Gauw naar Grau

Of tot gauw in Grouw, in ieder geval iets wat ik zelf bedacht heb en tegen de FamApp van  Snapchat. Dat is niet verslavend of zo gelukkig want anders zou ik daar zo een hele dag mee bezig kunnen zijn….

IMG_4912

Iedereen gaat er zijn, alle nichtjes en neef (want dar heb ik er maar 1 van, en dat is Senn). Dus Noa, Quyn, Philine, Lauren, en Nynthe, plus aanhang én Beppe. Allemaal in huisjes op “Yn e lyte” aan het Pikmeer (iets wat je niet tegen een dief moet zeggen! Beetje is dan Pikminder ;-), gelukkig zijn er geen dieven of boeven of bandieten, dus.

En het leuke en fijne bovendien is dat Zelda en Timothy, haar vriend ook nog komen. Wij vertrekken op vrijdag direct na de laatste schooldag. Dus bepakt en bezakt, met de fietsen achterop (de mijne in de kofferbak), gaan we op weg.

De voorspellingen zijn niet goed voor de eerste dagen, maar dat kan ons niet deren. Wij zijn met zijn allen en dat betekent plezier. Het is zoals Friedrich NIezsche al zijn: He who has a why to live can bear almost any how.

Dat is het mooie van kind zijn, dan heb je altijd een ‘Why’! Het is alleen jammer dat je als je ouder wordt, je best moet doen die kinderachtige spontaniteit te behouden. Voor zover Doctorandus Jay Nol Hoff.

Papa gaat ze halverwege ophalen, dus dan duurt het half zo lang voor hij terug is.

Jay heeft zeker een punt, want wals we als kinderen-van-één-familie bij elkaar zijn, kost het geen moeite plezier te hebben. Ook niet als het misschien wat minder goed weer is.

IMG_4918

Toen papa weg was, zijn wij gewoon gaan midget golfen met zijn allen, en dat beetje ieder is dan zelfs een beetje lekker.

En we hebben ook ons eigen spel: Jachtseizoen. Het is vrij simple: Je hebt politie en boeven en de politie vangt de boeven. Dat is het. We kunnen het uren spelen en het is ongelofelijk leuk!

DC93260A-8BE5-4308-A430-9BB9186F7B02

 

Enfin, de eerste dagen zin dus druilerig, maar dat weerhoud ons er niet van er van te genieten. ’s Ochtends mogen we lekker iPad kijken (en er is ook onze eigen Netflix op de televisie) en tussendoor relaxt ontbijten. Als de ochtend verstrijkt en iedereen min of meer wakker is, komen we bij elkaar en doen we dingen. Dat is het, en meer is niet nodig.

‘Tussendoor gaan we naar de winkel en ’s avonds kookt papa iets, of gaan we een keer uit eten. De eerste avond trouwens hadden we mijn lievelingsgerecht, en dat hadden we al vast meegenomen van huis: Maceroni! Hoe goed kan een vakantie beginnen!

79A3E214-E3C5-4714-9B5A-88D6B01C820100D6DB07-42AC-4E3D-A395-02C5C9D1726B

Pake kwam direct al langs op dag 1 om de fietsen te brengen en Marthy was er ook bij. Leuk om ze in de ‘Grau-omgeving’ te zien, dat is toch weer anders.

IMG_4904

Toen ze weg gingen, zijn we met z’n allen op pake zijn VW bus geklommen en meegereden! Papa moest hem de weg uitleggen, dus die kon mooi de foto maken.

IMG_4906

Toen het weer mooi werd, hadden we een grote sloep gehuurd en zijn we lekker gaan varen! Alleen het varen is al lekker en we hadden een bluetooth speaker, dus de tocht was met muziek waarin iedereen lekker mee kon zingen!

IMG_4932IMG_4931

Onderweg zijn we gaan zwemmen. Allemaal! Een echt familiegebeuren dus. Best koud hoor, wals je er net in bent, maar daarna is het lekker en verkoelend.

De dag er op hebben we een sloep en een zeilboot, en je raadt het al: Papa is de zeilman, maar Irene is de zeilvrouw!

IMG_4947

Wij gingen als eerste mee en de zeilboor en er stond een behoorlijke wind en dus gingen we heel erg scheef! Maar dat maakt het alleen maar leuker natuurlijk, want papa zorgt er wel voor dat we niet omslaan.

IMG_4944

Uiteindelijk zijn we van Grau, via de Wijde Ee naar Eernewoude gevaren. Daar was de camping waar papa en zijn zussen G R O T E avonturen hebben beleeft. Wij ook! Wij zijn met z’n allen gaan zwemmen, nadat we eerst een ijsje hebben gegeten.

IMG_4939

IMG_4937

IMG_4940E07335BC-5881-4B47-B7C4-F87DCC2DE713

Uiteindelijk zijn we een week geweest en die is voorbijgevlogen! Gelukkig bleven Zelda en Timo nog een extra dag, en gingen we voordat we naar huis gingen eerst langs Beppe haar huis om taart te eten! Dat kan allemaal in vakantie.

‘S avonds waren Senn en Nynthe er al weer en hebben we in de speeltuin gespeeld en ge-BBQ-d. Een mooi einde van een mooie vakantie!

It wie wer in moaie tiid.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

Getallen en feitjes

IMG_3972

Het is interessant om achteraf te beseffen dat alle grote en mooie cadeaus ten goede, het genot dan toch weer in de kleine dingetjes zit. Of getalletjes in dit geval. Per toeval ontdekte ik de rekenmachine op papa zijn iPhone, en dat is geweldig. De getallen die je er mee kunt maken, of optellen of die met dat streepje en twee punten kunt doen (-:). Of gewoon het aantal keren tellen dat je op de = drukt. Fenomenaal.

En ik werd er ook helemaal blij van toen papa vertelde dat het ook op de iPad kon. Mijn iPad en die van Dzjez. Nu kunnen we gewoon samen zitten rekenen en praten over getallen. En, wie tot 10 kan tellen, kan eigenlijk over de hele wereld vertellen. Alles wat in de wereld en het heelal gebeurt, is een grote formule met getallen. En dus kun je er niet snel genoeg mee beginnen.

Het is duidelijk dat wiskunde is afgeleid van Wis en Warachtig, en dat is Fries.

Gister was een hele bijzondere dag, want we hadden kerstdiner op school en mama had onze allermooiste kleren uit de kast gehaald. Een overhemd en een colbert en dan zie je dat je met kleine uiterlijke veranderingen grote effectief hebt. In ons geval: Coole boys.

Het kerstdiner was vrij impactvol. Op vele fronten, waaronder mijn maag…. En gulzigheid. Anyway, Te veel en te gulzig eten is een wit gezicht en buikpijn en dat is niet leuk.

Gelukkig was mama een van de obers en kon ze me op onopvallende wijze naar de wc manouvreren…. Twee keer, maar ales ging goed. Dus uteindelijk heb ik bewezen dat ik 5 knakworsten, 3 kleine oliebollen, koekjes, hapjes en 5 glazen limonade kan handelen, zonder al te veel grote problemen.

IMG_3962

Ik ook. Ik heb lekker doorgepeuzeld en ook mijn wangen mee laten genieten van al dat lekkers (mama kwam toevallig langs om het af te vegen). Het gebeurt niet zo vaak dat je in de klas een overdaad aan keuze hebt en er ook nog eens ongegeneerd van mag pakken. Bolle wangen en overwerkte kaakspieren dus.

Maar het is het allemaal waard, want ik mocht daarna met veel poeha kerstliedjes zingen met de hoempapaband op het schoolplein.

IMG_3950

Oh ja, dat doet me er aan herinneren dat ik in de ochtend van vandaag (21 december) naar de witte kerk zijn gegaan om te zingen en ik was verkleed als schaap. Op de foto lijkt het nog een herder, maar in de kerk kreeg ik twee schapenoren op mijn hoofd en was ik een schaap dus.

Er is natuurlijk weer heel veel gebeurt, waarbij mijn verjaardag en die van sinterklaas vrij centraal stonden in de cadeau-krijgerij….

Want daar heb ik er genoeg van gekregen. Niet alleen maar de cadeaus, maar eigenlijk compleet nieuwe territoria in mijn ontwikkeling en voorkeur om te ontdekken. Lego City bijvoorbeeld, en een racebaan.

Nu is het met racebanen zo dat het in elkaar zetten door papa gebeurt en daarna je vooral in eerste instantie die rondjes onder de knie wilt krijgen…. Daarna is er weer genoeg anders te doen en verstoft de racebaan een beetje, maar dat hoort er bij.

Het was wel even schrikken-slash-onduidelijk toen ik eerst de hoes van een iPad kreeg en toen pas de iPad……Maar wat een blijdschap! Een leven zonder iPad is ondenkbaar. In ieder geval, alle belangrijke kados voor mij en Jay hadden een gedicht (en die van mama heb ik er ook bij gedaan, voor later om na te lezen).

Ik kan dan dus ook hè! Racebanen. Met de controller in de hand, rij ik zomaar blokjes, soms tot het niveau dat ik Dzjez er uit race. Dat kan natuurlijk ook een reden zijn dat de baan nu aan het verstoffen is. Qua spelletjes in het algemeen hebben we trouwens niet te klagen.

In een notendop: Wie ben ik, Monopoly van cars, Rummicub voor kinderen en 4 op een rij (uit mijn hoofd hè, het kunnen er ongetwijfeld meer zijn). Ikzelf heb in ieder geval Paw Patrol gekregen en dat is over heldhaftige honden en reddingsacties. Maar Power Rangers vind ik nu eigenlijk ook wel heel gaaf.

Ik speel er we veel mee, maar ook de kralen die eigenlijk in de kerstboom horen, zijn momenteel mijn favoriete speelgoed. Ik denk soms dat ik de personificatie ben van een kinderhand die snel is gevuld.

Waar ik dan weer superblij van ben geworden is mijn nieuwe iPad. Die vorige was een gevaar voor mijn vingers aan het worden, want de scherven vielen letterlijk van het scherm. Ik heb mijn les wel geleerd (hoop ik) en ga niet of minder onzorgvuldig om met mij iPad.

Wat mij trouwens erg bij is gebleven is ons bezoek aan het museum van Van Gogh. Wat is het toch bijzonder dat een man in zo’n korte tijd, zo’n beroemde schilder is geworden en ook nog eens zijn oorlel er af gesneden heeft. Met de audiotour en papa heb ik veel interessante dingen geleerd. Bijvoorbeeld:
Je bent nooit te oud om te beginnen.

En dan was er ineens sneeuw ook! En het was nog niet eens kerst. Daar klopt toch helemaal niets van! En begin nou niet over de opwarming van de aarde, want die heeft er niets mee te maken. Niet met zo’n sterk oorzaak-gevolg-verband. Dat betekent niet dat we er geen rekening mee moeten houden, maar we moeten vooral niet overdrijven (maar dat is een ander verhaal, en heeft ook met getallen en rekenenen te maken).

De sneeuw was wel een mooie verrassing en een goed anti-iPad-gebeuren, waardoor we in no-time buiten in onze kleren en met handschoenen stonden. Ze hebben zelfs nieuw leven gecreëerd.

Op twee manieren: 1. Een echte mini sneeuwpop met expressie-op-zijn-gezicht en 2. Leven voor een buurvrouw die zich niet ongestoord nog eens om kon draaien door de vrolijke kinder-(en papa-)geluiden in de sneeuw. Ik vind dat een goede reden om chagrijnig te zijn.

IMG_E3925

Nou, dat was het in een notendop.
We hebben natuurlijk wel veel meer meegemaakt, maar het gevolg van veel meemaken is dat je daardoor ook weiniger tijd hebt om dingen te doen. Nu moeten we ons voorbereiden op kerst en oud en nieuw en hebben net onze laatste schooldag achter de rug. Siebe en Zelda komen, dus veel tijd om te spelen, spelletjes te doen en te praten.

Oh ja, papa is gaan fietsen met Rogier de ex-buurman, maar echte vriend… (de personificatie van een blije man in de sneeuw).

IMG_3933

It wie wer un moaie tiid.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Dansend door het leven

HipstamaticPhoto-563015837.674646

Het lijkt wel of we de blog altijd beginnen met “Het is al weer even geleden, maar er gebeurt zo veel” en dat is waar. Een stukje schrijven vergt een bepaalde, doch ongedefinieerde mate van aandacht, en dat is net wat er zo nu en dan ontbreekt.

Nou moet ik zeggen dat foto’s elke keer wel weer inspirerend zijn om stukjes te schrijven. Het is wat dat aangaat ook niet helemaal duidelijk wat er eerder was, uit stukje of het ei, of de kip of de foto’s….

 

De oranje vestjes waren noodzakelijk bij onze bloembollenplantdag. Midden op een rotonde in het grasveld, met automobilisten als danseressen en dansers om ons heen draaiend.

Er zijn dan kindjes die dan soms en volledig per ongeluk, denken dat ze straten kunnen oversteken om limonade te halen en terug, ondanks luid geroepen waarschuwingen. Ik viel gelukkig op en alles was goed. Nooit meer doen.

Een andere lievelingsbezigheid van me, en je raad het al, is wormen verzamelen. Ik heb er wel 13 verzameld en allemaal een naam gegeven. Ze kwamen letterlijk met bosjes naar boven door al dat gegraaf en gespit. Ik heb ze niet opgegeten, want er zat modder op (en ik weet ook niet of ik het echt durf, maar wel dat mensen het heel erg jakkie vinden ;-))

 

We hebben veel bollen gepland en ik had de tong uit mijn mond om er voor te zorgen dat de bollen er in het voorjaar goed bijstaan. We hebben een ‘H’ van Hoff gemaakt en een grote cirkel en een aantal ‘spaken’. Dat gaat een waar kunstwerk zijn en mensen zullen de rotonde blijven ronden om het te aanschouwen.

IMG_3624

Zondag was het wandeldag in de vroege dauwende ochtend, met zelfs een beetje ijs. Om de hoek bij het Naardermeer, dus met de fiets ernaartoe. Ik op mijn eigen fiets en dan illegaal oversteken, wat ik nooit in mijn eentje mag doen. Het is niet druk, dus oversteken was een fluitje van een cent.

IMG_3609IMG_3643IMG_3612

Ik wilde niet wandelen en bleef het liefst in de bakfiets zitten, maar na enig aandringen liet ik me toch uit de bakfiets tillen en door het hek duwen. Het was dan ook de betere beslissing. Onze tocht werd vergezeld door mooi paddenstoelen, wolkentaferelen en vergezichten. De beste manier om wakker te worden en te genieten van het leven.

Dat kunnen we goed. Met rode neuzen in de natuur. Lekker verfrissen na een week school, lekker leren en fijn spelen. Het was een mooie week geweest met feestjes bij Kiki (en ik was de enige jongen en ik mocht frieten van de tafel eten!) en Jay heeft gespeeld met Fynn en gezwommen. En Jay is ook mijn vriend. We kunnen het al niet laten om ’s nachts of ’s ochtends bij elkaar in bed te kruipen omdat we bang zijn voor iets of gewoon omdat we het leuk vinden….

IMG_3646IMG_3645

Mama heeft ook heel veel mooie foto’s gemaakt, maar die staan niet op de iPhone van papa, dus daar moeten we het nu even mee doen. Niet dat die slecht zijn hoor, maar…. anders. Als je snapt wat ik bedoel. Het goeie nieuws is dat mama er dan wel weer op staat!

IMG_3608

Toen we klaar waren met wandelen zijn we naar Beppe gegaan om te spelen en heel veel te snoepen. Ik heb zelf ook UNO gespeeld. Die met die dieren. Papa moest even naar Pake, maar ze waren er in gedachten bij. Dat telt.

 

It wie wer in moaie tiid.

 

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Sint Bakfiets

 

img_6049

Na een overwacht gedicht en een verdwenen bakfiets in de ochtend werd het wel heel erg echt allemaal. Meer bewust dan ooit beleef ik Sinterklaas. Niet in de miezerige sneeuwregen van vorig jaar, maar blij onder de Jakartaanse zon.

De zon die ook Amerigo velde.” Te warm op zijn hoofd” zei Sinterklaas, “dan kan hij niet goed lopen, laat staan galopperen”en de sint kan het weten met die mijter en al dat haar.

Ik maak het ook bewuster mee dan vorig jaar, maar dat is niet zo moeilijk. Vorig jaar was ik nog maar tweeëneenhalf. Dan ben je te klein in een omgeving met te veel mensen, die allemaal een beetje Sint willen zien of heel veel pepernoten in hun broekzak.

Nu daarentegen ben ik er helemaal klaar voor!
Mama was al naar school om dingen ‘te regelen’ wat dat ook mag betekenen en papa heeft ons geschminkt en aangekleed. Die muts was me direct al wat te veel, maar voor de goede schijn, houd ik die nog even op.

Dan is het zo ver. We gaan lopend naar school (want de bakfiets is weg) en babbelen over de mogelijkheden en de pieten. Hoe dichter bij de school we komen, hoe meer je de spanning voelt. Als ik aan Sinterklaas denk, dan voel ik het in mij buik zei ik tegen mama.

En dan is het zo ver!
Na veel liedjes en nerveus in de lucht kijken of we misschien ook een luchtballon zien, komt daar ineens vol ornaat aangereden de Sint in de bakfiets. ONZE bakfiets, zoals ik luid vermeld aan een ieder die dat maar wil horen! Niet niks en uniek en bijzonder bovendien. Hij kon er maar net met zijn billen op het bankje. Jaja, Sinterklaas is een oude man.

img_3107

Ik moest een beetje schrikken van al die regenboog pieten. Hele GROTE en hele kleine en van alles daar tussen in. Gelukkig werd mijn aandacht afgeleid door een pepernotenregen, wat veel aandacht vroeg. De zakken vol, is het motto, want je weet nooit wanneer je weer die kans krijgt!

img_6060 img_6080 img_6052

En natuurlijk veel liedjes zingen voor Sinterklaas, waarbij het opvallend was dat ‘onze’ Dzjez opvallend stil was en stil stond…. Duidelijk geval van onder-de-indruk zijn. Gelukkig ontdooide hij daarna en ging zelfs achter de pieten aan toen ze onze stapelkadootjes pakten en er mee vandoor gingen.

img_6077

Het was een mooie dag! En dit is nog maar het begin, want vanavond mogen we de schoen zetten! Sinterklaas heeft het zelf gezegd en daarom hebben we hard gezongen en de deur losgelaten voor het geval de magische ring niet werkt (we hebben namelijk geen schoorsteen!).

img_3129 img_3126

We hebben ook nog allemaal activiteiten gedaan. Dat hoort bij een Sinterklaasdag. Zaklopen dus (alhoewel ik de nieuwe variant zakkruipen uitprobeerden), maar ook gekeken en apenkooi-in-de-kleine-zaal en kladpapier tekenen  Met alles heb ik goed meegedaan, want je weet maar nooit.

img_6065 img_6067

Wat me trouwens wel opviel is dat de sint er anders uit ziet dan de SinterklaasjournaalSinterklaas. Toen ik het aan mama vroeg, zei ze dat dit een hulpsinterklaas is. Dat snap ik. Jakarta is niet Sint Nikolaasga, dus niet om de hoek. Al die kinderen, al dat werk, ik weet niet of ik me aanmeld voor de Pietenschool hoor. Ik denk daar nog eens over na.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

Met de neus er bovenop

Het was eindelijk zo ver!

De stoelen en de tafel en de ligstoelen zijn klaar en die komen ze nu brengen. Dat is erg interessant natuurlijk. Zeker gezien het feit dat ze er 6 uur over gedaan hebben om tussen 9 en 10 te komen. Dat werd dus 15 uur inderdaad. Gelukkig hadden wij van allus en nog wat te doen en hoeven we ons geen moment te vervelen. Wij hebben namelijk een speelkamer boven (ik ben aan het oefenen met de ‘s’, zodat ik die goed uit kan spreken. Papa oefent dan met me. Eerst zeg ik ‘ssssss’ en dan zeg ik ‘pelen’. Of ‘sssss-pringen’. Dat gaat telkens beter, alleen moet ik er even aan denken). Officieel heet dat de familiekamer trouwens, maar ja, wij zijn ook familie!


Over familie gesproken, vandaag komen Siebe en Zelda! Helemaal met twee vliegtuigen uit België. Precies op de dag dat er in Nederland een lichte terreurdreiging is en de marechaussee iedereen op weg naar Schiphol met de auto controleert. Dat is het voordeel van vliegtuigen, dan heb je minder files en zeker geen mensen in de lucht die je aan willen houden….
De week is weer voorbijgevlogen en we hebben veel gezwommen. Ik durf nu gewoon in het water te springen. Hard en ver! En ik vind het niet eng om onder water te gaan. Ik ben supertrots op mezelf, en papa ook. Die jubelde van vreugde! (Dat is hij nogal snel, maar het is altijd wel gemeend en daar gaat het om!).

Dit is trouwens mijn nieuwe pose (met de duikbril die papa voor mij heeft gekocht). Dat is een stoere pose en vraag me niet waar ik het vandaan heb, ik doe het van nature…. Wie weet waar me dat brengt.

 

Ja, het leven hier is mooi. Ik slaap per definitie wat meer dan Dzjez (die staat elke dag om 6 uur op), maar dat betekent dat ik vaak wakker gemaakt mag worden en dan gaan we eerst knuffelen. We zijn dan heel blij om elkaar te zien en dat is zo voor 99% van de tijd. Wij zijn broers en vrienden en dat komt goed uit, want er is veel te beleven. Zoals op bezoek gaan bij Adrianna, die woont ook in de buurt en heeft een heel lief zoontje, die Jerom heeft. Terwijl de mama’s kletsen doen wij belangrijke dingen, zoals met de autootjes spelen. Vooral Dzjez is daar goed in, dan hangt zijn tong een beetje uit z’n mond.


Van-de-week ook nog een akkefietje van valse beschuldigingen….

We werden namelijk beschuldigd van het op slot doen van de deur van Missi en vervolgens van het verstoppen van de sleutel. Jay was natuurlijk hoofdverdachte want dat is zo’n kwajongen (..). Hoe dan ook, wij wisten van niks en dus ook niet waar de sleutel lag en dus moest er professionele hulp aan te pas komen. Na veel moeilijk kijken en Bahasa-gesprekken, werd besloten het gaas van de hor los te peuteren en zo via de binnenkant de deur open te doen. Wat bleek? De sleutel zat ook aan de binnenkant. Goed nieuws 😉


Missi en Laguiman weten het ook niet…
Hoe dan ook, we realiseren ons dat we niet al te veel foto’s van het huis hebben laten zien, dus gaan we dat mondjesmaatdoen. Boven is dus de familie/speelkamer en beneden hebben we een gewone kamer… Daar zitten we ook en hebben we een hele grote televisie (typisch papa), maar aan de andere kant, dan heb je het gevoel bijna in een bioscoop te zitten en, waarom niet? We hebben al veel films, maar meestal kijken we de Minions.

Ja! Ik ben fan van de Minions, die kan ik blijven kijken en dat doe ik dan ook. Ik ken bijna alle teksten al uit mijn hoofd, maar elke keer ben ik weer verrast. Gelukkig hebben we ze alle drie, dus als ik de laatste gezien heb, ben ik de eerste al weer grotendeels vergeten.


Buiten hebben we de trampoline, maar daar spring ik nog sporadisch op. IK ben meer bezig met andere dingen zoals in de gang op en neer rijden of zwemmen. In het huisje is het trouwens gewoonweg te warm. Als je daar te lang in zit, kom je er als een hard gekookt eitje uit en daar heb je niks aan! Dzjez springt wel trampoline, die wil graag oefenen. Als Siebe en Zelda straks komen, kunnen die ons eens laten zien wat die in hun mars hebben.


Boven aan de trap hebben we het schilderij van #Niels van de Prinses Beatrix. Ik vind het gewoon een schilderij van een vrouw, maar wel mooi hoor!


In de keuken is vooral het koffiezetapparaat erg belangrijk blijkbaar, maar ik vind de keuken gewoon mooi. Bovendien is het het domein van Missi. Die kook daar en maakt daar heerlijke dingen. Water halen we zelf, maar als we bijvoorbeeld een Banana willen, dan kunnen we dat aan haar vragen. Ook spannende dingen zoals deze behoorlijk rode ‘chili-paste’.


Die gaat dan weer in het eten van papa en mama en is (nog) niet voor kindjes. Alhoewel we best van pittig houden hoor!


OK, dus de stoelen en tafel werden vandaag gebracht en dan moet ik er met mijn neus bovenop. Ik wil precies weten hoe het gaat en klets de mannen de oren van hun hoofd. Ook al verstaan ze me niet, ze begrijpen me wel. Gelukkig zijn dit geen wangknijpers of haarstrelers, want daar heb je er ook heel veel van. Die willen dan aan je zitten en dat vinden we niet leuk. Dan zeggen we “Tidak!” Oftewel nee. Het mag wel, maar dan moeten ze er veel Rupiah’s voor betalen.


Wij zijn blij met de tafel en die komt precies op tijd. Nu kunnen we er straks met zijn allen aan zitten eten, of spelletjes doen, of gewoon niks. Heeeeeeeeeerlijk.
It wie wer un moaie tiid.


Tags: Dzjez, Jay, Indonesie, Jakarta
Categorieën: Jay, Uncategorized, Dzjez gedachten