Licht in ons hoofd

IMG_2109

Het is een misleidende titel, ik geef het toe. Het had ook kunnen zijn: Oh dennenboom, of de herdertjes zaten bij na-ha-hachte, maar dat is het niet.

Speciaal met mama op de bakfiets naar de Vesting alwaar er om 14 uur al een gekrioel van mensen was, die allemaal naarstig op zoek waren naar de mooiste kerstboom die past in de auto, bakfiets en woonkamer. Wij hadden de mooiste. Standaard met een rood lintje in de top waar straks de piek moet komen.

Lichtjes ook in het hoofd van mama, want die heeft een haat-liefde verhouding met die meters kerstverlichting die van nature de behoefte heeft om erg dicht in elkaar te kroelen, en eerst uit elkaar moet worden gekaald, waardoor het optuigen van de kerstboom in verhouding kinderspel is.

De zolder slaakte ook een zucht van verlichting toen we de drie dozen en drie vuilniszakken kerstversiering uit de berging haalden. Dzjez had inmiddels op een charmante manier vastgesteld dat ik wakker was, nadat hij de gordijnen had open gedaan en op luide toon had gevraagd of ik nog sliep. Met één oog open kom ik bevestigen dat dat niet het geval was…

En kerstbomen zijn natuurlijk verlichtende momenten in het leven van een bijna 3-jarige. Het is pas de derde keer dat ik kerst meemaak, dus in eerste instantie keek ik raar op toen er ineens een boom in ons huis stond en niet meer in het bos van Feikje en Kabouter Kras.

“Waarom?” Is dan een vraag die in je opkomt, zeker als je niet op de hoogte bent van de geschiedenis van de kerstboom die volgens bepaalde theorie een Oudgermaanse oorsprong zou hebben om de midwinterviering op te luisteren. De boom was toen een eik en werd uiteindelijk in brand gestoken (lekker warm en lekkere knetter).

Pas in de middeleeuwen werd het een naaldboom, omdat die lekker groen was in de winter en ging men kaarsen (en klatergoud, snoepjes en appels) gebruiken, simpelweg omdat kaarsen toen pas uitgevonden werden. Ook toen vlogen die bomen in de fik, maar dat was dan vaak weer niet expres.

De ballen gingen er pas in toen de kerk in de 19de eeuw ineens de symboliek goed vonden passen bij kerst, vanwege ‘De verlichting’, het feit dat groen mooi contrasteert met de ballen en vooral gezellig staat in de woonkamer. Zo nu ben je weer bij.

Dank u wel Drs Jay, voor dit intermezzo.
Enfin, nadat we een aantal ballen per ongeluk kapot gegooid en betrapt hebben (scherven brengen geluk zegt mama) en papa de mooi uitgerolde lampjes even handig op ging rollen, ging ieder zijn eigen weg en zorgde mama er voor dat de kamer en de vensterbank meedingen naar de prijs voor het mooist-versierde-huis-in-de-straat.

Dank je wel mama!

Oh, en ik moest nog even dansen:

<>

Er lag nog een mooi avontuur in het verschiet, we gaan zaterdag namelijk naar Beppe, Nynthe, Senn en Tessa en….. we blijven er logeren!

Dat hebben we nog nooit gedaan. Samen in de auto, mama had voor ons allemaal een bak fruit gemaakt en de tas goed gepakt. Papa had de iPad met kinderliedjes mee, dus we hebben gelezen en gezongen. De rit vliegt dan voorbij en voordat we het wisten stonden we bij Pake voor de deur.

Daar hebben we gespeeld en limonade en chocolaatjes gegeten en was papa bezig de computer van Pake in te stellen voor de grote en ongeoefende vingers van Pake. Vroeger toen hij klein was had je een leipad, daar zat geen batterij in en moest je met een griffel zelf tekeningen op maken. Nee, dat was geen Piet Piraat denk ik, gewone mannetjes. Nee, Pake en een toetsenbord is alsof je een middeleeuwer vraagt om de kerstverlichting van zolder te halen…

Dus nadat we eerst bij Pake waren geweest, werden we opgewacht door ongeduldige berichtjes van Senn “Wanneer koomen juulie”. Dus in de auto, uit de auto en de gezelligheid aan. Zonder mama. En dat was wel een beetje raar.

Aan de andere kant is dat ook wel weer leuk, want dan kun je elkaar lekker missen en als je elkaar dan weer ziet ben je EXTRA blij. Maar eerst spelen en de slaapkamers in no-time omtoveren in een chaos. Dat is een kunst!

IMG_2138 IMG_2133 IMG_2132 IMG_2131 IMG_2130 IMG_2125

Ik doe mee alsof ik er al jaren bij hoor, babbel, loop, dans, en speel in het rond. En links en rechts geef ik een knuffel en een kus (waarbij ik direct ook mijn neus even af kan vegen) en vermaak me opperbest!

Ik mag samen met Dzjez in de kamer slapen wat normaal Nynthe haar kamer is, met een hele mooie prinsessen sluier voor het gemak en voorkoming van nachtelijke angsten, hangt die aan de kant.

We hebben heerlijk geslapen tot half 7, het tijdstip waarop alles onder de tien spontaan wakker werd. Na wat omzwervingen en luid gezang werden we opgehaald door Tessa, dat was het plan, dus kwam mooi uit.

IMG_2120

OK, we hebben lekker gespeeld en ik moet nu ook weer gaan spelen, dus we sluiten hierbij af.

Zometeen op weg naar mama.

It wie wer in moaie tiid.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

 

Advertenties

KNUFFELAARS

 

IMG_0478

Ik heb een tijdje gedacht over de titel van dit stukje en het had van alles kunnen zijn, maar is dus knuffelaars geworden. De reden is dat knuffelen een rode draad is in mijn en ons leven.

Siebe houdt er enorm van en knuffelt vaker met papa dan dat hij naar de wc gaat (hij moet natuurlijk veel knuffels inhalen), Zelda houdt van knuffelen met mama en papa en met iedereen met een hoog knuffelgehalte (met name ik en Dzjez) en dan is er nog het onderlinge knuffelen en de knuffels op de crèche.

Nou kun je vanallusennogwat zeggen over knuffels, maar ze zijn erg gezond. Volgens het boek van Dick Swaab (ik moet het nog lezen hoor, en leren lezen, en echt goed praten feitelijk ook, alhoewel dat telkens beter gaat. Met name voor de mensen die me kennen en in staat zijn mijn klanken te vertalen naar woorden. De intimi zogezegd) ‘Je bent je brein’, want als je knuffelt komt er oxytocine vrij via de hypothalamus en schijnt een belangrijke rol te spelen bij het verbinden van sociale contacten met gevoelens van plezier.

En laat plezier nou precies datgene zin wat ik het allerbelangrijkste vind in de hele wereld! Gelukkig vinden Wouter, Julia, Dzjez en Cato knuffelen ook belangrijk.

Knuffelen kun je ook met geblazen bellen uit debellenblaasdoos. Die kun je achternazitten en hopen dat je ze pakt!

Bovendien zijn de achterburen 60 jaar getrouwd en zij zagen al die ballonnen… Het was maar goed dat we vast gegespt zaten in de stoeltjes van de bakfiets, want ik denk anders niet dat we ons in hadden kunnen houden. En met onze reputatie als balonnenknappers, zouden er weinig ballonnen over zijn om het feest te vieren. Papa heeft er een stukje over geschreven. Dat lees je hier.

IMG_0494 (2)

Vandaag was ook weer een knuffeldag, want we gingen naar Hilversum. Naar de markt en naar de Toko (met papa en Zelda). De Toko wordt ook wel de Baliwinkel genoemd, zegt papa, dus heb ik als eerste toen we binnenkwamen tot 10 geteld in het Indonesisch en gegarandeerd dat je dan kroepoek krijgt. Dan maakt het ineens niet meer uit hoe lang papa aan het praten is met de baliwinkel-meneer-met-tatoeages-die-van-koken-houdt.

Daarna moesten we eerst de karrenvracht groenten fruit in de auto leggen, want daar kon je niet fatsoenlijk mee rondlopen. Toen splitsen de groepen zicht opnieuw op. Een groep sportsokken-voor-mama en een groep kado-voor-Nynte-en-Senn. Ik zat in groep 2.

Die speelgoedwinkel was een waar Walhalla! Knuffels, te veel om op te noemen, dus sleepte ik de grootste door de hele winkel heen, terwijl papa een verrassing kocht voor Zelda.

IMG_0507

Zie je wel, knuffelmania.

Maar dat is nog niet alles. Zoals de zaken er vandaag uitziet dat ik NIET naar bed ga… De kunst is dat ik gewoon doe alsof er niets aan de hand is en dan vergeten ze het gewoon.

Goed gezien, want we gaan nog naar ons eigen zoetwaterstrand-om-de-hoek. Dat is een heel georganiseer, want er moet gegeten worden, gekookt, ingepakt en vertrokken, maar Uiteindelijk zaten we op fietsen en bakfietsen, bepakt en bezakt richting het Gooimeer.

Met dit weer is het Gooimeer veel meer dan mooi weer, temeer, er weer water bij betrokken is. In eerste instantie ben ik niet van plan in het water te gaan, maar gaandeweg vergeet ik mijn voornemen en wordt eerst ontvoerd door mama die naar Siebe, Zelda, Jay en papa loopt bij ‘de balk’ en later vergeet ik nog veel meer…

Ik wordt gedwee door Zelda meegenomen om vervolgens in mijn eentje te besluiten dat water gewoon lekker is. Ik dobber samen met papa in het diepe en spreek mijn oerinstincten aan als het aankomt op zwembewegingen. Zo zie je maar weer. Als je geen paniekerige Dzjez om je een hebt, ben je tot grootse dingen in staat!

Ik moet zeggen dat dat gedoe met Jay-zonder-angst me een beetje parten speelt. Hoe kan zo’n groot klein mannetje, zo stoïcijns in het water drijven, terwijl ik denk dat de wereld vergaat.

Dat betekent op 1 of andere manier dat ik mijn angsten moet overwinnen, dus dat is iets waar ik eens diep over na ga denken.

Eerst moeten we nog volleyballen en Jay moest nog een beetje in het zand spelen met emmertjes en schepjes.

Gelukkig is de dag daarna nog niet voorbij en kunnen we eerst nog even de speeltuin met Zelda! Zelf naar boven klimmen en dan via de glijbaan naar beneden. Joepiedepoepie!

Als we terug zijn, besluit ik dat het de hoogste tijd is om nog eens lekker in het water te gaan. M’n zwembandjes had ik nog om, Zelda is altijd in voor dit soort avonturen, dus we zijn op weg.

IMG_0511

Voordat ik het weet lig ik lekker in het water spatteren en vole me een authentieke waterrat. Lekker in het water, lekker met mijn emmertje, lekker in de zon.

IMG_0514

Dat was het moment voor mij waarop ik de knoop doorhakte (en de knoop in mijn buik vaarwel wens) en voordat ik er erg in had, had ik mijn zwembroek en bandjes aan en sta tot onderaan mijn knieën in het water! Het zegt wel iets. Als zelfs ik in staat ben om dit debacle te overwinnen, dan kan iedereen zijn innerlijke angsten toch eens stevig bij zijn kladden en lurven pakken? Precies.

Ik was nog lang niet klaar met spelen, dus toen ik betrekkelijk schoon uit het water kwam, dacht ik dat er betere manier zijn om droog te worden dan de zon. Bijvoorbeeld zand…. Dat deed ik dan ook vol overtuiging!

Lekker rollen in het zand als een varken in de modder. Ik begrijp nu wat voor een bevrijdend gevoel dat geeft. Respect voor de speklapjes!

Maar daar was de dag nog niet mee afgelopen….
We hebben vormpjes gekocht om zelf ijsjes mee te maken en als Zelda in de buurt is, gebeurt dat onmiddellijk. Dus, in de vriezer lagen een paar heerlijke plastic potjes limonade heel erg hun best te doen waterijs te worden. De belofte is, dat we er na het eten één krijgen….

Dat is een goede reden om eens goed mijn best te doen. Eigengemaakte appelmoes, worteltjes (nog steeds niet mijn favoriet) en kibbeling.

Mijn HipstaPrint -1805848900-1 Mijn HipstaPrint -1805848900

 

It wie wer in moaie dei,
mei in persoanlik e oerwinning.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

 

 

 

T=0

P1070186

Vandaag was het zo ver. De laatste dag van mij en van mama.

Ik op de crèche en mama op haar werk. Mama komt natuurlijk wel weer terug, maar ik niet. Ik ga niet meer naar Ieniemienie en dat is wel raar. Je zou kunnen zeggen dat het een heugelijke dag is. Een dag die in je geheugen blijft dus.

Het was ook een bijzondere dag. Ze hadden een papieren hoed voor me gemaakt en Zlata wilde die opzetten. Maar als ik ergens niet vrolijk van wordt dan zijn dat papieren hoedjes op mijn hoofd. Alle inspanningen ten spijt hoor! Ik ben niet zo’n hoedenman. Ook geen petten of mutsen of capuchons. Gewoon lekker bloot dat hoofd, zeg ik.

P1070193

We hebben wel fijn feest gevierd met z’n allen en ik heb een Valentijnskaart gemaakt voor mama en papa en…. ik heb een kadootje gekregen omdat ik wegga. Een boekje over honden en ook een kaart met een lieve tekst! Dat is superfijn.

Toen mama me kwam halen was het veel vroeger dan normaal! Ze hadden haar weggestuurd! Echt waar.

P1070200

Dat kwam omdat het sneeuwde en code oranje was. Dat betekent heel glad op de weg en dat is heel gevaarlijk! We hebben zelfs geslipt. Mama had ook een heel mooi verpakt kado met kadootjes bij zich van Gaus. Allemaal voor m’n broer! Leuk hè!

Toen we thuiskwamen was het landschap helemaal wit en niemand thuis! Siebe en Zelda waren naar Pake en Beppe vandaag. Beppe is terug uit het ziekenhuis en weer helemaal gezond. Wel nog een beetje moe, maar dat slaap je uiteindelijk weer bij! Ik ben blij dat ze weer beterder is!

Wel gek dat het ineens zo stil is, maar ook wel rielekst. Dan ben ik gezellig met mama. Ook fijn!

Trouwnens, maandag ga ik naar de nieuwe crèche. Ben benieuwd. Mama gaat gelukkig mee voor m’n wendagje. Weet niet hoe dat gaat, wennen of hoe de kindertjes zijn. Al met al kijk ik er naar uit! ‘Wok on de waaild saait’, zeg ik.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Baby Pangan (style) en Nemo

We zijn vandaag naar Nemo geweest en wat ik me daar het meest van herinner zijn benen.

Ik heb namelijk verscheidene kruiprecords verbroken. Het afstandsrecord, het snelheidsrecord en het duurrecord. Kortom: Ik heb veel gekropen en als je mijn lengte hebt, zie vooral heel veel benen. De aanleiding was de verjaardag van Olma. Volgens Zelda werd die alweer 36 jaar oud en volgend jaar weer.

Daarom moesten we deze ochtend vroeg op. Ik ben daar natuurlijk wat in doorgeschoten, want ik was al wakker op kwart voor 6 en daarna om kwart over 7. Ja wat wil je, Nemo in Amsterdam, dat zijn 2 dingen die je niet dagelijks meemaakt of in mijn geval eigenlijk nooit. Maar goed, ik was zo vroeg wakker, dat ik er om 9 uur weer in ging en mama me uiteindelijk om kwart over 10 moest wakker maken. Ik bedoel maar, slapen als het niet hoeft! Ik heb dat uitgevonden.

Maar goed, de trein was grappig. Een hele grote gele slang, die door het landschap kruipt en ik zit er in. Chill, je kunt fijn door de ramen kijken.Iedereen is bij elkaar als we uitstappen op Amsterdam Centraal. Olpa is de trein nog niet uit of hij verteld Siebe en Zelda al verhalen over Noord-Zuid-lijn (en niet andersom), de marine, het scheepsvaartmusem en ga zo maar door!

Uiteindelijk komen we bij Nemo, wat ook een groot schip lijkt. Ik vermoedt dat ze de naam afgeleid hebben van Kapitein Nemo van de Nautilus uit 20.000 mijlen onder zee van Jules Verne. Olpa en Papa hebben dat beide gelezen, want dat boek is al uit 1870!

Nemo is supergaaf, want je hebt er meeeeters vloer waar je kunt kruipen. Ik werd het in de kinderwagen zitten namelijk na een paar uur helemaal zat en vastgehouden worden was ik ook klaar mee (hoe heerlijk en gezellig dat ook is hè! Want dat vind ik echt, maar een baby moet de ruimte hebben hè!). Mama liet me lekker gaan, dus had ik vrij baan. Om snel, langzaal, met draai etceteras te oefenen!

Ik was daar erg druk mee en heb dan ook maar een half uur geslapen op de hele dag! De rest was ik ongelooflijke wakkere en vrolijke Dzjez.

Papa en Siebe en Zelda zijn vanallus gaan bekijken en er was ook er veel te zien en te doen. Uiteindelijk zijn Olpa en Zelda de echt serieuze dingen gaan doen, terwijl Siebe en Papa gingen testen hoe slim ze waren. Ik heb ze daar niet meer over gehoord…

Oh ja, serieuze dingen, Olpa en Zelda zijn namelijk het laboratorium ingedoken om lijm te maken. Het is gelukt! Ze staan daar nog vastgelijmd aan de vloer en aan elkaar…. Geintje!
Maar de lijm is echt gelukt en is blauw. Bijzonder experiment!

Daarna zijn we naar de Chinees gegaan om te eten en het restaurant dreef op het water! Tsja, wat moet je daarover zeggen, behalve dat je er niet zeeziek werd binnen. Het lag behoorlijk stil en was heel groot! Ik heb nog nooit zo’n groot Chinees restaurant gezien! Ech nie!

‘Men’ vond mij daar wel leuk, want er kwamen allemaal mensen naar me toe en aaiden me over m’n bol en zeiden lieve dingen. Er was er zelfs één die ging helemaal naar China om kroepoek en een Chinees koekje te halen. En dat was een snelle! Binnen 2 minuten terug. Niet te doen!

Mama had nog een kadootje voor Olma gekocht ook, want ja als je jarig bent… een mooi boek en een nog veel mooiere kaart. Voor de koude winteravonden. Het boek dan hè!

Siebe en Zelda hadden kindermenu Chinese stijl en de rest had een Menu Canton. Dat zag er heel goed uit! Ik heb van alles wat meegegeten en heb niet gehuild, maar wel 2 keer 120 ml melk gedronken. Beregezellig! Mag best nog eens. Toen we om 20:36 nipt de trein haalden, was er niks meer door de ramen te zien. Het was donker. Gelukkig zaten Olpa en Papa tegenover me en konden we lekker grappen!

Toen we in Weesp afscheid genomen hadden en ik eindelijk in m’n stoel zat ben ik als een baksteen in slaap gevallen. Ik denk dat als Olpa en Olma goed geluisterd hadden, dan hadden ze dat gehoord tot in Nederhorst Den Berg! en gek hè, zodra de auto stil staat wordt ik wakker. Gelukkig heeft mama me snel, met een flesje, in bed gebezjoerd! Daar was ik aan toe!

It wie wer in huuuule moaie dei.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Van harte gefeliciteerd José!

Vandaag is mijn nichtje José jarig en dus is het tijd voor extra vrolijkheid!

Mama heeft een ongelooflijk ingewikkelde appelcake gebakken en die gaan wij opeten. Ter ere van José!

En José, ik ga aan je denken en ik denk voor jou een hele mooie dag bij elkaar. Met veel kadootjes en gezelligheid!

HARTELIJK GEFELICITEERD

Ik weet dat Olpa en Olma komen en dat is ook al een kadootje plus deze 2 foto’s van mij!

En een liedje en omdat ik zelf nog niet zo goed kan zingen heeft Tinkerbel dat voor me gedaan:

Naar Naarden

Wij zijn vandaag naar Naarden geweest, naar Philine, Lauren en Evelyn. Voor de gezelligheid en omdat Evelyn jarig was en omdat Beppe er was en Zelda was bij ons. Genoeg redenen dus, plus we hadden ze al lang niet meer gezien. We zijn vroeg vertrokken want we moesten nog even naar de beebiewinkel, voor iets voor mama. Want ze verkopen er ook mamaspullen. Papa en mama gingen even snel en Zelda bleef in de auto en in die tussentijd is er iets gebeurt…

Je kunt het ook positief bekijken!
Zo wordt je luier nog eens op een dak van de auto verwisseld. Dat is heel hip en praktisch bovendien. De reden was een iets te volle poepluier, zodanig dat het onverantwoord voor neus en billen was door te rijden. Vandaar, baby op het dak.

Bij Evelyn was het heel gezellig en de zon deed verschrikkelijk z’n best om mooi te schijnen. Dat is gelukt. Ik ben bijna de hele tijd buiten geweest! Lekker is dat en ondertussen krijg ik lekker veel aandacht van de meiden (en Bram) en tussendoor drink en slaap ik. Nou ja slapen, het was zo’n dag waarop dat wat moeilijk gaat. Ik weet niet of het komt door een wisseldag, een groeistuip, m’n snotneusje, of misschien het verwerken van alle indrukken, in ieder geval, ik had soms wat kinderwagenwandelingen nodig om echt in slaap te vallen.

Ik heb Beppe trouwens nog wel even lekker te grazen genomen door haar overal te zoenen (of omdat ik haar zachte huidje verwarde met drinken), maar lachuh was het wel! Zelda heeft nog piano gespeeld en dat kan ze al goed. Heeft ze allemaal van JoeTjoep geleerd. Zo goed. Ben benieuwd of ik later ook een instrument ga bespelen. Of ga zingen. Zou zo maar eens kunnen.

Toen we naar huis gingen was ik er wel klaar mee. Ik was best moe en had eigenlijk honger. Gelukkig ben ik in slaap gevallen en heb ik thuis lekker gedronken. Ik heb goed geslapen en ben maar één keer wakker geworden, denk ik, want soms slapen we (mama en ik) gewoon door (zo goed zijn we op elkaar ingespeeld, een echt team!) Het was een bijzondere nacht, want om twee  uur ’s nachts ging de klok een uur vooruit! Gek hè! Ik heb het zelf niet gezien, maar het was de eerste in m’n leven. Zomertijd noemen ze dat en dan blijft het langer licht. Slim bedacht, maar waarom doen ze niet gewoon een uurtje extra bij de dag? Nog handiger!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.