Helemaal Geflipt

_1220702

Het was een bijzonder weekend en dat begon al op vrijdag…. Ik was de hoeder van Flip de beer en dat is niet niks. Als je Flip de beer meekrijgt, krijg je niet alleen Flip, maar ook de rugzak waarin hij woont en een hele verzameling kleren voor elke gelegenheid.

Voor mij is het ook een avontuur, want Dzjez zit nog niet zo lang in de klas, dus dat maakt het extra spannend. Kan hij het wel? Is het wel leuk? Wordt het wel gezellig? Allemaal vragen die een stoffen beer zich afvraagt op een vrijdagmiddag….

Gelukkig was het ontvangst hartelijk en heeft Dzjez ook nog een broer, Jay. Dat is me er één, dat is namelijk de grootste knuffelaar van de hele wereld. Het is dat het een mens is, anders was het een knuffelJay geweest.

Ik vind het wel grappig!
Een knuffelbeer die in een rugzak woont! Eigenlijk goed bekeken, want dan hoef je niet een tent op te zetten of zo, als je ergens gaat logeren. Je stapt gewoon uit je rugzak en dat is het. “Flip & Play”, zeg ik dan.

 In het begin is het wel even wennen hoor, maar gelukkig hebben we veel te doen als we thuiskomen in de middag. Ik had alles tot in de puntjes voorbereid (…), maar moest wel eerst wat eten, dus dat hebben we gedaan. Samen met mama en papa, want die werkte thuis en was heel blij met het bezoek.

IMG_2737

Het viel ons wel op dat Flip niet heel erg veel eet, maar dat is niet erg, Ik heb ook wel eens van die buien.

Op zich had ik wel zin om iets te eten, alleen hadden ze geen honing en zoals je weet zijn beren gek op honing en ben ik een beer die dan weer nog gekker is op honing.

Eigenlijk eet ik alleen maar honing. Brood met honing, patat met honing, honingijs, thee met honing, honingsoep, honingsnoep, als ik een vrouwtjesbeer zou zijn, zou ik de Honingin zijn.

Gelukkig had ik voordat we gingen vertrekken van school nog lekker wat gegeten en was het ook niet echt nodig.

Ik ben dat eigenlijk niet gewend, dat iemand anders zo veel praat! Dat ben ik normaal altijd, maar OK, het is een bijzonder weekend. Het is het weekend van Flip!

Ja, ik ben dat ook niet gewend!
Dat Dzjez zo weinig zegt, want ze noemen hem wel eens een Dzjezmatezz, oftewel een joeman-biet-boks
!

In ieder geval mocht ik nog even op de gitaar spelen van Dzjez. Dat is best moeilijk hoor! Ik luister liever naar een goed stukje muziek op de koptelefoon, naar liedjes zoals “Ik zag twee beren”. 

Daarna gingen Dzjez en Jay samen met hun moeder koekjes bakken. Dat is iets waar Dzjez al de hele tijd naar uitgekeken had. Deeg maken, deeg uitrollen en met vormpjes leuke koekjes uitdrukken. De oven had de hele tijd staan opwarmen, dus toen ze klaar waren, konden ze er direct in. Ik vraag me af wat ze het leukst vinden: Het maken of het opeten.

P1220699

_1220701 P1220695

In ieder geval was het na het avondeten, met heerlijke langgepruttelde bolognesesaus die ik met een scheutje honing mocht eten, tijd voor mijn pyjama. Dzjez heeft deze nauwkeurig aan gedaan, waardoor ik na het poetsen van mijn tanden en het wassen van mijn poten en nog éen keer naar de wc te zijn gegaan, helemaal klaar was voor een nachtslaapje (in de winter doen mijn familieleden een winterslaap, maar ik ben zo gedomesticeerd dat ik dat niet hoef).

Ik was al wakker toen ik Dzjez hoorde die naar de slaapkamer van papa en mama ging. “Ikke ook wakker” zei ik, en toen mocht ik ook in hun bed. In hun bed is het altijd anders dan in mijn eigen bed. Het is op een andere manier warm. Bovendien kan ik dan knuffelen! En ik heb iets nieuws. Ik blaas en bijt dan in hun oor en dan moeten ze heel hard lachen (dat heb ik van papa geleerd hoor!).

Na de boterhammen die zich voor de gelegenheid hadden vermomd als ontbijt, gingen we naar de markt. Op de bakfiets, met Flip. Die schrok zich een hoedje denk ik, want zijn ogen waren zo groot als schoteltjes.

Nou, nou, dat valt wel mee hoor! Ik was hooguit een beetje geschrokken door de wind…. Maar inderdaad, het is natuurlijk wel een avontuur om op de bakfiets naar de markt te gaan! Door de vesting, majestueus zwaaiend naar iedereen, voor mij is dat betrekkelijk nieuw!

We hadden een verrassende ontmoeting, want wie zagen we toen we aankwamen? Precies, Wouter en Julia, onze vrienden. En papa liet er geen gras over groeien. We gaan wandelen over de wallen.

IMG_2708 IMG_2716

Zo, dan maak je nog eens wat mee als pretbeer. Stijf onder de arm van Dzjez zie ik delen van de wereld die ik anders niet zie. We klimmen over bergen en komen bij de sneeuwgrens, we kijken in afgronden die elke Edelweiss trots maken. Mooie buurt hoor, die vesting!

IMG_2723

De middag laat zich omschrijven als een speelavontuur, gesponsord door de zon. “Heerlijk” (met dubbele ‘l’, zoals Jay zegt). Eerst in de voortuin, met de glijbaan en de hut en daarna in de speeltuin (OK, ik was toen even niet mee, want ik hou niet zo van zand in mijn vacht. Dat kriebelt zo en ik hou ook niet van in bad gaan, want het duurt zo lang, voor ik droog ben). Ik heb wel de foto’s gezien en die zien er goed uit met kastelen en bergen en begraven auto’s.

IMG_2729 IMG_2732

Ik laat me even gaan, want ik heb het rijk voor me alleen….

IMG_2738 IMG_2740

Ik heb mama ook nog even geholpen met het opruimen van de bladeren en helemaal in mijn eentje de groene bak, van achter naar voren getrokken. Ik ben beresterk (yeah Flip) en kan dat gewoon zelf. Samen met Jay heb ik de bladeren opgeveegd heb. Weg met de herfst en de winter, hallo lente!

Ik ben ook blij dat Flip er is, en zo nu en dan knuffel ik hem ook even. Hij is ook zo lekker zacht en ik hou van zachte dingen. Dat is ook één van de redenen waarom ik het zo leuk vind in haar te kriebelen. Nu mocht Flip het even doen (ik doe mijn best om mooi lachend op de foto te staan).

IMG_2736

Zondagochtend moet ik weer thuisblijven….
De boys gaan zwemmen en ik mag niet nat worden, dus is het beter zo. Gelukkig mocht ik wel mijn zwembroek aan, zodat ik wel het gevoel had dat ik er bij was.

Toen ze opgedroogd terugkwamen, kon ik zien dat ze een mooie tijd hadden gehad! Bovendien waren hun opa en oma er bij! Die gingen meezwemmen (en handig gebruik maken van douchefaciliteiten aldaar, wegens badkamerverbouwingen) en als opa’s en oma’s meezwemmen, dan weet je dat het extra leuk is.

Ik heb me helemaal suf vermaakt, want ondanks het feit dat ik niet in het diepe durf, glij ik wel van de grote glijbaan in het diepe water en ga daar zonder problemen kopje onder. Wel 40! keer. Keer op keer! Ik heb een schizofrene houding wat betreft water….

Ik ook, maar dan anders. Ik heb een extreme allergie voor natte haren. Ook al komt er maar een druppel in de buurt van mijn scheiding en ik ben onblij. En daar ben ik zeer consequent in. Water is leuk, tot aan mijn nek en dat is het!

Ik denk dat mijn weekend ongeveer aan het eind is, en ik moet zeggen: Het was cool! Ik heb Dzjez, zijn broer en zijn familie, beter leren kennen en ik bereid me nu alvast voor op een volgende keer. 

Ik heb er ook van genoten en vond het jammer dat Siebe en Zelda er niet bij waren, want dat zijn mijn broer en zus uit België. Die zouden Flip ook super leuk gevonden hebben, maar gelukkig hebben ze het verhaal en de foto’s. Morgen neem ik hem weer mee naar school en gaan we alle verhalen vertellen.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Advertenties

Allenachtig

_1220290

Dat zul je net beleven hè!
Dan moet je er een keer vroeg uit en dan lig je om kwart-over-zeven nog te ronken als beer in het begin van zijn winterslaap. Normaal ben ik met gemak wakker om een uur of kwart-over-6 of half zeven, maar nu dus niet.

Voor mij gold hetzelfde. Ik lag achterstevoren, binnenstebuiten in mijn bed, zonder dekens in een diepe, diepe slaap toen papa binnenkwam met het licht in de badkamer aan. Gelukkig kende hij de magische woorden om mij vrolijk uit mijn slaap te halen. Dat zorgt er voor dat er geen verkeerde benen uit de verkeerde kant van het bed slingeren (niet dat ik daar veel last van heb), maar uitsluitend met goede benen uit de goeie kant. De magische woorden zijn “We gaan Beppe halen…”.

Dan springen mijn ogen open en kijk blij naar papa. “Kleren aan?”  vraagt hij en ik zeg “ja eren aan” (mijn praten gaat echt met sprongen vooruit!). Nadat we mijn kleren aan hebben, gaan we naar Dzjez die met een klein kwijlstroompje uit linkermondhoek, zijn kussen aan het bevochtigen is en nog steeds hard slaapt. Na vriendelijk vragen en aaien, besluiten papa en ik het licht aan te doen en zeggen in koor “We gaan Beppe halen” en de magische spreuk werkt ook bij hem! Ineens is hij wakker en wil zo snel mogelijk zijn kleren aan.

Papa had al twee broodjes gesmeerd en bekertjes gevuld met melk, dus konden we zonder dralen doorlopen naar de auto en vertrekken. Het was nog donker en we moesten zigzaggend tussen de regendruppels door, want die hadden duidelijk besloten dat ze uit de hemel gingen vallen, met als missie de Keverdijk blank zetten, maar wij waren ook op een missie en vooral niet bang voor nattigheid. Met zippende ruitenwissers en een beker melk in de hand waren we op weg. Op weg naar Schiphol! Wat klinkt als ‘Schip ahol, schip ahol’ wat van ons direct wegpiraten maakt, die met een keurig gangetje van 105-op-de-teller over de snelweg razen.

Papa kent duidelijk de weg, want die rijdt onder pardon naar de parkeerplaats voor kort parkeren in de aankomst sectie. Het enige wat wij nog moesten doen was uitstappen en vriendelijk knikken naar bus- en taxichauffeurs, want je weet nooit wanneer je ze nog eens tegenkomt.

Papa tilt me, want we zijn haast te laat. Het is al 7:47 en we willen natuurlijk eersterangs staan bij de uitgang van Terminal 1! Terminal 1 is wel heel erg rustig, dus kijken we nog even op het bord en zien dat Garuda uit Jakarta al geland is en de mensen bij Terminal 3 naar buiten zullen komen. Wij als de wiedeweerga onderweg naar Terminal 3, want stel je voor dat Beppe al door de deuren is en ons niet ziet staan! Dan missen we dat magische moment van het weerzien!

Gelukkig volgt Terminal 3 na Terminal 2 en zien we nog geen Beppe bij de Starbucks met een kop koffie op de tafel en de koffers er onder. We zijn op tijd. En wat blijkt, er staan een heleboel mensen op Beppe wachten, want het is er druk. De meeste ken ik niet en, zoals al gauw blijkt, komen ze niet voor Beppe maar voor al die andere mensen die uit de schuifdeuren komen lopen. Het is wel een grappig gezicht. Elke keer als de deuren opengaan zie je alle ogen naar de deur gaan en de mensen die uit de deur komen, kijken zoekend om zich heen naar die ene of meerdere bekenden die op hun wachten. Groot is de droefenis in hun ogen als ze ontdekken dat er niemand staat…. Dan zwaaien wij gewoon even en zijn ze een stukje minder droevig.

We begrijpen nu ook dat we beter bij de schuifdeuren kunnen staan dan te laat komen, en dat waren we dus duidelijk niet want we na 20 minuten was Beppe er nog steeds niet en 20 minuten wachten is te lang als je aandachtspanne van concentratie 19 minuten hebt. Gelukkig is iedereen vriendelijk als ze te wachten op iemand die thuis komt van een lange reis.

Het is grappig hoe ‘wachten’ ineens omslaat in ‘zijn’ en alles wat daar voor is verdampt als sneeuw voor de zon (ja sneeuw voor de zon, sublimatie). Soms denk ik dat het belangrijk is daar even aan te denken voordat je begint met wachten. Bovendien kun je wachten ook vertalen naar tijd en ruimte om na te denken of om je heen te kijken. Dan wordt wachten ineens een moment voor jezelf (later ga ik daar vast nog wel eens een boek over schrijven).

Maar daar was Beppe. Onze lieve Beppe.
En ik weet dat ze van Bali komt en weet dat ze bij Irene, Noa en Quyn is geweest. Dat zeg ik ook, zie je? Ik begin telkens meer te praten. En dan zit ik bovenop de koffers en rijden we naar de auto en babbelen we en zijn we blij dat Beppe er weer is.

_1220287

“Het was wel heel erg heet bij Irene”, zei ze “je kon niet eens zonder schoenen langs het zwembad lopen. Zelfs het zwembad had het warm. Zo warm als het bad.” Kijk, wij hebben het weer goed gepland.

_1220282

Toen we thuis waren duurde het niet lang of Tessa, Senna en Nynthe komen door de achterdeur gelopen. Dat is de tweede schakel het terugkeerproces van Beppe. Niet alleen is dat praktisch, het is bovendien gezellig! Naadloos gaan we over van het ophalen van Beppe naar spelen met Senne en Nynthe. Zo zie je maar hoe een zondag ineens een ZONDAG wordt. Buiten was het storm- en regenachtig en dan is binnen extra gezellig. En toen kwam Evelyn ook nog.

_1220288

Het viel me op dat Jay wel heel erg knuffelig was en dan voel ik me altijd een beetje meer grote broer, dus vind ik het fijn om hem te knuffelen (dan laat ik mijn peuterpubertijd even varen, want dat kan ik ook, hoor). Achteraf bleek dat Jay niet helemaal OK was. Daarom ging Jay op tijd naar bed.

_1220291

Ja, daar was ik best even aan toe. Ik gloeide helemaal en moest een beetje overgeven. GEK hè. Eerst voelde ik me goed en toen niet. Gelukkig heeft dat geen invloed op mijn humeur. Toen ik opstond was iedereen weg en ik voelde me gelukkig al weer een beetje beter.

De rest van de dag hebben we lekker gehangen en geknuffeld en niet veel gegeten, maar waren wel blij. Papa heeft me speciaal naar bed gebracht. Zonder Dzjez, alleen ik en papa. Verstopt onder beer, beer en BEER, zat ik bij papa op schoot en las hij ‘Kikker en het slaapfeestje’ voor en ik pas precies in papa, zo lekker zit ik. Dat is de beste voorbereiding op een heerlijke nacht slapen en beter worden. Dat is het plan…

Oh ja, in de haast hebben we cadeautjes die er onder onze schoenen lagen niet uit kunnen pakken, dus hadden we nog een extra verrassing. Ik had een doos met 4 puzzels van Cars en Jay een mooi boek over de boerderij. En weet je wat? Het was maar goed dat ik de Witte Wieven steen voor de deur had gelegd, want anders had Piet niet binnen kunnen komen. Dat zei hij zelf, want ik heb een briefje gekregen. Een briefje van Piet. Echt waar. Ik bedoel maar (hij heeft het wel meegenomen trouwens!).

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

Watervast

IMG_0722 (1)

Siebe was er!

Ineens stond hij vrijdagavond voor het raam. Papa was er natuurlijk ook bij, maar die zien we dan voor het gemak even niet staan. IEBUH! Wat een verrassing. OK, het was ook al laat, maar als slapen ten koste gaat van avonturen en belevenissen, moet je keuzes maken (lees vorige blog).

IMG_0728

Automatisch is dat dan weer aanleiding om op zaterdagochtend naar de markt te gaan m vervolgens mama moederziel alleen (waar komt dat woord eigenlijk vandaan??), terwijl wij, Ik, Dzjez, Siebe en papa de wallen van de vesting opgaan en onze allerstoutste schoen aantrekken (weer zo’n uitdrukking waar je je van af vraagt wie dat bedacht heeft!).

IMG_0731

Het is grappig om te ervaren en eigenlijk ook weer niet eens bewust van te zijn dat ik nu al aan het rennen ben over de paden, terwijl ik dat de vorige keer nog niet kon en de tegenzin me tegenwerkte om snelheid te maken.

Misschien geeft Siebe mij wel vleugels in de sandalen, want het was zijn idee om niet een blokje om te gaan, maar van de gebaande paden af te wijken. Daar zaten we, aan de rand van het water. Siebe zat er omdat hij gisteren met de trein is gekomen. Dzjez zit er omdat Siebe er zat en ik zat er omdat ik nieuwsgierig was waarom Siebe en Dzjez er zaten.

Jaja, zei Siebe, jaja, dachten Dzjez en ik en voordat we het in de gaten hadden, zat Siebe hoog in een boom en keken wij naar boven. Daar zat hij, onze broer en onze ambitie om later ook de beste bogenklimmers van de wereld te worden. Het enige wat daar voor nodig is, is het overwinnen van hoogtevrees.

IMG_0734 IMG_0735 (1) IMG_0738 (1)

Hey, hey, ik heb daar al een deel van overwonnen. In ieder geval heeft papa een foto kunnen maken, net op het moment dat ik even niet angstig keek. En wat maakt het uit! Ik heb er gezeten, zinder dat papa me vasthield en dat is de eerste stap naar de top. De top van de boom.

Toen we het pieppiepje hoorden van papa zijn telefoon, wisten we dat mama er aan kwam en de terugweg ingezet moest worden. Er is namelijk nog veel te doen voordat Niels en Sabine komen!!! Jaja, die komen, samen met Temme en Jenda plus Liva en dat is een hond.

Wat we niet moeten vergeten in alle consternatie, is dat ik geplast heb op de WC. Geen plas in de luier, maar plas in de WC. Dat zijn de eerste druppels in de goeie richting.

IMG_0719 (1)

Wat Liva betreft voorlopig geen angst. Eerst moeten we de fiets van Siebe maken en de oude wegbrengen, dan gaan papa en Siebe nog hardlopen en gaat Jay slapen. Dan moeten we nog opruimen, klaarzetten, diep ademhalen want er komt een hond, om uiteindelijk gezellig buiten nog wat iPad te kijken en , na wat gezeur, een paar stukjes wordt te krijgen.

Toen ze er waren was Liva er ook.

IMG_0740 (1)

En Liva is een superliva hond. Natuurlijk moest ik eerst eerst een paar grote paniekaanvallen verwerken, maar uiteindelijk besefte ik dat die paniek voornamelijk in mij zat en dat Liva daar eigenlijk helemaal niets mee te maken had.

Hetzelfde geldt voor mij, waarbij ik bovendien nog een soort fatalistische inslag heb en met alle geweld een foto van Liva an Liva wil laten zien. Ver voorbij mijn angst en dat is goed. Uiteindelijk heb ik hem geaaid en achterna gelopen en zijn we hele goede vrienden geworden (voor zover dat in zo’n korte tijd kan).

IMG_0741 (1)

Ik ben over mijn angst van Dzjez heen als het ware (broederprojectie heet dat, en ik weet zeker dat dat niet in de Van Dale staat. Dzjez zit er vol mee en ik ben er gevoelig voor. Dat bouwt karakter, zullen we maar zeggen.

We waren erg creatief ook, ik en Dzjez, want we hebben gekleurd met stiften. Niet allen hebben we mooie tekeningen gemaakt, we hebben aan experimentele kunst gedaan door ook onszelf en de kast en bank te betrekken in het kunstobject. Kwestie van er een extra dimensie aan te geven… Niet iedereen was daar even blij mee.

IMG_0742

Gelukkig zijn de stiften niet watervast.

De grande cru was Sabine die met ons mee ging spelen en kleuren, We hebben onze voeten nagetekend, dat is nou precies wat ik bedoel met “Op grote voet leven”. Ineens zie je dingen dan in een heel ander perspectief. Wel ook heel lief van Sabine dat ze zo gezellig met ons speelt.

P1200996 P1200991

Jay heeft overigens weer heel erg bewezen dat hij voor het kappersvak in de wieg is gelegd. Geen haarbos laat hij ongemoeid en gevraag of ongevraagd gata hij er in kroelen. Ik zou zeggen dat het bijna dwangmatig is, maar aangezien ik er ook wel een ‘haartje’ van heb, denk ik dat het gewoon een DNAatje is dat zijn kop opsteekt, waar die dan ook vandaag moge komen.

P1210001

Hoe dan ook, ik zeg Liva en family mogen vaker langs komen. Niet allen is het gezellig, het is ook een interactieve, laagdrempelige manier om van mijn alles-groter-dan-een-halve-centimere-en-het-beweegt-fobie af te komen!

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

 

 

KNUFFELAARS

 

IMG_0478

Ik heb een tijdje gedacht over de titel van dit stukje en het had van alles kunnen zijn, maar is dus knuffelaars geworden. De reden is dat knuffelen een rode draad is in mijn en ons leven.

Siebe houdt er enorm van en knuffelt vaker met papa dan dat hij naar de wc gaat (hij moet natuurlijk veel knuffels inhalen), Zelda houdt van knuffelen met mama en papa en met iedereen met een hoog knuffelgehalte (met name ik en Dzjez) en dan is er nog het onderlinge knuffelen en de knuffels op de crèche.

Nou kun je vanallusennogwat zeggen over knuffels, maar ze zijn erg gezond. Volgens het boek van Dick Swaab (ik moet het nog lezen hoor, en leren lezen, en echt goed praten feitelijk ook, alhoewel dat telkens beter gaat. Met name voor de mensen die me kennen en in staat zijn mijn klanken te vertalen naar woorden. De intimi zogezegd) ‘Je bent je brein’, want als je knuffelt komt er oxytocine vrij via de hypothalamus en schijnt een belangrijke rol te spelen bij het verbinden van sociale contacten met gevoelens van plezier.

En laat plezier nou precies datgene zin wat ik het allerbelangrijkste vind in de hele wereld! Gelukkig vinden Wouter, Julia, Dzjez en Cato knuffelen ook belangrijk.

Knuffelen kun je ook met geblazen bellen uit debellenblaasdoos. Die kun je achternazitten en hopen dat je ze pakt!

Bovendien zijn de achterburen 60 jaar getrouwd en zij zagen al die ballonnen… Het was maar goed dat we vast gegespt zaten in de stoeltjes van de bakfiets, want ik denk anders niet dat we ons in hadden kunnen houden. En met onze reputatie als balonnenknappers, zouden er weinig ballonnen over zijn om het feest te vieren. Papa heeft er een stukje over geschreven. Dat lees je hier.

IMG_0494 (2)

Vandaag was ook weer een knuffeldag, want we gingen naar Hilversum. Naar de markt en naar de Toko (met papa en Zelda). De Toko wordt ook wel de Baliwinkel genoemd, zegt papa, dus heb ik als eerste toen we binnenkwamen tot 10 geteld in het Indonesisch en gegarandeerd dat je dan kroepoek krijgt. Dan maakt het ineens niet meer uit hoe lang papa aan het praten is met de baliwinkel-meneer-met-tatoeages-die-van-koken-houdt.

Daarna moesten we eerst de karrenvracht groenten fruit in de auto leggen, want daar kon je niet fatsoenlijk mee rondlopen. Toen splitsen de groepen zicht opnieuw op. Een groep sportsokken-voor-mama en een groep kado-voor-Nynte-en-Senn. Ik zat in groep 2.

Die speelgoedwinkel was een waar Walhalla! Knuffels, te veel om op te noemen, dus sleepte ik de grootste door de hele winkel heen, terwijl papa een verrassing kocht voor Zelda.

IMG_0507

Zie je wel, knuffelmania.

Maar dat is nog niet alles. Zoals de zaken er vandaag uitziet dat ik NIET naar bed ga… De kunst is dat ik gewoon doe alsof er niets aan de hand is en dan vergeten ze het gewoon.

Goed gezien, want we gaan nog naar ons eigen zoetwaterstrand-om-de-hoek. Dat is een heel georganiseer, want er moet gegeten worden, gekookt, ingepakt en vertrokken, maar Uiteindelijk zaten we op fietsen en bakfietsen, bepakt en bezakt richting het Gooimeer.

Met dit weer is het Gooimeer veel meer dan mooi weer, temeer, er weer water bij betrokken is. In eerste instantie ben ik niet van plan in het water te gaan, maar gaandeweg vergeet ik mijn voornemen en wordt eerst ontvoerd door mama die naar Siebe, Zelda, Jay en papa loopt bij ‘de balk’ en later vergeet ik nog veel meer…

Ik wordt gedwee door Zelda meegenomen om vervolgens in mijn eentje te besluiten dat water gewoon lekker is. Ik dobber samen met papa in het diepe en spreek mijn oerinstincten aan als het aankomt op zwembewegingen. Zo zie je maar weer. Als je geen paniekerige Dzjez om je een hebt, ben je tot grootse dingen in staat!

Ik moet zeggen dat dat gedoe met Jay-zonder-angst me een beetje parten speelt. Hoe kan zo’n groot klein mannetje, zo stoïcijns in het water drijven, terwijl ik denk dat de wereld vergaat.

Dat betekent op 1 of andere manier dat ik mijn angsten moet overwinnen, dus dat is iets waar ik eens diep over na ga denken.

Eerst moeten we nog volleyballen en Jay moest nog een beetje in het zand spelen met emmertjes en schepjes.

Gelukkig is de dag daarna nog niet voorbij en kunnen we eerst nog even de speeltuin met Zelda! Zelf naar boven klimmen en dan via de glijbaan naar beneden. Joepiedepoepie!

Als we terug zijn, besluit ik dat het de hoogste tijd is om nog eens lekker in het water te gaan. M’n zwembandjes had ik nog om, Zelda is altijd in voor dit soort avonturen, dus we zijn op weg.

IMG_0511

Voordat ik het weet lig ik lekker in het water spatteren en vole me een authentieke waterrat. Lekker in het water, lekker met mijn emmertje, lekker in de zon.

IMG_0514

Dat was het moment voor mij waarop ik de knoop doorhakte (en de knoop in mijn buik vaarwel wens) en voordat ik er erg in had, had ik mijn zwembroek en bandjes aan en sta tot onderaan mijn knieën in het water! Het zegt wel iets. Als zelfs ik in staat ben om dit debacle te overwinnen, dan kan iedereen zijn innerlijke angsten toch eens stevig bij zijn kladden en lurven pakken? Precies.

Ik was nog lang niet klaar met spelen, dus toen ik betrekkelijk schoon uit het water kwam, dacht ik dat er betere manier zijn om droog te worden dan de zon. Bijvoorbeeld zand…. Dat deed ik dan ook vol overtuiging!

Lekker rollen in het zand als een varken in de modder. Ik begrijp nu wat voor een bevrijdend gevoel dat geeft. Respect voor de speklapjes!

Maar daar was de dag nog niet mee afgelopen….
We hebben vormpjes gekocht om zelf ijsjes mee te maken en als Zelda in de buurt is, gebeurt dat onmiddellijk. Dus, in de vriezer lagen een paar heerlijke plastic potjes limonade heel erg hun best te doen waterijs te worden. De belofte is, dat we er na het eten één krijgen….

Dat is een goede reden om eens goed mijn best te doen. Eigengemaakte appelmoes, worteltjes (nog steeds niet mijn favoriet) en kibbeling.

Mijn HipstaPrint -1805848900-1 Mijn HipstaPrint -1805848900

 

It wie wer in moaie dei,
mei in persoanlik e oerwinning.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

 

 

 

H2OERA

H2OERA

IMG_0379

Dat is de eigenlijke titel, maar dat past niet in de koptekst. En nu weet je nog niet waarom de titel is wat’ie is. Nou, ik zal een lang verhaal kort houden. H2O….
Ring-a-bell?
Ring-a-Bali?

Dus wij gaan op vakantie. Naar Irene, Noa en Quyn (ik weet, ik heb het vaak gezegd) en die wonen in Bali, of eigenlijk óp Bali, want het is een eiland. En het punt met eiland is dat er in het algemeen een zee of een groot meer omheen ligt. Als je dan ineens besluit om naar huis te gaan, dan moet je…

Precies, een vliegtuig nemen, maar Irene en Noa en Quyn hebben ook een zwembad. En papa heeft uitgelegd dat het misschien wel leuk zou zijn dat wij daar samen in kunnen zwemmen. Om eerlijk te zijn vind ik dat wel een goed idee, maar, ik hou NIET van water. Zelfs als mijn tenen nat worden krijg ik het op mijn heupen, dus daar zijn nog wel wat hordes te nemen.

Ik hou ook niet van water, maar dat komt vooral omdat Dzjez het eng, onleuk en nat vindt. Bovendien is hij een regelrechte dramaqueen met de uitstraling van een hoogtezon en aangezien ik nog klein ben, neem ik dat met dezelfde dramatiek over.

Kortom, als Dzjez zijn watervrees overwint, ben ik de man die naast hem in het water drijft, dus toen papa gisteren zei: “Laten we gaan zwemmen” was ik er klaar voor!

IMG_0377

Grappig genoeg was het Dzjez die over-enthousiast reageerde, dus je kunt je voorstellen dat ik er een paar grote ogen op nahield. Dat heb ik niet laten merken, want dan ben ik het type dat meesurft op de positieve vibe.

Dus naar het zwembad en ik heb er zin in! Zoals gezegd, om een lang verhaal kort te maken (en ik ben beter in korte verhalen langer maken, dus dit is een hele uitdaging), ik heb grote sprongen gemaakt. Kijk maar:

Dat had je niet gedacht hè

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Hallooh

P1170639

Gezellig weekendje!

We gingen zaterdagochtend op de fiets naar de bloemist en daarna naar Evelyn, want die was precies vandaag jarig! Altijd op de zelfde dag als papa. Makkelijk te onthouden, en met zijn allen op de fiets. Ik in de bakfiets met mam, Dzjez achterop bij papa en Zelda zelf op de fiets. Tegen de wind een beetje, maar lekker fris.

Bij Evelyn waren allemaal lachende gezichten en toen ik gejend was en zelf kon spelen, was ik wat gerustgesteld. Grote wereld voor zon kleine  baby.

P1170633P1170622 P1170623 P1170625 P1170627

 

 

Achterop de fiets van papa is lekker op en neer hobbelen. Die heeft zijn eigen veersysteem. Fijn is dat!

Gezellig om IEDEREEN te zien, behalve de konijnen. Die bekijk ik liever op afstand… Groot, wit en heel erg harig! Ooit komt er een tijd wanneer ik het niet meer eng vind. En cavia’s, schapen, geiten, honden, poezen en varkens. Ooit.

Op de terugweg hadden we pech! De kleine regendruppels werden groot en zelfs een beetje hagel. Ach, wat nat is droogt weer op (en ik zat achterop, dus lekker uit de wind en regen!). Jay was zelfs in slaap gevallen, dat is echt zo’n bikkel hè! Hup naar boven en naar bed, en ik een paar minuten later… Zo’n dag heeft wel impact en weet je wat?

Toen ik opstond waren Senn en Nynthe en Beppe en Tessa bij ons! Gezellug! En Zelda was er ook nog, dus dubbelgezellig!

Ik heb ook lekker meegespeeld en gewaved. ’s Avonds had ik wel een beetje last om in slaap te vallen, want ik was nog wakker en ik denk dat er een nieuw tandje om de hoek komt kijken. Uiteindelijk, met veel melk en een zetpil, ben ik lekker in slaap gevallen.

Ik werd zondag lekker laat wakker (nadat ik om 6 uur nog een volle fles melk heb gehad) en toen waren Zelda en Dzjez al op. Het was een gezellige zondag met een lekker fruithapje. Want ik had al weer honger! Die groeistuipen toch!

P1170645

Gekke Dzjez heeft ook nog met me gedanst op Tsunami. Dat is zijn lievelingsliedje en hij weet het zelf te vinden! Ik zit dan gewoon in m’n stoel, maar als ik straks kan lopen….. Let dan maar eens op!

Ik heb lekke ge-aaipad en grapjes gemaakt, Niet toen ik moest eten. Toen was ik ONlief en heb lang en hard gebruld. Ik wilde niet eten en daar was mama het niet mee eens. Meer dan een uur… Uiteindelijk heb ik dan toch gegeten. Tsja, een mens moet toch wat!

P1170637

Zelda was toen al onderweg naar huis met papa. Die komt straks weer thuis.

It wie wer in moaie tiid.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

Met je ogen dicht zie je ook veel

P1170258

Als je genoeg indrukken op doet kun je ze met gemak door laten echoën in je hoofd.
Dan hoef je niet je ogen open te hebben om veel te zien. Inbeelden, fantaseren, dromen. Daar kom je ver mee zegt papa. Het is ook een goede basis om grapjes te maken. En dat doe ik graag.
Ik ben al twee.
Dus.

Ik kan dat ook. Ik hoef maar te kijken naar iemand en ik wordt al heel vrolijk! Zeker als ik Siebe zie op de iPad. Ik ben dus één van die kinderen die niet beter weet dat je mensen altijd en overal onder de knop hebt. Dat wordt alleen maar meer. Straks knipper je een keer met je ogen en dan zie je ze met je bril.

P1170252 P1170249 P1170247

Ik word dan zo extreem vrolijk. Ik kijk dan wel naar Dzjez om te kijken of hij ook wel plezier heeft, nou dat kun je hem absoluut toevertrouwen. Ik zal eerlijk zijn: Ik hou van Dzjez.

Dat mag ook best wel eens gezegd worden. OK, soms zit hij er ongeluk op m’n hoofd, maar door de bank genomen zorgt’ie dat ik genoeg speelgoed heb, aandacht krijg en grapjes in m’n oren.

Ik besef me dat ik nog een behoorlijk stukje moet groeien om net zo groot als papa te zijn. En dan bedoel ik niet alleen m’n voeten. Dat zou wel heel raar zijn, zulke grote voeten en een klein lijf. Voordeel is dan wel dat je niet snel omvalt als het HARD waait.

P1170257

En dat deed het! Daarom ben ik samen met papa naar de winkel geweest om een lat te kopen en de achtertuindeur te maken. OK toen we thuiskwamen ging ik in bed (nadat we eerst naar de supermarkt zijn geweest, waar ik al racend met de minwinkelwagen door de winkel ben gegaan).

We gingen op de fiets en zo nu en dan werden we achteruit geblazen door de wind. Gelukkig zat ik vast met een gordeltje!

Ik ben ook nog met Dzjez in bad geweest en het is raar! In bad zitten is moeilijker dan op de grond. Ik plompte zo ondersteboven! Gek, maar dat komt wel. Zitten in bad.

Vanochtend hebben we samen gezongen. Nou ja Dzjez en ik kijk dan blij en Dzjez trekt m’n hand omhoog. Ik wil graag groot worden. En ondertussen is er zo veel om naar te kijken en van te genieten!

P1170268

En ondertussen ruikt het lekker in huis.

Mama maakt sticky ribs. Ik heb het nog nooit gegeten, maar wacht maar tot ik tanden heb! Grrraaauw!

P1170271

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.