Met de neus er bovenop

Het was eindelijk zo ver!

De stoelen en de tafel en de ligstoelen zijn klaar en die komen ze nu brengen. Dat is erg interessant natuurlijk. Zeker gezien het feit dat ze er 6 uur over gedaan hebben om tussen 9 en 10 te komen. Dat werd dus 15 uur inderdaad. Gelukkig hadden wij van allus en nog wat te doen en hoeven we ons geen moment te vervelen. Wij hebben namelijk een speelkamer boven (ik ben aan het oefenen met de ‘s’, zodat ik die goed uit kan spreken. Papa oefent dan met me. Eerst zeg ik ‘ssssss’ en dan zeg ik ‘pelen’. Of ‘sssss-pringen’. Dat gaat telkens beter, alleen moet ik er even aan denken). Officieel heet dat de familiekamer trouwens, maar ja, wij zijn ook familie!


Over familie gesproken, vandaag komen Siebe en Zelda! Helemaal met twee vliegtuigen uit België. Precies op de dag dat er in Nederland een lichte terreurdreiging is en de marechaussee iedereen op weg naar Schiphol met de auto controleert. Dat is het voordeel van vliegtuigen, dan heb je minder files en zeker geen mensen in de lucht die je aan willen houden….
De week is weer voorbijgevlogen en we hebben veel gezwommen. Ik durf nu gewoon in het water te springen. Hard en ver! En ik vind het niet eng om onder water te gaan. Ik ben supertrots op mezelf, en papa ook. Die jubelde van vreugde! (Dat is hij nogal snel, maar het is altijd wel gemeend en daar gaat het om!).

Dit is trouwens mijn nieuwe pose (met de duikbril die papa voor mij heeft gekocht). Dat is een stoere pose en vraag me niet waar ik het vandaan heb, ik doe het van nature…. Wie weet waar me dat brengt.

 

Ja, het leven hier is mooi. Ik slaap per definitie wat meer dan Dzjez (die staat elke dag om 6 uur op), maar dat betekent dat ik vaak wakker gemaakt mag worden en dan gaan we eerst knuffelen. We zijn dan heel blij om elkaar te zien en dat is zo voor 99% van de tijd. Wij zijn broers en vrienden en dat komt goed uit, want er is veel te beleven. Zoals op bezoek gaan bij Adrianna, die woont ook in de buurt en heeft een heel lief zoontje, die Jerom heeft. Terwijl de mama’s kletsen doen wij belangrijke dingen, zoals met de autootjes spelen. Vooral Dzjez is daar goed in, dan hangt zijn tong een beetje uit z’n mond.


Van-de-week ook nog een akkefietje van valse beschuldigingen….

We werden namelijk beschuldigd van het op slot doen van de deur van Missi en vervolgens van het verstoppen van de sleutel. Jay was natuurlijk hoofdverdachte want dat is zo’n kwajongen (..). Hoe dan ook, wij wisten van niks en dus ook niet waar de sleutel lag en dus moest er professionele hulp aan te pas komen. Na veel moeilijk kijken en Bahasa-gesprekken, werd besloten het gaas van de hor los te peuteren en zo via de binnenkant de deur open te doen. Wat bleek? De sleutel zat ook aan de binnenkant. Goed nieuws😉


Missi en Laguiman weten het ook niet…
Hoe dan ook, we realiseren ons dat we niet al te veel foto’s van het huis hebben laten zien, dus gaan we dat mondjesmaatdoen. Boven is dus de familie/speelkamer en beneden hebben we een gewone kamer… Daar zitten we ook en hebben we een hele grote televisie (typisch papa), maar aan de andere kant, dan heb je het gevoel bijna in een bioscoop te zitten en, waarom niet? We hebben al veel films, maar meestal kijken we de Minions.

Ja! Ik ben fan van de Minions, die kan ik blijven kijken en dat doe ik dan ook. Ik ken bijna alle teksten al uit mijn hoofd, maar elke keer ben ik weer verrast. Gelukkig hebben we ze alle drie, dus als ik de laatste gezien heb, ben ik de eerste al weer grotendeels vergeten.


Buiten hebben we de trampoline, maar daar spring ik nog sporadisch op. IK ben meer bezig met andere dingen zoals in de gang op en neer rijden of zwemmen. In het huisje is het trouwens gewoonweg te warm. Als je daar te lang in zit, kom je er als een hard gekookt eitje uit en daar heb je niks aan! Dzjez springt wel trampoline, die wil graag oefenen. Als Siebe en Zelda straks komen, kunnen die ons eens laten zien wat die in hun mars hebben.


Boven aan de trap hebben we het schilderij van #Niels van de Prinses Beatrix. Ik vind het gewoon een schilderij van een vrouw, maar wel mooi hoor!


In de keuken is vooral het koffiezetapparaat erg belangrijk blijkbaar, maar ik vind de keuken gewoon mooi. Bovendien is het het domein van Missi. Die kook daar en maakt daar heerlijke dingen. Water halen we zelf, maar als we bijvoorbeeld een Banana willen, dan kunnen we dat aan haar vragen. Ook spannende dingen zoals deze behoorlijk rode ‘chili-paste’.


Die gaat dan weer in het eten van papa en mama en is (nog) niet voor kindjes. Alhoewel we best van pittig houden hoor!


OK, dus de stoelen en tafel werden vandaag gebracht en dan moet ik er met mijn neus bovenop. Ik wil precies weten hoe het gaat en klets de mannen de oren van hun hoofd. Ook al verstaan ze me niet, ze begrijpen me wel. Gelukkig zijn dit geen wangknijpers of haarstrelers, want daar heb je er ook heel veel van. Die willen dan aan je zitten en dat vinden we niet leuk. Dan zeggen we “Tidak!” Oftewel nee. Het mag wel, maar dan moeten ze er veel Rupiah’s voor betalen.


Wij zijn blij met de tafel en die komt precies op tijd. Nu kunnen we er straks met zijn allen aan zitten eten, of spelletjes doen, of gewoon niks. Heeeeeeeeeerlijk.
It wie wer un moaie tiid.


Tags: Dzjez, Jay, Indonesie, Jakarta
Categorieën: Jay, Uncategorized, Dzjez gedachten

Watervaderdag

IMG_3765

Na zaterdag worden we wakker op zondag. Ik wist precies waar ik was, zonder problemen, wakker in ons eigen nieuwe bed. Bovendien wist ik dat het vandaag vaderdag is in Jakarta. Dat had papa gezegd, dus dat is het eerste wat we gaan doen: Vaderdag!

Daar hebben we al zo lang op gewacht! Mijn cadeau is er wit van geworden (grapjuh, het was al wit). Het is een stropdas voor papa die hij op zijn werk kan dragen. Het heeft mijn hand er op, een grote high five voor iedereen die hem ziet.

IMG_3759

Ik heb een mooie zakdoek gemaakt en een gedichtje over kusjes op papa zijn wangen en dat ik van hem hou! Eindelijk, ik ben blij dat we het eindelijk gedaan hebben, want als je een maand op hete kolen moet zitten, worden je billen best warm!

Over warm gesproken, dat is iets waar we aan moeten wennen, want het is hier altijd warm (ook als het knetterhard regent. En met knetterhard, bedoel ik ketterharde donder en regen dat als een rivier uit de lucht komt vallen. De straten worden dan rivieren. Daar kunnen we nog wel eens iets mee doen misschien….), maar gelukkig hebben we: Een zwembad.

IMG_3771

De taken zijn snel verdeeld, mama gaat met Laguiman en Missi shoppen en papa gaat met ons naar het zwembad.

Ik neem mijn krokodil mee! Want daar drijf ik op en spring ik op en over. Mijn krokodil en ik verleggen onze grenzen. In het begin doe ik het voorzichtig en hou ik me krampachtig vast, maar naar verloop van tijd laar ik de teugels vieren en wordt roekelozer. Geen angst om te duiken, geen angst om er af te vallen, nee dat doe ik expres en dan wil ik er weer op, geen angst om onder water te gaan. Ik ben een waterman.

We moeten alleen wel heel erg oppassen als we rond 12 uur aankomen, want dan zijn de tegels zo heet als een koekenpan en dat doet PIJN AAN DE VOETJES! Gelukkig kun je ook aan de rand van het zwembad lopen, want daar is water, of in de schaduw.

IMG_3787

Ik ga op mijn eigen fiets naar het zwembad. Niet dat het ver is hoor, maar dan ben je er sneller. Bovendien krijg ik na een uurtje meestal ineens weer honger (of is papa de handoek vergeten) en gaan we nog een keer naar ons huis. Met de fiets scheelt dat tijd. Ik heb ook een ‘andere’ weg waar ik dan langsfiets. Kwestie van afwisseling.

Ik heb mijn vinger verbrand aan de glijbaan en denk dat ik daarmee vrij uniek ben. In de balkende zon kun je dus zelfs eitjes bakken op glijbanen en dat is goed om te weten als je op surivaltocht bent. Nu moest de vinger in het water om af te koelen.

De speeltuin in de minder blakende zon is heerlijk. Snelle glijbanen en spannende grotten. Ik krijg daar niet genoeg van.

Dat is sowieso de magie van zwembaden en speeltuinen, elke dag is het anders en elke dag wil ik de volgende dag opnieuw en elke dag wil ik eigenlijk niet weg. Het is zelfs alsof ik een opleving krijg aan het eind van de dag. “Slapen kan altijd nog” denk ik dan en slaap de volgende dag een gat in de dag!

Als we op de tweede dag thuiskomen, en mama is al thuis van haar tweede dag shoppen met Laguiman en Missi, waarbij ze de hele buurt heeft verkend en de grootste supermarktvan de hele wereld heeft gezien en zich elke keer weer verbaasd over hoe lief Laguiman en Missi zijn, stonden er ineens 4 opklapstoelen. Er zijn namelijk allemaal kleine winkeltjes die leuke dingen maken en in dit geval vonden papa en mama dat er buitenstoelen (8), een grote tafel (240 cm) en 2 ligstoelen moesten komen. “GENIETEN in hoofdletters is het credo”, zeg ik.

IMG_3808

Heb ik het al gehad over de 4 kikkers die op elke hoek van het zwembad staan? Die zijn allereerst heel rustgevend want ze bewegen niet en het stromende water in het zwembad is hypnotiserend. Bovendien kan ik het niet laten door de straal heen te lopen, elke keer als ik erlangs ga.

Emmertjes vullen gaat er niet echt, daar moet je de emmertjes te schuin voor houden, en dan loopt het water er weer uit. Onhandig dus, zeker als je als doel hebt papa nat te maken die in het zwembad zit.

Oh ja, dan heb je nog die gekke Jay, die in één keer besluit dat hij een luchtacrobaat is. Zomaar koppeltje duiken in het zwembad om indruk te maken op mama. Onze ogen vielen bijna uit hun oogkassen van verbazing en bewondering! Jay kan dat.

Ja, dat kan ik. Na al dat duiken, springen, plonzen, kieperen, op mijn rug zwemmen en drijven in het ondiepe, vond ik het tijd voor iets anders. Dit dus. Zwemmen in het diepe daarentegen, dat doe ik nog niet. Dat komt nog….

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Paasjeieren

IMG_2829

….en dat was zondag.
Na de uitputtende zoektochten naar de immer groeiende hoeveelheden paaseieren. Het leek er op dat er drie mensen, onafhankelijk van elkaar, besloten hadden paaseieren te verstoppen. Hoe dan ook, ze moesten ALLEmaal gevonden worden. In de naam van de Paashaas, de Zilverpapieren propjes, en de Chocolademonden.

Op de zolder, in de meest onmogelijke hoekjes, in onze kamers op plekken waar de kuisvrouw niet eens van weet dat ze bestaan en in de tuin met het gevaar van boosaardige poezen die zich verschansen achter heggen en hekjes (honden niet, want die weten dat ze direct cassie wijlen gaan als ze chocolade eten. Een manier om er niet te dik van te worden natuurlijk).

Kortom, we hebben er veel gevonden en inmiddels ook veel gegeten.

Dat is het voordeel van heel veel pasteitjes.
Ze liggen ook overal, en als je dan van die kleine graaihandjes hebt als ik, dan is het een kleine moeite om er links en rechts één te snaaien. Met die zilverpapiertjes heb ik geen moeite, die zijn er zo af, en met het opeten al helemaal niet!

It wie wer in plakkerige en sûkelarje folle dei

 

Negativitijdmachine

IMG_2412

Laten we het zo zeggen:
Vandaag eindigde minder goed dan hij begon, maar ik heb er wel iets van geleerd.

Dus, als je niet eet, maar huilt, niet lief maar boos bent, gaat de tijd voorbij zonder dat je er erg in hebt, maar vooral zonder dat je kunt dansen voordat je naar bed gaat… De tijd werkt tegen je. Anti-tijd. Je gaat niet vooruit en niet achteruit in de tijd, maar blijft stilstaan in wat je had kunnen beleven.
<dat is een zin die je twee keer moet lezen denk ik>

Ik weet inmiddels wat het is. Ik weet ook hoe ik het om moet zetten in een positivitijdmachine, maar ergens in mij hapert het zo nu en dan. De theorie is er, maar de praktijk moet nog volgen. Goed begin zeg ik en uiteindelijk heb ik zowel mijn bordje als mijn yoghurt nog opgegeten. Maar niet gedanst. Jay wel…

Wel hebben we mijn (ons) favoriete Engelse boekje gelezen over “I see, I see” en dan mogen Jay en ik om en om de schuifjes open doen (je moet er bij zijn denk ik) en dat vinden we superleuk!

Ja, superleuk. Ik kan letterlijk niet wachten de schuifjes open te doen. Dan wordt ik ongeduldig terwijl ik ondertussen wel weet wat er achter zit. Voordeel van kind zijn zeg ik, je blijft altijd nieuwsgierig naar wat er achter het deurtje zit. Elke keer weer. En elke keer weer wordt ik er blij van.

Minder blij wordt ik van ‘Dzjezzie’ de druktemaker. Gelukkig ben ik stoïcijns en eet ongestoord en zonder onderbreking mijn macaroni op en dan kijk ik begerig naar het bordje van ‘Dzjezzie’. Om hem te helpen bedoel ik😉 en daarna eet ik mijn yoghurt op en mag ik dansen met papa. Dzjezzie kijkt erg betoeterd maar we hebben het duidelijk gezegd en op de klok gewezen en enthousiast en met een glimlach “hup, hup” geroepen, maar het mocht niet baten en resulteerde in blaten van Dzjez.

IMG_2413

Maar toch ben ik trots.
Ondanks alles (huilen, knoeien, roepen, draaien, keren,, …) heeft hij alles opgegeten én wat’ie op de grond had gegooid ook nog opgeruimd. Mijn HELD.

Oh ja, gisteren heeft papa me opgehaald op de Toverhoed en kon hij ook even kijken hoe leuk het daar is. Ik wilde deze keer wel mee, maar nu was het papa die aan het treuzelen was (typisch papa). School, de Toverhoed en ik blij dat ik al groot ben en alles mee kan maken. Schilderen, tekenen, hard zingen en dansen en net doen of ik er al jaren kom. Dat zeiden ze ook tegen mama op de ouderavond: “Hij heeft geen enkele aanpassing of overgang. Het is een echt plug-en-play-kind!” en dan kijkt mama onopvallend, stralend van trots. En ik ook.

IMG_2407

Deze ochtend mocht ik weer naar school en papa heeft me gebracht. Huppelend gaat mijn grote rugzak met mij mee de heuvel van het parkeerterrein af. Net zo veel zin als ik.

Ik bleef heerlijk bij mama! Lang slapen en veel aandacht, de beste ingrediënten voor een winterse woensdagochtend. ’s Middags is Dzjezzie er weer en kunnen we samen spelen!

Als papa thuis komt gaan we eerst met Siebe bellen. Die heeft zijn arm in het gips want er is een auto tegen zijn fiets aan gereden en bleek de grond weerbarstiger dan zijn pols en hoofd. Dikke buil en een kleine breuk. Zijn lach deed het nog zoals altijd!
Vrijdag komen ze weer.
Mijn zus en broer.
Zin in.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Praat-maar-graagje

IMG_2334

Die titel mocht ik verzinnen, want ik beginmeer en meer te praten. Niet alleen maar onverstaanbare klanken, maar echte woorden met lettergrepen en zo en hele zinnen (met een maximum van 3 woorden, want een mens moet niet overdrijven hè!).

We lopen weer dagen achter op de avonturen die we beleeft hebben, maar dat komt met name door de avonturen. Ons ritme is er bijna door verstoord en daar komt nog bij dat Dzjez naar school gaat, of wat misschien betere het-uitgebreide-bezighheids-leer-en-sociale-vaardigheids-centrum genoemd kan worden, want laten we er eerlijk over zijn: Dzjez is er aan toe!

Die heeft een stel hersens als een uitgedroogde spons in de Sahara! Die heeft input nodig, zoals een verse harde schijf van 1 Petabyte wat  1000000000000000 Bites van een net opgestarte computer. Onze Dzjez dus.

Welcome.
Wat ik wil zeggen is dat ik Jay al die tijd al verstaan heb, maar dat het me opvalt dat andere mensen hem nu ook begrijpen. Dat is handig. Ik zie duidelijk dat hij een grote BOOST doormaakt nu ik niet meer op de crèche ben. Hij neemt duidelijk mijn rol over en gaat aan het eind van de dag alle lokalen af om dag te zeggen. Nou ja!

IMG_2317

Ik heb niet het gevoel dat Jay me overdag mist. Als we hem brengen zwaait hij stoïcijns ‘Dag’ nadat ik toch even mij ronde langs de lokalen heb gedaan en ik zaai dan ‘Dag’ terug, terwijl ik doorga naar school. Daar moet je op tijd zijn en je kunt de auto niet voor de deur parkeren, maar op de parkeerheuvel. Dat betekent dat we eerst nog naar school moet lopen. Ook als het regent! Hoe dan ook, we kunnen heel hard “joeoeoeoeoeoeoe!” als we naar beneden lopen.

Over school vertel k later meer, maar het belangrijkste is dat ik Merel heel erg leuk vind, maar een heel klein beetje moeilijk vind om iets tegen haar te zeggen en dat ik Lotte heb als buddy en die is heel leuk en dat we in de pauzes zo snel als we kunnen onze boterhammen opeten om daarna te kunnen spelen. En als de boterhammen niet op zijn, dan gaan we toch spelen, want in het ‘speciale’ lokaal eten, is niet leuk!

IMG_2356

Wat we dan nog wel moeten vertellen is het superberereuzegezellige weekend met Siebe en Zelda! Die kwamen op vrijdag aan en dan is het een uur feest. Zingen, dansen, gek doen, gillen, lachen, knuffelen. Alsof we een opgewonden veer zijn, die pas stopt als’e uitgewonden is.

Het maakt niet uit hoe lang we elkaar niet zien, het gaat alleen en uitsluitend om de momenten dat we elkaar wel zien. Nu, hier, dat is het en dat is genoeg.

Plug and play.

Toe we zaterdag naar de markt gingen, gingen we toch eerst met mama mee, of ik, en dan volgt Dzjez vanzelf, maar toen ik er achter kwam dat de markt eigenlijk maar saai is, gingen de ‘jongeren’ en papa naar de wallen van de vesting. Daar gebeurt het, daar is het avontuur!

Ik volg Siebe op de voet, want hij is de über-avonturier. Hij weet precies hoe je in de bomen moet klimmen en op de rand boven de gracht moet balanceren zodanig dat ik mijn hart moet vasthouden en moet spelen hoe hij van grote hoogte in een grote diepte is gestort (en ik weer mijn hart moet vasthouden). Kortom we hebben het erg naar ons zin en als ik zo naar de foto’s kijk.

En dan hebben we het nog niet over Zelda. De stille kracht, de creativiteit, de liefde en zorgzaamheid. Daar heb je er niet veel van, maar wij hebben er één. Bovendien is het ONZE zus, iets wat we gewoon nooit meer kwijtraken. Mooi hè?

Ze maakt bovendien staartjes in onze haren. Dat kan er maar één doen…. Precies.

IMG_2349

Zij is dan ook weer degene die bedenkt dat we (Dzjez en ik) in een holle pijp kunnen zitten. “dat is leuk”, denkt ze dan en inderdaad, dat is leuk. Het levert gekke foto’s op in ieder geval!

IMG_2341 IMG_2340

Toen we thuis waren, gingen we in de middag nog naar de speeltuin. Dat is dan weer met Siebe en dan gaan we voetballen. Ik kan al heel goed voetballen en hard achter de bal aanrennen, maar ook een strakke pass schieten. Soms weten we allen niet wie de baas is: Ik of de bal…

Niet alleen schop ik tegen een bal, ik ben ook dansbaar aangelegd. Het liefst iedere avond met Kabouter Plop, maar andere muziek is ook goed.

IMG_2351

Eindelijk mochten we (lees ik) dan met het Buurman en Buurman Hamertje tik spelen. Wat een mooi kano is dat eigenlijk zeg. Je mag smeren met spijkertjes en blikjes en kunt tegelijkertijd hele mooie dingen maken! Dat is wat je noemt educatief speelgoed.

Met de hamer kun je bovendien ook op muren, tafels en Dzjezzies slaan! Alhoewel dat laatste niet echt gewaardeerd word…. Ik noem Dzjez dus Dzjezzie hè en meestal vindt’ie het goed, maar soms ook niet…

IMG_2336

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

De sleutel van Ubud

  

Er waren ook de eerste dagen in Ubud.  Bij aankomst zijn we uitgebreid gaan wandelen en lekker gaan eten in een warung. We waren nog maar net binnen of ik had al 31 nieuwe vrienden bij geschreven in mijn vriendboekje en zat bij de kokkinnen op schoot uien en knoflook te pellen. Het waren lieve mensen dus tiktik ik op hun billetjes om negatieve energie te ‘releasen’….. All in a days job
!

   

 

Na de warung werd het de Balinese dans in het paleis en dat Is niet niks. 

  
   
Jay is eigenlijk ook een ster want je zou kunnen zeggen dat hij het voorprogramma was. Hij liep parmantig rond ( dan weer wel!) en ging iedereen aanraken. Uiteindelijk kreeg hij applaus, werden er fotos gemaakt  en deelde hij handtekeningen uit!

Balinese dansen zijn en indrukwekkend fenomeen die de kunst van lichaams- en mimiek beweging tot het hoogste niveau verheft!

Ik was wel blij dat we uiteindelijk thuis waren, want het was best een lange dag. 

Ik heb nog een lekker aardbeienijsje gegeten, terwijl Jay er helemaal klaar mee was. 

Maar slapen waar voor mij ook een welkome onderbreking van de dag. 

De eerste trip

Ik weet niet of het komt door de onkwetsbaar aanmerking kracht van Papa of de commerciële instelling van bijna iedereen die in het hotel werkt, maar we hadden in No time een trip Geregeld voor de volgende dag. Met veel tempels dus iedereen tevreden. 

Slimme namen geven ze dat aan. Elephant Cave en Holy Spring, dat moest je wel naar toe!

We waren al naar een koffie plantage geweest. Dat hadden ze Loaka koffie. Dat Is uitgepoepte koffie en daar betalen ze veel geld voor. Nou ja!

Ik poep ook goed en dat Is een goed teken zegt papa. Hij heeft er zelfs een spreekwoord voor. “Wie goed poept, die goed ontmoet ” (of de minder gekuiste  versie “Goede stront heeft goud in de mond ” ik bedoel maar. 

   
 De tempels waren ook echt mooi en het was warm. En dan bedoel ik heel warm. Met meer dan 34 graden. Er was zelfs een hitte waarschuwing. Dat zegt wel iets. 

Niet dat ik gelopen heb hoor. Tillen of buggy. Dat Is mijn devies. Ondanks papa zijn tegenwerpingen. Hoort bij de leeftijd, samen met NEE zeggen.


Er was ook een tempel met een heel groot zwembad en fonteinen, maar dat mag je niet zwemmen. Mensen komen er om heilig te worden met allemaal offers buiging en onderdompelingen. Wel bijzonder dat wij dat allemaal niet doen en ons toch happy voelen. Dat over gesproken, de Indonesiërs hebben een mooie toewensing: happy nice day. 

Day is mooi. Niet alleen leuk maar ook nog gelukkig. Dubbel op. 

(De verklaring is denk ik dat ze de ‘v’ uitspreken als ‘p’ dus have a nice day werd hap a nice day) Mooi hè. 
”s avonds hebben we gebeuren in tropical view en werden en passant nog getrakteerd op een ceremoniële processie. Zo maar! We hebben wordt gegeten en Orange juice! Day laatste was het lekkerst, maar we mochten dat maar zeer gedoseerd op drinken van een gedecideerde papa. 
Ach ja. Aldus professor Dzjez

  
Deze was ik vergeten. Mama die haar heilige handen wast in het heilige water nadat we mango hadden gegeten. Handig zeg ik, zegent mama haar water ik een beetje terug. 

  
De epiloog: De held. 

Toen we na het eten thuis kwamen en ik de deur open wilde maken, was de sleutel nergens te vinden. Paniek in de ogen van een ieder, behalve die van mij. Kom zei ik tegen papa, Evan zoeken en zo gezegd zo gedaan. Eerst terug naar het restaurant. Geen sleutel. Niet bij de tafel of op de wc. Dus terug. Onverichte zaken. We schenen met de zaklamp op de grond, want je weet maar nooit een ja! Daar, vlak bij een heel lag hij. De sleutel! Met blije blik gingen we terug naar ons Ubudhuis. Wat een avontuur!

It wie were in moaie tiid

Op de schoorsteenmantel in Japan en Indonesië 

  
Hetz is een tijdje geleden, maar we hebben geen kompjoeter, dus moeten we het van een iPad doen. Niet dat dat niet gaat hoor, maar het is wat meer werk en we moesten even de juiste instellingen vinden. Bovendien vergroot de kans op typefauten. 

De belangrijkste reden is dat we te veel te doen hebben. En als je te veel te doen hebt, blijft er weinig tijd over voor het schrijven van schrijfseltjes (waarvan het een het logische gevolg van het ander is).

   
 
Terwijl ik als deze woorden toevertrouw aan het toetsenbord van de iPad, besef ik me dat ik ook had kunnen schrijven over de gebeurtenissen in plaats van eromheen te lallen, maar dat is nou aeenmaal wat ik doe. Daarbij is het met schrijven omgekeerd als met praten. Met praten gaat het om de stiltes (een kunst die mijn vader tot in de puntjes beheerst) terwijl het met schrijven gaat om de vulling. Schrijf die maar in je notitieboekje.

We zitten dus in Ubud, om precies te zijn achter Monkey Forrest. Dat betekent dat we op ons ontbijt moeten letten anders nemen ze het net zo gemakkelijk voor je mee. Ons hotel heet dan ook McMonkey (geintje, het heet Champlung Sari).  

 Maar vóór de apen zijn we eerst naar de befaamde markt in Ubud geweest. Er zij drie dingen die opvallen: 1. Jay weigert te lopen en roept voornamelijk buggy of tillen, 2 het is foeking warm, (34 graden of meer, maar we hebben er geen last van) en 3. In alle kraampjes (en dat zijn er wel 1000), hebben ze exact dezelfde spullen. Dat is een beetje het ding hier. Het is een beetje roulette voor die mensen wie er nu weer iets komt kopen! En papa maar onderhandelen en die wordt al gelukkig als hij er 1000 roepia vanaf krijgt (en dat is nog geen 10 cent), nee dan kun je beter mama hebben. Die loopt gewoon door totdat ze komen smeken of ze het asjeblieft wil kopen! Goed gezien. 
  
Ik heb nog  ‘Poesjemauw’ gezongen met een man die gitaren voor kabouters verkoopt. Echt waar! Ik heb daarvoor al mijn angsten overwonnen. Achteraf veranderd er niks en kun je gewoon verder leven.. Met andere woorden: dingen waar je vooraf tegenop kijkt, vallen achteraf meestal heel erg mee…

Verder hebben we armbandjes gekocht voor mij en Jay en heeft mama een voorraad wierook gekocht. Ik weet zeker dat het de komende 10 jaar lekker gaat ruiken in huis (of ze begint er een winkel in). 

   
 Gelukkig was er om de hoek ook nog het paleis en konden we daar ook even naar binnen. Beetje cultuur kleurt de dag zeg ik! En de zon kleurt ons dan weer, want die koper ploert zorgt er voor dat we amper hoeven te plassen. We zweten het gewoon uit. 

Teruglopen was fun, want ik zat in de buggy te hotsebotsen! Dat is een kermisattractie voor niks. We zijn ook geellig winkels ingegaan en daar kan ik dan ineens wel lopen! En gek doen, want soms krijg ik 5 man personeel mee om met me te gaan dansen.  Die mensen zitten daar ook de hele dag maar en vinden zo’n break wel fijn. 

   
 Maar gistermiddag, na het zwemmen, wat ook een bijzonder ervaring is, want ik badder lekker in het rond, terwijl Jay zijn eigen ‘secret place’ heeft (een gebeurtenis die we in Nederland niet hadden aan zien komen en hier de gewoonste zaak van de wereld is), zijn we naar Monkey Forrest gegaan. Die apen zijn echte apenkoppen, want als je even niet oplet, hebben ze zo je tas en alles wat er in zit, meegemaakt. Gelukkig zijn er mannen met fluiten en kattepulten. En het ding met mannen met fluiten is dat ze er op willen blazen.. Dus naast de apen hoor je ook de fluiten.   

Voor mama waren er tempels, dus die was ook tevreden.  Jay was een beetje minder tevreden, want die moest soms lopen. Dat komt omdat er veel trappen zijn en papa niet helemaal koek-koe is… Moet Jay uit de buggy. Uiteindelijk hebben we veel apen gezien en zijn niks kwijtgeraakt. 

   
 De avond verliep wat chaotischers want ik was heel moe en huldig en Dzjez gewoon moe. Die viel prompt in slaap. Eerst rechtop en later languit op twee stoelen. Van die pizza is niet veel door ons gegeten. Grappig was dan weer wel, dat ik helemaal opleefde toen we gingen vertrekken…. Gelukkig was dat van korte duur en ben ik snel in slaap gevallen.

Vandaag

Vandaag zij we. Vroeg opgestaan (we waren toch al wakker) om naar Mengwi en Naar het Bratanmeer. Vooral dat laatste was boeiend, want niet het meer, maar Jay ik en pappa waren de attractie.

  
Er waren dan ook bussen vol kinderen van Java en heel veel Japanners en die wilden allemaal met ons op de foto en Jay aanraken. De kleine Buddha. Bij de Japanners waren het een vrouw of 8 maar bij de Indonesische kinderen wel 13!

  
En hoe hard papa ook probeerde er een munt uit te slaan, dees te minder succes hij had. Uiteindelijk heeft nul opgehaald, maar wel hard gelachen! En daar gaat het om. 

Het is well leuk om even zo beroemd te zijn. Dat en het feit dat we op menig schoorsteenmantel zullen staan. 

    

De chauffeur heette Wajang en dat was een hele lieve. Hij kende onze namen meteen (goeie truc) en had zelf een dochter van twee dus kun goed omgaan met kinderen. Bovendien hield hij van de grappen van papa en dat is altijd een plus.

Nadat we het meer en de tempel gezien hadden gingen we naar de botanische tuin, maar ik heb dat niet meegemaakt, want ik sliep….

Ik ben met papa  en mama naar een tempel (!)geweest en hebben een hel grote boom gezien die wortels had als een tunnel. Heel bijzonder. 

Die foto komt nog   
 Nadat we de mark hadden gezien werd het ook wel weer tijd om naar huis te gaan. Los van het feit dat het nog een lange rit voor de boeg hadden, waren Jay en ik ook al lang braaf, dus werd het tijd wat te baldadigen. Uiteindelijk kwam alles goed en hebben we lekker gezwommen in het zwembad.

Eten doen we sporadisch. Ik begin met een ontbijt van een banaan of 10 terwijl Dzjez 4 boterhammen met jam eet. ‘ s middags eten we het liefst koekjes en bannen en snoepjes en rozijnen, met zo nu en dan een Orange juice… En als het lukt scoren we een patatje, maar dan moet je niet de Chili eten, want die brandt op je tong en dan heb je weer alle reden om hard te huilen….

Zo komen we de dag wel door. Maar ’s avonds zijn we meestal te moe en is het eten te exotisch. Gebakken kikkerlevertjes, mierenbuikjed of salemanderandijvie zijn niet heel normaal, dus eten we niet veel.  Ach zo lang je maar goed poept is er niks aan de hand zegt papa en dat doen we, dus niks aan de hand!

   

  It wie wer in moaie tiid.