_5696

En eh, dinsdag hebben we gesjopt. TomToms voor mij en Jay (en goed onderhandeld), mama heel veel wierook en papa.. deze keer niets! Wel hebben we op de terugweg nog leuke restaurantjes-voor-de-andere-keer gezien. Dat is ook belangrijk en een reden om nog eens terug te gaan.

img_5703 img_5702

We-hartje-Ubud.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.