Getallen en feitjes

IMG_3972

Het is interessant om achteraf te beseffen dat alle grote en mooie cadeaus ten goede, het genot dan toch weer in de kleine dingetjes zit. Of getalletjes in dit geval. Per toeval ontdekte ik de rekenmachine op papa zijn iPhone, en dat is geweldig. De getallen die je er mee kunt maken, of optellen of die met dat streepje en twee punten kunt doen (-:). Of gewoon het aantal keren tellen dat je op de = drukt. Fenomenaal.

En ik werd er ook helemaal blij van toen papa vertelde dat het ook op de iPad kon. Mijn iPad en die van Dzjez. Nu kunnen we gewoon samen zitten rekenen en praten over getallen. En, wie tot 10 kan tellen, kan eigenlijk over de hele wereld vertellen. Alles wat in de wereld en het heelal gebeurt, is een grote formule met getallen. En dus kun je er niet snel genoeg mee beginnen.

Het is duidelijk dat wiskunde is afgeleid van Wis en Warachtig, en dat is Fries.

Gister was een hele bijzondere dag, want we hadden kerstdiner op school en mama had onze allermooiste kleren uit de kast gehaald. Een overhemd en een colbert en dan zie je dat je met kleine uiterlijke veranderingen grote effectief hebt. In ons geval: Coole boys.

Het kerstdiner was vrij impactvol. Op vele fronten, waaronder mijn maag…. En gulzigheid. Anyway, Te veel en te gulzig eten is een wit gezicht en buikpijn en dat is niet leuk.

Gelukkig was mama een van de obers en kon ze me op onopvallende wijze naar de wc manouvreren…. Twee keer, maar ales ging goed. Dus uteindelijk heb ik bewezen dat ik 5 knakworsten, 3 kleine oliebollen, koekjes, hapjes en 5 glazen limonade kan handelen, zonder al te veel grote problemen.

IMG_3962

Ik ook. Ik heb lekker doorgepeuzeld en ook mijn wangen mee laten genieten van al dat lekkers (mama kwam toevallig langs om het af te vegen). Het gebeurt niet zo vaak dat je in de klas een overdaad aan keuze hebt en er ook nog eens ongegeneerd van mag pakken. Bolle wangen en overwerkte kaakspieren dus.

Maar het is het allemaal waard, want ik mocht daarna met veel poeha kerstliedjes zingen met de hoempapaband op het schoolplein.

IMG_3950

Oh ja, dat doet me er aan herinneren dat ik in de ochtend van vandaag (21 december) naar de witte kerk zijn gegaan om te zingen en ik was verkleed als schaap. Op de foto lijkt het nog een herder, maar in de kerk kreeg ik twee schapenoren op mijn hoofd en was ik een schaap dus.

Er is natuurlijk weer heel veel gebeurt, waarbij mijn verjaardag en die van sinterklaas vrij centraal stonden in de cadeau-krijgerij….

Want daar heb ik er genoeg van gekregen. Niet alleen maar de cadeaus, maar eigenlijk compleet nieuwe territoria in mijn ontwikkeling en voorkeur om te ontdekken. Lego City bijvoorbeeld, en een racebaan.

Nu is het met racebanen zo dat het in elkaar zetten door papa gebeurt en daarna je vooral in eerste instantie die rondjes onder de knie wilt krijgen…. Daarna is er weer genoeg anders te doen en verstoft de racebaan een beetje, maar dat hoort er bij.

Het was wel even schrikken-slash-onduidelijk toen ik eerst de hoes van een iPad kreeg en toen pas de iPad……Maar wat een blijdschap! Een leven zonder iPad is ondenkbaar. In ieder geval, alle belangrijke kados voor mij en Jay hadden een gedicht (en die van mama heb ik er ook bij gedaan, voor later om na te lezen).

Ik kan dan dus ook hè! Racebanen. Met de controller in de hand, rij ik zomaar blokjes, soms tot het niveau dat ik Dzjez er uit race. Dat kan natuurlijk ook een reden zijn dat de baan nu aan het verstoffen is. Qua spelletjes in het algemeen hebben we trouwens niet te klagen.

In een notendop: Wie ben ik, Monopoly van cars, Rummicub voor kinderen en 4 op een rij (uit mijn hoofd hè, het kunnen er ongetwijfeld meer zijn). Ikzelf heb in ieder geval Paw Patrol gekregen en dat is over heldhaftige honden en reddingsacties. Maar Power Rangers vind ik nu eigenlijk ook wel heel gaaf.

Ik speel er we veel mee, maar ook de kralen die eigenlijk in de kerstboom horen, zijn momenteel mijn favoriete speelgoed. Ik denk soms dat ik de personificatie ben van een kinderhand die snel is gevuld.

Waar ik dan weer superblij van ben geworden is mijn nieuwe iPad. Die vorige was een gevaar voor mijn vingers aan het worden, want de scherven vielen letterlijk van het scherm. Ik heb mijn les wel geleerd (hoop ik) en ga niet of minder onzorgvuldig om met mij iPad.

Wat mij trouwens erg bij is gebleven is ons bezoek aan het museum van Van Gogh. Wat is het toch bijzonder dat een man in zo’n korte tijd, zo’n beroemde schilder is geworden en ook nog eens zijn oorlel er af gesneden heeft. Met de audiotour en papa heb ik veel interessante dingen geleerd. Bijvoorbeeld:
Je bent nooit te oud om te beginnen.

En dan was er ineens sneeuw ook! En het was nog niet eens kerst. Daar klopt toch helemaal niets van! En begin nou niet over de opwarming van de aarde, want die heeft er niets mee te maken. Niet met zo’n sterk oorzaak-gevolg-verband. Dat betekent niet dat we er geen rekening mee moeten houden, maar we moeten vooral niet overdrijven (maar dat is een ander verhaal, en heeft ook met getallen en rekenenen te maken).

De sneeuw was wel een mooie verrassing en een goed anti-iPad-gebeuren, waardoor we in no-time buiten in onze kleren en met handschoenen stonden. Ze hebben zelfs nieuw leven gecreëerd.

Op twee manieren: 1. Een echte mini sneeuwpop met expressie-op-zijn-gezicht en 2. Leven voor een buurvrouw die zich niet ongestoord nog eens om kon draaien door de vrolijke kinder-(en papa-)geluiden in de sneeuw. Ik vind dat een goede reden om chagrijnig te zijn.

IMG_E3925

Nou, dat was het in een notendop.
We hebben natuurlijk wel veel meer meegemaakt, maar het gevolg van veel meemaken is dat je daardoor ook weiniger tijd hebt om dingen te doen. Nu moeten we ons voorbereiden op kerst en oud en nieuw en hebben net onze laatste schooldag achter de rug. Siebe en Zelda komen, dus veel tijd om te spelen, spelletjes te doen en te praten.

Oh ja, papa is gaan fietsen met Rogier de ex-buurman, maar echte vriend… (de personificatie van een blije man in de sneeuw).

IMG_3933

It wie wer un moaie tiid.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Dansend door het leven

HipstamaticPhoto-563015837.674646

Het lijkt wel of we de blog altijd beginnen met “Het is al weer even geleden, maar er gebeurt zo veel” en dat is waar. Een stukje schrijven vergt een bepaalde, doch ongedefinieerde mate van aandacht, en dat is net wat er zo nu en dan ontbreekt.

Nou moet ik zeggen dat foto’s elke keer wel weer inspirerend zijn om stukjes te schrijven. Het is wat dat aangaat ook niet helemaal duidelijk wat er eerder was, uit stukje of het ei, of de kip of de foto’s….

 

De oranje vestjes waren noodzakelijk bij onze bloembollenplantdag. Midden op een rotonde in het grasveld, met automobilisten als danseressen en dansers om ons heen draaiend.

Er zijn dan kindjes die dan soms en volledig per ongeluk, denken dat ze straten kunnen oversteken om limonade te halen en terug, ondanks luid geroepen waarschuwingen. Ik viel gelukkig op en alles was goed. Nooit meer doen.

Een andere lievelingsbezigheid van me, en je raad het al, is wormen verzamelen. Ik heb er wel 13 verzameld en allemaal een naam gegeven. Ze kwamen letterlijk met bosjes naar boven door al dat gegraaf en gespit. Ik heb ze niet opgegeten, want er zat modder op (en ik weet ook niet of ik het echt durf, maar wel dat mensen het heel erg jakkie vinden ;-))

 

We hebben veel bollen gepland en ik had de tong uit mijn mond om er voor te zorgen dat de bollen er in het voorjaar goed bijstaan. We hebben een ‘H’ van Hoff gemaakt en een grote cirkel en een aantal ‘spaken’. Dat gaat een waar kunstwerk zijn en mensen zullen de rotonde blijven ronden om het te aanschouwen.

IMG_3624

Zondag was het wandeldag in de vroege dauwende ochtend, met zelfs een beetje ijs. Om de hoek bij het Naardermeer, dus met de fiets ernaartoe. Ik op mijn eigen fiets en dan illegaal oversteken, wat ik nooit in mijn eentje mag doen. Het is niet druk, dus oversteken was een fluitje van een cent.

IMG_3609IMG_3643IMG_3612

Ik wilde niet wandelen en bleef het liefst in de bakfiets zitten, maar na enig aandringen liet ik me toch uit de bakfiets tillen en door het hek duwen. Het was dan ook de betere beslissing. Onze tocht werd vergezeld door mooi paddenstoelen, wolkentaferelen en vergezichten. De beste manier om wakker te worden en te genieten van het leven.

Dat kunnen we goed. Met rode neuzen in de natuur. Lekker verfrissen na een week school, lekker leren en fijn spelen. Het was een mooie week geweest met feestjes bij Kiki (en ik was de enige jongen en ik mocht frieten van de tafel eten!) en Jay heeft gespeeld met Fynn en gezwommen. En Jay is ook mijn vriend. We kunnen het al niet laten om ’s nachts of ’s ochtends bij elkaar in bed te kruipen omdat we bang zijn voor iets of gewoon omdat we het leuk vinden….

IMG_3646IMG_3645

Mama heeft ook heel veel mooie foto’s gemaakt, maar die staan niet op de iPhone van papa, dus daar moeten we het nu even mee doen. Niet dat die slecht zijn hoor, maar…. anders. Als je snapt wat ik bedoel. Het goeie nieuws is dat mama er dan wel weer op staat!

IMG_3608

Toen we klaar waren met wandelen zijn we naar Beppe gegaan om te spelen en heel veel te snoepen. Ik heb zelf ook UNO gespeeld. Die met die dieren. Papa moest even naar Pake, maar ze waren er in gedachten bij. Dat telt.

 

It wie wer in moaie tiid.

 

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Sint Bakfiets

 

img_6049

Na een overwacht gedicht en een verdwenen bakfiets in de ochtend werd het wel heel erg echt allemaal. Meer bewust dan ooit beleef ik Sinterklaas. Niet in de miezerige sneeuwregen van vorig jaar, maar blij onder de Jakartaanse zon.

De zon die ook Amerigo velde.” Te warm op zijn hoofd” zei Sinterklaas, “dan kan hij niet goed lopen, laat staan galopperen”en de sint kan het weten met die mijter en al dat haar.

Ik maak het ook bewuster mee dan vorig jaar, maar dat is niet zo moeilijk. Vorig jaar was ik nog maar tweeëneenhalf. Dan ben je te klein in een omgeving met te veel mensen, die allemaal een beetje Sint willen zien of heel veel pepernoten in hun broekzak.

Nu daarentegen ben ik er helemaal klaar voor!
Mama was al naar school om dingen ‘te regelen’ wat dat ook mag betekenen en papa heeft ons geschminkt en aangekleed. Die muts was me direct al wat te veel, maar voor de goede schijn, houd ik die nog even op.

Dan is het zo ver. We gaan lopend naar school (want de bakfiets is weg) en babbelen over de mogelijkheden en de pieten. Hoe dichter bij de school we komen, hoe meer je de spanning voelt. Als ik aan Sinterklaas denk, dan voel ik het in mij buik zei ik tegen mama.

En dan is het zo ver!
Na veel liedjes en nerveus in de lucht kijken of we misschien ook een luchtballon zien, komt daar ineens vol ornaat aangereden de Sint in de bakfiets. ONZE bakfiets, zoals ik luid vermeld aan een ieder die dat maar wil horen! Niet niks en uniek en bijzonder bovendien. Hij kon er maar net met zijn billen op het bankje. Jaja, Sinterklaas is een oude man.

img_3107

Ik moest een beetje schrikken van al die regenboog pieten. Hele GROTE en hele kleine en van alles daar tussen in. Gelukkig werd mijn aandacht afgeleid door een pepernotenregen, wat veel aandacht vroeg. De zakken vol, is het motto, want je weet nooit wanneer je weer die kans krijgt!

img_6060 img_6080 img_6052

En natuurlijk veel liedjes zingen voor Sinterklaas, waarbij het opvallend was dat ‘onze’ Dzjez opvallend stil was en stil stond…. Duidelijk geval van onder-de-indruk zijn. Gelukkig ontdooide hij daarna en ging zelfs achter de pieten aan toen ze onze stapelkadootjes pakten en er mee vandoor gingen.

img_6077

Het was een mooie dag! En dit is nog maar het begin, want vanavond mogen we de schoen zetten! Sinterklaas heeft het zelf gezegd en daarom hebben we hard gezongen en de deur losgelaten voor het geval de magische ring niet werkt (we hebben namelijk geen schoorsteen!).

img_3129 img_3126

We hebben ook nog allemaal activiteiten gedaan. Dat hoort bij een Sinterklaasdag. Zaklopen dus (alhoewel ik de nieuwe variant zakkruipen uitprobeerden), maar ook gekeken en apenkooi-in-de-kleine-zaal en kladpapier tekenen  Met alles heb ik goed meegedaan, want je weet maar nooit.

img_6065 img_6067

Wat me trouwens wel opviel is dat de sint er anders uit ziet dan de SinterklaasjournaalSinterklaas. Toen ik het aan mama vroeg, zei ze dat dit een hulpsinterklaas is. Dat snap ik. Jakarta is niet Sint Nikolaasga, dus niet om de hoek. Al die kinderen, al dat werk, ik weet niet of ik me aanmeld voor de Pietenschool hoor. Ik denk daar nog eens over na.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

Met de neus er bovenop

Het was eindelijk zo ver!

De stoelen en de tafel en de ligstoelen zijn klaar en die komen ze nu brengen. Dat is erg interessant natuurlijk. Zeker gezien het feit dat ze er 6 uur over gedaan hebben om tussen 9 en 10 te komen. Dat werd dus 15 uur inderdaad. Gelukkig hadden wij van allus en nog wat te doen en hoeven we ons geen moment te vervelen. Wij hebben namelijk een speelkamer boven (ik ben aan het oefenen met de ‘s’, zodat ik die goed uit kan spreken. Papa oefent dan met me. Eerst zeg ik ‘ssssss’ en dan zeg ik ‘pelen’. Of ‘sssss-pringen’. Dat gaat telkens beter, alleen moet ik er even aan denken). Officieel heet dat de familiekamer trouwens, maar ja, wij zijn ook familie!


Over familie gesproken, vandaag komen Siebe en Zelda! Helemaal met twee vliegtuigen uit België. Precies op de dag dat er in Nederland een lichte terreurdreiging is en de marechaussee iedereen op weg naar Schiphol met de auto controleert. Dat is het voordeel van vliegtuigen, dan heb je minder files en zeker geen mensen in de lucht die je aan willen houden….
De week is weer voorbijgevlogen en we hebben veel gezwommen. Ik durf nu gewoon in het water te springen. Hard en ver! En ik vind het niet eng om onder water te gaan. Ik ben supertrots op mezelf, en papa ook. Die jubelde van vreugde! (Dat is hij nogal snel, maar het is altijd wel gemeend en daar gaat het om!).

Dit is trouwens mijn nieuwe pose (met de duikbril die papa voor mij heeft gekocht). Dat is een stoere pose en vraag me niet waar ik het vandaan heb, ik doe het van nature…. Wie weet waar me dat brengt.

 

Ja, het leven hier is mooi. Ik slaap per definitie wat meer dan Dzjez (die staat elke dag om 6 uur op), maar dat betekent dat ik vaak wakker gemaakt mag worden en dan gaan we eerst knuffelen. We zijn dan heel blij om elkaar te zien en dat is zo voor 99% van de tijd. Wij zijn broers en vrienden en dat komt goed uit, want er is veel te beleven. Zoals op bezoek gaan bij Adrianna, die woont ook in de buurt en heeft een heel lief zoontje, die Jerom heeft. Terwijl de mama’s kletsen doen wij belangrijke dingen, zoals met de autootjes spelen. Vooral Dzjez is daar goed in, dan hangt zijn tong een beetje uit z’n mond.


Van-de-week ook nog een akkefietje van valse beschuldigingen….

We werden namelijk beschuldigd van het op slot doen van de deur van Missi en vervolgens van het verstoppen van de sleutel. Jay was natuurlijk hoofdverdachte want dat is zo’n kwajongen (..). Hoe dan ook, wij wisten van niks en dus ook niet waar de sleutel lag en dus moest er professionele hulp aan te pas komen. Na veel moeilijk kijken en Bahasa-gesprekken, werd besloten het gaas van de hor los te peuteren en zo via de binnenkant de deur open te doen. Wat bleek? De sleutel zat ook aan de binnenkant. Goed nieuws 😉


Missi en Laguiman weten het ook niet…
Hoe dan ook, we realiseren ons dat we niet al te veel foto’s van het huis hebben laten zien, dus gaan we dat mondjesmaatdoen. Boven is dus de familie/speelkamer en beneden hebben we een gewone kamer… Daar zitten we ook en hebben we een hele grote televisie (typisch papa), maar aan de andere kant, dan heb je het gevoel bijna in een bioscoop te zitten en, waarom niet? We hebben al veel films, maar meestal kijken we de Minions.

Ja! Ik ben fan van de Minions, die kan ik blijven kijken en dat doe ik dan ook. Ik ken bijna alle teksten al uit mijn hoofd, maar elke keer ben ik weer verrast. Gelukkig hebben we ze alle drie, dus als ik de laatste gezien heb, ben ik de eerste al weer grotendeels vergeten.


Buiten hebben we de trampoline, maar daar spring ik nog sporadisch op. IK ben meer bezig met andere dingen zoals in de gang op en neer rijden of zwemmen. In het huisje is het trouwens gewoonweg te warm. Als je daar te lang in zit, kom je er als een hard gekookt eitje uit en daar heb je niks aan! Dzjez springt wel trampoline, die wil graag oefenen. Als Siebe en Zelda straks komen, kunnen die ons eens laten zien wat die in hun mars hebben.


Boven aan de trap hebben we het schilderij van #Niels van de Prinses Beatrix. Ik vind het gewoon een schilderij van een vrouw, maar wel mooi hoor!


In de keuken is vooral het koffiezetapparaat erg belangrijk blijkbaar, maar ik vind de keuken gewoon mooi. Bovendien is het het domein van Missi. Die kook daar en maakt daar heerlijke dingen. Water halen we zelf, maar als we bijvoorbeeld een Banana willen, dan kunnen we dat aan haar vragen. Ook spannende dingen zoals deze behoorlijk rode ‘chili-paste’.


Die gaat dan weer in het eten van papa en mama en is (nog) niet voor kindjes. Alhoewel we best van pittig houden hoor!


OK, dus de stoelen en tafel werden vandaag gebracht en dan moet ik er met mijn neus bovenop. Ik wil precies weten hoe het gaat en klets de mannen de oren van hun hoofd. Ook al verstaan ze me niet, ze begrijpen me wel. Gelukkig zijn dit geen wangknijpers of haarstrelers, want daar heb je er ook heel veel van. Die willen dan aan je zitten en dat vinden we niet leuk. Dan zeggen we “Tidak!” Oftewel nee. Het mag wel, maar dan moeten ze er veel Rupiah’s voor betalen.


Wij zijn blij met de tafel en die komt precies op tijd. Nu kunnen we er straks met zijn allen aan zitten eten, of spelletjes doen, of gewoon niks. Heeeeeeeeeerlijk.
It wie wer un moaie tiid.


Tags: Dzjez, Jay, Indonesie, Jakarta
Categorieën: Jay, Uncategorized, Dzjez gedachten

Watervaderdag

IMG_3765

Na zaterdag worden we wakker op zondag. Ik wist precies waar ik was, zonder problemen, wakker in ons eigen nieuwe bed. Bovendien wist ik dat het vandaag vaderdag is in Jakarta. Dat had papa gezegd, dus dat is het eerste wat we gaan doen: Vaderdag!

Daar hebben we al zo lang op gewacht! Mijn cadeau is er wit van geworden (grapjuh, het was al wit). Het is een stropdas voor papa die hij op zijn werk kan dragen. Het heeft mijn hand er op, een grote high five voor iedereen die hem ziet.

IMG_3759

Ik heb een mooie zakdoek gemaakt en een gedichtje over kusjes op papa zijn wangen en dat ik van hem hou! Eindelijk, ik ben blij dat we het eindelijk gedaan hebben, want als je een maand op hete kolen moet zitten, worden je billen best warm!

Over warm gesproken, dat is iets waar we aan moeten wennen, want het is hier altijd warm (ook als het knetterhard regent. En met knetterhard, bedoel ik ketterharde donder en regen dat als een rivier uit de lucht komt vallen. De straten worden dan rivieren. Daar kunnen we nog wel eens iets mee doen misschien….), maar gelukkig hebben we: Een zwembad.

IMG_3771

De taken zijn snel verdeeld, mama gaat met Laguiman en Missi shoppen en papa gaat met ons naar het zwembad.

Ik neem mijn krokodil mee! Want daar drijf ik op en spring ik op en over. Mijn krokodil en ik verleggen onze grenzen. In het begin doe ik het voorzichtig en hou ik me krampachtig vast, maar naar verloop van tijd laar ik de teugels vieren en wordt roekelozer. Geen angst om te duiken, geen angst om er af te vallen, nee dat doe ik expres en dan wil ik er weer op, geen angst om onder water te gaan. Ik ben een waterman.

We moeten alleen wel heel erg oppassen als we rond 12 uur aankomen, want dan zijn de tegels zo heet als een koekenpan en dat doet PIJN AAN DE VOETJES! Gelukkig kun je ook aan de rand van het zwembad lopen, want daar is water, of in de schaduw.

IMG_3787

Ik ga op mijn eigen fiets naar het zwembad. Niet dat het ver is hoor, maar dan ben je er sneller. Bovendien krijg ik na een uurtje meestal ineens weer honger (of is papa de handoek vergeten) en gaan we nog een keer naar ons huis. Met de fiets scheelt dat tijd. Ik heb ook een ‘andere’ weg waar ik dan langsfiets. Kwestie van afwisseling.

Ik heb mijn vinger verbrand aan de glijbaan en denk dat ik daarmee vrij uniek ben. In de balkende zon kun je dus zelfs eitjes bakken op glijbanen en dat is goed om te weten als je op surivaltocht bent. Nu moest de vinger in het water om af te koelen.

De speeltuin in de minder blakende zon is heerlijk. Snelle glijbanen en spannende grotten. Ik krijg daar niet genoeg van.

Dat is sowieso de magie van zwembaden en speeltuinen, elke dag is het anders en elke dag wil ik de volgende dag opnieuw en elke dag wil ik eigenlijk niet weg. Het is zelfs alsof ik een opleving krijg aan het eind van de dag. “Slapen kan altijd nog” denk ik dan en slaap de volgende dag een gat in de dag!

Als we op de tweede dag thuiskomen, en mama is al thuis van haar tweede dag shoppen met Laguiman en Missi, waarbij ze de hele buurt heeft verkend en de grootste supermarktvan de hele wereld heeft gezien en zich elke keer weer verbaasd over hoe lief Laguiman en Missi zijn, stonden er ineens 4 opklapstoelen. Er zijn namelijk allemaal kleine winkeltjes die leuke dingen maken en in dit geval vonden papa en mama dat er buitenstoelen (8), een grote tafel (240 cm) en 2 ligstoelen moesten komen. “GENIETEN in hoofdletters is het credo”, zeg ik.

IMG_3808

Heb ik het al gehad over de 4 kikkers die op elke hoek van het zwembad staan? Die zijn allereerst heel rustgevend want ze bewegen niet en het stromende water in het zwembad is hypnotiserend. Bovendien kan ik het niet laten door de straal heen te lopen, elke keer als ik erlangs ga.

Emmertjes vullen gaat er niet echt, daar moet je de emmertjes te schuin voor houden, en dan loopt het water er weer uit. Onhandig dus, zeker als je als doel hebt papa nat te maken die in het zwembad zit.

Oh ja, dan heb je nog die gekke Jay, die in één keer besluit dat hij een luchtacrobaat is. Zomaar koppeltje duiken in het zwembad om indruk te maken op mama. Onze ogen vielen bijna uit hun oogkassen van verbazing en bewondering! Jay kan dat.

Ja, dat kan ik. Na al dat duiken, springen, plonzen, kieperen, op mijn rug zwemmen en drijven in het ondiepe, vond ik het tijd voor iets anders. Dit dus. Zwemmen in het diepe daarentegen, dat doe ik nog niet. Dat komt nog….

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Paasjeieren

IMG_2829

….en dat was zondag.
Na de uitputtende zoektochten naar de immer groeiende hoeveelheden paaseieren. Het leek er op dat er drie mensen, onafhankelijk van elkaar, besloten hadden paaseieren te verstoppen. Hoe dan ook, ze moesten ALLEmaal gevonden worden. In de naam van de Paashaas, de Zilverpapieren propjes, en de Chocolademonden.

Op de zolder, in de meest onmogelijke hoekjes, in onze kamers op plekken waar de kuisvrouw niet eens van weet dat ze bestaan en in de tuin met het gevaar van boosaardige poezen die zich verschansen achter heggen en hekjes (honden niet, want die weten dat ze direct cassie wijlen gaan als ze chocolade eten. Een manier om er niet te dik van te worden natuurlijk).

Kortom, we hebben er veel gevonden en inmiddels ook veel gegeten.

Dat is het voordeel van heel veel pasteitjes.
Ze liggen ook overal, en als je dan van die kleine graaihandjes hebt als ik, dan is het een kleine moeite om er links en rechts één te snaaien. Met die zilverpapiertjes heb ik geen moeite, die zijn er zo af, en met het opeten al helemaal niet!

It wie wer in plakkerige en sûkelarje folle dei