Een goed buur

 

P1200622

Woont vlakbij en heet buurvrouw.
Dat is ons vaste ritueel. We zijn nog maar amper in de Keverdijk, of ik vraag al of ik naar de buurvrouw mag (en Jay ook). Als papa ons haalt, dan zeggen we eerst dag tegen mama en als mama ons haalt, nou ja dan hoeft dat niet hè, want dan heeft ze ons al gezien. We doen dat niet alleen als we terugkomen uit de crèche, we doen dat ook op alle andere dagen, dus eigenlijk hebben we geen reden, noch excuus nodig.

Precies we hebben geen excuus nodig, want ik weet niet wat dat is. Bovendien klinkt het als iets dat toch al te laat is, dus waarom er bij stil staan. In het begin vond ik dat buurvrouwbezoek best eng en bleef ik liever op een afstand kijken, maar als Dzjez het zonder blikken of blozen blijft doen en elke keer weer gezond en blij terugkomt, dan kan het niet anders zijn dan dat de buurvrouw oké is. Dat was voor mij dan uiteindelijk ook de reden om vol bravoure over het muurtje te rollen mee te gaan. Dat was de eerste keer en de laatste, dat ik zelf over dat muurtje ga. Want de buurvrouw bezoeken doe ik nu ook elke dag.

P1200629

“Echt geen probleem !” zegt ze zelf ieder keer weer, dus wie zijn wij om dat tegen te spreken. Ze heeft ook altijd mandarijnen klaarliggen en wij pakken dan de schaaltjes waar de mandarijntje sop lomen te liggen. Als ik dan thuiskom dan vraag mama of ik dankjewel heb gezegd en dan loop ik terug en dan zeg ik “Dankjewel buurvrouw” en als ik dan terugkom vraagt ze of Jay ook dankjewel heeft gezegd en dan loop ik terug en zeg “DankjeJaywel ook”, klaar. We lopen ook door haar huis alsof we het kennen (wat na al die keren dat we op bezoek zijn geweest ook zo is). We banjeren er door heen en we babbelen honderduit. De buurvrouw is gezellig.

P1200617

Laatst mochten we helpen met het sproeien van de bloemen. Dat is pas een avontuur, die bloemen hebben het echt nodig, maar wij worden met een beetje geluk minstens zo nat. De buurvrouw weet dat en staat op gepaste afstand met een grote glimlach op haar gezicht. Het is maar goed dat wij er zijn, want dan komt alles goed!

P1200632

Ja en als we later groot zijn, kunnen we altijd nog bij de brandweer.

Oh ja, er is ook nog een klein filmpje, want ik hou van dansen en gek doen. Het was ook een mooie dag op de crèche waar ik heel veel gespeeld heb, gepraat en ‘dingen gedaan’ zei Rinske. Ik heb mijn eigen schoenen aan gedaan en mij trui. Nou ja bijna, want mijn hoofd wilde er niet door en toen had ik hulp nodig! Met buitenspelen dan weer niet. Dat kan ik goed en Puk was er ook, en dan is het al snel heel gezellig.

Ik had ook nog iets en kan het maar beter zelf vertellen. Ik was niet echt moe of zo hoor, maar toen de anderen naar bed gingen en ik niet, lag ik volgens de overlevering van Renske, languit op de grond, met mijn hand op een autootje en mijn gezicht op de grond, te snurken. Het slepen is me dus letterlijk overvallen, 20-25 minuten en toen werd ik groenig wakker. Gelukkig was daar Jay om te knuffelen en toen was ik er weer helemaal bij!

Namasté.

It wie wer in moaie dei.

Deze diashow vereist JavaScript.

Ontspoord

P1200650

Laat ik met mij beginnen, ik ontstijg mezelf vandaag. Ik klim namelijk zonder verleden de trap op naar de glijbaan in het Spoorwegmuseum in Utrecht. En dan glij ik daar bovendien zomaar vanaf. Met mijn kolderieke motoriek zit het wel goed dus. Later in deze bloemige blog kom ik daar nog eens op terug…

IMG_9767

Ik kan zeggen dat ik mijn schrikmomentje al vrij vroeg in de dag had, want we gingen leuk in een treintje en ineens werd het donker en kwam er met grote vaart een grote trein op ons afgereden! Zodat we buiten waren vond ik het genoeg en wilde naar huis. Gelukkig heeft Zelda me vrij snel over kunnen halen om te blijven… En dat was maar goed ook, want we hebben veel avonturen meegemaakt. Bovendien hadden we fantastisch weer en dat maakt elke mooie dag geweldig.

P1200643

We hadden het goed afgesproken, Siebe en Papa gingen een tour du museum doen, terwijl wij in de speeltuin gingen spelen en op een min-trein een blokje rijden. Zodra Siebe en Papa klaar zijn wordt de wacht gewisseld en zijn mama en Zelda aan de beurt voor hun tour, terwijl papa en Siebe dan weer bij ons blijven. Goed geregeld.

IMG_9775

Wat ik begreep uit de verhalen was dat mama ook haar schrikmomentje had. 2 om precies te zijn, want ze gingen in een trein die over bergen en dalen ging en bruggen die er ineens niet meer waren…. en dus de afgrond instort, maar vervolgens gewoon weer doorrijdt. Maar voor mama was dat genoeg reden om te gillen! Het tweede moment was toen ze door een elektrische stroom gingen om in een andere tijd te raken. Ja je moet het eens bekijken om het te snappen.

P1200645

Vanuit mijn lage standpunt ben erg onder de indruk van die gigantische treinen. Die zijn echt kolossaal en doen je beseffen dat het inde die begintijd toch behoorlijk wat geweest moet zijn. Machines van de duivel, rechtstreeks uit de hel riep men, en dan heb ik het nog niet eens over de koeien die vanaf dat moment BOE riepen (daarvoor riepen ze met name Baaah, maar toen die treinen voorbij kwamen gesist en gerateld zijn ze zo geschrokken dat ze sindsdien dus BOEOEOEOEOEH roepen en wie kan het ze kwalijknemen). Nee, ik vind na een bezoek aan het spoorwegmuseum moet je niet meer zeuren over een trein die eens te laat is! Wees blij dat ze er zijn, of pak de fiets.

Ik weet zeker dat we nog eens terug zullen gaan.

P1200648 IMG_9789

Ik ben ongeveer 78 keer van de glijbaan gegaan en doe dat alsof het een tweede natuur is. Alsof ik nooit iets anders heb gedaan. Als een ware acrobaat balanceer ik op de rotsen en op de glijbaan, totdat ik … NIET VAL. Dat verwachte je hè! Ik kan dat supergoed hoor, maak je geen zorgen. Een ander hoogtepunt voor mij was het ijsje dat we aan het eind kregen. Ik had aardbei en dat is superlekker. Gelukkig had mama het allemaal heel goed georganiseerd, want we hadden genoeg broodjes, krentenbollen, fruit en drinken mee. Het hoogste hoogtepunt was de wc. Die was echt uit de oude tijd en was een grote houten zitplank met een gat er in en de mooiste tegels. Ik heb nog nooit zo mooi geplast!

P1200655

Zoals ik al zei, eerder in deze bewogen blog, zou ik nog even terugkomen op mijn motorische talenten. Gisteren bij Beppe (daar zijn we geweest, maar daarover in een andere blog meer), kreeg ik een bal voor de voeten en die heb ik niet meer losgelaten. Of mijn handen waren er mee bezig of mijn voeten. “Zijn voeten?” hoor ik je denken, ja mij voeten zeg ik met trots. Ik loop als een volleerd voetballer achter de bal aan. Rick (mijn fysiotherapeut) zal verbaasd zijn als hij dit hoort!

En dan is het tussendoor met papa ook altijd wel even leuk gek doen!

Nog even kort, maar met een lange teug adem vooraf: “WAT IS HET TOCH GEZELLIG EN LEUK MET SIEBE EN ZELDA!” Dat moet zo nu en dan even gezegd worden.

P1200637 IMG_9778

It wie wer in moaie dei.

Deze diashow vereist JavaScript.

 

Pet Shop Boys

P1200609

Ik kan niet anders zeggen dat mijn kleine broer een beetje gek is.

In dat opzicht past hij dus goed bij de rest van de familie, want anders zou het allemaal een behoorlijk stukje lastiger zijn om te integreren. Daar zal hij dus geen problemen mee hebben…. En dan heb ik het niet over het dansen, het hard lachen en het over de grond rollen van plezier. Of over dat hij soms een stukje brood van me afpakt terwijl mijn humeur nog in de ochtendmodus zit, nee deze keer heb ik het over zijn spontane drumactiviteiten na het eten.

Ach ja, als je gek doet doe het dan goed, want zoals het bekende spreekwoord zegt: Beter een volle gek dan een halve zot!

Ik ben gewoon mezelf, omdat ik dat het beste kan. Dat kost geen moeite en levert bovendien altijd een goed resultaat. Ik ben nog steeds geen prater maar een kletser des te meer en als het op grappen aan komt helemaal!

Ik ken trouwens al weer nieuwe woorden ook, namelijk Renske (Renkuh) en Abe (Buh) dus het gaat met sprongen vooruit. Het was ook heel gezellig op de crèche, alwaar wij als gedisciplineerder leden van de crèche-gilde er een geheel andere leefstijl op na houden dan thuis. Dat grote geheim is ontrafeld door de film die mama op de ouderavond heeft gezien. Ik weet niet goed of dat slim is of niet, en al helemaal niet wat voor gevolgen dat gaat hebben. Op de crèche doen we alles namelijk in stilte, en methodisch, en volgens patronen en rituelen. Of dat nou door de omgeving komt of door de onderhuidse energetische krachtvelden, ik weet het niet, maar het werkt.

Op een natuurlijke manier.

P1200603 P1200610

Deze ochtend was ik blij dat ik wakker werd (en het was vroeg!) want pas als je wakker bent, kun je andere avonturen beleven (papa zei laatst dat ik praat in min slaap) en vandaag gaan we naar Bussum om laarsjes te kopen! Met mama in de bakfiets en Jay had een pet op. En als Jay een pet op heeft moet ik dat ook. Jay is een gangmaker! Uiteindelijk hebben we niet alleen regenlaarsjes gekocht, maar ook een regenpak. Nu kijk ik de hele dag naar de wolken in de hoop dat het HARD gaat regenen. Want dan kunnen we als de wiedeweerga naar buiten en als gelaarsde olifanten door de plassen stampen. Op die manier kunnen we de regendruppels terug naar de hemel spetteren. En dat is een mooi idee.

It wie wer in moaie dei.

Deze diashow vereist JavaScript.

De derde keer Amsterdam: Het Paleis op de Dam

IMG_9728

Het kwam als een verrassing deze ochtend en het was even puzzelen. Er woont een koning, maar het is geen kasteel maar een paleis. Gelukkig was het in Amsterdam en daar was ik al twee keer eerder geweest, dus Amsterdam en ik kennen elkaar al goed…

P1200593

Eerst even goed ontbijten, want als we een reis gaan maken, doe je dat het best op een volle maag. Wat ook belangrijk is, is even my-space, oftewel even een ruimte voor mezelf. Dan kan ik een beetje mediteren en dat doe je het allerbeste in een wasmand. Probeer het maar eens (als je een mand vindt waar je in past).

P1200586

Na zo’n moment kun je dan ook maar één ding besluiten, namelijk dat je je oude zomerschoentjes aan doet, zodat je er zeker van bent dat je voetjes aan het eind van de dag een geur hebben die, eh, uit duizenden te herkennen is! Toen gingen we vertrekken…

Ja, in de auto van papa naar Amsterdam en dat is heel ver als je gaat lopen. Dat deden we dus niet.

Het Paleis op de Dam is indrukwekkend groot en je komt er pas als je een dat grote plein vol met duiven en mensen oversteekt. Het is er al druk. Zeker voor een zondag. Het lijkt wel alsof ze gratis tientjes aan het uitdelen zijn!

IMG_9724

In het paleis ben ik er een stil van. Heel groot en heel mooi! We krijgen een apparaatje en in dat apparaatje zit een man die haarfijn uitleg wat er allemaal te zien is en is gebeurd in de afgelopen 4 eeuwen. Nee, dat Amsterdam is niet niks en dat Paleis al helemaal niet.

foto 3-1

Ik vond het mooi en groot en de vloeren waren van marmer of er lag een lekker tapijtje op, nou daar moet je op liggen, samen met je broer, dus dat doen we ook. Er was een hele leuke mevrouw die helpt in het paleis en we kwamen haar telkens tegen. Ze vond me leuk en ik haar. Zo maak je vrienden.

IMG_9730

Uiteindelijk kregen we nog een speciale tour waar niemand van de ander bezoekers naar toe mocht… We gingen door een geheime deur met een geheime sleutel met een echte authentieke Amsterdammer en mochten in de Koninklijke lift naar beneden. Echt waar!

IMG_9722

En weet je wat? Als je weet dat je in een paleis bent, dan denk aan de Koning en als je aan de Koning denkt, dan denk je aan het jongetje dat woonde in een paleis van glas. En aan zijn kroontje kun je zien… Precies, en die lag beneden in de museumshop lag het boekje dat ik thuis ook heb!

 

 

Uitbundige intensiteit

P1200581

Ik heb er lang over nagedacht, maar als ik het gevoel moet omschrijven als Siebe en Zelda er zijn, dan is dat uitbundige intensiteit. Het leuke van die twee woorden is dat het zowel ‘in’ als ‘uit’ heeft, en zo voelt het ook: Van binnen en van buiten. Mooi is dat, als zeg ik het zelf.

P1200571

Ik ben dan ook twee keer meegewerkt naar het station in Breda (dat is het beste compromis van reistijd en overstappen). Op vrijdag bracht ik Siebe weg, want die had kamp, en op zaterdag was het Zelda, want die had een feestje. Gelukkig waren ze er woensdag al en hadden we lekker vrij!

P1200566

Dat is ook wel eens leuk trouwens, met Zelda alleen. Dan kunnen we bijvoorbeeld een warm doekje op ons gezicht leggen na het eten en heel erg oooooooooooooooh-wat-is-dat-lekker tegen elkaar roepen! Of nog meer letters en woordjes leren op de iPad. Ja, ik ga het gewonnen maar eens zeggen: “Zelda is een fijne zus”

Ik heb ook uitbundig meegespeeld en neem alle grapjes en dingetjes klakkeloos over! Dat doe ik zo langzamerhand bij woorden ook, en begint er zich langzaam een verbinding te ontstaan tussen mijn brein en mijn mond. Want in mijn hoofd snap ik alles al lang, dus zie de toegevoegde waarde van het uitspreken nog niet zo goed, maar dat is een kwestie van tijd. In een milliseconde zeg ik Boe, Wafwaf, Mauw, HieHieHie en beeeh, als papa het dier bij de naam noemt, Nu nog de naam van het dier en dat komt ook nog wel.

Enfin, ze zijn nu weer weg, maar komen volgend weekend al weer terug!

Jaaaah, dat weet ik ook en ik kan al weer niet wachten totdat ze er zijn! Dan kunnen we weer hutten bouwen en verstoppertje en tikkertje spelen en knuffelen!

It wie wer in moaie tiid.

Deze diashow vereist JavaScript.

Gezeldag

IMG_7218

Het is altijd superleuk met Zelda.
Ze heeft geduld, is lief, is slim, maakt grapjes, zingt, zorgt voor ons, kortom we zijn blij dat ze er is! Vandaag heeft ze een fotosessie met mij gedaan en zijn er allemaal mooie foto’s. Ook als ik even geen zin heb, duurt het maar even of er verschijnt een glimlach en dan een lach op mijn gezicht. Dat kun je hieronder zien.

IMG_7230

En ik ook! Ik mocht ook op de foto en heb erg mijn best gedaan om er erg goed op te staan! Met krullen en veel vrolijkheid is dat niet altijd even gemakkelijk…. Lieve zus Zelda! Ik geef je duizend knuffels en meer!

IMG_7252

It wie we un moaie dei.

Deze diashow vereist JavaScript.

Blijkoppen

IMG_9690

Na lange tijd is het weer zo ver: Siebe en Zelda komen!

Maar voor het zo ver is, zijn we eerst naar het Rijksmuseum geweest om te kijken naar de Late Rembrandt. Wij waren gelukkig op tijd en al die andere honderden mensen ook. Het probleem wordt dan een beetje dat, hoe groot en mooi het Rijksmuseum ook is, dat je als kleuter vooral tegen de benen van grote mensen aan zit te kijken, blijkt dat het museum in dat opzicht dan weer net iets te klein. Dat is even leuk, maar daarna is het vervelend en worden wij dat ook.

Ik ben schuldig! Uitgerekend vandaag op de Late-Rembrandt-Dag had ik het al heel snel op mijn heupen. Ongeveer vlak voordat we binnen waren.

Ik heb me even ingehouden omdat ik weet hoe graag papa en mama het willen zien, maar in zaal 3 was ik er redelijk klaar mee…. Uiteindelijk zijn we in zaal 5 nog even snel een paar schilderijen gaan kijken en toe gingen we weg!

Nou ja weg, eerst nog even naar De Nachtwacht en daarna mochten we ravotten op het Museumplein! Dat staat vol met Nijntjes! Jiehaaa.

Ik ben dan weer minder enthousiast, want ik ben een tegendenker. Ik doe soms de dingen omgekeerd van wat er van me verwacht wordt. Dus ondanks dat ik de Nijntjes heel erg leuk vind, ga ik in eerste instantie niet enthousiast doen. Aan de buitenkant dan hè, want aan de binnenkant vind ik het best leuk!

IMG_9692

Daarna moest papa werken, dus hebben wij hem afgezet op zijn werk. Zijn werk woont in Amsterdam, dus dat komt goed uit.

We hebben heel hard gezwaaid! En papa heeft heel hard terug gezwaaid. Dat was leuk en de zon scheen en dan ziet alles er mooier uit. Wij ook en wij gaan naar huis want ik ga slapen, want straks moeten we weer op pad om Siebe en Zelda te halen!

Jaha, dat is het station van papa zijn trein. Ik kan haast niet wachten, maar we kunnen niet eerder gaan dan wanneer de trein aankomt. Anders sta je daar maar hè. En op een station is nu eenmaal niet heel erg veel te beleven, dus moet ik geduld hebben….

Uiteindelijk is Jay wakker. Uiteindelijk is het bijna tijd. Uiteindelijk krijgen we de verlossende WhatsApp, maar dan nog is het te vroeg. Eerst gaan we dan nog even een wiel voor papa zijn fiets halen en de buggies uit de auto halen en dan… DAN is het zo ver.

IMG_9710

Ik weet precies wat er gaat gebeuren, alleen kan ik het nog niet onder woorden brengen. Wel onder emoties, want ik spring en ik dans en ik lach en ik ben blij! Siebe en Zelda, dat is denk ik ongeveer het mooiste wat er op de wereld bestaat!

IMG_9711 (1)

Nadat we al een tijdje op het perron van het station hebben gestaan, komt daar eindelijk de trein aan! Ze zijn er! De tijd tussen het stoppen van de trein en de eerste omhelzing valt buiten het aardse tijdsbesef. Dat gebeurt in een roes en direct zit ik vol extra-lief-energie!
Ik
Ben
Blij

Ik ook, want vanaf nu kan het grote spelen beginnen! Op de zolder gaan we verstoppertje, tikkertje, gekdoenertje, gooi-en-smijteren spelen en bovendien hard lachen. En beneden oefen ik met Zelda het ABC op de iPad. Zelda heeft echt heel veel geduld en ze kan het super goed uitleggen. Ik ben leergierig en met Zelda is het nog leuk ook!

IMG_9715 (2)

Ik kan niet wachten om naar de speeltuin te gaan en doe ondertussen alsof ik alles snap, kan en mee wil maken dus ik hobbel er met groot enthousiasme achteraan. Dat kan, want het zijn mijn broer en zus, en Siebe zegt dat we altijd vrienden zullen blijven en dat is een mooi vooruitzicht.
Het mooiste wat er is, denk ik.
Dat en de zandbak waarin ik mezelf kan begraven en kastelen kan bouwen en in kan kleerkieren, broekzakken en sandalen mee kan smokkelen in huis.

It wie wer in moaie dei.

Deze diashow vereist JavaScript.

 

Speeltuinacrobaten

IMG_9675 IMG_9682

Ik doe nooit echt gek, zeker niet als het op gekke dingen aankomt, maar vandaag had ik ineens een ‘wave’ en besloot de glijbaan op te klimmen. Tree voor tree en stap voor stap kwam ik bovenaan. Ik was zo verrast van mezelf dat ik bijna terug naar beneden viel (grapje mama ;-)0 ) en toen ben ik naar beneden gegleden.

Toen ik het de tweede keer deed, was ik vergeten dat ik de eerste keer de leuningen vast had, maar nu ware dat de treden en dat had een directe impact op die befaamde motoriek van me. Daardoor ging het minder soepel dan de eerste keer an had ik wat haperingen om bovenaan de ladder te geraken. Niet dat het me afremde om met een goeie vaart naar beneden te gaan hoor,  maar toch.

Ik heb daar in de speeltuin een soort klimrek, dat eigenijk bedoelt is om ballen door te schieten, maar ook heel goed als roetsjbaan kan dienen. Mama helpt me daar dan altijd op en ik roetsj er dan af. Nu was ik met papa en die benadert dit soort dingen altijd anders. Die kijkt wat ik doe en hoe het kan, om vervolgens het traject bijna uit te tekenen met mijn eigen ledematen en ondanks de kleine aarzeling en de bedompte piepjes-van-protest hier en daar lukte het! #trots

Daarna heb ik nog een baanbrekende toer uitgehaald, namelijk vliegtuigje spelen op de voeten van papa. Dan zweef ik wel twee meter door de lucht, want papa heeft ENORME benen! En daarna floeps ik tussen z’n benen naar beneden en blijf ik onder m’n oksels hangen op zijn voeten. Dan glijden we langzaam naar voren om soepel te landen. We vlogen naar Beppe, maar de deur was er niet, dus hebben we haar even gebeld.

En als je dat niet logisch vindt, dan snap je het niet. Dus!

It wie wer in moaie dei.

[sideshow]

Helden zonder sokken

P1200526

Ik kan wel stellen dat de belangrijkste gebeurtenis van de afgelopen week het uitzoeken, overwegen, bestellen en wachten op onze nieuwe schoenen is geweest. Dan kun je je ook wel voorstellen hoe groot de positieve ontlading was toen we de nieuwe schoenen uiteindelijk via de post thuisgestuurd kregen en wij ze uit mochten pakken. Mama had er de tranen van in de ogen, hoewel zij later verklaarde dat dat kwam door een vuiltje.

Die schoenen zijn ook niet niks. Het zijn felgekleurde, tenenbeschermende sandalen die tegen elke hardhandigheid van een opgroeiende kleuter of peuter bestand zijn (en daardoor ook de kwetsbare tenen, teennagels en mamazieltjes beschermen).

Woensdag was dan ook een mooie gelegenheid om de nieuwe schoenen te testen in de kinderboerderij, wat overigens een vreemde naam is omdat er eigenlijk in verhouding tot de uitgebreide hoeveelheid aan echte en onechte dieren weinig kinderen aanwezig zijn om te bekijken. Om bij die echte dieren te beginnen, die zijn mooi op afstand of achter een hek. Dat was voor ons dan ook de uitgelezen kans om er samen eens goed over te filosoferen.

P1200550

Daarnaast is er een nepkoe met rubberen uiers waar echte melk uitkomt! Laat dat nou net het drankje zijn waar ik superdol op ben!

Voor mij is kinderboerderij één groot activiteitencentrum waar ik mijn fijne, grove en mentale motoriek goed kan laten gaan! Met klimrekken, hobbels, obstakels en stoelen is het een continu gevecht met de zwaartekracht en mijn balans en worden mijn spieren sterker en sterker, terwijl het controlecentrum onder mijn krullen overuren draait om het allemaal bij te benen. En dat is goed!

P1200548

We hadden er bovendien mooi weer bij, waardoor dit soort uitjes automatisch een extra glans krijgen. Wat betreft de echte dieren, daar deel ik de mening van Dzjez “Die moet je op gepaste afstand bewonderen”. Waarom vraag je? Nou, daarom, duidelijker kan ik daar niet in zijn.

Het waaide trouwens hard en dan is het extra inspannend voor mama op de bakfiets en dat is precies goed. Want nu ze even niet kan lopen vanwege haar zweepslag in de kuit (wie dat nou weer gedaan heeft!), zoekt ze andere vormen van vertier en inspanning. De kinderboerderij is daarvoor een mooie uitdaging!

P1200554 P1200555 P1200556

Papa had ook een mooie uitdaging: het achterterras aanpassen. Wat dat precies inhoudt is mij niet geheel duidelijk, maar wat je er mee kunt des te meer. In het lichte en donkere zand spelen. Ik had de hele middag lekker geslapen (en als ik dan wakker wordt, zit ik vervolgens met gemak nog een uur in mijn eentje te kletsen en te spelen) en kon dus direct in mijn pyjama door naar buiten. Dat vonden mijn blote voetjes ook fijn, want ze hielden de modder goed vast. Ik vind dat leuk!

P1200559

Ik ook, maar ik mocht van papa er niet overheen lopen. Ik vond dat niet leuk, want hij mocht in het zand spelen en ik niet en daar wordt ik dan weer onvrolijk van. Hij wel en ik niet! Nu zijn het ook wel hele grote en zware stenen en moeten ze natuurlijk wel recht liggen! Maar toch. Later gaan we dan ook nog een hok bouwen en mag ik helpen, mét Bob de Bouwer helm.

Een andere belangrijk thema van deze week is moederdag. Op de crèche leren ze ons duidelijk geduldig zijn, want we kregen dinsdag al het zelfgemaakte cadeau mee, maar dan moet je dus nog tot zondag wachten! Wat een drama. Dan kom je er achter dat wachten soms zo lang duurt, dat je vergeet waarom je ook al weer aan het wachten was. Maar vandaag is het zo ver! We mogen eindelijk ons zelfgemaakt cadeau geven! Een theekan met een echt zakje thee. En Jay had ook thee, maar had het zelf al vast uitgepakt! Handig!

IMG_9661 IMG_9668 IMG_9662

De boodschap van dit alles is overigens vrij simpel. Mama knuffelt namelijk het lekkers, kookt het best, is het liefst, zingt het leukst, lacht het schaterigst en is het leukst en nog veel meer Kortom:

MAMA IS HET LEUKST VAN ALLEMAAL!

P1200534 P1200532

Wij zijn ook nog even naar de buurvrouw geweest om mandarijnen te eten en wat te kletsen. Dan neem ik Jay mee. Beide in onze pyjamaatjes en de buurvrouw vindt dat leuk. Dat brengt leven in de brouwerij, zegt ze  en ik kan het daar niet minder dan heel erg mee eens zijn. Bovendien is het erg gezellig en komen we er nog eens uit.

IMG_9669

It wie wer in moaie dei.

Deze diashow vereist JavaScript.

Praatjes- en mooiweermakers

IMG_9646

Het begint te komen!

Ik herhaal de woorden die gezegd worden (op mijn manier natuurlijk en dat is goed, want daar begint het). Dat doe ik zonder vooraf te waarschuwen dus de omstanders kijken dan met opgetrokken wenkbrauwen en verbaasde blikken naar me. Woorden zoals ‘Naan’ (=banaan en daar heb ik er vandaag 2 van gegeten) en ‘Nijn’ (=Pieter Konijn) of ‘Bak’ (wat dan weer bakfiets is) en ga zo maar door. De dam van de spraakwaterval is doorgebroken, dit is het begin van een oneindige woordenbrij. En als ik naar mijn vader kijk is dat zo’n onuitputtelijke stroom dat er zo nu en dan iemand moet zijn die zegt: “Nu even niet”.

Verder heb ik gisteren met een bijzonder hoeveelheid smaak een appelflap gegeten en ik kan zeggen dat het er in gaat als koek!

P1200519

Appelflap! Daar heb ik al dagen naar uitgekeken, want mama had hem zaterdag gekocht op de markt en we moesten uiteindelijk wachten tot zondag! Ik bedoel maar, dat is dan wel een echte morgendag als zaterdag je uitgangspunt is!

We hadden hem verdient ook.

Maar genoeg over het weekend! Daar heb ik al veel over geschreven, vandaag was het bevrijdingsdag en zoals het woord al impliceert, betekent dat dat we vrij hebben. Geen crèche, geen werk (behalve mama) en dus gaan we al vroeg op avontuur. Als eerste komen we er achter dat er in Bussum helemaal niks te beleven is! Dat is balen, want we moesten er tegen de wind in naar toe.

IMG_9626 IMG_9627

Tegen de wind ergens naar toe, betekent dat we er voor de wind vandaan gaan en dat is dan weer leuk (dat is overigens een mooie metafoor, want geldt voor veel dingen… Eerst moet je wat moeite doen en daarna gaat het gemakkelijk. De kunst is om te wennen aan dat wat je na de moeite kunt doen). Naar de Vesting, want daar zijn kinderspelletjes!

Om eerlijk te zijn viel dat eigenlijk best wel tegen, maar was er wel wat muziek en de heuvels van de vesting. Dat is nu nog maar een klein begin van de grote avonturen die we daar nog gaan beleven als we zelf zeker weten dat we niet meer in onze broeken plassen… Maar dat zijn verhalen voor later!

Het doel was om voor de ongelooflijke code geel regen en onweersbuien weer thuis te zijn, maar vooral om Jay in bed te krijgen om vervolgens weer op tijd terug te kunnen gaan naar de Vesting. Want dat feessie ging nog wel even door. Niet alleen Jay ging een dutje doen, ook papa lag vol overgave op de bank met zijn ogen dicht, Dat kan hij goed. En wakker worden ook. Hup en hij staat weer overeind. Net op tijd om Jay weer uit bed te halen.

Ik sliep natuurlijk nog en dan heb ik even moeite met wakker worden, maar als ik dat eenmaal wakker ben, bruis ik van de energie en heb er zin in! En wat een wind was er zeg! Mijn haard begon al te dansen voordat ik de muziek ging horen en is vervolgens niet meer gestopt!

En wat een wind! Ze moesten me bijna met tentharingen vastzetten aan de grond om er voor te zorgen dat ik niet wegwaai. Die zanger was er helemaal van onder de indruk! Het kan zijn dat dat te maken had met het feit dat er bijna een hele grote speaker op zijn kop terecht kwam… Dat zijn natuurlijk moment, waarop je even nadenkt. Die wind kan er wat van, Het lijkt misschien allemaal lucht, maar als het er op aankomt, heeft het heel wat voeten in aarde.

IMG_9642

Na de muziek hebben we een echte wandeling gemaakt over de wallen van de vesting. Ik hobbelend in de buggy en de wind in de haren! Toen we terug in de bewoonde wereld waren, hoorden we dat er een optocht kwam van hele oude tweedewereldoorlog auto’s en die zijn dus allemaal groen!

Ik had echt de slaak te pakken want was niet te stoppen als het aankwam op enthousiasme. Ik ben als het ware een enthousiasteling uit volle borst en tot onze grote verrassing waren daar ineens Wouter en Julia! En ik kan al “Juujia” zeggen!

IMG_9650

JA, dat is een fijne verrassing, want laten we eerlijk zijn, dat zijn wel onze grote vrienden! Eerst die van mij alleen, omdat Jay er toen nog niet was, en later ook die van Jay omdat hij er wel was. Logisch, want van Jay wil je gewoon graag vriend zijn. Ik wel in ieder geval, want hij is niet alleen mijn broer.

IMG_9638

Naast broer en vriend is hij trouwens ook een gangmaker, clown en gekkerd. Die hoeft maat een muzieknoot te horen en hij is vertrokken (en meestal heeft hij er niet eens een muzieknoot voor nodig). Bijvoorbeeld als we dan nog even met Wouter en Julia naar de muziek luisteren voordat we naar huis gaan. En ja hoor, daar gaat’ie weer.

Ik kan er niets aan doen. Het gebeurt gewoon. Ik hoor de muziek en ik krijg kriebels van binnen en sta te dansen. Ach ja, je moet ergens beginnen om beroemd te worden. Bovendien is het goed voor het afstemmen van mijn gevoel voor ritme met mijn grove motoriek .

P1200525

It wie wer in moaie dei.

Deze diashow vereist JavaScript.