Tropenrooster

IMG_5094

Het is heel grappig wanneer je in de tropen woont (en dat doen we) en je hoort over tropenrooster. Je zou haast denken dat er vanuit dat perspectief verschillende soorten roosters bestaan. Bijvoorbeeld een regenrooster, waarbij je in een boot (of in ieder geval met regenlaarzen en een regenpak naar school gaat) of een ik-heb-niet-goed-geslapen-vannacht-rooster. In ons geval begin je gewoon vroeger. In mijn geval sta ik op om twintig voor zes.

Klaar om te gaan zeg ik.

Niet dat papa of mama het daar helemaal mee eens zijn, laat staan dat ze vinden dat ik er een gewoonte van moet maken, maar zo ben ik. Slapen is een overbodige luxe. Of in ieder geval tijd die je intensief moet gebruiken om bijzonder diep te slapen. Hoe dieper de slaap namelijk, hoe dieper de rust en dus hoe eerder klaar om de ogen weer wagenwijd open te doen.

Ik denk daar anders over. Ik slaap als een blok en als een liggende Budha: Op mijn rug, handen achter mijn hoofd en benen plat onder een hoek van negentig graden. Compleet ontspannen met een deuk in mijn matras. Mijn matrasmantra, een woord dat totnutoe nog nooit gebruikt is. 

Kort samengevat komt het er op neer, dat de indruk die je achter laat in je matras, bepalend is voor de rest van de dag. In mijn geval is dat Jay, compleet mezelf.

Als we naar school lopen, ga ik hardlopen en wil winnen, dus als Dzjez me inhaalt heb ik gewonnen, vlak voor hij dat doet. Dan ben je altijd een winnaar.

School is leuk.
Na een week is er al het ritueel van mijn rugzak en koeltas in mijn vakje zetten en de schoenen uit doen. Het is een feest de hele dag op blote voeten te kunnen lopen. Mijn eerste stop is het kinetische zand, maar dan moet je wel je kaartje (vis in mijn geval) op het juiste vakje hangen. Anders is een een ander kind, dat recht heeft op mijn bouwsels. Niet leuk, maar ik kan er mee leven. Kinetisch zand is grappig, want kan uit zichzelf bewegen. Kinetisch is een moeilijk woord, dus noem ik het ‘slim zand’. Het denkt mee met wat je wilt maken en ik denk dat er meer vormeloze dingen zouden moeten zijn die dat doen.

IMG_5100

IMG_5102

Stiekem ben ik ook verliefd, maar ik zeg dat niet. Ik zeg ook niet dat het Philine is en dat ik het fijn vind om bij haar te zijn en dat is het.

Mijn school is ook leuk
En ondanks het feit dat er een bak is die elke dag een andere ‘substantie’ heeft, kies ik de dag te beginnen met klei (Clay). Minder kinetisch, maar het voelt wel lekker koud aan en ik kan er dingen mee maken. Mijn dingen.

IMG_5103 IMG_5088

Elke dag is weer een beetje anders dan de dag er voor en dat maakt dat ik altijd weer benieuwd ben naar morgen. Niet dat ik het perse anders moet doen of anders is, maar wel dat ik het op een nieuwe manier ervaar. Met nieuwe ogen. Ogen die meer en anders leren zien.

En ik heb een nieuwe passie. Muziek. En zingen. En instrumenten. Het belangrijkste is expressie (moeilijk woord), zonder dat ik echt de woorden hoef te kennen. Gevoel in de vorm van een melodie en ritme, de basis van je goed voelen.

Ik had ook mijn eerste zwemles op school.

Niet dat het echt nodig is, want Siebe en Zelda hebben me al geleerd. Eerst met bandjes in het diepe, dan springen van de kant, dan springen van de rots, dan een duikbril om onder water te kijken en ineens…. Zonder bandjes, met duikbril van de rots. En als de wiedeweerga weer naar de kant. Zonder bandjes en onder water. Soms even adem halen en dan weer verder. Met mijn omgekeerde schoolslag (ik zwem net niet achteruit), en zonder aarzeling. Soms kun je onder water zonder zwembad, want dan regent het zo hard dat je in de druppels kunt zwemmen! En El Nino, zeggen ze. Gelukkig dat het hier de tropen is, want dan maakt het niet uit. Wat wel belangrijk is, zijn de boterhammen die ineens essentieel zijn als je bij het zwembad bent. Maar ik dwaal af.

Plus, ik wil ook zeggen dat ik morgen ga zwemmen. Onder water is voor mij sowieso een tweede natuur, alleen zorgen de bandjes er voor dat ik niet te diep kan. Mijn zwemles heeft dan ook maar een doel, dat is die zwembandjes kwijtraken. Het is een drijvende last, een contradictio in terminus dus.

Naar school gaan is ook een tweede natuur. Waar andere kinderen huilen omdat hun overbezorgde ouders moeite hebben om weg te gaan, wordt mijn aandacht getrokken door alle mogelijke hoekjes en plekjes om te spelen, en vergeet ik onmiddellijk dat mijn ouders er zijn (bij wijze van spreken).
Het is dus maar hoe je het bekijkt.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Advertenties

De blauwe blijdschap

IMG_4143

Papa had vandaag vrij.
Dat en de combinatie met Siebe en Zelda, de zon en een zwembad, zijn de magische ingrediënten voor een hele mooie dag. We hebben dan ook veel gespeeld, gespetterd, gesmeten, gebald, gedreven, gezwommen, gesprongen, gegeten (ongeveer 3 seconden nadat we aangekomen waren), gepoept (Jay, zomaar op de tegels!), geknuffeld, gelachen en ons verbaasd.

IMG_4163

JA, ik verbaasde me over de enorme hoeveelheid ballen die niet in de ballenbak lagen. Gedreven mannen wreven de ballen schoon met een doekje. Van de ene plastic zak in de andere; een geoliede machine. Een mooi vooruitzicht, dat ook, want straks kunnen we in een schone bak met ballen spelen.

Ja, it wie wer in moaie dei.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Ze zijn er

Version 2Version 2

Het is grappig, de tijd tussen ‘ze komen over een maand en het moment dat ze er zijn’ is altijd zo voorbij. De tijd om te wennen dat dat het nieuwe normaal is, gaat nog sneller. Daar is eigenlijk geen tijd voor te beschrijven, die is gewoon.

Ik denk dat dat ook iets is om in mijn breinroutines te graveren. “Wachten is de tijd waarin iets nog moet komen nuttig besteed. Als het er dan is, komt het bijna als een verrassing”.

Version 2

We stonden trouwens bij de verkeerde gate maar gelukkig is Zelda zo handig, dat ze in no-time WiFi heeft en dus berichtjes kan sturen en bellen. We hadden elkaar snel gevonden, op de brede stoep voor de verschillende Gates. Je moet er maar net wegwijs uit worden en er op vertrouwen dat die vliegtuigen weten waar ze moeten parkeren. Ze zijn niet allemaal Laguiman, hè.

Laguiman stond alweer klaar. Hij had de politie en de lokale parkeerbeheerders en de fluitmajoren die het verkeer regelen (dat is trouwens wat mensen hier ook graag doen: op fluitjes blazen. Als je overdag niets te doen hebt, is dat heel belangrijk) van zich af weten te houden en stond keurig voor onze neuzen geparkeerd. Wij hoefden alleen maar de koffers er in te gooien en GO.

Ik ben trouwens de enige die twee broers en een zus heeft. Dzjez heeft een broer en een broertje en een broer, Siebe heeft twee broertjes en een zusje en Zelda heeft de mix. Dat maakt mij eigenlijk best bijzonder. En de anderen ook! Wij zijn bijzonder.

Version 2
Thuis hebben we op traditionele wijze macaroni gegeten die mama gemaakt had, want we hebben de energie wel nodig. Niet alleen moeten we morgen zwemmen als bezetenen, er moet ook de occasionele trampolinejump plaatsvinden. Zeker nu Siebe er is en onze eigen turnster Zelda en de trampoline (die laatste is eigenlijk een vrij noodzakelijk onderdeel van het geheel, want anders sta je gewoon op de grond te springen en worden salto’s wel heel spectaculair). Macaroni dus en dan naar bed!

Maar niet zonder haargepruts en veel geknuffel!

Version 2

<>

Vandaag was ik later wakker dan anders en zag ik papa terugkomen met druipende haren uit het zwembad omdat hij zo nodig in ‘shape’ moet blijven. Zogezegd om zijn kinderen (wij dus) bij te kunnen houden… Nou, dat gaat toch niet lukken ;-).

Siebe en Zelda werden beduidend later wakker, maar dat heeft natuurlijk alles te maken met de jet-lag (en het feit dat de jeugd van tegenwoordig pas echt naar bed gaat wanneer ze moe zijn…. Min 5 uur tijdsverschil blijf je dan achter de feiten (of tijd in dit geval) aanlopen. Morgen gaan we ze ietsje vroeger wakker maken.

Ik kan niet wachten (maar doe dat toch, want wachten is kwalitijd als je weet hoe het moet) om met ze te gaan zwemmen en te laten zien wat ik allemaal wel niet kan in het water (en het water met mij). Gewapend met bandjes en krokodol staan we klaar om te vertrekken en het zwembadwater woest en kolkend te maken met onze capriolen! (De krokodol is wel een beetje zielig, want die loop langzaam leeg. Als krokodol zijn er dunnetjes bijligt…)

Version 2 Version 2 Version 2

Ja, je kunt zeggen wat je wilt, maar ze zijn er.

En dat terwijl ik een tijger tem.

Version 2

Nog een paar uit de oude doos (vorige week om precies te zijn), want we hebben echte flipflops gekocht. Dat is wel even wennen hoor, als je er op wilt lopen….)

It wie en wurd wer in moaie tiid.