Artis, en als er modder is dan vindt Jay het wel

_1210053 _1210073

Dat is een beloftevolle titel hè?

Dat dacht ik, maar laten we beginnen met de vraag of een kinderboerderij een dierentuin is en waarom een dierentuin dan geen kinderboerderij is. In dit geval is de volgorde van de constatering van belang, want strik genomen kun je zeggen dat een kinderboerderij ook een dierentuin is. Want je hebt er dieren die strikt genomen in een tuin lopen, want een echte tuin is namelijk niet te vinden in een dierentuin (dat is dus een menselijk bedenksel). Een dierentuin is geen kinderboerderij, want er is geen boerderij. Bovendien is het best moeilijk om een giraffe te melken, want dan moet je op een krukje staan. En melken en krukjes is nooit een goeie combinatie. Vraag dat maar aan de melkboer.

Een dierentuin, en meer specifiek Artis, is wel een mooie plek met heel veel dieren (en mensen, want de parkeerplaats was al helemaal vol en de eerstvolgende ook en dus stonden we pas in de parkeergarage van het Waterlooplein.

IMG_0875

Voor ons is dat niet erg want een kleine wandeling is onderdeel van het avontuur en de ervaring. Bovendien zat ik in de buggy, dus wat kan er gebeuren?

IMG_0876

En het was ook nog eens heel mooi weer, dus we hadden dubbelgeluk. We waren goed voorbereid, want mama had haar nieuwe gifgroene rugzak mee en het lijkt er op alsof de binnenkant een vierde dimensie bevat, want hij raakt maar niet vol! Het scheelde weinig of ze had de bakfiets er ook nog ingestoken.

Artis is een goede aanleiding om de nieuwe rugzak te onderwerpen aan een grondige serie test, zodanig dat we hem met een geheel gerust hart mee kunnen nemen naar Bali. Het is wel een hele mooie met wel 98 zakjes, gespjes, riempjes, ritjes en houdertjes, met andere woorden, reuzepraktisch (en een ontdekkingstocht op zich).

Voor de tocht naar Artis had mama er allemaal heerlijke broodjes, appels en flesjes drinken (en lekkers) ingepakt. Dat was alleen voor ons, wat de dieren mag je niet voeren. Daar mag je alleen naar kijken. Zij zijn namelijk op een bijzonder dieet. Bovendien, als iedereen ze gaat voeren heb je straks 2 Artissen nodig, want dan passen ze niet meer in 1 kooi!

_1210052

De eerste dieren die we tegenkwamen waren Japanse Makaken en er waren geen Namaken, ze waren echt en authentiek en hadden bovendien een trucje geleerd. Ooit was er eens een slimme Makaak die het niet lekker vond dat er zandkorreltjes op zijn vruchtjes zaten, en na lang denken en om zich heen kijken, bedacht hij dat hij het water ging afspelen. En wat denk je? Korreltjes weg, lekker stukje fruit. Die andere Makaken dachten “Dat kan ik ook” en zo begonnen alle Makaken in zijn buurt met het afspoelen van hun fruit. Het spoelgebruik van de Makaak was in de maak en toen ging er een Makaak op reis en wat denk je? Precies, die namen het ook over en nu was elke Makaak maar raak!

IMG_0887
(als je afvraagt wat zijn die foto’s mooi, dan klopt dat, want mama maakt ze met haar nieuwe camera)

De tweede stop waren Pelikanen, nou dat zijn pas slimme eenden! Die hebben zo’n grote ondersnavel dat ze nooit een koffer mee moeten nemen op reis. Ik bedoel maar.

IMG_0885

Ik zat gezellig bij Siebe op het bankje te kijken en namen de tijd, want we hadden alle tijd. Tijd is in dat opzicht een redelijk betrekkelijk begrip. We hadden ons ook druk kunnen maken omdat er zoveel te zien is en Artis dichtgaat om half 7, maar dat doen we niet en dus kun je alles op het gemak doen.

_1210063

Over gemak gesproken, die leeuwen lagen daar echt op het gemak. Nu heb je natuurlijk ook niet veel ruimte om hele spannende dingen te doen, maar ik denk dat ze daar ook aan gewend zijn. Ze weten niet beter en denken daar ook niet over na, dus liggen ze lekker op een tak.

Hetzelfde als met een mol.
Je kunt een mol vertellen over mooie witte stranden, met een heerlijke zon en ruisende oceanen en uitleggen hoe heerlijk het is in het water te duiken, maar een mol zal je hooguit verbaast aankijken om vervolgens terug in de donkere aarde te kruipen. Het komt er allemaal op neer waaraan je bent gewend (en het feit dat je een brein hebt om bepaalde zaken bij elkaar te redeneren). Dat is voorlopig mijn standpunt.

De krokodil klopte niet. Die was namelijk niet groen, maar voor de rest deed’ie goed zijn best er uit te zien als een krokodil. Zijn echte naam was een Onechte Gaviaal (nu denk je natuurlijk dat ik een grap maak, maar dat is niet zo. Kijk maar eens hier voor de agnosten onder ons).

IMG_0894

Het hok met giraffe was leeg, maar toen zagen we dat ze in hun achterdierentuin aan het spelen waren met zebra’s en struisvogels. Niet dat ze nog haasje over deden hoor, dat hadden ze een keer geprobeerd, maar de giraffe won altijd, maar wel gezellig achter-elkaar-aan-rennertje, waarbij de struisvogel onverwacht snel was!

_1210078

De tijgers waren op vakantie, want hun kooien gaan verbouwd worden, maar de waterval was er gelukkig wel! Door een tunnel waar je al lichtelijk beïnvloed door donderend geraas en ineens was hij de daar. Boos water dat zich met ware doodsverachting naar beneden stortte! Jay wilde er niet meer weg, die vond het echt retegaaf!

_1210083 _1210082

Ik snapte niet waarom al die mensen naar een glas zaten te kijken. Er was toch niet veel meer te zien dan de reflectie van hun eigen gezichten?

Toen we dichterbij kwamen voltrok zich een soort wonder, de reflecties verdwenen en maakten plaats voor een groep grappige zeehonden die geheel synchroon rondjes aan het zwemmen waren in het bassin, waarbij ze telkens sierlijk draaiden vlak voor ze dwars door het raam gingen zwemmen. We hebben Dzjez er niet van kunnen overtuigen dat dat niet het geval was, maar ja, dat is Dzjez.

IMG_0900

Daarover gesproken, wat we nog niet gezien hebben zijn de orang-oetangs en die moet je natuurlijk wel gezien hebben als je naar Artis gaat. Na de zeehonden, de pinguïns en de schildpadden, kwamen we bij een leeg hok. Nou ja! Bleek dat ze buiten zaten!? Terecht, want het was heel mooi weer!

Die orang-oetangs zijn gaaf en die ene heel erg groot. Ze lijken ook erg op mensen, want als je ziet hoe ze kleine zaadjes van de grond afpakken… Heel knap.

IMG_0908

Die ene orang-oetang is de baas en de anderen zijn een beetje bang voor hem, want ze lopen allemaal weg. Dat is op de creche soms ook een beetje zo en zo zie je maar weer, apen lijken best op mensen.

IMG_0891

Al met al waren we al best lang aan het lopen in de dierentuin en dan wordt je ongemerkt best wel moe, dus de vijver met nog meer pinguïns was een welkome stop, want er stonden stoelen en een bankje. Goed gezien van die Artis-mensen.

_1210081

Maar goed, we waren nog niet klaar hoor, er was nog een aquarium waar we naar toe moesten. Best knap die aquaria zo recht voor je neus, je kijkt die vissen recht in hun kieuwen bij wijze van spreken. Sommige vissen waren echt groot! En ik was bang dat ze door het raam zouden zwemmen. Dat kan hoor!

Ik zei het toch. Dzjez denkt dat het glas kan breken, maar ik weet wel beter. Ik weet wel meer dingen, zoals het feit dat ik totnutoe ongeschonden de dierentuin door ben gekomen en ergens onderbewust klopt dat niet.

Gelukkig was er nog een groot grasveld waar je heen en weer kunt rennen, want onzichtbaar voor het menselijke oog, precies in het midden is het water lang genoeg blijven staan om een modderpoel te maken. Je raadt het al, ik tuimel daar in de tweede run heel mooi in!

IMG_0916

IMG_0920

Handjes, knietjes en schoentjes lekker onder de modder. Missie geslaagd! We kunnen naar huis en daar waren we toch al onderweg naar toe.

_1210049

 

P1210096

Naar huis! De dag is voorbij gevlogen! Nog een paar vogels links en rechts en een pas ingetrokken groepje stinkende stinkdieren (want die moesten toch nog een beetje wennen aan de marters met wie ze het hok delen en dan laat je van schrik wat vaker windjes dan wanneer je in je eigen hok zit) om dag te zeggen. Maar een dag in de dierentuin is natuurlijk geen goeie dag als je ook niet een kameel hebt gezien.

IMG_0927

Hey Kameel,
je bent niet heel,
je hebt maar één bult
en kijkt een beetje scheel.

Ik weet niet of het waar is
en of het niet hier maar daar is
maar wat ik zeer zeker weet is
jij bent een dromedaris

Maar toen waren we al bij de uitgang van een dag vol prachtige indrukken en gingen we op weg terug naar de auto, die bijna in het water zit (onder de grond naast een gracht).

De dierendag was overigens nog niet voorbij, want we gingen patat met kip eten! Daarover nadenkend, we hebben geen koeien gezien. Achteraf logisch, want het was geen kinderboerderij!

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Advertenties

Ad Hocje

_1060403

Eerst even een flashback.

Vorige week zijn we naar de Lage Vuursche geweest, maar met een hoogtepunt. We zijn namelijk, nadat we uitgebreid gewandeld hebben, getrakteerd op een hele grote pannenkoek. Ik zeg wel heel groot, maar had eigenlijk op het moment dat de pannenkoek voor mijn neus op tafel het gevoel dat hij niet groot genoeg was.

Dat gevoel werd versterkt toen ik de pannenkoek van mama zag. De conclusie was snel gemaakt: Ik ben klein en moet nog groeien en mama is al groot en precies goed zoals ze is, dus de grote pannenkoek is voor mij en mama kan op niveau blijven met een kleine. ZO simpel is dat soms.

_1060360

Mama moest even slikken maar dat was niet van de grote pannenkoek, want de blik in mijn ogen sprak panneboekdelen… Niet alleen mijn lichaam vroeg er om, ook mijn geest en bruine ogen en die kunnen heel dwingend zijn.

Ik had het bovendien nodig, want vooral door de oneffen grond en mijn jeugdige enthousiasme was ik na een paar stappen in het bos al op een zeer indringende manier in aanraking gekomen met de blubberige (wat is dat toch een fijn woord) grond van het bos. Gevolg: Een besmeurde Jay. Niet alleen geeft dat een blijvende ‘indruk’ op mijn zorgvuldige uitgekozen garderobe, het heeft ook totaal geen impact op mijn humeur!

P1060350
Dat soort dingen horen er nou eenmaal bij en ik zeg: “Wen er maar aan.”

OK, genoeg gepraat, jij tweeëneenhalf-jarige-opgewonden-standje-met-een-zich-snel-ontwikkelde-eigen-wil, ik was eigenlijk van plan om het over vandaag te hebben (woensdag), want opa en oma kwamen langs. Op visite, want officieel waren er geen activiteiten gepland. Behalve dan dat mama naar de kleine tandarts moest en opa en oma kwamen oppassen. Maar opa en oma zijn opa en oma niet als ze er niet op uit willen trekken. Die hebben een haast oncontroleerbare drang om op pad te gaan (al of niet op gebaande paden) en dat is maar goed ook, want dat betekent niet op onze luie bipsjes op de bank gaan zitten. Nee, we gaan wandelen en spelen.

_1060421

We gaan naar natuurmonumenten en meer specifiek naar de speeltuin. We zijn in eerste instantie opgesplitst in 2 groepen. Groep 1 bleef in de ‘gewone’ speeltuin en groep twee ging naar de grote-kinderen-speeltuin. Een voorproefje, want we zijn niet heel lang gebleven, maar genoeg geproefd om met een grote glimlach te besluiten dat het smaakt naar meer.

_1060375

Ondertussen in de gewone speeltuin spring niet alleen ik van een grote tot speeltuig omgebouwde rioleringspijp, Jay springt ook van een balk. En dat is een behoorlijke sprong!

_1060402

Precies! Niet alleen mijn recalcitrantie groeit een beetje, ook mijn balorigheid en lefgozerschap groeit. Ik durf het na kort aarzelen aan om een sprong in het diepe te maken. Ik kan zeggen dat het minder diep was dan ik dacht en de sprong eigenlijk een stap was, maar zoals met alle dingen begint een reis van duizend mijl met een , en het maakt niet uit of hij groot of kleine is, allereerste stap.

_1060381

It wie wer in moaie dei.
(in lytse stap foar in man, in grutte stap foar de minskheid).

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

To Russia with love

12011395_1172179962816336_4580447742681894714_n

Vandaag was een hele bijzondere dag.

we waren er a; een paar dagen over bezig. En allemaal natuurlijk in het licht van onze op handen zijde reis naar Bali. Dat is niet niks voor twee dreumesen zoals Jay en ik. We zetten braaf elke dag een kruis op de Balikalender en ik kleur dat in tegenwoordig, want dat heb ik van Julia geleerd. Daar moet je twee dingen voor doen: 1. De pen (of kleurpotlood) op een speciale fijnzinnige manier vasthouden en 2. Je tong tussen je lippen. Vraag me niet waarom, maar dat helpt echt.

Enfin, vroeg op en melk-een-beetje-warm drinken en een boterham, maar de spanning was al te hoog gestegen om echt fatsoenlijk te eten.

Nee! Ik had de schoen al opgehaald ruim voordat we gingen vertrekken. En mijn jas, want die moest aan. Eindelijk was het zo ver. Ik in de bakfiets en Dzjez op fiets met papa. Op weg, op pad, gaan met de banaan.

IMG_0802

We gingen treinreizen en proefvliegen en de aanleiding was papa uitzwaaien. Die ging naar Rusland (nou ja) en ik weet niet waar dat ligt, maar wel dat het ver genoeg is om met een vliegtuig naar toe te gaan. Maar het begin eerst. Eindelijk kon ik uit volle borst TREIN roepen en wijzen. Want ik wist dat hij ergens vandaan moest komen.

IMG_0800

We hadden geluk, de trein had vertraging, dus we konden extra lang wachten. Wat is dat leuk op een station zeg. En daar was de trein en wij gingen er in. Mijn ogen konden niet stoppen met kijken. Zo veel dingen te zien, een landschap dat voorbij schiet, treinstoelen, mensen. Het is een feest, en dat is nog maar het begin, want we moeten nog naar het vliegtuig. Wat een indrukken voor een nog zijn klein brein. Hyperenthousiast is een understatement van het gevoel dat ik heb.

11219000_1172318126135853_4529604096280084717_n IMG_0803

De reis met de trein sloten we af met een lange tunnel en tunnels zijn mooi. Ineens zijn ze er en dan zijn ze ineens iets anders. Of ze zijn weg, of je staat op een ondergronds station. Het laatste in ons geval. Met de roltrap omhoog en dan ineens overmand worden door een enorme mensenmassa! Waar gaan al die mensen toch naar toe?

Dat is een bijzondere plek, dat Schiphol. Er heerst een soort voelbare spanning. Al die mensen die druk bezig geweest zijn met het pakken van hun koffer. nagedacht hebben over hun kleren, boeken, opladers en kadootjes. En dan moet je nog door de scan en de douane. Gelukkig dat papa een keer gaat oefenen, dan hoeven wij alleen maar achter hem aan te lopen….

IMG_0808

Op het dak van Schiphol kun je naar de vliegtuigen kijken en…. er staat een levensechte Fokker 100 (ik heb goed opgelet), daar zijn we even in geweest (maar dat was no niet alles). Toen zijn we met open monden naar echte vliegtuigen gaan kijken. Dat is ander koffie als je het vergelijkt met die vliegtuigjes die over ons huis heen vliegen. Zo groot en zo veel en zoveel lawaai.

IMG_0812

Ongelooflijk dat dat de lucht ingaat, maar dat doen ze met groot gemak!

Eindelijk is het dan zo ver. Papa moet naar zijn vliegtuig en dus gaan we mee, want zo’n man moet je niet alleen laten gaan. daar wordt’ie verdrietig van (en wij ook). Niet dat het tranentrekkend was of een andere vorm an emotionaliteit, maar toch. we hebben hard geknuffeld en gezwaaid, om vervolgens als de wiedeweerga weer naar boven, want we moesten een vliegtuig uitzwaaien. Het vliegtuig van papa naar Moskou!

We hebben voor de zekerheid naar alle blauwe KLM vliegtuigen gezwaaid, En een paar andere ook, Voor het geval en toen we zeker wisten dat’ie de lucht in was, gingen wij ook nog in het vliegtuig op het dak. Proefzitten en dat ging goed. Samen met mama hebben we selfies gemaakt (wat leef ik toch in een mooi tijd perk).

12038248_1172317906135875_3886630174495482883_n 12004761_1172317932802539_8583921385688150060_n 12049361_1172317949469204_7109827077730240557_n 12038037_1172318069469192_2466041855593222181_n

Ik heb er nog eens over nagedacht: Dingen doen is leuk. Maakt niet wat het is, als we het maar samen doen en nieuwe indrukken oplevert. Dat is een mooi doel in het leven en daarom ook deze notitie aan onszelf:

“Niet vergeten indrukken op te doen en er samen van te genieten. Ook als er schijnbare obstakels zijn, zoals tijd. Neem de tijd. De rest wordt er veel leuker van en wij gelukkig.”

Zo in een kleurtje, dan vergeten we het niet.

Na de vliegtuigen mochten we ook nog in de trein terug, dus het avontuur ging door. Hetgeen supergoed en toen we uiteindelijk thuis waren, was Jay helemaal uitgenthousiasmeert en was blij dat hij even in zijn bed kon.

Vandaag was ik blij dat ik er in mocht, want ik had wel honderdduizend keer trein en vliegtuig (Ein, ieg-uig! (wijzend met vingertje)) gezegd en dus heel veel indrukken opgedaan.

Straks ben ik weer lekker wakker en dan kan ik er weer tegenaan en ik heb gehoord dat we pizza gaan eten, dus.

We waren nog maar een uurtje thuis toen de pieppiep van mama haar WhatsApp ging en dan zie je haar ontspannen en opspannen tegelijkertijd…. Het was een berichtje van papa. Hij was geland en alles was goed.

IMG_0818

Nou met ons ook en dat zorgt er voor dat we voor vandaag weer een mooi avontuur hebben beleeft. Ik ben benieuwd naar papa zijn verhalen…. Misschien zitten er wel wat foto’s bij!

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

De wielen van de bus…

IMG_0753

Het was een bijzondere dag.

De zon begon door de grijze waas van de ochtend heen te schijnen en wij gaan naar de speeltuin met fiets en autoped, om vervolgens uitsluitend op de schommel en de draaimolen te willen. Wij zijn Ik, Jay, Siebe en papa en die laatste twee gingen volleypongen. Zij zijn de enige spelers die de sport kennen en bijgevolg de sport beoefenen, wat per definitie de winnaar van elke pot een wereldkampioen maakt.

Niet alleen is dat goed voor je zelfvertrouwen, het is ook de beste manier om ergens de beste in te zijn. En dan heb ik het nog niet over het feit dat je eerst zo’n sport moet uitvinden….
Precies.

In ieder geval  kwamen we daardoor in een onnatuurlijke spagaat terecht als het aankomt op geduwd worden of wereldkampioenschappen volleypong. Duwen moest dus nog even wachten.

Ik was op het fietsje, maar ik denk dat die niet werkt. Wat ik ook probeer, hij gaat niet vooruit. Ik snap er niks van, maar blijf proberen. Vroeg of laat gaat het me lukken.

Toen mama ons riep, moesten we haasje repje op de fiets naar de Vesting, waar we vervolgens gingen wachten op de bus! Een hele oude, want het is monumentendag en dan mogen hele oude chauffeurs in hele oude bussen rondjes rijden in de omgeving. En om ze het gevoel te geven dat vertrekken bij A en aankomen bij Z zin heeft, mogen er onderweg mensen instappen. Dat heet logica.

We hadden de fietsen nog niet geparkeerd of we zagen jonge bekenden in de vorm van Wouter en Julia. Aangenaam gezelschap en opvallend onopvallend, want wij hadden dat natuurlijk al lang geregeld op de crèche!

Los van elke busrit is het al een groot plezier om bij elkaar te zijn en te kunnen dansen op de muziek van een draai-orgel. Gezelligheid troef en swingende heupjes op de koop toe.

IMG_0745

De eerste bus was overbevolkt door de pre-MTV generatie die wel weer eens zin hadden om op de ouderwetse manier rondgereden te worden, dus was er geen plaats voor ons…

De tweede bus was speciaal ingezet door de burgermeester, een hele aardige mevrouw die ons een soort Sinterklaas-begroeting gaf en ons allemaal een handje gaf en een aai over de bol. Toen ik haar aankeek, zei ze “Oh alle 7 schoonheden in één”. Ik snap nog steeds niet hoe zij toen al wist dat we later op de dag nog gingen douchen!

IMG_0748

De tweede bus was voorlopig niet van plan om te gaan rijden, want dan zou het schema in de war zijn. Nu kan ik daar een leuke grap over maken, maar er zit een kern van waarheid in. Niet dat ik tegen chaos ben, maar toch. Wat dat betreft ook bij de tweede bus zag ik de bui al hangen. Er waren duidelijk dagjesmensen met een missie en allemaal hadden ze grijs haar en een verbeten blik in de ogen…

IMG_0759

Toen de derde bus aan kwam rijden voelde je de spanning stijgen en werd de verbeten blik vermengd met ongezonde spanning. Al met al begrijp ik dat, ouder worden de vorm van een boog heeft. Je begint met niets en ontwikkeld het tot iets en dan besef je dat je het eigenlijk best druk hebt, om er vervolgens achter te komen dat je veel gemist hebt en dus heel erg vooraan moet staan om dat laatste busreisje nog even mee te pikken. Een metafoor? Ik denk het niet….

Dus toen papa de oudere man er op attendeerde dat wij er toch echt al een uur stonden te wachten, en papa met kop en schouders boven hem uitstak mét onweerstaanbare glimlach, begreep de man dat hij misschien even moest wachten. Gelukkig voor hem was er genoeg plek in de bus.

We hebben een heerlijke tocht gehad van Naarden-Vesting, via Muiden, Bussum weer terug naar de Vesting. Onderweg hebben we vooral veel grapjes en lol gemaakt. De ene keer zat ik bij mama en de andere keer bij Siebe, papa en de papa van Wouter en Julia.

IMG_0766

Vrienden hebben is fijn!

Toen we terug waren, moesten papa en Siebe eigenlijk direct door naar Gent, want Siebe had een Midweek van de Chiro. Hard knuffelen dus, want het was weer fijn dat hij er was. Mijn broer!

Maar de pret was nog niet ten einde, want na een sanitaire en een culinaire stop, zijn we weer op de bakfiets gestapt en hebben we ijs gegeten. Samen met mama. Kijk, dat zijn de geneugten des levens. Daarna had ik ineens een hele gekke aandrang. Nog voordat we thuis waren had ik bedacht dat we moesten gaan douchen en dat hebben we ook gedaan.

IMG_0768

De wonderen zijn de wereld nog niet uit…
Of omgekeerd, we maken de wereld een beetje wonderlijker.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

Watervast

IMG_0722 (1)

Siebe was er!

Ineens stond hij vrijdagavond voor het raam. Papa was er natuurlijk ook bij, maar die zien we dan voor het gemak even niet staan. IEBUH! Wat een verrassing. OK, het was ook al laat, maar als slapen ten koste gaat van avonturen en belevenissen, moet je keuzes maken (lees vorige blog).

IMG_0728

Automatisch is dat dan weer aanleiding om op zaterdagochtend naar de markt te gaan m vervolgens mama moederziel alleen (waar komt dat woord eigenlijk vandaan??), terwijl wij, Ik, Dzjez, Siebe en papa de wallen van de vesting opgaan en onze allerstoutste schoen aantrekken (weer zo’n uitdrukking waar je je van af vraagt wie dat bedacht heeft!).

IMG_0731

Het is grappig om te ervaren en eigenlijk ook weer niet eens bewust van te zijn dat ik nu al aan het rennen ben over de paden, terwijl ik dat de vorige keer nog niet kon en de tegenzin me tegenwerkte om snelheid te maken.

Misschien geeft Siebe mij wel vleugels in de sandalen, want het was zijn idee om niet een blokje om te gaan, maar van de gebaande paden af te wijken. Daar zaten we, aan de rand van het water. Siebe zat er omdat hij gisteren met de trein is gekomen. Dzjez zit er omdat Siebe er zat en ik zat er omdat ik nieuwsgierig was waarom Siebe en Dzjez er zaten.

Jaja, zei Siebe, jaja, dachten Dzjez en ik en voordat we het in de gaten hadden, zat Siebe hoog in een boom en keken wij naar boven. Daar zat hij, onze broer en onze ambitie om later ook de beste bogenklimmers van de wereld te worden. Het enige wat daar voor nodig is, is het overwinnen van hoogtevrees.

IMG_0734 IMG_0735 (1) IMG_0738 (1)

Hey, hey, ik heb daar al een deel van overwonnen. In ieder geval heeft papa een foto kunnen maken, net op het moment dat ik even niet angstig keek. En wat maakt het uit! Ik heb er gezeten, zinder dat papa me vasthield en dat is de eerste stap naar de top. De top van de boom.

Toen we het pieppiepje hoorden van papa zijn telefoon, wisten we dat mama er aan kwam en de terugweg ingezet moest worden. Er is namelijk nog veel te doen voordat Niels en Sabine komen!!! Jaja, die komen, samen met Temme en Jenda plus Liva en dat is een hond.

Wat we niet moeten vergeten in alle consternatie, is dat ik geplast heb op de WC. Geen plas in de luier, maar plas in de WC. Dat zijn de eerste druppels in de goeie richting.

IMG_0719 (1)

Wat Liva betreft voorlopig geen angst. Eerst moeten we de fiets van Siebe maken en de oude wegbrengen, dan gaan papa en Siebe nog hardlopen en gaat Jay slapen. Dan moeten we nog opruimen, klaarzetten, diep ademhalen want er komt een hond, om uiteindelijk gezellig buiten nog wat iPad te kijken en , na wat gezeur, een paar stukjes wordt te krijgen.

Toen ze er waren was Liva er ook.

IMG_0740 (1)

En Liva is een superliva hond. Natuurlijk moest ik eerst eerst een paar grote paniekaanvallen verwerken, maar uiteindelijk besefte ik dat die paniek voornamelijk in mij zat en dat Liva daar eigenlijk helemaal niets mee te maken had.

Hetzelfde geldt voor mij, waarbij ik bovendien nog een soort fatalistische inslag heb en met alle geweld een foto van Liva an Liva wil laten zien. Ver voorbij mijn angst en dat is goed. Uiteindelijk heb ik hem geaaid en achterna gelopen en zijn we hele goede vrienden geworden (voor zover dat in zo’n korte tijd kan).

IMG_0741 (1)

Ik ben over mijn angst van Dzjez heen als het ware (broederprojectie heet dat, en ik weet zeker dat dat niet in de Van Dale staat. Dzjez zit er vol mee en ik ben er gevoelig voor. Dat bouwt karakter, zullen we maar zeggen.

We waren erg creatief ook, ik en Dzjez, want we hebben gekleurd met stiften. Niet allen hebben we mooie tekeningen gemaakt, we hebben aan experimentele kunst gedaan door ook onszelf en de kast en bank te betrekken in het kunstobject. Kwestie van er een extra dimensie aan te geven… Niet iedereen was daar even blij mee.

IMG_0742

Gelukkig zijn de stiften niet watervast.

De grande cru was Sabine die met ons mee ging spelen en kleuren, We hebben onze voeten nagetekend, dat is nou precies wat ik bedoel met “Op grote voet leven”. Ineens zie je dingen dan in een heel ander perspectief. Wel ook heel lief van Sabine dat ze zo gezellig met ons speelt.

P1200996 P1200991

Jay heeft overigens weer heel erg bewezen dat hij voor het kappersvak in de wieg is gelegd. Geen haarbos laat hij ongemoeid en gevraag of ongevraagd gata hij er in kroelen. Ik zou zeggen dat het bijna dwangmatig is, maar aangezien ik er ook wel een ‘haartje’ van heb, denk ik dat het gewoon een DNAatje is dat zijn kop opsteekt, waar die dan ook vandaag moge komen.

P1210001

Hoe dan ook, ik zeg Liva en family mogen vaker langs komen. Niet allen is het gezellig, het is ook een interactieve, laagdrempelige manier om van mijn alles-groter-dan-een-halve-centimere-en-het-beweegt-fobie af te komen!

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

 

 

Miscellaneous

P1200981

Dat is een woord dat ik ik graag nog eens wilde opschrijven.

Uitspreken lukt me echt nog niet, maar dat heb ik ook met het woord weps en rodondenderonstruikje, maar dat komt nog wel.

Ik besefte me dat ik al een tijdje niks geschreven heb en zoals altijd komt dat door ons boeiende bestaan waarin we op de missie van het verzamelen van verhalen, indrukken en belevenissen zijn. Daar kun je nooit genoeg van hebben. Net als met legoblokjes: Hoe meer blokjes je hebt, hoe mooier en hoger de gebouwen zijn (dit is ongetwijfeld een verdwaald DNAatje van papa dat nu even zijn kop opsteekt, maar ook als ik er dieper over nadenk, zie ik daar de toegevoegde waarde wel van in, dus).

In ieder geval is Truus geweest en hebben we een cadeau gehad. Ik gebruik bewust niet een verkleinwoord, want ondanks het feit dat het een modeldubbeldekkertje is, is de impact van het cadeau groot. Een soort talisman. Voor mij één en voor Jay, dus beide tevreden.

Ik ben eigenlijk altijd tevreden, maar de laatste tijd besef ik me dat ik het schatplichtig aan mijn leeftijd ben zo nu en dan nee te zeggen en in een soort recalcitrantie op de grond val en begin te brullen. Dat is belangrijk, want je moet alle kanten van je persoonlijkheid ontwikkelen. Ook als het niet een ‘natuurlijke’ reflex is, want gedachtig het aloude credo: “Niet poetsen geeft dofheid en veel poetsen slijt” zoek ik de gulden middenweg.

P1200988

Hoogtepuntje was dan weer het spelen met klei (waar een paar dagen later nog steeds restanten in het profiel in Dzjez zijn schoenen teruggevonden is), want met klei creëer je een beetje je eigen wereld, bovendien voelt het lekker in je handen. Voordeel is dan weer dat klei niet kapot gaat, dus je kunt er in knijpen, mee draaien op duwen zoveel je wilt.

Oh ja, we hebben een nieuwe koelkast, die is lekker groot en heel zuinig, zegt papa, en daarmee heeft hij eigenlijk alle redenen samengevat om de oude aan een heel goed doel te schenken 😉

Tot slot, van deze ‘miscellaneous’ blog, wat overigens van het latijnse woord miscellus is afgeleid, dat gemixt betekent, en dus heel goed past bij dit verhaal en bovendien ook in Sibe zijn vocabulaire past, want hij studeert onderandere Latijn, de groene koptelefoon, die eigenlijk van Jay is: Als je een koptelefoon opzet, hoor je niks van de buitenwereld.

P1200980

It wie wer in moaie tiid.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Stand der techniek, stand van zaken

IMG_0681

Het fascineert me al tijdje: Hoe kan een auto rijden?

Dat zijn van die dingen waar je eigenlijk niet bij stilstaat, omdat ze gewoon zijn, of gebeuren. Zo stap ik van voor mij geboorte al in auto’s, hoor een broem en we zijn onderweg.

Dat geldt voor veel dingen: Je draait aan de kraan en er stroomt water uit, je drukt op een knop en je kunt de hele wereld bekijken via een schermpje van pakweg 240 mm hoog en 169,5 mm breed, je stapt in een logge koker van 63,7 meter, die na een pantomime  van de stervende zwaan van twee dames in een uniform en een lampje “Fasten seatbelts” de lucht in gaat.

En dat zijn ‘dingen’, want als je vervolgens nadenkt hoe het komt dat we vanzelf ademen en kunnen praten, borrelen er meer vragen op dan antwoorden. Het wordt nog interessanter als je probeert bewust op een bepaalt ritme adem te halen, want je zult merken dat dat eigenlijk helemaal niet meevalt. Dat is namelijk het onderbewuste, die doet allemaal dingen waar wij, het bewuste, ons helemaal niet bewust van zijn. En toch denken we dat we alles onder controle hebben….

Terug naar de motor. De bron van de (onder)bewuste gedachtenstroom (en feitelijk de bron van mijn woordenstromen in de blog). We kwamen terug van de crèche en deze keer kwam mama er niet zo gemakkelijk vanaf. Het was mooi weer (“het regent”), we waren op tijd (“jullie moeten nog eten”) en papa was thuis (“dan zijn we klaar als papa thuis komt”), dus elke reden om het niet te doen, was ‘gecovered’.

Mama ging de kap open doen en papa kwam al naar buiten om het te filmen (niets in ons leven moet ongedocumenteerd blijven) en het vervolg kun je beter even bekijken.

Zo zie je maar. Als het begin er niet is, kom je nooit bij het einde.
Gelukkig ging de kap met vereende krachten toch nog open (en dan heb ik het nog niet over het dichtdoen) en zagen wij daar de motor liggen. Het mysterie van voortbeweging, de bron van gebrom.

Hij zag er eigenlijk vrij ongevaarlijk uit. Wat zwart en grijs, maar hij was wel warm. Dat voelde je op afstand. Daar mochten we dan ook niet aankomen, wat het natuurlijk des te intrigerender maakt, want dan wordt het pas interessant.

Ik weet nog niet wat ik precies wat ik ga worden als ik groter ben, maar het zal iets worden met nieuwsgierigheid. Dingen uitzoeken die je nog niet weet en dan moet je soms wel met je handen aan warme dingen zitten. Of dingen doen die niet mogen. Dat hoort er dan beroepshalve bij 😉

IMG_0678

Drs in de Nieuwsgierigheidkunde. Het wordt tijd dat die richting opgestart wordt.

Siebe en Zelda kwamen dit weekend en er was een vriendin van Zelda bij. Marie. Dat was even wennen, maar na 3, seconden was dat ook al weer achter de rug en konden we als idioten door de kamer rennen onder het slaken van luide oerkreten. Dat hoort er nou eenmaal bij.

De volgende dag gingen we met de hele bende naar Bussum. Siebe, Zelda, Ik, Jay, Marie en papa. Je zag de mensen kijken en wij keken terug en hadden de grootste lol! Winkel in winkel uit, en dat is gewoon leuk, daar hoef je niet voor naar een speelpark.

IMG_0690

’s Middags gingen mama en Dzjez en ik en mama op El Bakfietsio naar de Nederlandse Kampioenschappen Palingroken in Kortenhoef. Ik weet niet eens wat een paling is, laat staan dat ik had bedacht dat er kampioenschappen van bestaan. Zie je! Dat is wetenschap.

da2b8713350e5a11e8522662015a939e

Bovendien vind ik gerookte paling lekker. Ik kreeg een hapje van mama en dat was genoeg om de volgende hap op eigen wijze te nemen door de hand van mama te pakken en een grote hap te nemen. Ik kom daar mee weg door vervolgens met grote bruine ogen en volle wangen schattig naar boven te kijken.

Nou moet ik zeggen dat mama ook een kampioen is hoor, want ze is er helemaal naar toe gefietst. Ook toen ze er naar 30 minuten achterkwam dat ze nog maar halverwege was. En dit was voor de wind…

Siebe, Zelda, Marie en papa gingen naar het Museum van beeld en geluid. Ook een goeie manier om de oorsprong van vanzelfsprekendheid te laten spreken. In een museum leer je altijd wat bij, dus dat moeten we blijven doen. Later wordt ik ook wetenschapper. En brandweer, want dat is pas een gave baan! In een brandweerauto rijden en vuren blussen met extreem uit de voegen gebarsten waterpistolen! Daar krijg je dan nog voor betaald ook.

de3145553c12337cedc1801e16533c97

Ze hebben mama daar ook nog gezien, maar niet in het echt. Op de televisie! Dat is toch ook wat? Je kunt nergens naar toe, lijkt het, zonder haar tegen te komen. Ze was toen nóg jonger dan nu. Ik denk niet dat ze toen ooit al eens aan ons had gedacht. En nu zijn we er.

Palingroken. Eerst dacht ik nog “Roken is slecht, laat staan een paling” maar dat was voordat ik al die rokende tonnen zag en tevreden kijkende palingen. Het zijn de palingen die gerook worden en de kunst is om de juiste samenstelling te hebben van de rook en de duur van de paling in die rook.

c8fa1e5672d7199baff29ed206cf5449

Het resultaat is verbluffend: Palingen die er uitzien alsof ze een gouden regenpakje aan hebben en een smaak die een kruising is tussen het plakjesworst, ham en het binnenste van een kibbeling. Mama keek heel blij en nam een pondje mee (-je staat er achter om mensen het gevoel te geven dat ze niet te veel hebben gekocht. Thuis wordt de -tje vaak weggelaten en is een pond een POND).

2c357548c748eea68aa01bdae9aceee1

In ieder geval waren opa en oma Smulpaap er ook. Die laten namelijk geen kans onbenut om lekker te eten, zeker niet als het in de buurt is en ZEKER niet als hun favoriete kleinzonen er ook zijn. Maar goed, toe alle palingen gerookt waren en de prijzen bijna verdeeld, was het tijd voor ons om te vertrekken. Met een ferme duw in de rug, ging mama tegen de wind in op en we zijn thuisgeraakt.

#trots.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.