De weg naar Samoris

IMG_8762

Het is een reisverslag in delen.

Gelukkig is er niets mis met ons geheugen, in tegenstelling tot dat van papa, die nog weleens wat kan vergeten. Zoals wanneer we een snoepje of een koekje krijgen. Dat zijn de culinaire hoogtepunten van de reis, naast de culturele en sight-seeing fascinaties.

Het vertrek uit Brastagi ging gemakkelijk. Na het wakker worden onder onze klamboe’s, een heerlijke nacht slapen en een ontbijt met oneindig veel toast, gemaakt door een alleraardigste Ibu, die van toast in de toaster stoppen een gepassioneerde bezigheid had gemaakt en geduldig wachtte om de nieuwe lading brood te toasten, met chocopasta, pindakaas, chocoladehagelslag en jam, in de gemeenschappelijke woon/eetkamer met prutsels in de kast, kleedjes op de kastjes en foto’s aan de muur, met koffie voor papa en mama uit de kan van een ouderwets koffiezetapparaat, waren wij er weer klaar voor (lange zin hè). Op het gemak vertrekken, want op vakantie heb je geen haast.

Alleen de hazen hebben haast, maar haast nooit als het warm is. Hazen zijn slim, welhaast geniaal. Die lange oren van ze helpen erbij om dingen op grote afstand aan te horen komen, dus als er gevaar dreigt, staan ze rustig op, kijken nog eens loom en hazig om zich heen en gaan er dan als een haas vandoor. Ik denk dat we daarom zo weinig hazen hebben gezien op vakantie.

Wij dus niet. Wij hebben geen haast. Mama had de meeste spullen al ingepakt, terwijl papa de laatste Rupiah’s uit zijn beurs klopt, pakt zij de laatste restjes in. De chauffeur stond al klaar om ons te brengen, maar dronk eerst nog even een kop koffie met Ahmed. Ahmed is de lokale reisplanner voor de regio. Hij kent iedereen en allemaal.

IMG_8765

De reis is eigenlijk een tour, want voordat we aankomen bij Lake Toba, gaan we allemaal dingen bekijken onderweg. Dat breekt de rit en verrijkt de geest.

De eerste stop was een authentiek (dat is blijkbaar iets anders dan antiek) Batak huis in de buurt van Karo. Het dorpje is heel gezellig met een gezellig overdenkt dorpsplein, en best veel kleine huisjes. Het dak van een Batak huis heeft de vorm van twee hoorns van een waterbuffel. Daar zijn ze hier gek op, want je ziet het echt overal in terug komen.

we hadden een ‘gids’ die ook nog eens Nederlands sprak, die ons een rondleiding in het huis heeft gegeven. Daar woonden wel 4 gezinnen en onder het huis de dieren. De jongens konden en mochten alleen maar de meisjes versieren met een fluit. Onder aan het raam, gingen ze dan zelf verzonnen melodietjes spelen en als het meisje het echt leuk vond, kwam ze naar beneden. Niks geen WhatsApp, hard werken!

De volgende stop is de hoogste waterval van Indonesië, maar voordat we daar zijn, moeten we echt een heel eind lopen en daar ben ik geen fan van. Vooral naar beneden niet, want dan weet ik dat ik terug omhoog moet ook (en alleen omhoog of alleen naar beneden is vaak geen optie).

We werden weer lustig gefotografeerd en zo langzamerhand raken we er eigenlijk ook wel aan gewend, dus doen we leuk mee. Zeer spectaculair was de regenboog onderaan de waterval. Die kon je alleen maar zien als je op een bepaalde plek stond.

IMG_8790

Nadat papa Pisang Goreng en iets anders had gekocht, was ik al weer blij en gingen we vertrekken, naar de volgende stop. Een (of het) paleis van de sultan (want daar heb je er veel van!). Het stond er al best wel lang (ergens in de 17de eeuw of zo) en heeft een lange geschiedenis. Gek eigenlijk wanneer je hier zo rondloopt, want vroeger moet hier toch veel bedrijvigheid zijn geweest, terwijl er nu een groep seniore toeristen rondloopt (wij zijn natuurlijk lokalen), omringd door vele stille graven. Gelukkig wordt de stilte doorbroken door een groep jongeren die hangt en apen in de bomen. Weer die apen!

Volgende stop is Parapat, de havenstad aan Lake Toba. Langzaam rijden we naar binnen, en terwijl Dzjez slaapt, doet mama boodschappen in de Indomart. Luiers, want met een natte matras slaap je nooit lekker, dus. Niet dat ik het nodig heb, want meestal ben ik droog. Het zijn vooral die keren dat ik net niet droog ben. Maar ik werk eraan.

Gek is dat, wakker worden in de auto. Nadat we genoten hadden van het laatste mooie uitzicht over Lake Toba, hadden we het wel gehad. De weg was nog lang en slingerig en dat is een beetje zoals in slaap gewiegd worden. Ik kan er best tegen hoor, maar mijn oogleden niet. Die leiden een eigen leven en vallen dan ineens dicht.

Nadat mama de boodschappen achterin had gelegd, veranderde het stadje in een kolkende mensenmassa. Het is markt. De zaterdagmarkt en dat betekent dat iedereen van heinde en ver naar Parapat komt om zijn spullen te verkopen en te kopen. En midden in dat tumult is het reisbureau van de auto waar we mee gereden zijn.

IMG_8797Na wat Icetea en een biertje voor papa en mama en een hyperactieve-adhd-spiritueel-zonder-doel-gemotiveerde New Yorker met een net nieuwe tatoeage uit Tibet, werd een tijdelijk nieuwe vriend. Vol plannen en vragen waar hij het antwoord al op wist, maar vond dat de mensheid erover moest praten voor zijn camera. Papa heeft natuurlijk onverwachte antwoorden op vragen die niet gesteld zijn, dus was zijn dag en rapportage voor de wereld helemaal goed. Zo zie je maar weer wat toevallige ontmoetingen opleveren.

IMG_8803IMG_8800IMG_8808

Al snel zaten we op de boot en omringd door een grote groep enthousiaste Indonesische leerlingen met hun leraar en hadden al ras geen tijd meer om om ons heen te kijken. Foto’s, Engelse vragen en liedjes zingen met de gitaar domineerden de tocht naar Samoris.Het eiland midden in Lake Toba, midden tussen de bergkammen van wat 60.000 jaar geleden de grootste berg van de wereld was. Dat was voor de gigantische uitbarsting die het meer van 100 bij 40 kilometer heeft veroorzaakt. Dat zal een aardige knal geweest zijn…

IMG_8805IMG_8813

Toen we uiteindelijk, na een tussenstop of 10 aankwamen, waren we blij met de besteming. Mas cottage, Batak geïnspireerde huisjes aan het water. Wel op de tweede verdieping, maar daarover later meer. Nadat we hadden ingecheckt en de koffers koffers in het huisje hadden gedaan, was het de hoogste tijd voor eten en de boel verkennen. Het was al een uur of 4 en we hadden honger. Later zul je merken dat ons dieet bestond uit Spaghetti voor mij en Tomatensoep met toast voor Dzjez, terwijl we ’s ochtends beiden toast met jam aten.

Ik mag de spaghetti op mijn eigen gemak met m’n handen opeten, maar dan moet ik wel mijn shirt uittrekken. Daar heb ik geen probleem mee en de spaghetti ook niet. Sliert voor sliert slurp ik het naar binnen, terwijl mijn gezicht, handen en borstkas rood kleuren. Ik lijk wel een kanibaal, of beter een spaghetibaal. De spaghetti is blij, want als je dan toch opgegeten wordt, dan is de beste manier met smaak. En dat doe ik!

Ik had al snel een vriendje (die ook al weer snel wegging, maar dat is het leven van een een expat), die Janick heette. Zijn moeder en hij waren al een mensheid op reis. Zijn moeder zocht een soort verlichting denk ik, maar als ik om me heen kijk is dat er elke dag. Overdag is er altijd de zon en ’s avonds zijn er de lampen of je zaklamp. Easypeasy zeg ik. Je moet het niet zoeken maar vinden.

Hoe dan ook, in ons Engels-Duits-Nederlands-en-iets-er-tussen-in, waren we prima in staat te communiceren met elkaar en te spelen. De taal van plezier is denk ik universeel (ook daarover later meer).

De mensen van Mas cottage, en dan met name Doeria (ik ben haar echte naam vergeten), die eerst even moest ontdooien (belangrijkste reden was dat ze min of meer in haar eentje de tent moest runnen), maar al snel onder de indruk was van onze charmes (niet van de het lawaai dat we zo nu en dan produceerden, en we konden rekenen op een vermaande opmerking, maar dat is eigenlijk ook logisch) en overging in pure liefde. Een goed begin van een goed verblijf.

Na een dag goed reizen is het goed slapen, dus dat zijn we dan ook gaan doen. De donder en de regen deerden ons niet, de zwaartekracht won het van de oogleedspieren en voordat we het wisten waren we beland in een dromenland vol sultans, watervallen en zingende Indonesische meisjes.

IMG_8812

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Brastagi

IMG_8759

Nadat we alles gedaan hebben in Bukit Lawang, gingen we naar Brastagi. Dat klinkt bijna alsof we naar Italië gaan, maar dat is niet zo…. Het is via een hobbeldebobbelweg naar een plaatsje op 1400 meter hoogte. Onderweg kwamen we ineens bij een begraafplaats van wel 5 voetbalvelden groot en op de graven stonden Chinese tekens. Bleek dat we zomaar in de middel-of-nowhere in een Chinese buurt te zijn, inclusief Chinese tempels. Later zijn we gaan stoppen bij een Warung, want het is een lange reis van wel 5 uur. Papa en mama hebben er heerlijk lokaal gegeten en papa met zijn vingers. Ik heb een hele bak rijst opgegeten! Hongerrr.

IMG_8718 (1)

Ik moest nog poepen en dat was een avontuur op zich. Als je kijkt naar het filmpje, begrijp je wat ik bedoel.

Soms moet je eieren voor je geld kiezen.

Daarna ging de reis weer verder langs slingerende wegen. Gelukkig ging het ook nog regenen, zodat het nog interessanter werd. Het hotel waar we gingen kijken was een hotel in koloniale stijl, een beetje oud maar wel mooi volgens het boek. Ik denk dat het hotel samen met de kolonialisten was vertrokken, want er was niks te beleven. Gelukkig wist onze chauffeur een beter hotel, en dat heette Talitha, een gezellig guest house, gerund door een kwieke Indonesische oude vrouw, die in 2003 met een Willem was getrouwd in Monnickendam…. Willem was er ook, 82 en lang en mager.

Omdat het regende, lekte het ook. Gelukkig hadden we aan 1 emmer genoeg.

IMG_8723

Omdat het regende, waren de brommers niet zo’n goed idee, maar, zonder enige vorm van waarschuwing, kreeg papa de sleutels van de auto van Ibu in de handen gedrukt. “Beter voor de kinderen” zei ze en weg waren we. In de regen, in het donker, op weg naar Restaurant Panorama!

IMG_8730IMG_8732IMG_8727

Dat werd gerund door een professor dokter; een Indonesiër die perfect Duits sprak en chirurg was geweest. Maar omdat zijn handen zo trilden moest hij stoppen met snijden in mensen en doet hij dat nu in de keuken. Een stuk veiliger. Het eten was niet superdepuper, behalve voor papa, die alle restjes op heeft gegeten.

IMG_8733IMG_8740IMG_8741

De volgende dag zijn we op de brommer naar de vulkaan gegaan. Het regende toen we vertrokken, maar toen we bijna bij de ‘hot springs’ waren, was het droog en warm. De hot springs waren best leuk, maar vooral een groot zwembad voor lokale toeristen. De vulkaan bleek, nadat we op de hobbeldebobbel weg terug waren gereden, net iets te stijl voor de brommers. Die trokken het niet, dus gingen we terug. Daarna zijn we nog naar een christelijke kerk geweest in de vorm van een gigantisch Betak huis. Erg bijzonder, dat wel.

IMG_8745IMG_8744

Eten bij de warung vlakbij Talitha was dan weer witte rijst voor mij en koekjes voor Jay. Die is niet zo van de warungen, die houdt meer van spaghetti (Jaja Brastagi), en een goed moment voor mama om de natte spullen even op te hangen in de zon. Want de laatste dagen met Jungle, regen en een snelle dan-stinkt-het-niet-zo-was, hebben we veel natte spullen.

IMG_8756IMG_8747IMG_8753

‘S middags zijn we, op aanwijzing van Awan, de man die alles kan (en weet), naar de andere vulkaan gegaan. Die was actief! En we hebben echt een eruptie gezien. Een grote zwarte paddestoelwolk in de lucht, maar geen lava. Die vulkaan had er een paar jaar geleden ook voor gezorgd dat de meeste dakpannen in de buurt kapot waren. Vandaar de lekkage (volgens Awan, het dak moest nog worden vernieuwd.). Bovendien was het een heerlijke rit en hebben we limoenen in het wild gevonden, naast de ontelbare graven in de akkers. Dit gedeelte van Sumatra is voornamelijk Christelijk, vandaar ook al die kerken, waarvan er meer dan koeien zijn! Ze vinden het gezellig als de overleden (over-overgroot) ouders in de buurt zijn en wie kan ze ongelijk geven!

Zo was de dag alweer snel voorbij en konden we ’s avonds weer een hapje eten. In ene Warung, maar ik heb niet zo’n zin (Jay) en Dzjez heeft al genoeg Witte rijst gegeten. Dus.

Morgen gaan we op pad naar Palau Samosir, een eiland midden in het Toba Meer, maar daarover morgen meer.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Jungle Fever

IMG_8615

Om 9 uur vertrekken, dus vroeg op.

Niet dat we dat anders niet doen, maar gek genoeg slapen we hier langer. Tot wel kwart-voor-zeven (sommige mensen zeggen zeuven, maar die zijn van adel, ik niet, want ik ben een ridder). Het wordt hier ook later donker en niet om 6 uur zoals in Jakarta, maar om 7 uur. Dan is het ook automatisch een uur later licht. Het biologische klokje van Dzjez werkt dus duidelijk op zonne-energie.

Ja, ik slaap prinsheerlijk onder mijn klamboe, dus van muggen hoef ik niets te vrezen. Voor ontbijt hoef ik ook niet te vrezen, want dat is toast met chocola. Fruit of fruitsap wil ik niet, want dat is vies.  Air putih is ook goed. Dat ontbijt gaat er snel in omdat we dan boven kunnen spelen. Boven is een hele grote ruimte, helemaal van bamboe en daar kun je chillen. Jay ligt dan te mediteren in een bamboe stoel en ik loop heen en weer.

Om 9 uur staat Eddy al klaar en wij ook. Twee rugzakken met al het noodzakelijke (water, koekjes en appels) en papa heeft zijn vieze broek aan, want het wordt een ruige tocht. Via de achteruitgang van Ecolodge (ons hotel) stappen we eigenlijk direct de echte en beschermde jungle in. We zien direct al een Thomas leaf monkey, of zoals de lokalen zeggen “Punky Monkey” want hij heeft een hanekam.

De tocht wordt al snel jungle met klimmen en dalen en voordat we het weten, staan we oog in oog met een Orang Oetang en haar kindje. Interessant om te weten is dat van alle orang oetangs er 75% vrouwtjes zijn. Dat komt omdat mannetjes niet nodig zijn. Een vrouwtje blijft 6 jaar bij haar kind, voordat die weggaat, en al die tijd wil ze niet zwanger worden. Dus… Ze worden trouwens gemiddeld 70 jaar.

De tweede orang utang was een kolossaal mannetje, waar je niet al te dicht bij in de buurt moet komen. Die kan soms een beetje boos worden en dat is niet gek als je door een horde toeristen met camera’s achterna gezeten wordt! Mina is ook zo’n orang utang, maar een vrouwtje. Die is 40 jaar, maar is vroeger als baby meegenomen naar rijke mensen. Dat deden ze vroeger. Maar sinds 1973 hebben ze die mensen gevraagd om de urang oetangs terug te brengen naar het voedercentrum om te leren terug in de jungle te leven. Dat is heel goed gegaan, want ze zijn gestopt en nu zijn er 6000. Mina is nooit helemaal hetzelfde geworden, want ze heeft 100 mensen gebeten, inclusief Eddy. In zijn been. Maar dat is een ander heroïsch verhaal.

De tocht begon rustig. Al snel zagen we een baby OA (is Orang Utang) met zijn moeder. Echt superschattig! Daarna zagen we een grote mannetjes OA, maar daar moesten we wel voorzichtig bij zijn, want dat was me een kolos! Langzaam ging hij door de jungle en hij keek papa recht in zijn gezicht. Een vlaag van herkenning zag ik in zijn ogen (die van de OA), waarna hij doorliep.

IMG_8630

Ondertussen hadden we al een klein stukje afgelegd en wij voelden ons echte jungle-helden, maar dat was maar het begin bleek al snel. Ik was hersteld van mijn dipje (Jay) en was er na twee stroopwafels, die Eddy van mensen uit Nederland had gekregen, weer helemaal bovenop. Ik praatte als brugman en sprong over de takken als een echte Jayne. Niks kon me tegenhouden, maar toen het na een uur echt stijl werd, gaven mijn benen het op en werden ze zwabber. Mijn hoofd ook en geen stroopwafel die dat kan verhelpen.

Het was dan ook wel echt stijl omhoog en stijl naar beneden over smalle paadjes met wortels en uitgesleten paden door de regen. Paadjes dus, want je kon niet echt met z’n tweeen naast elkaar lopen. En als je denkt dat valt wel mee en is voor amateurs, dan heb je het mis. Het is echt een ruige track, die menig mens tot het uiterste zou drijven.

Ik liep voorop (Dzjez) met Eddy en die was al net zo praatgraag als ik. In Nederlands/Engels (want hij spreekt ook een beetje Nederlands), keuvelen en wandelden we er lustig op los. Papa draagt Jay en die begint meer en meer op die OA te lijken… Maar hij zet door. Jay op zijn rug, lianen in zijn hand en modder tot aan zijn knieën. Zijn lichtblauwe broek wordt telkens grijs/groeniger, totdat we op een klein plateau komen. LUNCH!

IMG_8666IMG_8665

Mooi om te zien hoe de mannen de lunch klaarmaken. Nasi Goreng met groenten en kroepoek. Als toetje vers fruit. Ananas, passievruchten, bananen, roze watermeloen. Er was ook een schildpad, die de op-de-groen-gevallen banaan van Jay op ging eten. Een echte schildpad!

Na de lunch was het niet meer zo ver, zeiden de mannen. Hemelsbreed klopte dat wel, maar als je de hoogtes en dalen er bij optelde, was het toch wat verder dan we dachten. Gelukkig gingen we stoppen na een uitdagende klim en konden we een pauw-in-het-wild voeren. Eddy moest daarna even poepen wat ik al ook al had gedaan midden in de jungle) en wie kan hem dat kwalijk nemen….

Papa heeft mij gelukkig gedragen en dat is maar goed ook. Ik denk dat ik anders vol spektakel naar beneden gestort. Nu dus niet.

Na een paar pieken en dalen en een zeer spannend stuk naast een bergrivier, kwam het eind in zicht. Gelukkig viel ik (Dzjez) toch nog een keer met mijn been tegen een rots en toen was het alsof alle energie ineens uit me droop. Gelukkig was daar Eddy, de man van de jungle, die al zoveel tracks had gedaan, die me gemakkelijk nog even kon dragen. Het laatste stukje naar het kamp, maar voor we daar waren, liepen we langs een waterval! En bij die waterval waren allemaal apen! De zelfde als in Ubud. Gezellig.

IMG_8678IMG_8677

Bij het kamp was het al een drukte van belang. Niet van toeristen, maar van mensen die aan het koken waren en dingen aan het regelen. Wat niet meegenomen werd naar de Jungle, werd geplukt. Alles werd klaargemaakt in 1 wok.

IMG_8689IMG_8686

Wij gingen zwemmen bij de waterval. Best wel koud, maar als je er een keer in bent valthet wel mee, en trouwens, het is superverfrissend na zo’n super-jungle-wandeling. 6 uur onderweg geweest, kwart over drie bij het kamp. Ik ben dan ineens weer helemaal bij de pinken (Jay) en sta als eerste onder de waterval. Met je hoofd onder de waterval staan is heftig want het is veel meer water dan in de douche. Niet alleen zijn we verfrist, we zijn ook weer helemaal schoon. Dat is het leven in de jungle. Dat zijn wij: De Jungle mannen.

IMG_8675IMG_8699IMG_8698

Het eten was bijzonder, maar ik eet alleen maar witte rijs. Mama en papa eten Ayam Rendang, Sayur (groenten), ikan (vis) en Tempeh. Met een glas Te Panas (hete thee). In de jungle smaakt alles beter. En toen ging het regenen. Eerst een beetje, dus we gingen onder het afdakje, maar toen oorverdovend! Een buitje dachten we nog, maar het bleef maar gaan en het lieve riviertje dat naast het kamp liep, werd hoger en hoger en werd wel een meter hoger! De waterval, werd een oorverdovende stortvloed, zeer spectaculair. Dan denk je nog wel eens twee keer na over de vloedgolf die Bukit Lawang in 2003 verraste. Een paar omgevallen bomen op een verkeerde plek, zorgden voor een natuurlijk stuwmeer en toen de bomen uiteindelijk braken om half 10 ’s avonds, raasde er een vloedgolf van wel 5 meter naar beneden. 20 minuten duurde die en lang genoeg om het hele dorpje, inclusief de mensen, weg te vagen…. Dan sta je wel twee keer stil bij toeval en de natuur.

Gelukkig blijven het bij het stijgen tot niet meer dan een meter en de rivier was perfect in staat alles af te voeren en wij? Wij gingen slapen terwijl de regen ongenadig op het plastic dak kletterde. Op een heel dun matje op beton. Maar als je respectievelijk 17 en 19 kilo weegt, maar dat niet zo veel uit. Als je 96 kilo bent daarentegen….

De nacht was goed en wij zijn uitgerust wakker geworden. Papa moest wat Tai Chi oefeningen doen om weer 1 te worden met zijn lichaam, maar daarna waren we klaar voor ons volgende avontuur. De roeivereniging was inmiddels weer zo goed als normaal, maar de waterval was nog steeds bezig het overtollige regenwater af te voeren. Tijd voor een ochtenddouche dus. Eerst door de jungle en dan in het koude water. Verrukkelijk zeg ik (Jay), ik vind dat lekker!

Toen we verfrist waren en hadden ontbeten en de spullen gepakt, gingen we naar de grote rivier. Daar werden de spullen op banden gebonden en gingen in de grote banden zitten, om vervolgens naar beneden te raften, terug naar Bukit Lawang. Gelukkig was papa zijn broek nog nat en vies, want die werd natuurlijk helemaal nat!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Sumatra, daar gaan we

Naar Sumatra, dat was de afgelopen weken ons mantra. Zelfs Jay werd er mee wakker. En dan is het ineens zover. Papa’s laatste werkdag en die was op donderdag, de koffers gepakt en dan, op vrijdag met zwalkiman (Lagiman die slingerde) naar Soekarno-Hatta.

We vlogen met Lion air, en dat is een vliegende leeuw. Sommige mensen zijn bang, want er is eens een vliegtuig neergestort. Wij niet, want dan weten we zeker dat ze extra voorzichtig zijn. Bovendien zaten er vooral Indonesiërs aan boord en die weten het wel.

Ik zat met m’n neus tegen het raam geplakt, want ik wil niks missen. Je weet maar nooit wat je op de startbaan tegenkomt. Een competitieve zwaan die een wedstrijdje wil doen, of een slapende man, omdat het kan.

Het is wel eens leuk om op een andere luchthaven aan te komen. Zeker als er een Wendy’s is en een papa en mama die honger hebben. Frietjes met ketchup voor ons dus. Daarna snel met een bluebird-taxi naar Dell hotel.

Dat is buiten Medan en dan heb je frissere lucht. De meneer van het hotel heet Dirk en is uit Groningen. Genoeg redenen voor papa om ronduit te kletsen (niet dat hij veel nodig heeft omdat te doen hoor. Geef hem een vinger en hij neemt de hele arm)

Het eten was superlekker, maar we hebben er niet veel van gegeten. Na het zwemmen en de appels en de restanten van de boterhammen, hebben we al gauw genoeg. Sinaasappelsap met water vult de maag ook, zeg ik. Slapen deden we als rozen, want we zijn van het type leg-ons-maar-neer-en-slapen. Maakt niet uit waar. Een beetje fris wakker worden is ook belangrijk, want we gaan naar het paleis van de sultan. 

Ja! Die sultan was er dus mooi niet, hè, want die woont ergens anders. Nou ja! Goed is dan wel weer dat het paleis door Nederlanders is bedacht en toen het gebouwd werd, stond het midden in de tabaksplantages. Die zijn dus nu helemaal weg en hebben plaatsgemaakt voor veel gebouwen. Eén daarvan is de grootste moskee, ook bedacht door een Nederlander. Nadat we weer wereldberoemd op de Indonesische Facebook en instagram zijn geworden door tientallen foto’s, werden we als afgesproken, opgewacht door Eddy. Een vrome moslim, die nog Nederlands sprak ook! Puur toeval!

Een van de eerste interessante ontdekkingen was het lijk van de Bilan (de omroeper, die man die elk gebed op indrukwekkende manier in zingt). Hij was gister overleden en moest vandaag begraven worden. Drukte van belang dus.  Maar goed dat mama zich vermomd had als muslima. Overigens hield dat twee opdringerige mannetjes niet tegen om ons nog even snel tot de islam te bekeren. Dat hebben we dus niet gedaan. Wij geloven in de vrolijkheid en de mooie dingen, en ons gebed is onze lach.

Daarna even gegeten in tiptop, een leuk restaurantje dat vooral grossier is in vergane glorie (je merkt overigens dat reisboeken geschreven worden door optimisten. Ze weten van elk gebouw een parel van sumatra te maken. Waarschijnlijk hebben ze gelijk, maar je moet er oog voor en zin in hebben.) Goed gegeten en veel plezier. Dat dan weer wel, en daar gaat het om.

Voordat we met een slaperige taxichauffeur naar huis gaan, zijn we nog naar het kantor pos gelopen, waarbij we onderweg nog een ijsje hebben gekocht. Opvallend hoeveel sport/golf/muziek winkels in die straat staan. Wel 15. Sportieve/muzikale stad, Medan.

De avond stond al weer op het programma, maar eerst nog even zwemmen. Na zo’n dag in de zon heb je daar wel zin in. Er waren twee andere Nederlandse kinderen, waar we natuurlijk niet mee willen spelen. Dat heeft een kindubatie tijd nodig (30 minuten wel kijken, maar niets doen). Daarna zijn we natuurlijk wel gaan spelen.

Voor het eten hebben we lang nagedacht, en uiteindelijk niets besteld. Mama had nog spulletjes van het ontbijt en dat is in de tropen genoeg. Als je maar genoeg drinkt. Papa en mama nemen daarvoor bir Bintang besar, met twee glazen.  Dan blijft het lekker koel.

Wat papa wel goed had geregeld, was de wakkere chauffeur van de ochtend die ons naar het paleis van de sultan had gebracht, vragen om ons de volgende dag naar Bukit Lawang te brengen. Die stond om 10 uur klaar met een glimlach, en wij, na alweer een heerlijk ontbijt, ook. Papa had dan weer wel per ongeluk op Google maps de verkeerde route gekozen. Blijkt dat er naast routes voor auto, fiets en lopen, ook zoiets als een olifantenroute is….

Die gaat dwars door de palmolieplantages. Veel gehobbel-de-bobbel en krtsh-kratsh (Indonesisch woord!). De chauffeur bleef lachen, zelfs toen er totaal geen netwerk meer was voor de mobiele telefoon. Gelukkig zijn alle Indonesiërs happy, en toen hij de eerste de beste vroeg naar de weg, was dat, met lachende gezichten naar de bule, zo geregeld.

Eddy wachtte ons al op (nee, een andere Eddy dan bij de moskee!) bij de ingang van het dorp (niet dat we echt afgesproken hadden, maar dat maakt niet uit in Indonesië. Je bent al snel een vriend.) Hij is namelijk daarna op z’n brommer gesprongen om ons vervolgens opnieuw op te wachten bij het parkeerterrein voor Ecolodge (dat hadden we uitgekozen omdat het restaurant lijkt op de Greenschool op Bali). Hij was een officiële gids en met hem gaan we later een echte jungle tocht doen.

Maar eerst even lunchen en relaxen bij de bruisende rivier. Na zo’n barre tocht is dat wel nodig. 89 kilometer kost al gauw 3 uur. En dan nog was de olifantenroute echt de snelste…. Zo zie je maar weer, soms weten olifanten het beter. Na de lunch konden we de aantrekkingskracht van de rivier niet meer weerstaan en hebben we onze zwembroeken aangetrokken. Mama stond met een angstig gezichtje te kijken hoe wij (Jay, papa en ik) in de snel stromende rivier gingen zwemmen. Natuurlijk helpen de woorden “AWAS! BENDUNGAN MAUT” niet mee voor de geestelijke gemoedstoestand.

Onze jeugdige overmoediger werd gestimuleerd door de plaatselijk jeugd, die zich als vissen in het water bewogen. Zelfs Jay oversteeg zichzelf door met het doorzettingsvermogen van een klimplant de steile muur opklom! Superstoer Jay! Nadat onze nieuwe vriend later de hele wandeltocht die we hebben gedaan in het dorp van Bukit Lawan hebben gedaan, afscheid hadden genomen, was het tijd om voor de laatste keer deze dag over de wiebelende brug naar de overkant te lopen.

Naar bed gaan doen we natuurlijk niet na een goed diner, waarbij wij tekenen, kleuren en boven spelen of met Nederlandse mensen praten. Tegenwoordig zijn we wat dat betreft zonder schroom en praten honderd uit. Ja ik ook, ik heb mijn tong gevonden en gebruik die om de mensheid op de hoogte te stellen van onze avonturen.

De dag voor de echte jungle tocht zijn we naar de bat café gegaan. Volgens Eddy was dat een makkie, maar dat viel best tegen. Voor mij dan, want ik hou niet zo van wandelen…. Maar de bat café zelf was niet een opening in de rots waar je zo in kon lopen, nee het was een helse klim om er te komen. Maar als je dat hele stuk al gewandeld hebt en de zaklampjes op zak, keer je niet terug. Met geheister en geklouter, gingen we via een smalle gleuf naar boven. In de grot waren niet echt veel vleermuizen, maar hun poeplucht was er wel.

De tweede stop was de rivier en zoals al vaker blijkt is sepuluh menit in het Indonesisch (10 minuten lopen), al gauw 3 keer zo lang. Voor mij met mijn huppelbenen niet zo lang, maar voor Jay (en dus helpende mama) wel. Nadat papa met zijn huppelbenen de route was gaan verkennen, zijn we toch gegaan en maar goed ook.

Het was een paradijselijke plek, onder aan een trap en we hebben er heerlijk gezwommen en gegeten. Wel een sterke stroming hoor! Maar dan moet je gewoon opzij zwemmen. Niets aan de hand. Trouwens, onderweg zijn we ook nog in een verlaten huisje geweest. Zonde, want een mooi huis en een mooie plek. Je zou er haast een zomerhuisje van maken (en het is hier altijd zomer!).

Toen we thuis kwamen, waren de beentjes goed gesmeerd voor de jungle tocht voor morgen. Maar eerst wilde ik nog even wandelen (en zwemmen in de rivier, maar dat mocht niet van mama en papa.) Op de terugweg van het dorp, was er een leuk restaurantje met een leuk meisje (Windie), dus zijn we daar even gestopt.

Waar we ons dan niet bewust van waren, waren de donkere wolken die zich aan het verzamelen waren boven Bukit Lawang…. Een geluk bij de donder en de regen was het lokale restaurantje onderweg, waar we dan maar hebben gegeten, kijkend naar de indrukwekkende regen. Pannenkoeken en toast en papa en mama ayam pedas (want daar houden ze van).

Morgen de jungle.

It wie wer un moaie tiid.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Yokja: Sultan Palace and Nasi Gudeg

 

img_6766

Ochtentstond heeft goud in de mond.

En dat betekent om 6 uur in het vliegtuig naar Yokjakarta, maar nog veel vroeger op! Het mooie is dat we om 7 uur landen en om 8 uur al in het hotel zijn. In de ochtend dus, dus een hele dag voor de boeg!

Dat verhaal zie je in de film hieronder (we zijn naar Kraton, paleis van de sultan en het waterpaleis geweest), maar er zijn natuurlijk ook foto’s.

img_6812

Bovendien kun je dan ook zien dat we lekkere Nasi Gudeg hebben gegeten en daar zat krechec bij en dat is eigenlijk gemaakt van hetzelfde spul als waar ze schoenen van maken…. alleen uren gekookt. Hier kun je een Nasi Gudeg uitleg vinden.

Bovendien kun je dan ook die aap zien waar ik me een hoedje van in de rondte ben geschrokken! Die was daar ineens, heel zielig aan een ketting. Voor op de foto. Nou niet met mij! Ik stond al aan de andere kant van de straat!

img_6869

Bovendien kun je niet zien hoe lekker we gegeten hebben in de avond (papa en mama een originele rijsttafel (ook in die benaming op de kaart) en Siebe die lekker pittige sateh met rijst. Wij hadden nasi, meer dat werd meer een beetje neeni, want we hadden geen honger.

img_6875

Bovendien regende het hartstochtelijk toen we in de middag eindelijk weer bij Rumah Mertua kwamen. Dat was superleuk om met paraplus rond te lopen (en die lagen bij bosjes klaar voor het hotel) en zwemmen (want nat ben je toch al).

Bovendien zie je mij dan ook niet niet zwemmen, want ik had geen zin. En daar heb ik speciaal een ‘geenzingezicht’ voor. Dat begint met een hoofdknikje naar beneden

img_6881

Dat verhaal laat ook niet zien dat we heel veel UNO gespeeld hebben en dat IK altijd wil winnen en als ik niet win dan word ik HEEL BOOS! Andere mensen mogen namelijk nooit winnen, want dat is niet de deal. En zo is het!

OK, veel plezier met de fillum!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

 

 

Niet altijd zonneschijn

unknown

Dat is aan de buitenkant natuurlijk, want aan de binnenkant schijnt altijd de zon.
Ook daarvoor geldt bij nader inzien dat er zo nu en dan een wolkje voorhangt, zoals gisteren, waarbij ik een sticker op mijn niet-in-mijn-broek-plassen-sticker-kado-vel kreeg en toen we naar bed gingen bleek dat ik alsnog in mijn broek had geplast, alleen kon je dat niet zien….

Dat is regen in de broek en een wolk voor de zon van binnen, want de sticker ging er af. Mijn ouders zijn daar heel streng in. Niet leuk! Gelukkig heb ik vandaag weer een kans om mijn broek droog te houden.

Ik krijg ook een sticker, maar niet voor overdag niet in mijn broek plassen, want ik ben kurkdroog, maar voor als ik ’s nachts niet in mijn broek plas. Want dat doe ik al weken niet meer.

Van de ene dag op de andere was ik plasvrij en dat geeft dan weer de vrijheid om in plassen te springen. En we hebben genoeg plassen want we zitten in het regenseizoen met hele harde buien. Druppels zo dik als knikkers en donders die je zelfs in Keulen kunt horen. Dat is het mooie van Indonesië. Je kunt op dezelfde dag heerlijk in de zon zitten en zwemmen en het volgende moment heerlijk in de regen staan en zwemmen (want nat ben je toch al).

We zijn ook naar Singapore geweest voor een KITAS-run, oftewel een visum. Dan moet je in het vliegtuig zodat je paspoort gestempeld wordt en dan krijg je in Singapore een papiertje en opnieuw een stempel en dan kun je weer een jaar blijven. We reizen wat af!

img_5909 img_5907

En Singapore was leuk. We hebben veel gewinkeld, want papa was op zoek naar luide speakers en terwijl we in Mustafa-mall waren kwamen we echt een schat van handige dingen tegen. Alles wat er op de wereld wordt gemaakt kun je vinden bij Mustafa lijkt het. Bovendien is het 24 uur per dag open. Dat is de hele dag!

Toen we terugkwamen en niet gingen zwemmen en Jay en ik een beetje baldadiger werden gingen we naar een cafeetje waar we Orangina mochten drinken. Daarna gingen we eten, frietjes, en toen ging het regenen! En de muziek van de regendruppels op de straat en op de daken is onweerstaanbaar. Resultaat: Twee natte kleuters met een grote grijns op hun gezicht!

img_5911 img_5914

Dat zijn wij dus 😉

Superleuk dus. Maar wel een beetje koud naar verloop van tijd, dus toen we thuis kwamen mochten we lekker douchen.

En, we sliepen in de zelfde kamer als papa en mama! Dus nadat we aangekleed waren en een verhaaltje hadden gelezen, gingen wij in 1 bed en papa en mama gezellig in de badkamer zitten. Het leven is een avontuur!

img_5926 img_5922

De volgende dag gingen we eerst ontbijten in een hele grote zaal met allemaal vreemde combinaties van eten. Zoals bonen, groenteschotels, glibberdingen en allemaal andere dingen die ik niet kende, maar de mensen wel, want die deden alles door elkaar op een bord! Gelukkig hadden ze ook fruit, toast, croissants en lekkere koeken, en jam, dus we zijn niet verhongerd.

img_5930

Daarna zijn we gaan zwemmen in het zwembad naast de ontbijtzaal (die ook dienst doet als café, restaurant, verzamelplaats en evenementenruimte) en we waren de enigen. Papa, Dzjez en ik. Niet dat het een cool zwembad was, maar de belofte werd ingelost en daar ging het om!

Om de dag te vullen zijn we eerst weer naar een winkel gegaan voor luide-speakers, maar daarna gingen we naar het museum voor Art & Science. Dat klinkt niet echt voor kinderen, maar dat is het wel. Het is zelfs zo voor kinderen dat de ouderen terug kind worden en mee gaan tekenen.

img_5937

En het regende weer pijpenstelen. Niet zoals in Jakarta. Onze regen is beterder en harder. Ik bedoel maar! Een betere dag om naar een museum te gaan is er niet.

Het leuke van die tekeningen is dat je ze inscant en dan….. dan verschijnen ze magisch op een heel groot scherm in 3D. Dat is nog eens een manier om trots te kunnen zijn op het resultaat. De auto’s, haaien, ruimteschepen en vrachtwagens gaan echt rijden en het huis dat ik gemaakt hebt, verhuist van plek naar plek.

img_5970 img_5969 img_5968 img_5957 img_5948

Ik was dan weer (samen met Dzjez) zeer gefascineerd door de glijbaan, de lichtgevende blokken, bewegende schilderijen en de glijbaan. Ik vond het ook een spannende plek want het was er donker, met zwarte muren. Mooie ervaring! We zijn er wel 2 uur geweest, maar toen was het tijd langzaam terug te gaan.

We hebben gegeten in de kelder van de mall en het was allemaal Chinees. Wij hadden Chinese gehaktballetjes met Mie en dat was best lekker. Papa ging met stokjes eten, en ik vond hem er best Chinees uitzien!

Toen we op het vliegveld aankwamen, ontdekten we een machtig speelattribuut met allemaal kinderen. Soms moet je dan je mannetjes staan en streng optreden. Zeker als je een jongetje duwt en hij duwt terug en je wordt daar uitzonderlijk verdrietig van, omdat hij groter is.

Eind goed al goed, want we hebben elkaar een hand gegeven en geknikt en toen waren we weer vrienden. Zo makkelijk gaat dat!

Ik was blij dat ik in het vliegtuig zat, want ik had honger. Het bakje met pasta is in een paar happen op, net als de broodjes van mij, mama en Dzjez. Dzjez eet weinig-tot-niets, maar die heeft dat minder nodig. Het is duidelijk dat ik met een inhaal race bezig ben en over een paar maanden even groot en zwaar als Dzjez wil zijn. Stoer!

Als we opgehaald worden door Laguiman en wij al best wel moe zijn, vallen we dus als blokken in slaap. Kwestie van seconden. Dat is wat grote avonturen doen met kleine mannetjes.

It wie wer in moaie timid.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Onafgemaakte zaken

img_5692

Er zijn nog wat onafgemaakte zaken, want papa en mama zijn naar Grace Jones op Bali geweest met Irene en vrienden (waarvan overigens uitgebreid verslag op Facebook is gedaan) en wij zijn daarvan het slachtoffer geworden, want we moesten mee.

Naar het vliegtuig, waar we pannenkoeken moesten eten, naar Irene middenin de rijstvelden en met een zwembad, Charlie (de hond), Trassi (de poes) en natuurlijk onze leuke nichtjes Noa en Quyn, met ook al weer leuke vriendinnetjes. Het is wat of niet soms!

<grapje!>

Bali is supergaaf en we waren er al dagen naar aan het uitkijken en dan is het ineens zo ver. Zaterdag was al extra gezellig, want Evelyn, Menno, Philine en Lauren kwamen ook nog. Al die familie op zo’n klein eiland, hoe krijgen ze dat voor elkaar!

Nadat papa, mama, Irene en de vrienden vertrokken waren, mochten wij filmkijken en laat naar bed (of omgekeerd, want het 1 sluit het ander per definitie niet uit) en Nyoman die ons naar bed bracht. Tidak Masala, zeg ik.

De volgende dag gingen we op de brommer naar Fynn’s. Dat is een beachclub, aan de zee (zoals het woord al doet vermoeden), maar met ook een zwembad. Een soort voorportaal van de zee, want dat blijft een eng fenomeen. Ik kom daar met mijn tenen niet in! Zelfs het natte strand vind ik al eng, dus blijf op gepaste afstand kijken naar de grote golven, die papa dan weer zichtbaar en dan weer onzichtbaar maken…. Hij kwam elke keer weer terug.

Ik durf al wel dichter bij de zee en als die dan op me afkomt, ren ik hard weg. Soms ren ik iets te hard weg, omdat de zee heel voortvarend op me afkomt, en dan struikel ik over mijn eigen tenen en het zand. Niet alleen levert dat een deuk in het zand op, maar ook een in mijn ego en dat is NIET GRAPPIG PAPA!

img_5550 img_5560

Ik was dan weer zo moe van de film en alle indrukken (inclusief die van Dzjez in het zand) dat ik bij mama in het zwembad in slaap viel. Gelukkig was ik maar heel even heel chagrijnig toen ik wakker werd….

Toen we wegwilden, wilde alleen de brommer van mama niet uit het stuurslot! Heel vervelend want dan blijf je maar rondjes draaien. Het lukte mama niet, het lukte papa niet, maar toe één van de bewakers te hulp kwam was het mysterie snel opgelost. Het was de brommer die naast ons stond…. Kan gebeuren!

img_5561 img_5562

De dag was nog niet voorbij toen we thuiskwamen, want… we gingen nog naar Ubud! Daar aangekomen zijn we gaan eten in het eerste restaurantje van de eerste keer dat we in Ubud waren. Na het eten hebben we lekker gespeeld met kussens die we als een toren op elkaar stapelden en dan in lieten storten. Constructieve destructie dus.

De volgende dag…..

Heb ik eerst toast met jam gegeten, want dat had ik nog onthouden van de vorige keer. Typisch geval van het oog dat groter dan de maag is, want uiteindelijk bleef er nog behoorlijk veel op mijn bordje liggen. Morgen op rantsoen!

….hebben we eerst cool kralenarmbandjes gekocht (die we telkens af willen doen en dan dreigen kwijt te raken) en toen was het AAPJESDAG. Met gemengde gevoelens gingen papa, Dzjez en ik (mama mocht zichzelf trakteren op een fijne massage)  naar Monkey Forrest. De vorige keer zat ik nog in een buggy en weigerde ik zelf te lopen. Deze keer was dat helemaal anders. Ik loop nu zelf. Maar niet te dicht bij de aapjes, want dat is toch een beetje eng…

img_5698 img_5697

Toen we terug thuiskwamen zijn we lekker gaan zwemmen en de aapjes kwamen gewoon met ons mee. Die kunnen namelijk met uitzonderlijk veel gemak over de muur klimmen en naar ons kijken. Als we ook maar iets van eten of glimmende laten liggen komen ze dat wel even halen. Zoals mijn zwembandjes die op het balkon lagen. FOETSIE!

’s Avonds zijn we nog naar de Vuurdans gegaan en dat was heel ver lopen…. Ondanks het feit dat ik met mijn kleine beentjes en voetjes en lijfje best heel ver gelopen heb, vond ik het prettiger op de schouders van papa. Dan zie je dingen beter, wordt je automatisch wakkerder en spraakzamer en laten we eerlijk zijn: “Zo kom je er ook” Als de berg niet naar Moses komt, moet Moses… Precies!

img_5656

Het was wel heel erg spannend trouwens en ik bleef er spontaan wakker van (terwijl Dzjez in slaap kukelde), maar die meneer was wel stout aan het eind! Hij maakte het vuur helemaal kapot en dat heeft’e geweten ook!

img_5687 img_5685 img_5696

En eh, dinsdag hebben we gesjopt. TomToms voor mij en Jay (en goed onderhandeld), mama heel veel wierook en papa.. deze keer niets! Wel hebben we op de terugweg nog leuke restaurantjes-voor-de-andere-keer gezien. Dat is ook belangrijk en een reden om nog eens terug te gaan.

img_5703 img_5702

We-hartje-Ubud.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.