Pedalen en bommen

Vandaag is een bijzondere dag, waarbij ik papa en mama tot tranen heb geroerd (mezelf ook, want op een gegeven moment ging het mis en viel ik, waarbij ik m’n ego pijn deed. Maar dat zijn korte pijntjes, zonder bloed, dus met een klop op de schouder en een knuffel, kun je dan snel weer verder).

Waarom was het bijzonder?
Het was bijzonder omdat ik de afgelopen weken, elke dag geoefend heb met papa, om letterlijk iets onder de knie te krijgen. Het zijn niet letters en woorden, want daar oefen ik mee met mama, nee het is iets anders. Iets wat ik oorspronkelijk min of meer kon, maar door een lelijke val een aversie voor heb gekregen en daardoor moest ik eerst door een persoonlijke blokkade heen voordat ik mezelf terug in het zadel had.

Letterlijk weer, maar dat kun je dan weer beter met je eigen ogen bekijken, en daarom is hier het filmpje van de laatste twee dagen voor het mirakel van Naarden.

Zo, nu weet je het en begrijp je ook wat ik bedoel.

Voor mij is het ook een belangrijke dag, ondanks het feit dat ik het lastig vind te laten zien en horen dat ik het al lang en beter kan, want vanaf nu heb ik aan Jay een fietsmaatje. Dat betekent concreet dat we de horizon kunnen verwijden en de uithoeken van de fietsbandwereld kunnen ontdekken.

IMG_5113 (1)

Als we lang genoeg oefenenen, kunnen we samen naar Senn en Nynthe fietsen om op bezoek te gaan en te spelen. De wereld van leuke dingen ligt aan onze voeten!

Maar deze Blog gaat meer over mij dan over jou Dzjez, want ik ben de held in dit verhaal. Niet dat ik niet blij ben met jou aan mijn zijde, maar ik rijd voorop! Ik heb zelf bedacht om via de kleine speeltuin, achter de huizen langs, een groot blokje te fietsen. Wel grappig dat papa achter me aan rent om te kijken of alles wel goed gaat…… Dah! Tuurlijk gaat het goed. Als ik eenmaal besloten heb dat ik kan fietsen, dan fiets ik de stukken er van af!

Wel interessant is dat ik onderweg een dode vogel langs de weg zag liggen. Een goed moment om even bij stil te staan en naar te kijken. Even beseffen dat een volgel, in alles wat het kan zijn, ook gewoon als een zielig hoopje op een tegel kan liggen. Het kijken naar een dode vogel is een beetje zoals met poezen. Als je ze ziet, moet je er altijd even bij stilstaan en als het kan even aaien. Het voelt goed en haalt je even uit de sleur van het alledaagse leven.

IMG_5119 (1)

Daarover gesproken,…. oh nee, dat mag ik niet zeggen. Dat is voor later.

Voor nu is het belangrijk, dat ik volgens de omstanders, een nieuwere versie van mezelf ben geworden. Op één of andere manier kan ik dat ook wel begrijpen, want elke keer als je iets nieuws bijleert, kun je niet meer dezelfde zijn als daarvoor.

Aan de ene kant omdat je jezelf dan aan het verloochenen bent (en dat is weer zo’n woord dat je zo nu en dan graag eens leest) omdat je de verandering niet erkent, en anderzijds dat je niet bezig bent met je nieuwe ‘skills’ (ja, laten we maar even AngloSaxisch denken en dan de andere kant bedenken dat het woord ‘vaardigheden’ meer klinkt als een beoordeling die je krijgt op school), die je vooral nieuwe mogelijkheden geven van zijn, doen en denken….
Denk daar maar eens over na (commentaren en reacties, kun je onderaan delen).

Vanaf vandaag ben ik Jay 7.0.
(Small step for Jay, but giant leap for Jay-kind)

WE ZIJN DUS OOK NOG NAAR HET VESTINGMUSEUM GEWEEST!
Ik maak m’n stem its luider want die Jay vraagt wel heel veel aandacht!
<interne stem: En als ik het zo bekijk, belees en beluister, gaat dat de komende jaren iets zijn waar je aan moet wennen>
En het dat was gaaf. Een mooie afleiding van mijn iPadAttraction. We zijn er natuurlijk wel eerder geweest, maar elke keer als we de kanonnen horen afgaan, is de belevenis uniek.

Deze keer zijn we ook met de rondleiding op de boot meegegaan, maar dat grote-mensen-gepraat wordt naar verloop van tijd saaaaaaaaaai, en gelukkig was Jay er en een ander jongetjes, zodat we ongewenste herrie konden maken.

IMG_5130 (1)IMG_5131 (1)

Lang verhaal kort, het was een leerzaam en straks gaan we nog even voetballen in de speeltuin en dan iPad!

En ik ga nog even fietsen (ook al ben ik heel erg moe….) en voor morgen heb ik nu al weer zin in om nog meer te fietsen!

Ut wie wer in moaie dei!

Deze diashow vereist JavaScript.

Rode wangen en een loopneus

P1070868

Deze ochtend werd ik wakker om half 8.
Papa was al op en had z’n eerste koffie achter de kiezen (en tanden, om geëmancipeerd te zijn) en ik had opstartproblemen, maar die duurden niet lang. Tussen de piepen door, stelde ik al vragen over boekjes en dat is een goed teken.

Beneden heb ik een hele boterham met smaak (mmm en het handje heen en weer schudden bij m’n oor) opgegeten plus een flesje melk gedronken en dat was allemaal nodig voor de lange reis, op de fiets, naar de crèche.

Papa had dat in z’n hoofd en dan moet dat gebeuren. Ik moet zeggen dat het een goed idee was. Tot 126 meter voor de crèche. Tot dan heb ik gezongen en gezwaaid, vogels gezien en schuddende indrukken opgedaan; een mooie tocht. Door de vesting, de route van de ridders. En ik voor op de stalen ros van papa. Maar…

Voor het eind van de rit won de kou het van mijn gezicht. M’n handen zaten weggestopt in m’n mouwen, maar m’n gezicht niet? Papa zag de schade pas binnen. Lekkere rode wangen en een enorme klodder snot op m’n bovenlip.

Ach ja. Dat warmt zo weer op en een veeg met een doekje is genoeg.

De crèche was al vol met kinderen, Jorijn en Cloë en Tinke, genoeg om mee te spelen. Papa doet dat dan even voor en iedereen staat er omheen. Soms denk ik dat hij wil blijven en ik weg moet gaan…

Geintje!

Het enige wat ik dan nog doe als hij weg gaat is zwaaien en Hoi-oi te zeggen. Zo ben ik.

Toen hij me op kwam halen was er ineens iets veranderd aan mijn paard. Er zat een scherm op! Gered van de wind en nog meer lucht om te zingen. Van begin tot eind! en zwaaien totdat m’n handen er af vallen. Dat deden ze ook al toen ik weg ging uit de crèche.

We waren aan het tekenen en ineens was papa daar. Hij zwaaide en riep HALLOOO en alle kindjes zwaaiden terug en ik, ik sprong bijna uit m’n stoel op de tafel en zwaaide nog harder en lachte nog harder !

P1070872

Het was een mooie rit terug, die op zich al een beetje een avontuur op zich is. Fietsen is goed. En thuis was mama en als ik de mails mag geloven is er vanallus gebeurt en is er duidelijk gerommel in het vooronder…

Tsja, wat mij betreft is het tijd. Ik kan niet echt veel bewegen en daar wordt je stram van. Zo nu en dan voel ik de handen van mama om m’n buik en dan schudt ze die heen en weer om mij wat in beweging te krijgen.

De verloskundige heeft over mijn hoofd geaaid en daar was ik best van onder de indruk. Om mij heen gebeurden ook allemaal dingen, duwen en trekken van mijn huisje…

Daarna hebben ze naar m’n hartje geluisterd in het ziekenhuis om te kijken of het goed tikt en ik niet getikt ben. Nou, alles is goed. Ik ben een lange beeeebie zeggen ze, nou, ik heb geen spiegel dus zou het niet weten. Straks als ik buitenbuiks ben gaan ze me meten.

Ik ben er klaar voor.

foto 3

Wij ook hoor! Alleen weet ik niet goed wat ik moet verwachten. Die broer van mij. Eerst maar wat eten (niet te veel) en nog wat lezen met papa. Die heeft nieuwe boeken van boven meegenomen. Leerboeken, zodat ik straks nog beterder kan praten.

It wie wer in moaie dei.

Deze diashow vereist JavaScript.

Het is weer weer voor een ijsbeer

P1070640

M’n dag begon zoals de nacht eindigde: NAT.

Ik had namelijk buitengewone dorst om half 11 en heb na m’n normale flesje nog eens 200 ml gedronken en fijn in mama haar haar gekroeld en had moeite om terug in bed te gaan. Uiteindelijk is het wel gelukt. En heb ik de hele nacht geslapen, maar…

Een volle maag resulteert in een volle blaas en een volle blaas is een overvolle luier en dan loopt het letterlijk de spuigaten uit. Dus, m’n eerste stop was een bad.

M’n tweede stop was naakt in bed bij mama. Want volgens de boekjes ben ik nu m’n babyvet kwijt. Nou, zonder op te scheppen, ik heb al lang geen babyvet!

Buiten lag er sneeuw en het is in m’n hele leven nog nooit zo koud geweest in maart! Gelukkig was het binnen warm.

Nadat ik m’n kleren aan had en GOED ontbeten, zijn we naar de crèche gegaan. Vandaag liep ik in één keer door naar het speelgoed en zag papa niet meer staan. Nou ja, bijna niet, maar vandaag vond ik het niet erg.

Ik heb er weer een heerlijk dagje gehad en goed gespeeld. Zelfs goed geslapen! 2 uur achter elkaar en ik heb een kadootje gekregen van Lotte, want die heeft er een piepklein broertje bij gekregen! Ik heb maar niks gezegd….

’s Avonds heb ik VEEL gegeten. Pasta met kip, 2 keer yoghurt en een banaan. Ik denk dat mama me zo vol wilde stoppen als een kalkoen op een Amerikaans thanks-giving diner. Niet om opgegeten te worden, maar te zorgen dat ik genoeg heb voor de nacht!

P1070643

Het was ook gezellig en met m’n broer zo dicht bij in de buik van mama, is het extra gezellig.

Het wordt nu wel een beetje spannend. ik weet dat hij er aan zit te komen, maar niet wanneer. Spannend!

Jij vindt het spannend?
Ik vind het spannend!
En het spant ook, ik kan me amper bewegen, laat staan eens lekker uitrekken. Dat zit er niet in. Ik weet dat het niet lang meer kan duren, maar heb ook niet echt een clou. Ik heb al eens rondgekeken, maar niet een ‘knop’ gezien met ‘deur open’ en ik heb alles al bekeken.

Aan de andere kant, ik zit hier ook wel goed. Die buitenbuikse wereld is mooi misschien maar ook een beetje eng. En het is er koud. Ik dacht dat ik het gepland had, zo tegen de lente…. Nou ja, we zien wel.

Yep, we zien wel!

It wie wer in moaie dei.

Deze diashow vereist JavaScript.

Woordenschat

P1070603

Ik heb eerst even gehuild en en toen was ik weer even stil en toen was papa er en dus had het geen zin om te huilen. Wel toen ik beneden kwam, want toen moest ik drinken en als ik dat niet snel genoeg krijg dan kan ik net even langer dan het flesje er is boos zijn. Papa kan dan daarbovenop net weer iets langer stoïcijns zijn, waardoor hij uiteindelijk wint. Grr.

Maar hij maakt daarna brood en dat is dan weer goed, want ik prik dat zelf met m’n vorkje op. Dan smaakt het brood lekkerderder dan wanneer papa het in m’n mond stopt. Mooi hè!

Ik heb deze ochtend ook een nieuw woord geleerd. BUIK. Ik spreek dat uit als ‘uioek’ of zo, maar kan er goed naar wijzen. Een ander woord is ‘BAL’ en dat spreek ik uit als BA, net als BAD en BORD. In m’n hoofd klinkt het anders, maar het komt zo m’n mond uitgevallen.

Ik zing ook de hele dag! Lala, Poeoe. De hele dag, het raakt niet uit m’n hoofd en papa hoort dat dan en die begint dan vanaf het begin! Ja, dan schiet het niet op! Dan blijft het in m’n hoofd!

Hoofd?!
Ja, hoofd naar beneden en klemvast. Geen beweging meer in te krijgen zonder dat dat buitenbuiks te zien is. Pff, ik ben blij dat het buiten fris is, want anders zou ik hier binnen wel heel erg warm hebben. Ik ben er helemaal klaar voor. Ik weet alleen niet of Papa en Mama dat zijn. Moeilijk in te schatten. Want wanneer moet je er hoe klaar voor zijn? Ik zeg laat maar komen dat is de beste remedie.

Hoe dan ook, het is steeds niet ‘de datum’. Dat is vandaag over een week. Ik zal er nog eens een nachtje over slapen. Morgen kom ik er op terug.

Goed gezien broer!

OK, dus daar was papa dan nadat ik een dag in de crèche ben geweest. Oefenen voor ridder. Ik heb eerst even een paar riddertranen gelaten. Voor het oefenen hè, want 3,1 seconden nadat papa weg was, was ik stil. Zo ben ik dan ook weer. Ik heb lekker veel gespeeld, goed gegeten en weinig geslapen. Niet nodig, dat doe ik thuis wel!

Thuis aangekomen was daar mama en dat is fijn! Toen was er macaroni met tonijn, daar had ik in het begin wat moeite mee, maar Teletubbies en mama zorgen er voor dat ik bijna alles op eet. Als ik klaar ben wil ik graag nog wat rondlopen. En als de deur dan maar eeeeeeeven op een kier staat ben ik er door!

Ik race er door. Laat mij een 100 meter lopen met aan het eind een deur die op een kier staat, dan win ik het van Usain Bolt. Sneller dan het licht! En dan door naar de trap en naar boven willen. Het was goed getimed, want ik moest toch naar bed.

It wie wer in moaie dei.

P1070601

Best vol hier

gezond_zwanger_blijven

Hoi, dit is broer vanuit de binnenbuikse wereld.
Het wordt hier best vol en ik weet niet goed of dat komt doordat de buik kleiner wordt of ik groter. Zal het laatste wel zijn. In ieder geval beweeg ik minder en minder. Niet omdat ik niet wil, maar omdat het gewoon niet gaat. Ik merk het ook aan m’n moeder. Die beweegt ook minder. Sorry hoor!

Ik besef me dat dit de 482de blog is van Dzjez en dat ik deze zomaar overneem, maar ik ben benieuwd in welke blog ik geboren word of ben. normaal gesproken zal het zijn voor de 500ste, maar je weet maar nooit.

Hoe dan ook, de 500ste gaan we vieren. Want dat is bijzonder.

Nou, verder gaat het best goed hoor! Ik ben alleen reeeeeeeuzenieuwsgierig naar die buitenbuikse wereld! Ik ken al zo veel stemmen, hoor heel veel verhalen, schud gezellig mee heen en weer. Eén ding weet ik wel, ik ga zeker nog langs op de Ankerstraat. Die wil ik wel eens zien. Ik hoop ook dat de Ankerstraat hier eens komt. Gezellig.

OK, ik ga weer een beetje rusten.

Hey broer! Leuk dat je het even overneemt. Ik was ook wat druk en nog wat naweeën van de prik en mama was ook in de lappenmand! Gelukkig was het mooi weer en dat maakt veel goed!

It wie wer in moaie dei.

Alles OK!

Ik kan me voorstellen dat wanneer er rond deze tijd geen bericht is, ‘men’ in een ligt gevoel van ongemak geraakt. Vandaag is dat niet nodig. Ik zit nog keurig op m’n plek, waarschijnlijk met m’n hoofd naar beneden en lekker warm.

Ik denk dat het een beetje druk was, waardoor er geen blog geschreven is…

Siebe en Zelda zijn weer weg, maar niet nadat ze een mooie tocht om en door Naarden Vesting hebben gemaakt. Dat ga ik deze zomer ook doen in de kinderwagen. In de zon, onder de bomen.

Dzjez is nu naar de crèche, dus neem ik het even en kortstondig over.

Meitsje der mar un moaie dei fan.

fd0efab139d5a51226f3aa34890d132c

Ster

vesting_roze_ronduit

We vergeten het wel eens, maar we hebben het best voor elkaar. Als ik zo om me heen kijk hebben we een heel groot speelterrein en kunnen ons zelfs cultureel enghazjeeren als het moet. Door bijvoorbeeld naar het Vesting museum te gaan. Dan leren we nog meer bij over ridders. Belangrijke informatie om straks zelf een goede ridder te worden.

Ik en m’n broer.
Ik mag bijna z’n naam zeggen.
Oh jee, bijna….

Nou, broer! Ik heb er ook wel in in. Om er uit te komen. OK, dan moeten ik nog even leren zitten, kruipen, lopen, beetje praten, maar dan… Dan is het eindelijk zo ver, dan kunnen we er op uit. Tot die tijd moet jij me maar vertellen wat je geleerd hebt, de trips en de tricks, dat gaat sneller.

Trouwens, ik ben benieuwd hoe ik er vandaag bij lig. Ze gaan weer kijken met de echo. Voor mij is het allemaal hetzelfde, boven onder, maar voor mama maakt dat een groot verschil. Ik hoop dan ook dat m’n hoofd naar beneden is. Vanavond weten we het.

Ja, vanavond weten we het. En we weten dan nog meer, want ik ga naar het consultatiebureau. Gaan ze kijken of ik op de curve zit. Nou ja, ik weet niet eens waar die is! Ik zit gewoon op m’n bips!

En dan gaan ze kijken of ik doe wat kindjes op mijn leeftijd doen. Nou, ik denk dat het geen probleem is!.

Wat we ook gaan doen is de nieuwe huurder van ons oude huis verwelkomen. Die was gisteren al bij papa en hel blij met het huis. En dat is een goed teken. Ze heeft 2 kindjes en vind gezelligheid belangrijk. Dat is een goed uitgangspunt. Voor alles. Ongezelligheid niet.

Al met al wordt het een hele drukke dag voor mama. Ik ga lief zijn end na zitten we vanavond gezellig weer allemaal op de bank. Want Siebe en Zelda komen ook. Druk, druk, maar gezellig!

Groetjes aan het hele hofje aan de Ankerstraat!

It wie wer in moaie dei.

Holy Draaimoly

foto 1-3

Vandaag begin ik, de broer van Dzjez. Holy Draaimoly zeg! Gisteren was misschien een zeer korte actie van de gynaecoloog, maar ik heb de hele nacht en de hele ochtend nagetold. Natollen is een nieuw woord, speciaal uitgevonden voor baby’s zoals ik.

Ik ben blij hoor, dat ik gedraaid ben, geeft een nieuw perspectief op de binnenbuikse wereld, maar het was tegelijkertijd de meest ingrijpende gebeurtenis in mijn leven. En dan moet ik nog geboren worden, waarvan mensen zeggen dat het de allertraumaischte ervaring in een mensenleven is. Zo zie je maar weer, nog niet geboren en al vol avonturen.

Gek genoeg betekent het voor mama dat ze niet meer kan liggen zoals ze altijd lag, half op haar buik. Er is dus meer veranderd dan we dachten. Ik kan er niks over zeggen, want had nog niet veel besef van boven of onder. Ik was vooral ondersteboven, maar blij en zin in.

foto 2-3Jaja broer! Zo is het. Ik had er ook zin in vandaag! Een echte Duracel Dzjez was ik. Onstopbaar! Een bijzonder dag ook. We hebben papa afgezet op z’n werk, want zijn batterijtje was leeg. Van de auto dan… en daarna door naar Dronten. Naar m’n geboortestreek. Om afscheid te nemen van ons oude huis.

Voor mij was het een grenzeloze speelzaal en mocht dan ook voor de verandering eens o v e r a l  aanzitten en naartoe! Er was ook een mevrouw die zei dat we gaten in de muren moeten stoppen. Daar kon geen lachje van af en als je niet lacht tegen en met mij is er iets fundamenteel mis met je. Simpel. Kijk wat vaker in de spiegel en vraag jezelf af waarom. Komt vanzelf goed.

foto 4-2

Terug naar huis hebben we samen een broodje gegeten en gingen we naar bed, ik 10 minuten en … mama dus ook. Boordevol energie en aandachtbehoeftig. Dat is een enge afwijking en kan hooguit gesust worden met veel knuffels en aandacht. Hooguit….

Ik heb gedanst met K3, gedrumd op de vuilnisbak en geklommen op de troon. En we hebben papa weer op gehaald. Dat was grappig! We stonden te wachten op een onbekende plek en ineens was daar een bekend gezicht. Mooi contrast.

Thuis heb ik gegeten en gedronken en gelopen en gelachen, maar eerst ben ik met papa naar de kledingbak gegaan. Lopend… en het is zo, als je me de ruimte geeft, ben ik weg. Gewoon weglopen en kijken. En als ik iemand tegenkom zeg ik: Hai!

Morgen ga ik verder met m’n ridderopleiding in de Vesting!

It wie wer in moaie dei.

Deze diashow vereist JavaScript.

Onalledaags

foto 4-1

Vandaag was een onalledaagse dag.
Niet eens zo zeer voor mij, maar voor m’n broer en mama. M’n broer is een dwarsligger en dat is goed buitenhuis, maar binnenbuiks is dat niet zo. Binnenbuiks kan dat tot problemen leiden. Niet vaak hoor, maar toch. Als je kunt kiezen is het beter je hoofd naar beneden en niet eerst je billen.

Nee, dat heb ik ook begrepen inmiddels. Om eerlijk te zijn was het nog erger dan dat. Ik lag in een volledige stuit. Ik bedoel, als je het doet, doe het dan goed. Met beide benen naar beneden. Ik sta als het ware recht op!

Gelukkig bedacht papa op het laatste moment dat het een goed idee was om met mama mee te gaan. Niet alleen achteraf, ook vooraf en tussenin was dat een goed idee. Dit zijn dingen waar je iemand nodig hebt om op de knopjes van de lift te drukken. En dat kan papa goed!

Dzjez was al naar de crèche voor ridders en papa kwam terug uit z’n werk om kwart over 11. Op tijd om op tijd te vertrekken.

Eerst naar -1 om een ponskaartje maken voor mama, dan naar de tweede, naar de afdeling gynaecologie, daarna naar de eerste om een echo te doen en te kijken hoe ondersteboven ik lag (behoorlijk ondersteboven, we waren er ondersteboven van), terug naar de tweede (en papa maar op de knopjes drukken) en dan in bed. Mama dan, papa bleef zitten op een stoel.

foto 3-2

Lang verhaal kort, eerst werd er een hartfilmpje van mij gemaakt en dan krijgt mama een baarmoederontspanner en dan komt er een team van 4 mensen binnen. De aardige man pakt mij bij kop en kont vast en draait me HUP om!

….

….

Hoofd naar beneden. Had amper de tijd te beseffen wat er gebeurde en mama ook niet en papa stond er met vochtige ogen (van de arco) te kijken…. Klaar, zei de man en dat was dat.

Ik sta weer in de startblokken voor een ‘normale’ geboorte.

De opluchting was bijzonder groot! Dat voelde ik niet alleen in mijn binnenbuikse wereld, ook het Gooi moet hetgevoeld hebben en de dag was een beetje mooier dan toen hij begon. in een soort waas ging hij voorbij en zaten wij in de auto terug naar huis.

Wow broer, wat een avontuur! Ik heb ook avonturen beleeft, maar dit is VET. Mijn dag was op de crèche voor ridders en met mijn nieuwe vriend Jorrijn. Eerst liepen we stoer langs elkaar, maar ineens was er de klik en nu zijn we vrienden. Ik heb er anderhalf uur geslapen en voel me er helemaal thuis.

Ik loop door de crèche alsof ik er al jaren kom! Dat voelt goed. Eén van de leidsters zij dat elke keer als ze me zag, ik een grote lach op m’n gezicht had. Logisch, want het is goed.

P1070321Thuis was ik echt wel moe, maar moest nog even boodschappen doen met papa. Kon mama even liggen. Dat is goed, na zo’n dag! Ik had ook honger, want ik heb wel een heel potje opgegeten, op een paar happen na. Zo veel dat ik amper yoghurt heb gegeten. Ik mocht ook nog even in bad, maar daarna was ik helemaal klaar voor bed. Mama ook. Die ging samen met mij.

It wie wer in moaie en besondere dei.

Deze diashow vereist JavaScript.

De la(ats)te uurtjes…

P1060917

..en de vroege.
Sorry papa en mama ik kon er niets aan doen. Te warm, tandenpoepluiers, snotneus, hoesten, allemaal ingrediënten die er toe bijdragen dat ik onrustig slaap en vaak wakker word. En als ik wakker word, dan worden papa en mama ook wakker.

Soms laten ze me liggen en val ik vanzelf weer in slaap en dat is goed, maar hoe later op de avond (of vroeger in de ochtend) hoe lastiger ik terug in slaap val.

Met een flesje melk om half 1, een knuffel en een schone luier, een zetpil en beetje melk om half 2, knuffel en een beetje melk om 20 over 5 en uiteindelijk bij papa en mam in bed om 10 voor 6. Uiteindelijk ben ik in slaap gevallen en heb geslapen tot 10 voor 9!

Ikke blij, mama blij en pap weg. Die was gaan werken.

Toen we aangekleed waren ging de bel. OLPA en OLMA stonden voor de deur! Klaar om te helpen met inpakken. Want dat is het thema van de dag. Inpakken. Alles in dozen of in de vuilnisbak of papierbak of in de wasmachine. Dan gaat het later in een doos of zak. Allemaal klaar voor Naarden.

P1060900

Ik heb eigenlijk niets gedaan, behalve rondlopen, in de box gezeten en gebabbeld en gezongen en gepiept. Want helamaal lekker voelen doe ik me niet.

Ik ben ook met Olpa gaan winkelen. Samen. Ik in de kinderwagen, hij er achter aan. Luid zingend en babbelend. Ik vind Olpa cool en heb een natuurlijke band met hem natuurlijk. Mooi is dat. Veel bekijks in het centrum. Olpa is ook mooi om naar te kijken.

Toen we thuis kwamen, was het er de woeste gewesten en dat mag! 2 dagen voor de verhuizing moet dat zelfs. Net een jaar en nu weet ik dat al. 2 jaar geleden bestond dit niet. Geen haar op geen hoofd, waar ook ter wereld had hier aan gedacht. Aan mij, Olpa, Olma, papa en mama die hier in Dronten zijn en gaan verhuizen naar Naarden. Zo zie je maar.

Alles kan en alles verandert altijd.

P1060901

Olpa heeft soep gemaakt voor morgen. Dan hoeven we niet te kopen en dat spaart tijd en kunnen we morgen lekker eten!

Toen papa thuis kwam had hij Chinees mee. Geen Chinees hoor, maar eten dat ze daar maken en dat was maar goed ook. Want eerst zouden we er gaan eten, maar omdat ik me niet zo goed voelde gingen we niet. En wat denk je? Chinees was dicht? Aan het verbouwen, dus dat kwam goed uit.

Ik had geen trek hoor. Ik zat er gezellig bij. Grappen maken met Olpa en papa. Dat kan ik goed. Morgen ga ik naar de crèche. Begin de dagen te tellen (als ik kon tellen, maar dat kan ik niet. Later, als ik groot ben weet ik daar niets meer van, maar lees ik achteraf na wat er allemaal is gebeurt!).

Daarna ga ik naar een nieuwe crèche in ‘De Vesting’ zoals mama dat noemt en dan kan het niet anders of ik wordt een ridder. Ridder Dzjez en m’n broer ook!

Over broers gesproken, ik -DE BROER- ben er natuurlijk ook telkens bij, alleen beleef ik het op m’n eigen binnenbuikse manier. Ik hobbel en klots gezellig mee met mama die heel druk bezig is. Dat voel ik. Ik voel me goed en ben er klaar voor. Ik zit als een soort kogel in de loop, klaar om afgevuurd te worden.

Mama was vandaag bij de verloskundige en die heeft na veel gedoe vastgesteld dat m’n hoofd naar beneden is en ik er goed bij lig. Ze hebben ook de papieren meegegeven aan mama, zodat ik mooi geboren kan worden in Naarden. Nog niet geboren en al verhuisd.

Ik ben benieuwd wanneer ik geboren word. De 18de of eerder, of later. Als ik voor de 20ste geboren word, dan ben ik VISSEN. Als ik na de 20ste geboren word een RAM. En als ik op de 21ste geboren wordt, ben ik ook nog een lente-baby en als ik de 22ste geboren word, dan is het op dezelfde dag als Tante Evelyn. Dus..

Doei BROER!
Leuk hè, breekt’ie even in. Dat mag altijd.

In ieder geval, ik ga naar bed als Olpa en Olma weg gaan na een dikke knuffel.

It wie wer in moaie dei.

Deze diashow vereist JavaScript.