Op Samosir het eerste deel

IMG_8815

Samosir dus, het eiland midden in het Tobameer.

<flashback>

Nadat we de zingende (en verliefde) meisjes hadden afgeschud, werd de boot bij elke stop leger, totdat we als enigen op de boot achter bleven. Ondertussen hadden we ook wat meer tijd om om ons heen te kijken en dan besef je eigenlijk waar je bent: Midden in de krater van 1 van de grootste bergen die ooit op aarde is geweest. Maar dat was 75.000 jaar en een extreme explosie geleden.

Niet dat er iemand bij was om het op te schrijven (zelfs als er in die tijd iemand was om het op te schrijven, denk ik dat dit van korte duur moet zijn geweest, want bij dit soort vulkaanuitbarstingen, kun je maar beter rennen (met bloedende oren van de extreme KNAL) als een moede hinde, om de stromende en kokende lavastroom en de rotsbrokken te ontwijken), maar de geologen hebben afgeleid dat dit het geval moet zijn geweest.

De allergrootste grootste knal ter wereld waarbij de hele bergtop (een paar kilometer groot) bergtop als een pijltje uit een pvc buis de lucht in wordt gekatapulteerd, om vervolgens over de hele wereld een soort nucleaire winter veroorzaakt, met een paar graden lagere temperatuur voor een paar jaar lang.

Je hoeft daar overigens niet zo geo-logisch voor te zijn, want de bergranden zijn nog duidelijk zichtbaar en het resulterende meer is 100 bij 40 kilometer groot en op sommige plekken 450 meter diep en groter dan het IJsselmeer. Oh ja, het ligt op 900 meter, dus lekker fris.

<einde flashback>

IMG_8813

Wakker worden op Samosir is al even mooi als er op in slaap vallen. Een prachtig, haast surreëel uitzicht (dat woord wilde ik een keer gebruiken) door het raam, wat er bijna uitziet als een schilderij.

Ontbijt was simpel: Toast met jam. Dan zijn we snel tevreden. Ondertussen, ervoor en erna, tekenen en spelen. Zo wordt je maar heel langzaam oud.

IMG_8821

Deze eerste dag gingen we er natuurlijk op uit met brommers om de boel te verkennen. Naar Penguran en daar naar de warmwaterbronnen. Onderweg valt het op dat er enorm veel indrukwekkende graven zijn. Sommige graven staan naast de huisjes en zien er beter uit dan de huisjes zelf! Kijk maar even in de diashow om een hele kleine verzameling van die graven te zien. Maar we zagen ook een coole koe. Die had zichzelf versierd met gras op z’n hoorns en keek ons vriendelijk aan. Zulke hoorns zijn best indrukwekkend…

De rit duurde best lang eigenlijk, dus gingen we onderweg even stoppen bij een Indomart, met name om een ijsje te eten! Daar vond ik een lief klein bloemetje en die was speciaal voor Zelda. Daarom moest mama een foto van mij maken, met de camera van papa. Die foto hebben we daarna ook naar haar gestuurd.

IMG_8960

Terug op de brommer en gewisseld (want we willen alttwee graag bij papa) reden we verder naar Penguran en deden we een ontdekking…. eigenlijk is Samosir niet een eiland, maar hebben ze slim een geultje gegraven met een brug er over heen. Het is dus eigenlijk een Schiereiland. Op zich natuurljk wel handig als je spullen wilt brengen. Dan hoef je niet de boot te nemen (vervelend dat die wegen dan weer zo slecht zijn…).

Screenshot 2017-06-04 09.07.13Rechts is Samosir, links het vaste land en er tussenin de ‘geul’ (ons zie je precies midden op de brug…)

Wat betreft de hotwatersprings, die waren té hot en een beetje raar. Slimme ondernemers hadden een pompje in de hotspring geplaats en pompten het hete water in een zwembad (niet met schoenen in het water en mannen en vrouwen gescheiden), maar zo heet dat je tenen verbranden als je ze erin stak. Vandaar dat het er ook niet zo druk was denk ik.

IMG_8822

Gelukkig was het lunchtijd en gingen we eerst wat drinken. Maar aangezien we op de heenweg een pizzeria in Tuktuk hadden gezien, was dat het uitdrukkelijke plan, ook al moesten we dan eerst nog terugrijden.

IMG_8824

Het was de moeite waard, want ik vond het de lekkerste pizza die ik ooit heb gegeten. De allerlekkerste!

IMG_8963

En ik ook. Ik heb hem helemaal opgegeten, en het was een grote-mensen-pizza, dus. Mama was verleid door het bord voor het restaurant dat aangaf dat je verse ‘Lobster’ van de BBQ kon eten, dus bleef ze daarop wachten. Uiteindelijk was het kreeft uit het meer, maar niet minder lekker of minde dan verwacht. Een groot bord vol! Ondertussen gingen wij naar compleet onbegrijpelijke films op televisie kijken, gewoon omdat het kan en beweegt.

IMG_8888

Toen we naar huis gingen begon het te regenen en dat is eigenlijk best lekker. Kletsnat en lekker afgekoeld kwamen we aan op Mas cottage. Echt eten hoefde uiteindelijk niet meer, dus kregen we toast en ’s avonds, terwijl het knetterhard regende en onweerde, las papa een verhaaltje voor uit het boek in zijn hoofd.

IMG_8847

Ik weet nog goed dat het over lavamonsters ging en een prinses en een ridder. De prinses werd gered, het lavamonster ging dood en de prins was de held, maar toch…. dat lavamonster…
We hebben heerlijk geslapen!

IMG_8860
Zie ook het filmpje in een van de blogs

De tweede dag was een relax-dagje (we wisselen dat af, doedag, relaxdag) en het was stralend weer. Na een heerlijk ontbijt (toast en jam inderdaad), gingen we spelen met de kinderen van de buurt (de kinderen van de kinderen van de opa die Mas cottage was gestart). Toen de uiteindelijk gingen zwemmen, gingen wij natuurlijk mee en gingen kopje onder in het Tobameer. Niet 450 meter hoor, gewoon waar we konden staan.

IMG_8855IMG_8857

In de middag begon de lucht zijn donkere kant te laten zien…. Aan de randen van de bergen begon het onheilspellend te flitsen…. en donderen. Gezellig, maar beter niet in het water, dus gingen we naar boven bij het restaurant, genieten van de regen en de donder. Mooi fenomeen! Met tekenen, spelen en spelletjes doen vulden we de rest van de dag totdat we weer konden eten! Ik spaghetti en Dzjez soep met… toast. Eigenlijk is dit het menu voor de rest van onze Samosir-vakantie, dus hoef je daar geen spannende dingen meer te verwachten… Ik eet met blote bast en met vingers. Sliert voor sliert met een smakelijke slurp. Soms met een slurpgenoot (zoals in de film Lady en de Vagebond), maar altijd met plezier.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Advertenties

De weg naar Samoris

IMG_8762

Het is een reisverslag in delen.

Gelukkig is er niets mis met ons geheugen, in tegenstelling tot dat van papa, die nog weleens wat kan vergeten. Zoals wanneer we een snoepje of een koekje krijgen. Dat zijn de culinaire hoogtepunten van de reis, naast de culturele en sight-seeing fascinaties.

Het vertrek uit Brastagi ging gemakkelijk. Na het wakker worden onder onze klamboe’s, een heerlijke nacht slapen en een ontbijt met oneindig veel toast, gemaakt door een alleraardigste Ibu, die van toast in de toaster stoppen een gepassioneerde bezigheid had gemaakt en geduldig wachtte om de nieuwe lading brood te toasten, met chocopasta, pindakaas, chocoladehagelslag en jam, in de gemeenschappelijke woon/eetkamer met prutsels in de kast, kleedjes op de kastjes en foto’s aan de muur, met koffie voor papa en mama uit de kan van een ouderwets koffiezetapparaat, waren wij er weer klaar voor (lange zin hè). Op het gemak vertrekken, want op vakantie heb je geen haast.

Alleen de hazen hebben haast, maar haast nooit als het warm is. Hazen zijn slim, welhaast geniaal. Die lange oren van ze helpen erbij om dingen op grote afstand aan te horen komen, dus als er gevaar dreigt, staan ze rustig op, kijken nog eens loom en hazig om zich heen en gaan er dan als een haas vandoor. Ik denk dat we daarom zo weinig hazen hebben gezien op vakantie.

Wij dus niet. Wij hebben geen haast. Mama had de meeste spullen al ingepakt, terwijl papa de laatste Rupiah’s uit zijn beurs klopt, pakt zij de laatste restjes in. De chauffeur stond al klaar om ons te brengen, maar dronk eerst nog even een kop koffie met Ahmed. Ahmed is de lokale reisplanner voor de regio. Hij kent iedereen en allemaal.

IMG_8765

De reis is eigenlijk een tour, want voordat we aankomen bij Lake Toba, gaan we allemaal dingen bekijken onderweg. Dat breekt de rit en verrijkt de geest.

De eerste stop was een authentiek (dat is blijkbaar iets anders dan antiek) Batak huis in de buurt van Karo. Het dorpje is heel gezellig met een gezellig overdenkt dorpsplein, en best veel kleine huisjes. Het dak van een Batak huis heeft de vorm van twee hoorns van een waterbuffel. Daar zijn ze hier gek op, want je ziet het echt overal in terug komen.

we hadden een ‘gids’ die ook nog eens Nederlands sprak, die ons een rondleiding in het huis heeft gegeven. Daar woonden wel 4 gezinnen en onder het huis de dieren. De jongens konden en mochten alleen maar de meisjes versieren met een fluit. Onder aan het raam, gingen ze dan zelf verzonnen melodietjes spelen en als het meisje het echt leuk vond, kwam ze naar beneden. Niks geen WhatsApp, hard werken!

De volgende stop is de hoogste waterval van Indonesië, maar voordat we daar zijn, moeten we echt een heel eind lopen en daar ben ik geen fan van. Vooral naar beneden niet, want dan weet ik dat ik terug omhoog moet ook (en alleen omhoog of alleen naar beneden is vaak geen optie).

We werden weer lustig gefotografeerd en zo langzamerhand raken we er eigenlijk ook wel aan gewend, dus doen we leuk mee. Zeer spectaculair was de regenboog onderaan de waterval. Die kon je alleen maar zien als je op een bepaalde plek stond.

IMG_8790

Nadat papa Pisang Goreng en iets anders had gekocht, was ik al weer blij en gingen we vertrekken, naar de volgende stop. Een (of het) paleis van de sultan (want daar heb je er veel van!). Het stond er al best wel lang (ergens in de 17de eeuw of zo) en heeft een lange geschiedenis. Gek eigenlijk wanneer je hier zo rondloopt, want vroeger moet hier toch veel bedrijvigheid zijn geweest, terwijl er nu een groep seniore toeristen rondloopt (wij zijn natuurlijk lokalen), omringd door vele stille graven. Gelukkig wordt de stilte doorbroken door een groep jongeren die hangt en apen in de bomen. Weer die apen!

Volgende stop is Parapat, de havenstad aan Lake Toba. Langzaam rijden we naar binnen, en terwijl Dzjez slaapt, doet mama boodschappen in de Indomart. Luiers, want met een natte matras slaap je nooit lekker, dus. Niet dat ik het nodig heb, want meestal ben ik droog. Het zijn vooral die keren dat ik net niet droog ben. Maar ik werk eraan.

Gek is dat, wakker worden in de auto. Nadat we genoten hadden van het laatste mooie uitzicht over Lake Toba, hadden we het wel gehad. De weg was nog lang en slingerig en dat is een beetje zoals in slaap gewiegd worden. Ik kan er best tegen hoor, maar mijn oogleden niet. Die leiden een eigen leven en vallen dan ineens dicht.

Nadat mama de boodschappen achterin had gelegd, veranderde het stadje in een kolkende mensenmassa. Het is markt. De zaterdagmarkt en dat betekent dat iedereen van heinde en ver naar Parapat komt om zijn spullen te verkopen en te kopen. En midden in dat tumult is het reisbureau van de auto waar we mee gereden zijn.

IMG_8797Na wat Icetea en een biertje voor papa en mama en een hyperactieve-adhd-spiritueel-zonder-doel-gemotiveerde New Yorker met een net nieuwe tatoeage uit Tibet, werd een tijdelijk nieuwe vriend. Vol plannen en vragen waar hij het antwoord al op wist, maar vond dat de mensheid erover moest praten voor zijn camera. Papa heeft natuurlijk onverwachte antwoorden op vragen die niet gesteld zijn, dus was zijn dag en rapportage voor de wereld helemaal goed. Zo zie je maar weer wat toevallige ontmoetingen opleveren.

IMG_8803IMG_8800IMG_8808

Al snel zaten we op de boot en omringd door een grote groep enthousiaste Indonesische leerlingen met hun leraar en hadden al ras geen tijd meer om om ons heen te kijken. Foto’s, Engelse vragen en liedjes zingen met de gitaar domineerden de tocht naar Samoris.Het eiland midden in Lake Toba, midden tussen de bergkammen van wat 60.000 jaar geleden de grootste berg van de wereld was. Dat was voor de gigantische uitbarsting die het meer van 100 bij 40 kilometer heeft veroorzaakt. Dat zal een aardige knal geweest zijn…

IMG_8805IMG_8813

Toen we uiteindelijk, na een tussenstop of 10 aankwamen, waren we blij met de besteming. Mas cottage, Batak geïnspireerde huisjes aan het water. Wel op de tweede verdieping, maar daarover later meer. Nadat we hadden ingecheckt en de koffers koffers in het huisje hadden gedaan, was het de hoogste tijd voor eten en de boel verkennen. Het was al een uur of 4 en we hadden honger. Later zul je merken dat ons dieet bestond uit Spaghetti voor mij en Tomatensoep met toast voor Dzjez, terwijl we ’s ochtends beiden toast met jam aten.

Ik mag de spaghetti op mijn eigen gemak met m’n handen opeten, maar dan moet ik wel mijn shirt uittrekken. Daar heb ik geen probleem mee en de spaghetti ook niet. Sliert voor sliert slurp ik het naar binnen, terwijl mijn gezicht, handen en borstkas rood kleuren. Ik lijk wel een kanibaal, of beter een spaghetibaal. De spaghetti is blij, want als je dan toch opgegeten wordt, dan is de beste manier met smaak. En dat doe ik!

Ik had al snel een vriendje (die ook al weer snel wegging, maar dat is het leven van een een expat), die Janick heette. Zijn moeder en hij waren al een mensheid op reis. Zijn moeder zocht een soort verlichting denk ik, maar als ik om me heen kijk is dat er elke dag. Overdag is er altijd de zon en ’s avonds zijn er de lampen of je zaklamp. Easypeasy zeg ik. Je moet het niet zoeken maar vinden.

Hoe dan ook, in ons Engels-Duits-Nederlands-en-iets-er-tussen-in, waren we prima in staat te communiceren met elkaar en te spelen. De taal van plezier is denk ik universeel (ook daarover later meer).

De mensen van Mas cottage, en dan met name Doeria (ik ben haar echte naam vergeten), die eerst even moest ontdooien (belangrijkste reden was dat ze min of meer in haar eentje de tent moest runnen), maar al snel onder de indruk was van onze charmes (niet van de het lawaai dat we zo nu en dan produceerden, en we konden rekenen op een vermaande opmerking, maar dat is eigenlijk ook logisch) en overging in pure liefde. Een goed begin van een goed verblijf.

Na een dag goed reizen is het goed slapen, dus dat zijn we dan ook gaan doen. De donder en de regen deerden ons niet, de zwaartekracht won het van de oogleedspieren en voordat we het wisten waren we beland in een dromenland vol sultans, watervallen en zingende Indonesische meisjes.

IMG_8812

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Jungle Fever

IMG_8615

Om 9 uur vertrekken, dus vroeg op.

Niet dat we dat anders niet doen, maar gek genoeg slapen we hier langer. Tot wel kwart-voor-zeven (sommige mensen zeggen zeuven, maar die zijn van adel, ik niet, want ik ben een ridder). Het wordt hier ook later donker en niet om 6 uur zoals in Jakarta, maar om 7 uur. Dan is het ook automatisch een uur later licht. Het biologische klokje van Dzjez werkt dus duidelijk op zonne-energie.

Ja, ik slaap prinsheerlijk onder mijn klamboe, dus van muggen hoef ik niets te vrezen. Voor ontbijt hoef ik ook niet te vrezen, want dat is toast met chocola. Fruit of fruitsap wil ik niet, want dat is vies.  Air putih is ook goed. Dat ontbijt gaat er snel in omdat we dan boven kunnen spelen. Boven is een hele grote ruimte, helemaal van bamboe en daar kun je chillen. Jay ligt dan te mediteren in een bamboe stoel en ik loop heen en weer.

Om 9 uur staat Eddy al klaar en wij ook. Twee rugzakken met al het noodzakelijke (water, koekjes en appels) en papa heeft zijn vieze broek aan, want het wordt een ruige tocht. Via de achteruitgang van Ecolodge (ons hotel) stappen we eigenlijk direct de echte en beschermde jungle in. We zien direct al een Thomas leaf monkey, of zoals de lokalen zeggen “Punky Monkey” want hij heeft een hanekam.

De tocht wordt al snel jungle met klimmen en dalen en voordat we het weten, staan we oog in oog met een Orang Oetang en haar kindje. Interessant om te weten is dat van alle orang oetangs er 75% vrouwtjes zijn. Dat komt omdat mannetjes niet nodig zijn. Een vrouwtje blijft 6 jaar bij haar kind, voordat die weggaat, en al die tijd wil ze niet zwanger worden. Dus… Ze worden trouwens gemiddeld 70 jaar.

De tweede orang utang was een kolossaal mannetje, waar je niet al te dicht bij in de buurt moet komen. Die kan soms een beetje boos worden en dat is niet gek als je door een horde toeristen met camera’s achterna gezeten wordt! Mina is ook zo’n orang utang, maar een vrouwtje. Die is 40 jaar, maar is vroeger als baby meegenomen naar rijke mensen. Dat deden ze vroeger. Maar sinds 1973 hebben ze die mensen gevraagd om de urang oetangs terug te brengen naar het voedercentrum om te leren terug in de jungle te leven. Dat is heel goed gegaan, want ze zijn gestopt en nu zijn er 6000. Mina is nooit helemaal hetzelfde geworden, want ze heeft 100 mensen gebeten, inclusief Eddy. In zijn been. Maar dat is een ander heroïsch verhaal.

De tocht begon rustig. Al snel zagen we een baby OA (is Orang Utang) met zijn moeder. Echt superschattig! Daarna zagen we een grote mannetjes OA, maar daar moesten we wel voorzichtig bij zijn, want dat was me een kolos! Langzaam ging hij door de jungle en hij keek papa recht in zijn gezicht. Een vlaag van herkenning zag ik in zijn ogen (die van de OA), waarna hij doorliep.

IMG_8630

Ondertussen hadden we al een klein stukje afgelegd en wij voelden ons echte jungle-helden, maar dat was maar het begin bleek al snel. Ik was hersteld van mijn dipje (Jay) en was er na twee stroopwafels, die Eddy van mensen uit Nederland had gekregen, weer helemaal bovenop. Ik praatte als brugman en sprong over de takken als een echte Jayne. Niks kon me tegenhouden, maar toen het na een uur echt stijl werd, gaven mijn benen het op en werden ze zwabber. Mijn hoofd ook en geen stroopwafel die dat kan verhelpen.

Het was dan ook wel echt stijl omhoog en stijl naar beneden over smalle paadjes met wortels en uitgesleten paden door de regen. Paadjes dus, want je kon niet echt met z’n tweeen naast elkaar lopen. En als je denkt dat valt wel mee en is voor amateurs, dan heb je het mis. Het is echt een ruige track, die menig mens tot het uiterste zou drijven.

Ik liep voorop (Dzjez) met Eddy en die was al net zo praatgraag als ik. In Nederlands/Engels (want hij spreekt ook een beetje Nederlands), keuvelen en wandelden we er lustig op los. Papa draagt Jay en die begint meer en meer op die OA te lijken… Maar hij zet door. Jay op zijn rug, lianen in zijn hand en modder tot aan zijn knieën. Zijn lichtblauwe broek wordt telkens grijs/groeniger, totdat we op een klein plateau komen. LUNCH!

IMG_8666IMG_8665

Mooi om te zien hoe de mannen de lunch klaarmaken. Nasi Goreng met groenten en kroepoek. Als toetje vers fruit. Ananas, passievruchten, bananen, roze watermeloen. Er was ook een schildpad, die de op-de-groen-gevallen banaan van Jay op ging eten. Een echte schildpad!

Na de lunch was het niet meer zo ver, zeiden de mannen. Hemelsbreed klopte dat wel, maar als je de hoogtes en dalen er bij optelde, was het toch wat verder dan we dachten. Gelukkig gingen we stoppen na een uitdagende klim en konden we een pauw-in-het-wild voeren. Eddy moest daarna even poepen wat ik al ook al had gedaan midden in de jungle) en wie kan hem dat kwalijk nemen….

Papa heeft mij gelukkig gedragen en dat is maar goed ook. Ik denk dat ik anders vol spektakel naar beneden gestort. Nu dus niet.

Na een paar pieken en dalen en een zeer spannend stuk naast een bergrivier, kwam het eind in zicht. Gelukkig viel ik (Dzjez) toch nog een keer met mijn been tegen een rots en toen was het alsof alle energie ineens uit me droop. Gelukkig was daar Eddy, de man van de jungle, die al zoveel tracks had gedaan, die me gemakkelijk nog even kon dragen. Het laatste stukje naar het kamp, maar voor we daar waren, liepen we langs een waterval! En bij die waterval waren allemaal apen! De zelfde als in Ubud. Gezellig.

IMG_8678IMG_8677

Bij het kamp was het al een drukte van belang. Niet van toeristen, maar van mensen die aan het koken waren en dingen aan het regelen. Wat niet meegenomen werd naar de Jungle, werd geplukt. Alles werd klaargemaakt in 1 wok.

IMG_8689IMG_8686

Wij gingen zwemmen bij de waterval. Best wel koud, maar als je er een keer in bent valthet wel mee, en trouwens, het is superverfrissend na zo’n super-jungle-wandeling. 6 uur onderweg geweest, kwart over drie bij het kamp. Ik ben dan ineens weer helemaal bij de pinken (Jay) en sta als eerste onder de waterval. Met je hoofd onder de waterval staan is heftig want het is veel meer water dan in de douche. Niet alleen zijn we verfrist, we zijn ook weer helemaal schoon. Dat is het leven in de jungle. Dat zijn wij: De Jungle mannen.

IMG_8675IMG_8699IMG_8698

Het eten was bijzonder, maar ik eet alleen maar witte rijs. Mama en papa eten Ayam Rendang, Sayur (groenten), ikan (vis) en Tempeh. Met een glas Te Panas (hete thee). In de jungle smaakt alles beter. En toen ging het regenen. Eerst een beetje, dus we gingen onder het afdakje, maar toen oorverdovend! Een buitje dachten we nog, maar het bleef maar gaan en het lieve riviertje dat naast het kamp liep, werd hoger en hoger en werd wel een meter hoger! De waterval, werd een oorverdovende stortvloed, zeer spectaculair. Dan denk je nog wel eens twee keer na over de vloedgolf die Bukit Lawang in 2003 verraste. Een paar omgevallen bomen op een verkeerde plek, zorgden voor een natuurlijk stuwmeer en toen de bomen uiteindelijk braken om half 10 ’s avonds, raasde er een vloedgolf van wel 5 meter naar beneden. 20 minuten duurde die en lang genoeg om het hele dorpje, inclusief de mensen, weg te vagen…. Dan sta je wel twee keer stil bij toeval en de natuur.

Gelukkig blijven het bij het stijgen tot niet meer dan een meter en de rivier was perfect in staat alles af te voeren en wij? Wij gingen slapen terwijl de regen ongenadig op het plastic dak kletterde. Op een heel dun matje op beton. Maar als je respectievelijk 17 en 19 kilo weegt, maar dat niet zo veel uit. Als je 96 kilo bent daarentegen….

De nacht was goed en wij zijn uitgerust wakker geworden. Papa moest wat Tai Chi oefeningen doen om weer 1 te worden met zijn lichaam, maar daarna waren we klaar voor ons volgende avontuur. De roeivereniging was inmiddels weer zo goed als normaal, maar de waterval was nog steeds bezig het overtollige regenwater af te voeren. Tijd voor een ochtenddouche dus. Eerst door de jungle en dan in het koude water. Verrukkelijk zeg ik (Jay), ik vind dat lekker!

Toen we verfrist waren en hadden ontbeten en de spullen gepakt, gingen we naar de grote rivier. Daar werden de spullen op banden gebonden en gingen in de grote banden zitten, om vervolgens naar beneden te raften, terug naar Bukit Lawang. Gelukkig was papa zijn broek nog nat en vies, want die werd natuurlijk helemaal nat!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Sumatra, daar gaan we

Naar Sumatra, dat was de afgelopen weken ons mantra. Zelfs Jay werd er mee wakker. En dan is het ineens zover. Papa’s laatste werkdag en die was op donderdag, de koffers gepakt en dan, op vrijdag met zwalkiman (Lagiman die slingerde) naar Soekarno-Hatta.

We vlogen met Lion air, en dat is een vliegende leeuw. Sommige mensen zijn bang, want er is eens een vliegtuig neergestort. Wij niet, want dan weten we zeker dat ze extra voorzichtig zijn. Bovendien zaten er vooral Indonesiërs aan boord en die weten het wel.

Ik zat met m’n neus tegen het raam geplakt, want ik wil niks missen. Je weet maar nooit wat je op de startbaan tegenkomt. Een competitieve zwaan die een wedstrijdje wil doen, of een slapende man, omdat het kan.

Het is wel eens leuk om op een andere luchthaven aan te komen. Zeker als er een Wendy’s is en een papa en mama die honger hebben. Frietjes met ketchup voor ons dus. Daarna snel met een bluebird-taxi naar Dell hotel.

Dat is buiten Medan en dan heb je frissere lucht. De meneer van het hotel heet Dirk en is uit Groningen. Genoeg redenen voor papa om ronduit te kletsen (niet dat hij veel nodig heeft omdat te doen hoor. Geef hem een vinger en hij neemt de hele arm)

Het eten was superlekker, maar we hebben er niet veel van gegeten. Na het zwemmen en de appels en de restanten van de boterhammen, hebben we al gauw genoeg. Sinaasappelsap met water vult de maag ook, zeg ik. Slapen deden we als rozen, want we zijn van het type leg-ons-maar-neer-en-slapen. Maakt niet uit waar. Een beetje fris wakker worden is ook belangrijk, want we gaan naar het paleis van de sultan. 

Ja! Die sultan was er dus mooi niet, hè, want die woont ergens anders. Nou ja! Goed is dan wel weer dat het paleis door Nederlanders is bedacht en toen het gebouwd werd, stond het midden in de tabaksplantages. Die zijn dus nu helemaal weg en hebben plaatsgemaakt voor veel gebouwen. Eén daarvan is de grootste moskee, ook bedacht door een Nederlander. Nadat we weer wereldberoemd op de Indonesische Facebook en instagram zijn geworden door tientallen foto’s, werden we als afgesproken, opgewacht door Eddy. Een vrome moslim, die nog Nederlands sprak ook! Puur toeval!

Een van de eerste interessante ontdekkingen was het lijk van de Bilan (de omroeper, die man die elk gebed op indrukwekkende manier in zingt). Hij was gister overleden en moest vandaag begraven worden. Drukte van belang dus.  Maar goed dat mama zich vermomd had als muslima. Overigens hield dat twee opdringerige mannetjes niet tegen om ons nog even snel tot de islam te bekeren. Dat hebben we dus niet gedaan. Wij geloven in de vrolijkheid en de mooie dingen, en ons gebed is onze lach.

Daarna even gegeten in tiptop, een leuk restaurantje dat vooral grossier is in vergane glorie (je merkt overigens dat reisboeken geschreven worden door optimisten. Ze weten van elk gebouw een parel van sumatra te maken. Waarschijnlijk hebben ze gelijk, maar je moet er oog voor en zin in hebben.) Goed gegeten en veel plezier. Dat dan weer wel, en daar gaat het om.

Voordat we met een slaperige taxichauffeur naar huis gaan, zijn we nog naar het kantor pos gelopen, waarbij we onderweg nog een ijsje hebben gekocht. Opvallend hoeveel sport/golf/muziek winkels in die straat staan. Wel 15. Sportieve/muzikale stad, Medan.

De avond stond al weer op het programma, maar eerst nog even zwemmen. Na zo’n dag in de zon heb je daar wel zin in. Er waren twee andere Nederlandse kinderen, waar we natuurlijk niet mee willen spelen. Dat heeft een kindubatie tijd nodig (30 minuten wel kijken, maar niets doen). Daarna zijn we natuurlijk wel gaan spelen.

Voor het eten hebben we lang nagedacht, en uiteindelijk niets besteld. Mama had nog spulletjes van het ontbijt en dat is in de tropen genoeg. Als je maar genoeg drinkt. Papa en mama nemen daarvoor bir Bintang besar, met twee glazen.  Dan blijft het lekker koel.

Wat papa wel goed had geregeld, was de wakkere chauffeur van de ochtend die ons naar het paleis van de sultan had gebracht, vragen om ons de volgende dag naar Bukit Lawang te brengen. Die stond om 10 uur klaar met een glimlach, en wij, na alweer een heerlijk ontbijt, ook. Papa had dan weer wel per ongeluk op Google maps de verkeerde route gekozen. Blijkt dat er naast routes voor auto, fiets en lopen, ook zoiets als een olifantenroute is….

Die gaat dwars door de palmolieplantages. Veel gehobbel-de-bobbel en krtsh-kratsh (Indonesisch woord!). De chauffeur bleef lachen, zelfs toen er totaal geen netwerk meer was voor de mobiele telefoon. Gelukkig zijn alle Indonesiërs happy, en toen hij de eerste de beste vroeg naar de weg, was dat, met lachende gezichten naar de bule, zo geregeld.

Eddy wachtte ons al op (nee, een andere Eddy dan bij de moskee!) bij de ingang van het dorp (niet dat we echt afgesproken hadden, maar dat maakt niet uit in Indonesië. Je bent al snel een vriend.) Hij is namelijk daarna op z’n brommer gesprongen om ons vervolgens opnieuw op te wachten bij het parkeerterrein voor Ecolodge (dat hadden we uitgekozen omdat het restaurant lijkt op de Greenschool op Bali). Hij was een officiële gids en met hem gaan we later een echte jungle tocht doen.

Maar eerst even lunchen en relaxen bij de bruisende rivier. Na zo’n barre tocht is dat wel nodig. 89 kilometer kost al gauw 3 uur. En dan nog was de olifantenroute echt de snelste…. Zo zie je maar weer, soms weten olifanten het beter. Na de lunch konden we de aantrekkingskracht van de rivier niet meer weerstaan en hebben we onze zwembroeken aangetrokken. Mama stond met een angstig gezichtje te kijken hoe wij (Jay, papa en ik) in de snel stromende rivier gingen zwemmen. Natuurlijk helpen de woorden “AWAS! BENDUNGAN MAUT” niet mee voor de geestelijke gemoedstoestand.

Onze jeugdige overmoediger werd gestimuleerd door de plaatselijk jeugd, die zich als vissen in het water bewogen. Zelfs Jay oversteeg zichzelf door met het doorzettingsvermogen van een klimplant de steile muur opklom! Superstoer Jay! Nadat onze nieuwe vriend later de hele wandeltocht die we hebben gedaan in het dorp van Bukit Lawan hebben gedaan, afscheid hadden genomen, was het tijd om voor de laatste keer deze dag over de wiebelende brug naar de overkant te lopen.

Naar bed gaan doen we natuurlijk niet na een goed diner, waarbij wij tekenen, kleuren en boven spelen of met Nederlandse mensen praten. Tegenwoordig zijn we wat dat betreft zonder schroom en praten honderd uit. Ja ik ook, ik heb mijn tong gevonden en gebruik die om de mensheid op de hoogte te stellen van onze avonturen.

De dag voor de echte jungle tocht zijn we naar de bat café gegaan. Volgens Eddy was dat een makkie, maar dat viel best tegen. Voor mij dan, want ik hou niet zo van wandelen…. Maar de bat café zelf was niet een opening in de rots waar je zo in kon lopen, nee het was een helse klim om er te komen. Maar als je dat hele stuk al gewandeld hebt en de zaklampjes op zak, keer je niet terug. Met geheister en geklouter, gingen we via een smalle gleuf naar boven. In de grot waren niet echt veel vleermuizen, maar hun poeplucht was er wel.

De tweede stop was de rivier en zoals al vaker blijkt is sepuluh menit in het Indonesisch (10 minuten lopen), al gauw 3 keer zo lang. Voor mij met mijn huppelbenen niet zo lang, maar voor Jay (en dus helpende mama) wel. Nadat papa met zijn huppelbenen de route was gaan verkennen, zijn we toch gegaan en maar goed ook.

Het was een paradijselijke plek, onder aan een trap en we hebben er heerlijk gezwommen en gegeten. Wel een sterke stroming hoor! Maar dan moet je gewoon opzij zwemmen. Niets aan de hand. Trouwens, onderweg zijn we ook nog in een verlaten huisje geweest. Zonde, want een mooi huis en een mooie plek. Je zou er haast een zomerhuisje van maken (en het is hier altijd zomer!).

Toen we thuis kwamen, waren de beentjes goed gesmeerd voor de jungle tocht voor morgen. Maar eerst wilde ik nog even wandelen (en zwemmen in de rivier, maar dat mocht niet van mama en papa.) Op de terugweg van het dorp, was er een leuk restaurantje met een leuk meisje (Windie), dus zijn we daar even gestopt.

Waar we ons dan niet bewust van waren, waren de donkere wolken die zich aan het verzamelen waren boven Bukit Lawang…. Een geluk bij de donder en de regen was het lokale restaurantje onderweg, waar we dan maar hebben gegeten, kijkend naar de indrukwekkende regen. Pannenkoeken en toast en papa en mama ayam pedas (want daar houden ze van).

Morgen de jungle.

It wie wer un moaie tiid.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Kleine Lachende Mannen

IMG_1853

Dat betekent volgens mij KLM en dat was dan weer toevallig het vliegtuig waarmee we naar huis gingen.

Met een Uber taxi gingen we precies op tijd naar de luchthaven, waardoor we veel te vroeg waren en dus nog gezellig rond konden lopen en wat drinken. Ik heb mijn eigen koffer op de band gezet. Dan weet ik zeker dat het goed komt.

IMG_1849

Natuurlijk vielen we als blokken in slaap op de eerste ‘hop’ naar Singapore, waardoor we een beetje grumpy wakker werden. Gelukkig duurde de overstap niet erg lang en konden we, nadat de douanier alle randjes van de plastic Duty Free zak met een fles whisky had besnuffelt en beknepen omdat de dop had gelekt, terug in het vliegtuig.

Ik ben daarna vrij snel (lees onmiddellijk) in slaap gevallen en heb niet eens gemerkt dat er eten werd gebracht. Goed voor papa die ondertussen wel redelijk honger had…

Nee, ik ben geen fan van zo’n reis, maar aan de andere kant hoor je me ook niet klagen hoor. Ik lag bij papa en die aait vaak lekker over mijn hoofd.

IMG_1817

Ik ben uiteindelijk ook in slaap gevallen en lag bij mama. Voeten naar papa en tegen de voeten van Jay aan. Daar hebben we regelmatig een conflict over de ruimte, waardoor we soms even wakker zijn, om vervolgens weer verder te slapen.

Uiteindelijk wordt ik wakker.
En als ik wakker ben, slaap ik niet meer, dus kun je kort samengevat zeggen dat ik gedurende de hele reis een uurtje of 3-4 heb geslapen. Ach ja, dat kan ook genoeg zijn, anders was ik wel in slaap gevallen (en met zoveel films op je eigen screen in de stoel kunt zien, is slapen zonde van de tijd).

Ik was blij dat we er uiteindelijk waren en ik lekker in de buggy kon zitten toen we de bagage van de band af gingen halen.

Wat een bijzonder fenomeen is dat zeg!
We waren nog maar net uit het vliegtuig, waren gecontroleerd door de douane of ons haar wel goed zat en na een paar minuten begon de band al te lopen. Hoe weten die koffers dat hè!

Toen moesten we nog even de trein in en dat was precies waar ik aan toe was. De trein, ook al zo’n fenomeen. Een geel gevaarte dat door de landschappen zoeft, terwijl er inzitten. Nee, trein heeft een grote indruk op mij gemaakt. Misschien wordt ik wel machinist.

Toen we uiteindelijk op het station Naarden-Bussum aankwamen, stond daar ineens een heel bekend gezicht voor het raam. Evelyn! Die kwam ons ophalen en dat komt heel goed uit. Na zo’n reis van 20 uur of zo, wil je eigenlijk zo snel mogelijk naar huis.

IMG_1859

Thuis is waar de iPad is, heb ik de hele reis gedacht en daar mochten we dan ook naar kijken. Eindelijk na 2 en een halve week. Pfff! Gelukkig hebben we een hele drukke en mooie vakantie gehad!

Als klap op de vuurpijl kwam Beppe ook nog langs. Alweer een mooie verrassing en bovendien gezellig. Toen papa thuis kwam aan het eind van de dag, waren we gezamenlijk en uitgebreid moe (ik zelfs een beetje chagrijnig…) en gingen we vroeg naar bed. Ik vroeg er zelf om!

Ik doe gewoon maar mee. Go with the flow. Ik had gelukkig ’s middags ook nog wat geslapen, dus was er minder aan toe. Ik moet wel zeggen dat ik blij was, toen ik in mijn bed lag. Dzjez en ik zijn nu eenmaal verschillend, maar deze keer vroeg Dzjez zelf of hij naar bed mocht. Als eerste! Wel eerst een verhaaltje lezen natuurlijk!

Na een intense nacht, werd ik wakker om precies 4.52.
Papa kan wel zeggen dat ik vedermoet slapen, maar om 5.30 was het tijd. Papa ging ook naar beneden, want die moest al weer werken! En ik mocht…. HEIDI KIJKEN! Wat een genot!

Mij moesten ze dan weer wakker maken. Niks Jet-lag, gewoon lekker slapen, ik bedoel maar. We zijn verschillend. Wel weer samen in bad om het Balinese stof en de vliegtuigbillen van ons af te spoelen en lekker schoon naar de creche te gaan.

Verder gaan waar we gestopt zijn voor de vakantie, maar er is een verschil. Wouter en Julia zijn naar de grote school en ik moet me weer op een beetje andere manier vermaken. Komt goed, ik plas al bijna niet meer in mijn broek.

IMG_1816

It wie wer in moaie tiid.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Snorkel en de dolfijn

IMG_1839

Nog even op de valreep een kleine TRAM.

T.R.A.M. is een afkorting en staat voor Tempels, Relax, Avonturen en Massages. Dat laatste is vooral voor mama, alhoewel papa vandaag ook voor het eerst is geweest. Aan de wazige blik in zijn ogen te zien vond hij het wel fijn….

IMG_1821

We zijn gisteren terug bij Irene Noa en Qyun aangekomen, maar hadden een kleine hickup want de sleutel lag niet bij de deur. Voordeel is dan weer dat papa daar overheen kan klimmen en een voordeel bovenop het voordeel is dat er een reservesleutel op de tafel lag. Konden we toch nog binnen.

Maar voordat we bij Irene kwamen waren we op Lembangon, om precies te zijn in Mola Mola (papa schrift er een kleine blog voor). Daar hebben we op het strand gewoond. Echt waar. In een rieten huisje pal op het strand.

IMG_1836

De dag voordat we gingen we vertrekken hebben we eerst 2 keer op een motor gereden over het eiland en nog meer avonturen beleeft, maar die zijn voor later. Voor nu is het snorkelavontuur.

IMG_1780

Om maar met de dolfijn in huis te vallen, we hebben dolfijnen gezien en dat is heel bijzonder volgens Kadek. Die zie je niet zo veel tegenwoordig en als je ze ziet brengt dat geluk. Wat ik niet tegen Kadek gezegd heb, is dat ik ze heb geroepen. Met een geheime sprak, die klinkt als Abbakabar….

We hebben ze op de heen en op de terugweg gezien en in de tussentijd waren ze weg. Ze hebben speciaal op ons gewacht. Maar er was nog een avontuur. Mama heeft ook gesnorkeld! Die was eerst pertinent van plan het niet te doen, maar toen de anderen (Boye = vriend van papa en zijn kinderen) besloot mama de sprong te wagen en was ongelooflijk aangenaam verrast toen ze de pracht en praal van honderdduizend vissen zag!

IMG_1831

Van schrik heb ik me ook nog eens in een avontuur gestort, geloof het of niet. Ik ben met bandjes in de oneindig diepe zee gaan zwemmen…. en ik vond het leuk! Heerlijk zelfs.

Ook de terugweg was fijn en toen we bij Irene waren, kwamen na een tijdje Bente, Sil, Siebren en Iris! Die kennen we van Vlieland en samen met Noa en Quyn is dat dolle pret!

OK, het vliegtuig wacht, het is op de valreep als ik al zei, dus tot in Nederland!

It wie wer in moaie tiid.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

De zee is niet okay

IMG_1495

Ik geef het toe, ik ben een beetje bang voor de zee.
Ik ben bang dat de zee me meeneemt en er is geen argument, opmerking, afkoopsom, redelijk of onredelijk dat me op andere gedachten kan brengen. Vandaar dat ik ruim voldoende afstand neem van de zee en met afgrijzen op veilige afstand kijk naar papa en mama die het lot tarten en met hun voeten in de woeste golven staan. Jay en ik zijn al op de weg terug naar de spullen, terwijl ik aan het bedenken ben hoe we zonder papa en mama naar huis toe moeten. Ik denk dat we ons laten adopteren of zo….

IMG_1497

Gelukkig valt het mee, zijn de golven papa en mama gunstig gezind en lopen ze doodgemoedereerd terug over het strand naar ons. Misschien moet ik mijn mening over de zee bijstellen.
Maar nu nog niet.

Ik vind onze tripjes naar de zee gezellig, want voel me lekker in het zand. Mijn zee-angst wordt voornamelijk gevoed door Dzjez, maar dat besef ik me nog niet en denk dat het mijn eigen angst is.

Wat ik dan weer wel lekker vind is young coconut huize, met een rietje. Dat smaak een beetje zoals water, maar dan met een extraatje. Lekker.

IMG_1492

IMG_1494

Irene, papa en mama zijn uit eten geweest, gewoon omdat dat kan! Nujoma heeft op ons en Noa en Quyn gepast, en dat ging super goed (want wij lagen al in bed en dat ging super goed!). Aan de foto te zien was het erg gezellig en aan de ogen te zien was het ook HEEL lekker.

Ik heb lekker gedoucht en ben vervolgens nog een half uur blijven liggen in het water. Watertherapie noem ik dat, en daar wordt je heel Zen van. Dat doet iedereen hier op Bali. Zen worden. Of Zen maken. Goeie instelling!

IMG_1510

Ini eder geval hebben we het naar ons zin, maar gaan vandaag vertrekken naar het andere Bali (en daar gaan we nog eens naar een andere Bali). Maar eerst naar Ubud het dorp van de kunstenaars en de tempels, rijstvelden en ceremonies. Oh ja, en de boze apen….

It wie wer in Maie tiid.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.