Yogja: Prambanan oftewel Legodoos

img_7228

De manier om Prambanan te onthouden is simpel: Je denkt gewoon aan banaan en dan zet je er pram voor. Het klinkt dan ook een beetje als Apple-Penn”I got an banan, I got a pram, uh! Prambanan. Je krijgt het idee.

prambanan_panorama

Weer deden we de truc met studentenkaart en KITA’s en weer kregen we korting. Bovendien kregen we deze keer een welkoms drink, we werden dus als echte gasten behandeld en dat was fijn!

Papa had al een gids geregeld, en die kwam letterlijk met een stoet in groen gestoken trainees. Jonge heren die graag ‘het vak’ willen leren. Het groen is natuurlijk om niet op te vallen tegen een groen grasveld, tegelijkertijd konden ze op een of andere manier hun ogen niet van Zelda afhouden….

img_7130

img_7124

Ik was moe dus wilde vooral gedragen worden of niet lopen, met als extra, niet in de zon. Al dat geloop is niet goed voor kleine beentjes.

Siebe daarentegen was helemaal geobsedeerd door de tempels en heeft ze allemaal aan alle vier de kanten van binnen bekeken. Gelukkig gingen we daarna met de trein de andere tempels bekijken en dat betekent niet-lopen.

img_7244

Ik werd ruw uit mijn verrukkelijke overpeinzingen opgeschrikt toen bleek dat papa en mama er bij de eerste halte uitstapten en besloten de terugweg te voet (Jalan Kaki) te doen, nou! Gelukkig was dit een nog grotere legodoos en moesten er nog heel wat blokjes gestapeld worden. Wat een werk, maar ook wat ongelooflijk knap dat ze dat bedacht en gemaakt hebben vroeger.

Ik vond het ook mooi, maar was ook vooral blij toen we uiteindelijk iets gingen drinken. Het was namelijk heel erg warm! En dan zweet je veel; en we hadden het water gerantsoeneerd. We hadden eigenlijk niet voorzien 5 uur weg te zijn in tegenstelling tot de gebruikelijke 2-2-en-een-half uur. Maar wij nemen de tijd graag, en hebben korte beentjes (vooral Jay!).

img_7278

Toen we uiteindelijk thuis waren had ik vooral honger en was blij dat papa en mama weg gingen en ik/wij met Zelda en Siebe zelf mochten gaan eten. Dzjez en ik hebben ons uit de naat gegeten van de kip en de frieten. Wandelen maakt hongerig.

Ondertussen ben ik verslaafd aan UNO en speel overal en te pas en te onpas, met iedereen die het maar wil. En weet je wat? Ik win vaker en vaker….

Mama en papa gingen eten bij de broer van de sultan. Die heeft een restaurant: Gadri Resto, maar daarvoor moet je het filmpje maar gaan bekijken!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Yokja: Borobadur en Merapi

Merapi!

img_7103

Je zou haast zeggen dat het over een soort Api gaat, maar dat is niet zo. Het gaat eigenlijk over één van de meest actieve vulkanen ter wereld, Gunung Merapi. Als je een ding zeker weet, is dat hij elke vier jaar uitbarst en soms tussendoor ook!

Laatste keer zelfs met een lavastroom van 20 kilometer! Dat is veel lava.

Maar ja, als lava op Java wil je ook wel eens wat om je heen kijken en je blik verrijken.
Bovendien, het klinkt raar, maar lava is erg vruchtbaar, het is daar groen niet te doen!
Het is wel gek om te beseffen dat onder de grond, huisjes staan waar mensen hebben gewoond. Dan leef je liever lavaloos.

title_mount_merapi(hier waren we niet bij hoor)

Maar eerst zijn we met regen opgestaan en na het ontbijt naar de Borobudur gereden met Imam, een ijverige, Engelssprekende toerismedeskundige en chauffeur van Ruma Mertua wat ‘Huis van mijn schoonouders’ betekent…

img_6889

Met handige Zelda werd een studentenkaart in elkaar geflanst op de iPhone (want ze hadden de echte niet mee en zo zie je maar dat een Selena Gomez pagina bijhouden een mooie afgeleide oplevert: Photoshoppen dat het een lieve lust is), dat scheel samen met onze KITAS een hele slok op een borrel, of gewoon water, want de zon was al gaan schijnen.

Gebouwd in 700 om vervolgens vrij snel onder de lava van bovenstaande vriend bedekt te worden. Jammer denk je dan, maar eigenlijk is dat super, want daardoor konden ze het ergens in 1700 weer terug ontdekken, en met een heel stevig fundament, beetje bij beetje terug opbouwen.

De rode draad door de dag is op foto’s gezet worden en photo bombing doen (ongevraagd achter mensen opduiken als er een foto genomen wordt!). En we hebben er zelfs geld mee verdiend. Papa zei ‘berbayar 20.000 Rupiah!’ (maw: als ze mensen een foto van ons wilden maken moesten ze 20.000 betalen) En sommigen deden dat! Wel 100.000 verdiend op het einden van de dag, maar we gingen het niet aan iedereen vragen, want dat is zielig. Hoe dan ook, we zijn bijna wereldberoemd in heel Indonesia.

Het was een lange, volle, indrukwekkende, gevarieerde, verrassende dag, dus toen we ’s avonds gingen eten hadden ik en Jay spontaan geen trek en wilden heel graag naar bed. Echt waar!

img_6975

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Gemak zucht

Een Jaytastisch en Dzjezomenaal 2017!


Elk gelukkig  jaar begint bij jezelf,
en eindigt daar ook.

De laatste tijden zijn weer druk!

Siebe en Zelda op bezoek, vakantie, papa en mama thuis, dus we ondernemen veel.

Laguiman helpt ons daarbij, want het is niet alleen om de hoek. En we gaan maandagochtend (heeeeeel vroeg) naar Yokjakarta met het vliegtuig.

En terug met de trein.

Maar we zullen stoppen er om heen te draaien. We hebben niet zo veel woorden, maar wel twee filmpjes!

Een Jaytastisch en Dzjezomenaal 2017!


Elk gelukkig  jaar begint bij jezelf,
en eindigt daar ook.

 

Zwemparadijs:

Een andere kant van Sentul:

Kadohoop

img_6437

Eindelijk was het dan zo ver.
Die grote hoop ging er aan! Wat er ook gebeurd. OK, eerst nog wachten op SIEBE en ZELDA!!! Maar als die er zijn heb ik in rap tempo alle kados uitgepakt. Nou ja, dat was het plan. Uiteindelijk mochten de anderen er ook een paar uitpakken.

img_6409

img_6416

img_6412

img_6408

We hadden zelfs kado’s uit verre landen. Mama had van Truus een pakket mooie tijdschriften en wij hadden PLAYMOBIL! van Stephanie gekregen. Het waren motors, met mannen met een helm en echt haar. Zo lang onderweg, helemaal speciaal voor ons! Wij zijn daar enorm blij mee! 

Het kan niet op, maar uiteindelijk waren ze allemaal uitgepakt en konden we luieren op onze lauweren.

img_6428
Van Truus..
img_6430
…en van Truus

Siebe kon niet rusten, want die moest onze nieuwe Hotwheels baan in elkaar zetten. Die had een gebruiksaanwijzing met drie mogelijkheden, dus dan moet je eerst die keuze maken. Gelukkig weet Siebe hoe het moet, want die had zelf ook Hotwheels. Hij heeft zelfs een paar hele mooie autootjes meegenenomen.

Toen we klaar waren, was het ook bijna half twaalf en moesten we mooi gemaakt worden voor onze kerstbrunch in het Intercontinetal hotel. Daar waren we vorig weekend ook geweest, dus we kenden de weg.

img_6441

En het zwembad, want daar waren we ook.
Eerst moet er natuurlijk heel veel gegeten worden en eten kan ik altijd. Zeker als er zo veel keuze is dan moet je echt alles proberen en dat heb ik gedaan. Voorgerechtjes, hoofgerechtjes, vleeswaren, frietjes, kipnuggets, chocoladetoetjes, fruit en appelsap.

Een echt Walhalla en voor mama ook, want die weet ook niet waar ze moet kijken of wat ze moet kiezen. Van oesters (in alle maten) tot pasta, tot vis, tot Pork station, tot Indisch, alles passeert haar bord en smaakpapillen. Maar goed dat de sportschool om de hoek is en bootcamp twee keer per week. Dan mag dat.

Tussendoor is er een koor en een kerstman, maar die is denk ik niet echt, of hij heeft te lang op het strand gelegen. Hij is bruiner dan een Piet! Bovendien hangt zijn baard er ook wat losjes bij. Niet dat dat erg is hoor, zolang je maar snoep en zo krijgt, dan geloof ik in alles!

img_6495img_6513

Ik was onder de indruk van het koor, dus toen zij weg waren en wij de kans kregen de microfoons te pakken, lieten we dat niet onbenut. Fijn hebben we mooiste kerstliederen gezongen. Uit volle borst en met volle overtuiging!

Wel grappig dat op het moment dat we willen gaan zwemmen (ik heb niet superveel gegeten, maar precies genoeg voor wat ik nodig heb (’s avonds ga ik gewoon nog een paar boterhammen eten ;-))), barst er een regenbui-van-heb-ik-jou-daar los! Met bakken. Maar voor ons is dat geen probleem. Jammer genoeg waren er een paar zenuwachtige ,ennetjes-van-het-hotel-met-een-stoere-polo-aan die het neg vonden, dus moesten we weg….

Niet te lang gelukkig, want toen de regen minderde, was papa er ook bij en dan durven ze er ineens niets meer van te zeggen! Puh!

img_6526

We hebben lekker gek gedaan en gespeeld. Mooie afwisseling na het eten en drinken. Zo wordt het een mooie voldane dag, waarbij ik op een gegeven moment hele zware oogleden krijg. Maar op de schoot van mama en Zelda is dat helemaal niet erg!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Kadotijd

img_6348

Het een na het andere kado komt binnengewaaid, waardoor er een berg kado’s ontstaat die onaangeroerd moet blijven liggen tot eerste kerstdag. Dat laatste is natuurlijk het zwaarste. Hoe kun je dat in vredesnaam weerstaan. Een kerstboom met een piek die ik er op heb gezet, vol met ballen en wadend in een zee van kado’s.

img_6405

Ik heb daar duidelijk minder moeite mee. Ik leef meer in het nu en zie alleen maar een berg papier. Er komt vanzelf een tijd waar ik het uit kan en mag pakken. Tot die tijd geniet ik al zingend en babbelend van het leven (vraag me net af in welke mate babbelen te maken heeft met Babylon (één van de mooiste plaatsnamen uit de oudheid). Ik ben misschien niet een geboren babyloniër, maar ik kan er vandaag de dag best voor doorgaan. Ik heb namelijk een praatspurt doorgemaakt sinds er op school en thuis meer aandacht aan wordt besteed, en mijn brein het nu wel tijd vond).

Dus qua kado’s wacht ik dus geduldig af.

 Twee andere kados kwam letterlijk binnen vliegen. We zagen zelfs hun vliegtuig toen we er naar toe reden en dat is geen grap. Kijk maar goed naar de foto, dan kun je zien dat het een blauw toestel is met KLM op de staart. Wij konden het zien!

We waren heel blij dat we ze zagen, ook al duurde dat behoorlijk lang omdat de meneer en mevrouw van de KLM papa niet konden vinden en hun telefoon beltegoed op was…. Daar gaan ze dan net even de mist in met het woord “Reliable”.

We waren misschien ook wel een beetje uitgeëxiteerd, want we waren er al dagen mee bezig. Elke avond werd afgeteld.

Maar goed, een lang verhaal kort, we zijn weer bij elkaar en dat betekent de hele dag lekker in het zwembad, waarbij Siebe en ik elkaar aftroeven met wie er het beste salto’s kan doen (ik dus).  Voor de rest is een dag nooit lang genoeg voor Siebe als het woord zwembad in de dag zit. Die kan tot aan het eind der tijden in het water dobberen, totdat zijn vel er uit ziet als de rimpels van een 213 jaar oude man, na een pedicure behandeling.

img_6368

img_6343

img_6383

img_6384

Ik kan met gemak net zo lang in het zwembad zijn, of moet ik zeggen “Ik kan net zo lang in het zwembad zen” want water maakt me rustig. Ook al kan ik niet echt zwemmen, ga ik al weken zonder bandjes het water in. Berekenend en vertrouwd, weet ik precies hoever ik van de kant ben en hoe lang het door voordat ik er onder water moet komen. OK, ik kan ook best even de neus boven het wateroppervlak uit pieken voor een teugje adem, maar alleen als het echt nodig is.

img_6392

We hadden ook nog een geweldig ballenbakmomentje. Siebe ging papa halen om naar de grote verrassing te komen kijken. Hij kon ons niet vinden!

BOE! Hahaha, we hadden ons verstopt onder de ballen! Supergrappig, want papa was echt in grote paniek! Dat kon je wel zien.

Siebe en Zelda mochten aan het eind van de dag op papa zijn brommer rijden. Dat is dan weer één van hun grote kado’s. Als je 14 slash 17 bent, is op iets rijden waarbij je niet zelf hoeft te trappen of af te zetten, magisch. Papa had dat met de rode Gülner trekker uit 1932 van Pake Geert (zei hij). Met 14-en-en-halve kilometer per uur door het weiland, ik bedoel maar, tijden veranderen….

img_6402

1528

Maar goed, aan het eind van de dag staat er nog steeds die kerstboom met kados er onder. Morgen is het zo ver…. Nog een nachtje slapen en dan mogen we ze, als Siebe en Zelda op zijn (al die randvoorwaarden) openmaken.

img_6346

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Sint Bakfiets

 

img_6049

Na een overwacht gedicht en een verdwenen bakfiets in de ochtend werd het wel heel erg echt allemaal. Meer bewust dan ooit beleef ik Sinterklaas. Niet in de miezerige sneeuwregen van vorig jaar, maar blij onder de Jakartaanse zon.

De zon die ook Amerigo velde.” Te warm op zijn hoofd” zei Sinterklaas, “dan kan hij niet goed lopen, laat staan galopperen”en de sint kan het weten met die mijter en al dat haar.

Ik maak het ook bewuster mee dan vorig jaar, maar dat is niet zo moeilijk. Vorig jaar was ik nog maar tweeëneenhalf. Dan ben je te klein in een omgeving met te veel mensen, die allemaal een beetje Sint willen zien of heel veel pepernoten in hun broekzak.

Nu daarentegen ben ik er helemaal klaar voor!
Mama was al naar school om dingen ‘te regelen’ wat dat ook mag betekenen en papa heeft ons geschminkt en aangekleed. Die muts was me direct al wat te veel, maar voor de goede schijn, houd ik die nog even op.

Dan is het zo ver. We gaan lopend naar school (want de bakfiets is weg) en babbelen over de mogelijkheden en de pieten. Hoe dichter bij de school we komen, hoe meer je de spanning voelt. Als ik aan Sinterklaas denk, dan voel ik het in mij buik zei ik tegen mama.

En dan is het zo ver!
Na veel liedjes en nerveus in de lucht kijken of we misschien ook een luchtballon zien, komt daar ineens vol ornaat aangereden de Sint in de bakfiets. ONZE bakfiets, zoals ik luid vermeld aan een ieder die dat maar wil horen! Niet niks en uniek en bijzonder bovendien. Hij kon er maar net met zijn billen op het bankje. Jaja, Sinterklaas is een oude man.

img_3107

Ik moest een beetje schrikken van al die regenboog pieten. Hele GROTE en hele kleine en van alles daar tussen in. Gelukkig werd mijn aandacht afgeleid door een pepernotenregen, wat veel aandacht vroeg. De zakken vol, is het motto, want je weet nooit wanneer je weer die kans krijgt!

img_6060 img_6080 img_6052

En natuurlijk veel liedjes zingen voor Sinterklaas, waarbij het opvallend was dat ‘onze’ Dzjez opvallend stil was en stil stond…. Duidelijk geval van onder-de-indruk zijn. Gelukkig ontdooide hij daarna en ging zelfs achter de pieten aan toen ze onze stapelkadootjes pakten en er mee vandoor gingen.

img_6077

Het was een mooie dag! En dit is nog maar het begin, want vanavond mogen we de schoen zetten! Sinterklaas heeft het zelf gezegd en daarom hebben we hard gezongen en de deur losgelaten voor het geval de magische ring niet werkt (we hebben namelijk geen schoorsteen!).

img_3129 img_3126

We hebben ook nog allemaal activiteiten gedaan. Dat hoort bij een Sinterklaasdag. Zaklopen dus (alhoewel ik de nieuwe variant zakkruipen uitprobeerden), maar ook gekeken en apenkooi-in-de-kleine-zaal en kladpapier tekenen  Met alles heb ik goed meegedaan, want je weet maar nooit.

img_6065 img_6067

Wat me trouwens wel opviel is dat de sint er anders uit ziet dan de SinterklaasjournaalSinterklaas. Toen ik het aan mama vroeg, zei ze dat dit een hulpsinterklaas is. Dat snap ik. Jakarta is niet Sint Nikolaasga, dus niet om de hoek. Al die kinderen, al dat werk, ik weet niet of ik me aanmeld voor de Pietenschool hoor. Ik denk daar nog eens over na.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

Met de neus er bovenop

Het was eindelijk zo ver!

De stoelen en de tafel en de ligstoelen zijn klaar en die komen ze nu brengen. Dat is erg interessant natuurlijk. Zeker gezien het feit dat ze er 6 uur over gedaan hebben om tussen 9 en 10 te komen. Dat werd dus 15 uur inderdaad. Gelukkig hadden wij van allus en nog wat te doen en hoeven we ons geen moment te vervelen. Wij hebben namelijk een speelkamer boven (ik ben aan het oefenen met de ‘s’, zodat ik die goed uit kan spreken. Papa oefent dan met me. Eerst zeg ik ‘ssssss’ en dan zeg ik ‘pelen’. Of ‘sssss-pringen’. Dat gaat telkens beter, alleen moet ik er even aan denken). Officieel heet dat de familiekamer trouwens, maar ja, wij zijn ook familie!


Over familie gesproken, vandaag komen Siebe en Zelda! Helemaal met twee vliegtuigen uit België. Precies op de dag dat er in Nederland een lichte terreurdreiging is en de marechaussee iedereen op weg naar Schiphol met de auto controleert. Dat is het voordeel van vliegtuigen, dan heb je minder files en zeker geen mensen in de lucht die je aan willen houden….
De week is weer voorbijgevlogen en we hebben veel gezwommen. Ik durf nu gewoon in het water te springen. Hard en ver! En ik vind het niet eng om onder water te gaan. Ik ben supertrots op mezelf, en papa ook. Die jubelde van vreugde! (Dat is hij nogal snel, maar het is altijd wel gemeend en daar gaat het om!).

Dit is trouwens mijn nieuwe pose (met de duikbril die papa voor mij heeft gekocht). Dat is een stoere pose en vraag me niet waar ik het vandaan heb, ik doe het van nature…. Wie weet waar me dat brengt.

 

Ja, het leven hier is mooi. Ik slaap per definitie wat meer dan Dzjez (die staat elke dag om 6 uur op), maar dat betekent dat ik vaak wakker gemaakt mag worden en dan gaan we eerst knuffelen. We zijn dan heel blij om elkaar te zien en dat is zo voor 99% van de tijd. Wij zijn broers en vrienden en dat komt goed uit, want er is veel te beleven. Zoals op bezoek gaan bij Adrianna, die woont ook in de buurt en heeft een heel lief zoontje, die Jerom heeft. Terwijl de mama’s kletsen doen wij belangrijke dingen, zoals met de autootjes spelen. Vooral Dzjez is daar goed in, dan hangt zijn tong een beetje uit z’n mond.


Van-de-week ook nog een akkefietje van valse beschuldigingen….

We werden namelijk beschuldigd van het op slot doen van de deur van Missi en vervolgens van het verstoppen van de sleutel. Jay was natuurlijk hoofdverdachte want dat is zo’n kwajongen (..). Hoe dan ook, wij wisten van niks en dus ook niet waar de sleutel lag en dus moest er professionele hulp aan te pas komen. Na veel moeilijk kijken en Bahasa-gesprekken, werd besloten het gaas van de hor los te peuteren en zo via de binnenkant de deur open te doen. Wat bleek? De sleutel zat ook aan de binnenkant. Goed nieuws 😉


Missi en Laguiman weten het ook niet…
Hoe dan ook, we realiseren ons dat we niet al te veel foto’s van het huis hebben laten zien, dus gaan we dat mondjesmaatdoen. Boven is dus de familie/speelkamer en beneden hebben we een gewone kamer… Daar zitten we ook en hebben we een hele grote televisie (typisch papa), maar aan de andere kant, dan heb je het gevoel bijna in een bioscoop te zitten en, waarom niet? We hebben al veel films, maar meestal kijken we de Minions.

Ja! Ik ben fan van de Minions, die kan ik blijven kijken en dat doe ik dan ook. Ik ken bijna alle teksten al uit mijn hoofd, maar elke keer ben ik weer verrast. Gelukkig hebben we ze alle drie, dus als ik de laatste gezien heb, ben ik de eerste al weer grotendeels vergeten.


Buiten hebben we de trampoline, maar daar spring ik nog sporadisch op. IK ben meer bezig met andere dingen zoals in de gang op en neer rijden of zwemmen. In het huisje is het trouwens gewoonweg te warm. Als je daar te lang in zit, kom je er als een hard gekookt eitje uit en daar heb je niks aan! Dzjez springt wel trampoline, die wil graag oefenen. Als Siebe en Zelda straks komen, kunnen die ons eens laten zien wat die in hun mars hebben.


Boven aan de trap hebben we het schilderij van #Niels van de Prinses Beatrix. Ik vind het gewoon een schilderij van een vrouw, maar wel mooi hoor!


In de keuken is vooral het koffiezetapparaat erg belangrijk blijkbaar, maar ik vind de keuken gewoon mooi. Bovendien is het het domein van Missi. Die kook daar en maakt daar heerlijke dingen. Water halen we zelf, maar als we bijvoorbeeld een Banana willen, dan kunnen we dat aan haar vragen. Ook spannende dingen zoals deze behoorlijk rode ‘chili-paste’.


Die gaat dan weer in het eten van papa en mama en is (nog) niet voor kindjes. Alhoewel we best van pittig houden hoor!


OK, dus de stoelen en tafel werden vandaag gebracht en dan moet ik er met mijn neus bovenop. Ik wil precies weten hoe het gaat en klets de mannen de oren van hun hoofd. Ook al verstaan ze me niet, ze begrijpen me wel. Gelukkig zijn dit geen wangknijpers of haarstrelers, want daar heb je er ook heel veel van. Die willen dan aan je zitten en dat vinden we niet leuk. Dan zeggen we “Tidak!” Oftewel nee. Het mag wel, maar dan moeten ze er veel Rupiah’s voor betalen.


Wij zijn blij met de tafel en die komt precies op tijd. Nu kunnen we er straks met zijn allen aan zitten eten, of spelletjes doen, of gewoon niks. Heeeeeeeeeerlijk.
It wie wer un moaie tiid.


Tags: Dzjez, Jay, Indonesie, Jakarta
Categorieën: Jay, Uncategorized, Dzjez gedachten