Sint Bakfiets

 

img_6049

Na een overwacht gedicht en een verdwenen bakfiets in de ochtend werd het wel heel erg echt allemaal. Meer bewust dan ooit beleef ik Sinterklaas. Niet in de miezerige sneeuwregen van vorig jaar, maar blij onder de Jakartaanse zon.

De zon die ook Amerigo velde.” Te warm op zijn hoofd” zei Sinterklaas, “dan kan hij niet goed lopen, laat staan galopperen”en de sint kan het weten met die mijter en al dat haar.

Ik maak het ook bewuster mee dan vorig jaar, maar dat is niet zo moeilijk. Vorig jaar was ik nog maar tweeëneenhalf. Dan ben je te klein in een omgeving met te veel mensen, die allemaal een beetje Sint willen zien of heel veel pepernoten in hun broekzak.

Nu daarentegen ben ik er helemaal klaar voor!
Mama was al naar school om dingen ‘te regelen’ wat dat ook mag betekenen en papa heeft ons geschminkt en aangekleed. Die muts was me direct al wat te veel, maar voor de goede schijn, houd ik die nog even op.

Dan is het zo ver. We gaan lopend naar school (want de bakfiets is weg) en babbelen over de mogelijkheden en de pieten. Hoe dichter bij de school we komen, hoe meer je de spanning voelt. Als ik aan Sinterklaas denk, dan voel ik het in mij buik zei ik tegen mama.

En dan is het zo ver!
Na veel liedjes en nerveus in de lucht kijken of we misschien ook een luchtballon zien, komt daar ineens vol ornaat aangereden de Sint in de bakfiets. ONZE bakfiets, zoals ik luid vermeld aan een ieder die dat maar wil horen! Niet niks en uniek en bijzonder bovendien. Hij kon er maar net met zijn billen op het bankje. Jaja, Sinterklaas is een oude man.

img_3107

Ik moest een beetje schrikken van al die regenboog pieten. Hele GROTE en hele kleine en van alles daar tussen in. Gelukkig werd mijn aandacht afgeleid door een pepernotenregen, wat veel aandacht vroeg. De zakken vol, is het motto, want je weet nooit wanneer je weer die kans krijgt!

img_6060 img_6080 img_6052

En natuurlijk veel liedjes zingen voor Sinterklaas, waarbij het opvallend was dat ‘onze’ Dzjez opvallend stil was en stil stond…. Duidelijk geval van onder-de-indruk zijn. Gelukkig ontdooide hij daarna en ging zelfs achter de pieten aan toen ze onze stapelkadootjes pakten en er mee vandoor gingen.

img_6077

Het was een mooie dag! En dit is nog maar het begin, want vanavond mogen we de schoen zetten! Sinterklaas heeft het zelf gezegd en daarom hebben we hard gezongen en de deur losgelaten voor het geval de magische ring niet werkt (we hebben namelijk geen schoorsteen!).

img_3129 img_3126

We hebben ook nog allemaal activiteiten gedaan. Dat hoort bij een Sinterklaasdag. Zaklopen dus (alhoewel ik de nieuwe variant zakkruipen uitprobeerden), maar ook gekeken en apenkooi-in-de-kleine-zaal en kladpapier tekenen  Met alles heb ik goed meegedaan, want je weet maar nooit.

img_6065 img_6067

Wat me trouwens wel opviel is dat de sint er anders uit ziet dan de SinterklaasjournaalSinterklaas. Toen ik het aan mama vroeg, zei ze dat dit een hulpsinterklaas is. Dat snap ik. Jakarta is niet Sint Nikolaasga, dus niet om de hoek. Al die kinderen, al dat werk, ik weet niet of ik me aanmeld voor de Pietenschool hoor. Ik denk daar nog eens over na.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

Advertenties

Een onverwacht gedicht…

Dit gedicht viel zomaar in de bus:

Beste Dzjez en Jay,

Ik ga direct met de deur in huis vallen, er zit niks anders op
Amerigo houdt niet zo van warmte en dat is zeker niet top.

sint-en-piet

De zon van Jakarta, zo op zijn bol
Hij gaat ervan zweten, hij houdt dat niet vol.

Amerigo blijft thuis, dat is een feit.
Ik ben nu al blij en krijg zeker geen spijt.

Maar de vraag die dan staat is: Hoe kom ik op school?
Zo lang lopen voor een oude man is geen apekool!

Ik zoek dus een manier, gemakkelijk en fijn.
Als een echte heer van stand, maar wat kan dat zijn?

Toen hoorde ik een bijzonder verhaal, van een bak op een fiets…
En om heel eerlijk te zijn, dat leek me wel iets.

Ik keek wat rond en vroeg om me heen en hoorde vol lof!
Die bakfiets is geel en staat bij de familie HOFF

Vandaar deze brief en mijn vraag voor jullie Jasja, Gerard, Dzjez en Jay
Mag ik de bakfiets lenen? Is dat ok?

Sinterklaas in Jakarta, vervoer in stijl dat is nog eens wat.
In heel mijn leven heb ik nog nooit zoiets moois gehad.

Ik hoop op jullie akkoord, want dat maakt me heel blij!
En misschien krijgen jullie wel een extra kadootje daarbij….

Liefs van de Sint en alle Pieten

Niet altijd zonneschijn

unknown

Dat is aan de buitenkant natuurlijk, want aan de binnenkant schijnt altijd de zon.
Ook daarvoor geldt bij nader inzien dat er zo nu en dan een wolkje voorhangt, zoals gisteren, waarbij ik een sticker op mijn niet-in-mijn-broek-plassen-sticker-kado-vel kreeg en toen we naar bed gingen bleek dat ik alsnog in mijn broek had geplast, alleen kon je dat niet zien….

Dat is regen in de broek en een wolk voor de zon van binnen, want de sticker ging er af. Mijn ouders zijn daar heel streng in. Niet leuk! Gelukkig heb ik vandaag weer een kans om mijn broek droog te houden.

Ik krijg ook een sticker, maar niet voor overdag niet in mijn broek plassen, want ik ben kurkdroog, maar voor als ik ’s nachts niet in mijn broek plas. Want dat doe ik al weken niet meer.

Van de ene dag op de andere was ik plasvrij en dat geeft dan weer de vrijheid om in plassen te springen. En we hebben genoeg plassen want we zitten in het regenseizoen met hele harde buien. Druppels zo dik als knikkers en donders die je zelfs in Keulen kunt horen. Dat is het mooie van Indonesië. Je kunt op dezelfde dag heerlijk in de zon zitten en zwemmen en het volgende moment heerlijk in de regen staan en zwemmen (want nat ben je toch al).

We zijn ook naar Singapore geweest voor een KITAS-run, oftewel een visum. Dan moet je in het vliegtuig zodat je paspoort gestempeld wordt en dan krijg je in Singapore een papiertje en opnieuw een stempel en dan kun je weer een jaar blijven. We reizen wat af!

img_5909 img_5907

En Singapore was leuk. We hebben veel gewinkeld, want papa was op zoek naar luide speakers en terwijl we in Mustafa-mall waren kwamen we echt een schat van handige dingen tegen. Alles wat er op de wereld wordt gemaakt kun je vinden bij Mustafa lijkt het. Bovendien is het 24 uur per dag open. Dat is de hele dag!

Toen we terugkwamen en niet gingen zwemmen en Jay en ik een beetje baldadiger werden gingen we naar een cafeetje waar we Orangina mochten drinken. Daarna gingen we eten, frietjes, en toen ging het regenen! En de muziek van de regendruppels op de straat en op de daken is onweerstaanbaar. Resultaat: Twee natte kleuters met een grote grijns op hun gezicht!

img_5911 img_5914

Dat zijn wij dus 😉

Superleuk dus. Maar wel een beetje koud naar verloop van tijd, dus toen we thuis kwamen mochten we lekker douchen.

En, we sliepen in de zelfde kamer als papa en mama! Dus nadat we aangekleed waren en een verhaaltje hadden gelezen, gingen wij in 1 bed en papa en mama gezellig in de badkamer zitten. Het leven is een avontuur!

img_5926 img_5922

De volgende dag gingen we eerst ontbijten in een hele grote zaal met allemaal vreemde combinaties van eten. Zoals bonen, groenteschotels, glibberdingen en allemaal andere dingen die ik niet kende, maar de mensen wel, want die deden alles door elkaar op een bord! Gelukkig hadden ze ook fruit, toast, croissants en lekkere koeken, en jam, dus we zijn niet verhongerd.

img_5930

Daarna zijn we gaan zwemmen in het zwembad naast de ontbijtzaal (die ook dienst doet als café, restaurant, verzamelplaats en evenementenruimte) en we waren de enigen. Papa, Dzjez en ik. Niet dat het een cool zwembad was, maar de belofte werd ingelost en daar ging het om!

Om de dag te vullen zijn we eerst weer naar een winkel gegaan voor luide-speakers, maar daarna gingen we naar het museum voor Art & Science. Dat klinkt niet echt voor kinderen, maar dat is het wel. Het is zelfs zo voor kinderen dat de ouderen terug kind worden en mee gaan tekenen.

img_5937

En het regende weer pijpenstelen. Niet zoals in Jakarta. Onze regen is beterder en harder. Ik bedoel maar! Een betere dag om naar een museum te gaan is er niet.

Het leuke van die tekeningen is dat je ze inscant en dan….. dan verschijnen ze magisch op een heel groot scherm in 3D. Dat is nog eens een manier om trots te kunnen zijn op het resultaat. De auto’s, haaien, ruimteschepen en vrachtwagens gaan echt rijden en het huis dat ik gemaakt hebt, verhuist van plek naar plek.

img_5970 img_5969 img_5968 img_5957 img_5948

Ik was dan weer (samen met Dzjez) zeer gefascineerd door de glijbaan, de lichtgevende blokken, bewegende schilderijen en de glijbaan. Ik vond het ook een spannende plek want het was er donker, met zwarte muren. Mooie ervaring! We zijn er wel 2 uur geweest, maar toen was het tijd langzaam terug te gaan.

We hebben gegeten in de kelder van de mall en het was allemaal Chinees. Wij hadden Chinese gehaktballetjes met Mie en dat was best lekker. Papa ging met stokjes eten, en ik vond hem er best Chinees uitzien!

Toen we op het vliegveld aankwamen, ontdekten we een machtig speelattribuut met allemaal kinderen. Soms moet je dan je mannetjes staan en streng optreden. Zeker als je een jongetje duwt en hij duwt terug en je wordt daar uitzonderlijk verdrietig van, omdat hij groter is.

Eind goed al goed, want we hebben elkaar een hand gegeven en geknikt en toen waren we weer vrienden. Zo makkelijk gaat dat!

Ik was blij dat ik in het vliegtuig zat, want ik had honger. Het bakje met pasta is in een paar happen op, net als de broodjes van mij, mama en Dzjez. Dzjez eet weinig-tot-niets, maar die heeft dat minder nodig. Het is duidelijk dat ik met een inhaal race bezig ben en over een paar maanden even groot en zwaar als Dzjez wil zijn. Stoer!

Als we opgehaald worden door Laguiman en wij al best wel moe zijn, vallen we dus als blokken in slaap. Kwestie van seconden. Dat is wat grote avonturen doen met kleine mannetjes.

It wie wer in moaie timid.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.