De vliegende tijd

IMG_2489

Daar staat een kleuter.
Een schoolgaande kleuter die niets te gek vindt (behalve praten met Merel) en ineens in een lichaam te klein voor zijn grote geest moet zijn. Dat wringt wel eens zoals een voet in een te kleine schoen of te veel lucht in een te kleine ballon. Dat deukt of knapt zo nu en dan.

Ik ben tegelijkertijd ook zo elastisch als het elastiek om een pak brieven van de postbode. Het bevat veel informatie op sommige momenten, maar als de brieven in de bus zitten, is het weer een klein elastiekje. Net als ik.

Gisteren gingen we naar opa en oma, want die gaan op vakantie, maar dan moet je goed je handen gewassen hebben, dus dat heb ik gedaan. Eerst met water dat een beetje te heet was, maar daarna met de goede temperatuur.

Ik had van de week ook al een echt telefoongesprek met opa en oma en dan begrijp ik goed waar het om gaat. Ik ben een man van weinig woorden, maar de woorden die ik dan gebruik zijn raak. Soms denk ik wel eens dat er over het algemeen te veel woorden gebruikt worden om weinig te zeggen. Dat kan een vorm van kunst zijn, maar ook gewoon een vorm van oorvervuiling. Dat is zo gebeurd en dan hoor ik al snel niets meer.

Wel als ik ons rituele-voorlees-boekje aan opa geef, dan staan mijn oren wagenwijd open om maar geen woord te missen.

Ik had al snel de racebaan tevoorschijn en kon daar heerlijk mee spelen. Een dag bij opa en oma vliegt voorbij. Aan de chipjes komen we niet eens toe op één of andere manier. Ik ben een woordenstroom, en hou nooit mijn mond en Jay die vult de woorden die ik net mis aan. Samen zijn we een soort woordenstroomlocomotief, met zo nu een dan een Toeoeoeoet-toeoeoeoet!

Belangrijkste agendapunt van de dag is om een groot deel van het water van de Spiegel- en Blijkpolderplas leeg te trekken via de douchekop in de badkamer van opa en oma. Ineens is alle waterangst verdwenen als meel, boter en suiker voor een mixer (we hadden namelijk ook heerlijke eigengemaakte appeltaart mét kaneel gegeten). De haren waren compleet nat.

IMG_2469

Objectief gezien zijn die subjectieve angsten in het algemeen een door-jezelf-in-standgehouden-mythe, en valt het weg op het moment er geen voordeel meer mee te behalen valt (dat is een korte psychoanalyse van Doctorandus Jaymund Freud), waarna het vervangen wordt door een groter voordeel of een angst die zich pas op latere (lees volwassen leeftijd) manifesteert. Geldt niet alleen voor natte-haren-syndromen.
‘T is maar dat je het weet.

Grappig genoeg waren de monden dicht toen we moesten eten. Zowel ik als Jay hebben geen hap gegeten van de nasi die opa en oma hadden gemaakt. Arme opa en oma. Gelukkig hebben papa en mama de pan leeggegeten, dus was er in ieder geval reden genoeg blij te zijn met het recept.

Dat ijsje daarentegen…

IMG_2485

<>

Vandaag gaan we naar Lauren haar verjaardag en aangezien mijn verwarming aanstond deze ochtend en die om een uur of zes begint met het voorzichtig op te warmen van het huis, was het al vroeg genoeg een beetje warm onder de dekens, en had ik het plan opgevat heel erg wakker te zijn. Ondanks papa zijn tegenwerpingen en vriendelijke verzoek terug in slaap te vallen, lukte dat alleen maar tot 10 voor zeven. Een mooi begin van de dag vind ik.

Na wat iPad-Siebe-en-Zelda bellen, was opvouwen, ontbijt en een mama die hard ging lopen, was het tijd om te vertrekken, maar we besloten vanwege de regen met de auto te gaan.

IMG_2487

Ik moest een heel klein beetje hard huilen, want ik was bang dat mama niet mee zou gaan. Ik zit in een fase waar we met z’n allen en tegelijkertijd moeten vertrekken, anders schiet ik in één of andere pre-traumatische ervaring (een past life experience). Niets aan te doen, moet ik doorheen.

Bij Evelyn had ik daar geen last van, want daar werd mijn aandacht afgeleid door een batterij overheerlijke taarten die op de tafel stonden. Met volle monden en volle aandacht was ik bezig de profiterole te verorberen. Dan heb ik die maar vast binnen, denk ik dan.

Het was heel gezellig, want er waren veel kinderen en Nynthe en Senn kwamen ook nog samen met Beppe en Tessa. Dan ga ik eerst even heel uitgebreid knuffelen met Beppe want ik heb een band met haar. Vanaf de dag dat ik haar zag (en eigenlijk daarvoor al! Je moest eens weten hoe lang ik al had zitten wachten om uiteindelijk geconcipieerd te worden!).

IMG_2493 IMG_2492 IMG_2491 IMG_2494

Ik hou van veel kinderen en dan vergeet ik alle voorgaande dwarsigheid als sneeuw voor de zon. Ach ja, peuterpubertijd is ook niet niks.

Ik heb nog even onderzocht of het nodig was de Barbiepop te veranderen en ik denk van ja. Het is een hard-plastic-veel-te mager-grietje. Ik ben het er mee eens dat ze zachter wordt met wat meer vlees, dan heb je tenminste iets om vast te pakken!

IMG_2501

Toen we thuis kwamen, gingen mama en Jay op weg naar opa en oma om de vergeten tas te recupereren en gingen papa en ik “The Pinguins from Madagascar” kijken. Zeer toepasselijk als je net de pinguïndans hebt geleerd op school.

Daarna hebben we nog het Doraspel gespeeld en dat vind ik een heel stom spel!

Want als je niet wint is er echt helemaal niks aan. Dan heb je al die draaien aan het wiel en al die verschillende ‘schatten’ verzamelen voor de kat z’n huppeldepup gedaan!

Oh ja! Vergeten te vertellen, ik heb de poes geaaid en gevoerd. Dat durf ik gewoon. Zeker als Dzjezzie er niet bij staat te paniekpieten!

Daar is hij goed in.

Het was gezellig bij opa en oma, alleen de auto had een gekneusd achterwiel. Die stond namelijk een beetje scheef. Niet erg hoor, want als de motor draait, pompt hij zich zelf weer op. Geen reden om niet op vakantie te gaan. Gewoon een beetje voorzichtig rijden.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Schoolvoorbeeld

IMG_2435

Siebe en Zelda kwamen vrijdag weer. Dan maakt het niet uit hoe moe we zijn, de adrenaline houdt ons ten alle tijde staande. Ook als de trein vertraging heeft, ook als het een drukke dag is geweest, zelfs als er een sneeuwstorm is in New York (OK die is er, maar daar hebben we geen last van, maar toch).

Ik was ook blij, maar tot die tijd (en ook er na) ben ik een Boender. Een Nay in plaats van Jay, ik begin mijn persoonlijkheid (en ego) te ontdekken en dat zullen ze weten ook. Ik heb lang genoeg gewacht met JAY zijn, dus nu komt het in een stroomversnelling.

In mijn geval kan het contrast niet groter.

Ik ben dat lieve, schattige, blond-met-krulletjes-mannetje, dat altijd lacht en als ik dan ineens nee zeg, of me plompverloren voor- of achterover laat vallen, kijkt de goegemeente met ogen zo groot als gebaksschoteltjes en een open mond in de vorm van een dessertbord toe. vol verbazing…. Maar het is een belangrijke stap en fase in mijn ontwikkeling.

Laat je dus niet op het verkeerde been zeggen.
Behandel me als een peuterpuber-meteen-inhaal-slag-syndroom, zonder handschoentjes aan te pakken (heel ik die zelf haast principieel niet draag), want ik sta mijn mannetje!

ik kijk dan genoegzaam toe en zie mijn kleine lievelingsbroertje groot worden, terwijl ik daar zelf ook druk mee bezig ben. Op school ben ik het school voorbeeld van een voorbeeldige jongen, waarvan men denkt dat ik er al jaren zit.

Ook heeft een gedetecteerd dat mijn geest klaar en open is voor nieuwe ervaringen, indrukken, en dingen. Thuis vraag ik al alle woorden en wil weten wat ze in het Engels betekenen. Langzamerhand groeit mijn Engelse woordenschat! En ik hoef dat helemaal nog niet te weten!

OK, terug naar de wandeling op de wallen van de Vesting, papa had mij de te grote laarzen van Dzjez aangetrokken, dus bij de eerste de beste sprint die ik trok (en de 2 millimeter uit het lood staande klinker op de markt), lag ik plat op mijn buik en vloog mijn laars in de lucht. Toevallig was daar ook precies een pals met water, dus lag ik er lekker in. Goed begin van wat een mooie tocht had kunnen zijn.

IMG_2440

Gelukkig was ik in goed gezelschap en was alles snel vergeten, zeker als ik Siebe grote takken op het extreem dunne laagje ijs zie gooien dat nog op de grachten van de vesting ligt bij 8-en-een-halve graad boven nul! Je moet er als ijs maar zin in hebben…

IMG_2438

Naast spannende klimmen en afdaling die ik onvervaard en ervaren als een alpinist neem, was het doel natuurlijk Siebe en Zelda mijn school laten zien. Mijn nieuwe dagverblijf, mijn bron van kennis en vrienden.

Vergeleken met een doordeweekse dag ziet het er heel leeg en stil uit… Een school is geen school op zondag, het is dan alleen een gebouw. Zo zie je maar weer dat functie veranderd met de omgeving. Dat geldt dus ook voor scholen. Ik denk eigenlijk dat die op zondag (en zaterdag) eigenlijk wel een beetje uit willen rusten en bekomen van al die drukte.

IMG_2450

Siebe en Zelda waren in ieder geval onder de indruk, zeker toen ze mijn stoel zagen staan. Mijn stoel, met de tractor, waar mijn billen op zitten als ik al die nieuwe kennis opsla in mijn hoofd.

Ik heb al die tijd duidelijk woorden opgeslagen in mijn hoofd, want niet alleen wordt ik meer boenderig, ook stromen de woorden uit mijn hoofd als een bergrivier in de lente. De één na de ander, van opruimen tot Dzjezzie ophalen, Ineens ben ik een articulatiemachine met de precisie van een scherpschutter. Zo zie je maar, de 1 begint direct met praten, de ander denkt eerst wat langer diep na.

Onderweg heb ik nog even op een bankje gezeten, terwijl Dzjez een paar huizen verder Cato in een kamer ontdekte! Die woont daar, dus konden we heel hard zwaaien.

IMG_2449

Er was, toen we thuis waren en bijna klaar waren met niet-eten, een leuke verrassing, Juno het buurmeisje stond ineens voor de deur. Die wilde komen spelen, nou daar zijn zij altijd wel voor te vinden.

Ondanks het dat dat ze geen woord gepraat heeft, kon je zien dat we het naar haar zin had! We hebben gekleid, gespeeld, op zolder geweest en dat was zo leuk dat ze pas om half 7 naar huis ging. Ze mag zeker nog eens komen!

In de tussentijd gingen Siebe en Zelda weg. Wij zijn gewend en gaan daar met een aan-uit-schakelaar mee om, Live in the moment, zeggen we dan. Wel moeten we dan uitbundig zwaaien en dag roepen. Tot de volgende keer, want het zijn onze grote broer en zus. Afstand is voor ons geen barrière.

IMG_2457

Oh ja, over Zelda. Toen we zaterdag gingen eten moest ik eerst ook even heel diep nadenken, waardoor ik met geen mogelijkheid kon (en wilde eten). Gelukkig is daar dan altijd Zelda. Die kan met haar magische woorden en soepele handen mij onder alle omstandigheden laten eten. Tot het laatste hapje van mijn bord verdwenen is.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

Negativitijdmachine

IMG_2412

Laten we het zo zeggen:
Vandaag eindigde minder goed dan hij begon, maar ik heb er wel iets van geleerd.

Dus, als je niet eet, maar huilt, niet lief maar boos bent, gaat de tijd voorbij zonder dat je er erg in hebt, maar vooral zonder dat je kunt dansen voordat je naar bed gaat… De tijd werkt tegen je. Anti-tijd. Je gaat niet vooruit en niet achteruit in de tijd, maar blijft stilstaan in wat je had kunnen beleven.
<dat is een zin die je twee keer moet lezen denk ik>

Ik weet inmiddels wat het is. Ik weet ook hoe ik het om moet zetten in een positivitijdmachine, maar ergens in mij hapert het zo nu en dan. De theorie is er, maar de praktijk moet nog volgen. Goed begin zeg ik en uiteindelijk heb ik zowel mijn bordje als mijn yoghurt nog opgegeten. Maar niet gedanst. Jay wel…

Wel hebben we mijn (ons) favoriete Engelse boekje gelezen over “I see, I see” en dan mogen Jay en ik om en om de schuifjes open doen (je moet er bij zijn denk ik) en dat vinden we superleuk!

Ja, superleuk. Ik kan letterlijk niet wachten de schuifjes open te doen. Dan wordt ik ongeduldig terwijl ik ondertussen wel weet wat er achter zit. Voordeel van kind zijn zeg ik, je blijft altijd nieuwsgierig naar wat er achter het deurtje zit. Elke keer weer. En elke keer weer wordt ik er blij van.

Minder blij wordt ik van ‘Dzjezzie’ de druktemaker. Gelukkig ben ik stoïcijns en eet ongestoord en zonder onderbreking mijn macaroni op en dan kijk ik begerig naar het bordje van ‘Dzjezzie’. Om hem te helpen bedoel ik 😉 en daarna eet ik mijn yoghurt op en mag ik dansen met papa. Dzjezzie kijkt erg betoeterd maar we hebben het duidelijk gezegd en op de klok gewezen en enthousiast en met een glimlach “hup, hup” geroepen, maar het mocht niet baten en resulteerde in blaten van Dzjez.

IMG_2413

Maar toch ben ik trots.
Ondanks alles (huilen, knoeien, roepen, draaien, keren,, …) heeft hij alles opgegeten én wat’ie op de grond had gegooid ook nog opgeruimd. Mijn HELD.

Oh ja, gisteren heeft papa me opgehaald op de Toverhoed en kon hij ook even kijken hoe leuk het daar is. Ik wilde deze keer wel mee, maar nu was het papa die aan het treuzelen was (typisch papa). School, de Toverhoed en ik blij dat ik al groot ben en alles mee kan maken. Schilderen, tekenen, hard zingen en dansen en net doen of ik er al jaren kom. Dat zeiden ze ook tegen mama op de ouderavond: “Hij heeft geen enkele aanpassing of overgang. Het is een echt plug-en-play-kind!” en dan kijkt mama onopvallend, stralend van trots. En ik ook.

IMG_2407

Deze ochtend mocht ik weer naar school en papa heeft me gebracht. Huppelend gaat mijn grote rugzak met mij mee de heuvel van het parkeerterrein af. Net zo veel zin als ik.

Ik bleef heerlijk bij mama! Lang slapen en veel aandacht, de beste ingrediënten voor een winterse woensdagochtend. ’s Middags is Dzjezzie er weer en kunnen we samen spelen!

Als papa thuis komt gaan we eerst met Siebe bellen. Die heeft zijn arm in het gips want er is een auto tegen zijn fiets aan gereden en bleek de grond weerbarstiger dan zijn pols en hoofd. Dikke buil en een kleine breuk. Zijn lach deed het nog zoals altijd!
Vrijdag komen ze weer.
Mijn zus en broer.
Zin in.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Wittig winterwonderland

YFQL1106

Mijn allereerste keer!
Maar dankzij Youtube heb ik natuurlijk al wel veel sneeuw gezien en ben ik niet flabbergestet. Dat wil niet zeggen dat ik niet onder de indruk was hoor! Al dat wit en waar is het groene gras dan? Onder de sneeuw? Ik kan me als gras voorstellen dat het koud op je dak komt.

IMG_2373

Ik was direct in de stemming, een stemming die het midden houdt tussen balorig en baldadig en het resultaat van teruggedaan onrecht is dat ik hard en onstilbaar ga huilen. Dat zal mijn peuterpuberteit wel zijn.

Tja! Die Jay! Zo ken ik hem niet. Normaal ben ik degene die dat doet, maar nu is het dus Jay. Dat s wel even wennen hoor. Gelukkig zit ik op school en hij op de crèche…., wat bij nader inzien hangt tussen leuk en niet-leuk in.  Ach ja, we zien elkaar in de ochtend, ’s middags en in het weekend.

IMG_2371

De laatste keer dat ik sneeuw heb gezien was toen ik net 1 was en we op het punt stonden naar Naarden te verhuizen. Ik liep toen met opa en oma voor op de staat. Jay zatten nog heel erg in de buik en was nog heel klein. Veel kleiner dan nu.

JMWT7623HDOU0897

Er lag ook een flinterdun laagje ijs op het water. Net genoeg om een dikke vlieg te houden, maar die schaatsen niet, dus ben ik er met mijn dikke schoenen doorheen gehost! Uiteindelijk moet je dan wel oppassen voor hele koude tenen, maar dat viel uiteindelijk mee. Gelukkig maar!

Toen papa verstoppertje ging spelen met mij en Dzjez en wij ons verstopten onder en achter een boom, droogde m’n huilhumeur op en moest Dzjez ons zoeken. Toen hij ons een keer niet kon vinden, moest hij huilen. Beetje verlatingsangst denk ik, want hij was gister ook een beetje bang in het donker.

ETAA4776

Omdat we langs de ‘alternatieve’ route gingen, waren we aangenaam verrast toen we bij de joe!-heuvel aankwamen. Daar konden we even op het bankje zitten, terwijl Dzjez uitgelegd over de ladder sneeuw en aan een boom bleef hangen! Even paniek, appels en sinaasappels op de grond, maar Dzjez werd gered door mama! ‘Oef’ even dus.

PMJP6093

Gelukkig hadden we ook water bij ons en konden we de grootste modder afspoelen en gewoon dooreten. Want dat is nodig op zo’n winderige dag. Zeker als het de eerste in je leven is.

XIVI9920 NOYV5878 CTQD8629

Na het verstoppertje en de versnaperingen gingen we naar beneden, maar dat was heel glad! Papa gleed naar beneden en ik gleed op mijn billen. Expres hoor want ik moest hard lachen.

Toen ik vervolgens struikelde over een broodkruimel en voorover ging dan weer niet. Dat was namelijk niet met opzet en dan doet het meer pijn vind ik.

WCEZ1233

Het was een fijne wandeling, met veel frisse lucht. We moesten nu ook wel terug, want we moesten de racetreinbaan nog afmaken. Deel 1 hadden we al, maar het echte racige nog niet (plus we hadden lang nog niet alle stukken gebruikt en dat is zonde), maar uiteindelijk is het er niet van gekomen. Douchen, eten, en opruimen was het stramien, want we gingen op verjaardagsvisite bij Temme, de zoon van Niels, de VRIEND van papa.

Ut wie wer in moaie dei.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

krt kpjs

IMG_2364

Dat is even schrikken hè!
Korte kopjes
Twee blog op één dag, maar dat komt omdat er een paar dingen zijn gebeurt, waarbij het ene er voor zorgt dat we een muts op moeten zetten als het koud is. Dat komt omdat we minder haren op ons hoofd hebben tegen de kou. Dat komt dan weer dat we naar de kapper zijn geweest. Het moest even, want het haar hing in onze ogen en als je hard moet schilderen op school is dat niet handig.

Ik was deze keer helemaal Zen. Gewoon op de stoel gaan zitten terwijl Stefan mij knipt. Hij vond me heel flink, maar bovendien dat het niet te kort op mijn oren moest. “Mmmmm” zei mama, “ik weet niet of ik dat wel leuk vind”.
“Jaja” zei Stefan, “dat is mooiooi!”.
“Nou we zullen kijken hoe het morgen zit en dan beslissen we definitief. Als dat niet zo is….. dan komen we terug, hoor!” Nou dat was goed, vond Stefan.
We zullen zien.

En daarna zijn we naar Wouter en Julia geweest en was Pip er ook (dat is een vriendinnetje van Julia). Met mama op de bakfiets en spelen in de speeltuin. De hele dag had ik er al zin in, want Wouter en Julia zijn mijn echte vrienden! Daar moet om geknuffeld worden!

IMG_1104 IMG_1103

ik heb iets met tandenpoetsen. Regelmatig zeg ik dat ik naar boven ga (en dat spreek ik ook echt zo uit) en dan ga ik naar de zolder (spreek ik ook uit) of ga tandenpoetsen (ja dat ook, maar niet op het filmpje). Het leukst vind ik alle borstels uit te proberen en er staan er genoeg. Kijk mij eens gaan! Een echte tandenpoetsen!

En een dag kan niet eindigen zonder een fijne dans op Kabouter Plop. Ik doe hiervoor de speciale klimrekdans (vraag me niet wat of hoe, ineens is het een hit op school) en Jay danst op z’n Jay’s. Oh jeeej!

It wie we in moaie dei.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Praat-maar-graagje

IMG_2334

Die titel mocht ik verzinnen, want ik beginmeer en meer te praten. Niet alleen maar onverstaanbare klanken, maar echte woorden met lettergrepen en zo en hele zinnen (met een maximum van 3 woorden, want een mens moet niet overdrijven hè!).

We lopen weer dagen achter op de avonturen die we beleeft hebben, maar dat komt met name door de avonturen. Ons ritme is er bijna door verstoord en daar komt nog bij dat Dzjez naar school gaat, of wat misschien betere het-uitgebreide-bezighheids-leer-en-sociale-vaardigheids-centrum genoemd kan worden, want laten we er eerlijk over zijn: Dzjez is er aan toe!

Die heeft een stel hersens als een uitgedroogde spons in de Sahara! Die heeft input nodig, zoals een verse harde schijf van 1 Petabyte wat  1000000000000000 Bites van een net opgestarte computer. Onze Dzjez dus.

Welcome.
Wat ik wil zeggen is dat ik Jay al die tijd al verstaan heb, maar dat het me opvalt dat andere mensen hem nu ook begrijpen. Dat is handig. Ik zie duidelijk dat hij een grote BOOST doormaakt nu ik niet meer op de crèche ben. Hij neemt duidelijk mijn rol over en gaat aan het eind van de dag alle lokalen af om dag te zeggen. Nou ja!

IMG_2317

Ik heb niet het gevoel dat Jay me overdag mist. Als we hem brengen zwaait hij stoïcijns ‘Dag’ nadat ik toch even mij ronde langs de lokalen heb gedaan en ik zaai dan ‘Dag’ terug, terwijl ik doorga naar school. Daar moet je op tijd zijn en je kunt de auto niet voor de deur parkeren, maar op de parkeerheuvel. Dat betekent dat we eerst nog naar school moet lopen. Ook als het regent! Hoe dan ook, we kunnen heel hard “joeoeoeoeoeoeoe!” als we naar beneden lopen.

Over school vertel k later meer, maar het belangrijkste is dat ik Merel heel erg leuk vind, maar een heel klein beetje moeilijk vind om iets tegen haar te zeggen en dat ik Lotte heb als buddy en die is heel leuk en dat we in de pauzes zo snel als we kunnen onze boterhammen opeten om daarna te kunnen spelen. En als de boterhammen niet op zijn, dan gaan we toch spelen, want in het ‘speciale’ lokaal eten, is niet leuk!

IMG_2356

Wat we dan nog wel moeten vertellen is het superberereuzegezellige weekend met Siebe en Zelda! Die kwamen op vrijdag aan en dan is het een uur feest. Zingen, dansen, gek doen, gillen, lachen, knuffelen. Alsof we een opgewonden veer zijn, die pas stopt als’e uitgewonden is.

Het maakt niet uit hoe lang we elkaar niet zien, het gaat alleen en uitsluitend om de momenten dat we elkaar wel zien. Nu, hier, dat is het en dat is genoeg.

Plug and play.

Toe we zaterdag naar de markt gingen, gingen we toch eerst met mama mee, of ik, en dan volgt Dzjez vanzelf, maar toen ik er achter kwam dat de markt eigenlijk maar saai is, gingen de ‘jongeren’ en papa naar de wallen van de vesting. Daar gebeurt het, daar is het avontuur!

Ik volg Siebe op de voet, want hij is de über-avonturier. Hij weet precies hoe je in de bomen moet klimmen en op de rand boven de gracht moet balanceren zodanig dat ik mijn hart moet vasthouden en moet spelen hoe hij van grote hoogte in een grote diepte is gestort (en ik weer mijn hart moet vasthouden). Kortom we hebben het erg naar ons zin en als ik zo naar de foto’s kijk.

En dan hebben we het nog niet over Zelda. De stille kracht, de creativiteit, de liefde en zorgzaamheid. Daar heb je er niet veel van, maar wij hebben er één. Bovendien is het ONZE zus, iets wat we gewoon nooit meer kwijtraken. Mooi hè?

Ze maakt bovendien staartjes in onze haren. Dat kan er maar één doen…. Precies.

IMG_2349

Zij is dan ook weer degene die bedenkt dat we (Dzjez en ik) in een holle pijp kunnen zitten. “dat is leuk”, denkt ze dan en inderdaad, dat is leuk. Het levert gekke foto’s op in ieder geval!

IMG_2341 IMG_2340

Toen we thuis waren, gingen we in de middag nog naar de speeltuin. Dat is dan weer met Siebe en dan gaan we voetballen. Ik kan al heel goed voetballen en hard achter de bal aanrennen, maar ook een strakke pass schieten. Soms weten we allen niet wie de baas is: Ik of de bal…

Niet alleen schop ik tegen een bal, ik ben ook dansbaar aangelegd. Het liefst iedere avond met Kabouter Plop, maar andere muziek is ook goed.

IMG_2351

Eindelijk mochten we (lees ik) dan met het Buurman en Buurman Hamertje tik spelen. Wat een mooi kano is dat eigenlijk zeg. Je mag smeren met spijkertjes en blikjes en kunt tegelijkertijd hele mooie dingen maken! Dat is wat je noemt educatief speelgoed.

Met de hamer kun je bovendien ook op muren, tafels en Dzjezzies slaan! Alhoewel dat laatste niet echt gewaardeerd word…. Ik noem Dzjez dus Dzjezzie hè en meestal vindt’ie het goed, maar soms ook niet…

IMG_2336

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Drama

_1220546

3 januari voelde als een soort nieuwjaarsdag.
Dat kwam omdat we op 2 januari een belangrijk feest hebben gegeven, namelijk mijn verjaardag. Er zijn mensen die het ook zien als een soort nieuwjaarsreceptie, maar die mensen hebben het vooral mis. Het ging om mij, mij, mij. Niet alleen omdat mijn verjaardag toevallig op 2 december valt en mijn vader suggereert om uitsluitend mijn halve jaardagen te vieren in verband met de zomer, maar ook omdat ik op 4 januari naar school ga, heeft mama besloten dat er ook een rustig moment moet zijn voor mij. Dat betekent niet dat er een rustig momentje is voor haar, want de gerechten die gedurende de avond worden geserveerd, kunnen concurreren met een 3 sterren restaurant.

Enfin, het was een groot succes, wij hebben de hele middag en avond gespeeld met Senn en Nynthe, Lauren en Philine en kinderen van ouders die op het feest waren, terwijl de ouders gezellig zaten te kletsen met gevulde monden en gestimuleerde smaakpapillen. Niet alleen was het gezellig en hebben we gesjoeld (opa en oma hadden hun sjoelbak meegenomen die wij voor onbepaalde tijd mogen gebruiken) het werd ook behoorlijk laat. Reden te meer om op 3 januari de wandeling, die niet geheel toevallig langs mijn school ging te maken.

Ik heb er weinig aan toe te voegen, want Dzjez geeft het allemaal correct weer. Opvallend is dan weer dat ik zonder ook maar een boe of bah in de meute integreer. Naadloos sluit ik aan bij de activiteiten en de gesprekken. Venn doet uit verantwoorde gewoonte het hekje boven nog wel dicht, maar hij weet niet dat ik het met hetzelfde gemak weer openmaak. Dat vertel ik ook maar niet.

Maar goed, ik zie dat we er al weer een behoorlijke woordenbrei van hebben gemaakt dus zal ik er wat snelheid in brengen!

IMG_2284

We zijn dus eerst over de wallen van de vesting gelopen, waarbij ik geen hevel of afdaling heb geschuwd. Het vertrouwde pad, het parcours dat ik bekwamer en bekwamer afgelg, inclusief de molshopen onderweg.

IMG_2282

Via de zuidflank dalen we vervolgens af om langs achteren, met knap ontwijken van passerende auto’s, uitkomen bij Dzjez zijn school.

Die ligt er verlaten bij! Je kunt je haast niet voorstellen dat het er morgen krioelt van kinderen en afscheidnemende ouders! Het voordeel is dat ik even stoer op de vensterbank kan staan, wat ik dan ook doe. Morgen is de grote dag, maar ik blijf er cool onder.

IMG_2287 IMG_2286

Dat is het grappige aan de hele situatie. Het is een dag als alle andere dagen, alleen is het niet op e zelfde plek. Maar omdat iedereen zegt “Ooooh morgen alleen naar die hele grote school!” dat je je als kind af begint te vragen of er misschien iets heel bijzonders aan de hand is, waardoor ik me zorgen moet maken! Zelfs Renske doet er aan mee.

In ieder geval heb ik een rustige nacht van 3 op 4 januari en moeten papa en mama me wakker maken.

Mij moeten ze helemaal wakker maken, want ik ben echt een slaapmonster! ’s Nachts kan ik nogal eens wakker worden, wegens een acute behoefte aan een kus en een knuffel, dat gebeurt in de ochtend niet. Dan moet je me echt met beleid in het land van de niet slapenden helpen!

OK, om een lang verhaal kort te maken, Mama heeft me gebracht, terwijl Papa Jay naar de creche bracht en toen ik in de bakfiets ging zei ik tegen mama “Ik ga Jay toch wel een beetje heel erg missen…” en zo zie je maar weer dat zelfs de grootste held een moment van een klein hartje kan hebben.

IMG_20160104_082134IMG_20160104_083725

Uiteindelijk heb ik het heel druk gehad op school en hoefde de eerste dag niet naar de de BSO en dat was maar goed ook. De eerste schooldag was gaaf, maar is me niet in de koude kleren gaan zitten! Ik was behoorlijk onder de indruk en had duidelijk behoefte aan rust! Lekker in bad mocht ik om te chillen (oh wat gebruik ik soms toch veel woorden!).

IMG_20160104_150605 _1220555

Kortom, toen ik samen met Mama Jay ging halen waren we allemaal heel erg blij! School as heerlijk en mooi, maar Jay terug zien is toch ook wel heel erg fijn!

<>

Mijn tweede dag ging nog beter en had ook de BSO in de middag. Met de bus er naar toe is al een belevenis op zich, maar spelen daar was dat nog veel meer. Toen mama kwam om me op te halen, wilde ik helemaal niet weg. Ik was bijna boos! Zo zie je maar dat alles altijd veranderd.

IMG_20160105_174746

Ik was in ieder geval blij om Dzjez weer te zien en ondanks het feit dat hij recalcitrant overkwam, zag ik in zijn ogen dat hij blij was om me te zien. Ik heb dan weer een mooie dag op de creche gehad. Ik mer dat ik steeds eloquenter wordt. 3 woorden achter elkaar en ook woorden met R en L achter elkaar spreek ik uit! Ik kom in een stroomversnelling!

<>

De derde dag bracht papa me en ik begin te begrijpen dat ik de komende 15 jaar naar school moet. Ik ga er leren lezen, schrijven en uiteindelijk een tijdmachine uitvinden (kort door de bocht) en dat is de essentie van school: Leren en vrienden maken.

IMG_2312

IMG_2314

Oh ja, ik heb een nieuwe grote jongens pyjamas en papa heeft nog nooit een foto gemaakt van mij in bed. Dit is vlak voor de Namasté en vlak na het verhaaltje van Floddertje,

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.