Crème brûlée

IMG_2921

Het is een beetje een rare dag.
Papa is in Jakarta en heeft een nieuwe naam – betekent dat dat wij ook een andere naam hebben? En wie waren we dan? Een regelrechte identiteitscrisis – en mama brengt ons op dinsdag naar de creche. Ook daar rare gezichten, want normaal doet papa dat! (voor meer updates, klik hier. Papa probeert het bij te houden)

Nee, het is duidelijk, er is iets aan de hand.

Bij mij is dat al twee nachten achterelkaar aan de hand.
Nou ja, aan de hand, eerder aan mijn gezicht, mijn haar en de bedrand. Ik heb een tic, of je zou kunnen zeggen iets nieuws ontdekt. Alhoewel, na vannacht zijn de mogelijkheden op.

Ik heb namelijk al een tube en een pot opgemaakt en volgens mij is er niks meer te vinden in de contreien van het bed. Ik zal vannacht nog eens kijken.

“Wat is het dan?” hoor ik je vragen, nou, het was nog niet ‘ingetrokken’ toen mama gisteravond kwam kijken, dus die heeft er foto’s van gemaakt, dan heb je er een gevoel bij….

IMG_2930 IMG_2931IMG_2932IMG_2933

OK, wat in mijn haar zat, zat er vanochtend ook nog in. Dat is dan mijn pech, want mama had geen zin en tijd om het er uit te wassen. Grote voordeel is dan weer dat het niet uitmaakt hoe hard het waait, mijn haar zit goed!

Grappenmaker die Jay!
Was wel grappig om vanochtend papa te zien. Op de achtergrond was Jakarta en het regende een beetje met 34 graden…. Bij ons scheen de zon. Ik bedoel maar.

We waren heel blij om hem te zien. Vooral mama, want wij moesten weer verder met ontbijten en klaarmaken voor naar school en creche. Mama’s, bij het minste en geringste hè!

It wird wer in moaie dei.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

Pedaalridder

Ik kan er niets aan doen, maar dit moet even gemeld worden.
Niet om op te scheppen, of op te vallen (eerder omvallen), maar gewoon omdat het een heugelijk feit is dat ik het vandaag voor het eerst heb gedaan. Ja, ik weet het, ik ben er vroeg bij en als je niet kunt wachten op wat het is, moet je snel naar het eind scrollen.

Anders heb je nog even de tijd om te lezen dat we vandaag bij Jay op de foto zijn geweest met de broeren en de zus. Siebe en Zelda waren er ook, dus dat kwam goed uit. Niet alleen was er de foto, voor het gemak hebben we ook Jay zijn verjaardag nog even gevierd op de crèche. Mama heeft samen met Zelda in allerijl lekkernijen en snoeperijen bij elkaar getoverd, waar iedereen (inclusief Rinske) heel erg blij mee waren.

Ik niet!
Ik wilde alles voor mezelf houden, want het zag er lekker uit en was ook lekker. Ik had eigenlijk geen zin im het te delen. Dan ben ik een heel ander kind dan de meesten mij in hun actieve geheugen hebben…. Nee, dan kan ik behoorlijk kabaal maken. Gelukkig was Zelda er om me te kalmeren. Die kan dat als geen ander. Mijn lieve zus!

En nog even wil ik het over mijn loopfietsje hebben, want die neem ik vaak mee. Ik blijf vallen en opstaan en dat doe ik wonderbaarlijk in een even aantal (dus even vaak omvallen als opstaan), maar ik blijf doorgaan, totdat ik fiets als een kievit (die kan fietsen dan wel hè).

Jay!
Nu heb je het verklapt!

Zijwieltjes er af.
Ik er op.
En zonder aarzelen wegfietsen!
Geen grap.

It wie wer in moaie dei.