Het leven is een glijbaan

IMG_1633

Easypeasy zou je zeggen, maar probeer maar eens rechtop te blijven staan op spekgladde tegels… Soms voelt het zo, maar tegelijkertijd is dat ook precies wat het spannend maakt.

Stel je voor, stroeve tegels. Dat lijkt als schaatsen op zanderig ijs. Veel inspanning en weinig vooruit en weinig vooruit is weinig zien en weinig zien is niet veel verhalen en dat, verhalen vertellen is de essentie toch?

Onze nieuwe-oude buurman is daar het levende bewijs van. Brit, elektriciteitscentralebouwer in Saudi Arabië en ineens was hij daar in het zwembad. Lang grijs haar, volle buik en tattoos op armen en benen. Hij is de vader van de meisjes waar we zo graag mee spelen. Verhalen over het kappen van tropische regenwouden op Sumatra en Kalimantan en over de zwart gesluierde vrouwen in Saoudi Arabië… Je hoort nog eens wat van de wereld en voelt je klein.

Groot waren we met Lennard het neefje van Jetse en Nanya onze buren. We gingen een salto doen in het zwembad en hij is mijn beste vriend. Nadat we gisteren BBQ gedaan hebben en vandaag weer veel gespeeld, kreeg ik zijn Ninjago Bay-Blades en ging hij met het vliegtuig naar Nederland. Ik ga hem missen.

Wat ik niet ga missen is de salto van mama. Ik denk dat ze er al weken over aan het nadenken is en nu, in een vlaag van geestelijke verjonging, ineens besloten heeft een salto te doen. Papa had hem gisteren al gezien. De oefensalto. En die heeft ze glansrijk overleefd, vandaag de grand finale. In het oog van ons allemaal (mij, papa en Dzjez). Een korte aarzeling om de spanning op te bouwen, maar met een ferme plons, zat er een salto tussen de kant en het zwembad.

Nu vraagt iedereen zich af of papa het ook doet….. Het antwoord is? Precies.

Over glijden gesproken, ik heb een nieuw kunstje. Moeilijk om uit te leggen, dus kijk maar naar de video. Hoe bloter, hoe beter in dit geval.

Snap je?

Oh, en sorry dat ik veel aan het woord ben, maar ik heb denk ik veel meegemaakt. Namelijk dat mijn vierde tand er uit is! Zo maar, donderdagochtend, en weg was hij. Spectaculair en van schrik is de tand er naast ook los gaan zitten, dus het gaat niet lang duren, of die is er ook uit.

IMG_1628

Papa heeft ons naar school gebracht donderdag. Nou ja naar school gebracht…. Hij is achter ons aan gereden, want wij gingen met Amelie mee in de auto met haar papa en mama. Daar komt de foto met verrekijker vandaan. Ik heb eerst nog met hem getekend. Ik teken elke ochtend om te oefenen. Dat is goed voor mijn motoriek.

IMG_1631

Van mij heeft hij de foto gemaakt van al weer een bouwwerk dat ik samen met mijn vrienden maak. Een van die vrienden is Wolter en die was jarig, dus zaterdag had ik daar een feestje. Dat is een echt Walhalla van speelgoed daar, dus we zijn (ik en papa) nog lang gebleven na het feestje.

En ik doe ‘middags Loco met mama. Dat is leerzaam en vooral leuk. En de plakker zit de hele dag op mijn oog, zodat ik straks nog beterder kan kijken.

39213eab-2bb1-4923-93b8-5244ce7285e4

OK, het is een beetje door elkaar, het verslag van de week, maar het voelde goed zo om het te vertellen. En, zoals met alles in het leven, het gaat om het verhaal.

Maar ik ga niet weg zonder jullie nog deelgenoot te maken van wat ik nog meer doe in de ochtend. Zo noemen we wel eens ‘het zonnetje in huis’ of de ‘glimlach van de ochtend’, hoe dan ook, ik word gewoon vrolijk wakker en dit filmpje is daar een mooi voorbeeld van (en van mijn supercoolle moves).

It wie wer een moaie wike.

 

 

 

Advertenties

Zoomaar

 

IMG_1611

We zijn vandaag naar de dierentuin geweest, of beter gezegd Ragunan Zoo in Jakarta, maar eerst wil ik graag vertellen over andere dingen, zoals de vrijmarkt op school. Dat is alweer meer dan een week geleden, maar we hebben een filmpje van de tovenaar. Die wil ik even laten zien, want het was erg leuk en bijzonder, want hoe doet hij dat toch allemaal….. Het was ook erg gezellig want er waren veel kinderen en we hoefden niet naar school. ‘Weird!’ Hoogtepunt was dat we ‘free flow’ appelsap konden drinken, dus we gingen stuiterend naar huis!

Het andere is dat ik soms op mijn fiets ga en probeer te fietsen. De fiets werkt niet altijd even goed mee, en dat ligt aan de fiets! En ik heb een tekening gemaakt, afgelopen zaterdag nog voor mama haar verjaardag. Eerst had papa croissants en chocoladekoeken gehaald bij de bakker en toen hebben we mama verwend in bed met een kop koffie en de tekeningen er bij!

Het bijzondere aan de tekening vind ik zelf dat ze goed gelukt is. De poppetjes zijn trouwens aliens, maar dat had je al gezien. En ondanks mijn grove fijne motoriek, zijn de poppetjes heel erg klein en fijn. Als ik me echt concentreer (geen tong uit de mond zoals Dzjez, maar dat komt later vast nog wel) en met wat aanwijzingen van papa, dan kan ik best goed tekenen.

IMG_1543

Ik heb ook een tekening gemaakt voor mama met twee soorten auto’s. De ene heeft een bakje met halve wielen en de andere heeft hele wielen. Als je kunt, moet je inzoomen op de linker bovenhoek. Dat heb ik zelf, uit mijn hoofd geschreven.

IMG_1625

Maar nu even over vandaag hoor!
We zijn vroeg opgestaan en hebben bijna geen iPad gekeken (!), want we gingen naar de dierentuin. Mama had haar eerste deel van de dierentuin al op de brommer er naar toe, want er vloog een vlieg in haar oog.

Gelukkig stonden wij te wachten toen ze aankwam rijden en gingen samen verder om te gaan parkeren bij Pintu Utara (dat is ingang noord). Het eerste wat we gingen bekijken waren de pelikanen…. Maar dat kun je allemaal zien in het filmpje hieronder.

Er was dus ook een aparte apendierentuin, met verdacht weinig apen, ondanks het feit dat er echt voldoende aangemaakte jungle was. Super mooi, maar een beetje vergane glorie en dat is jammer. In ieder geval is het wel heel erg bijzonder om zo veel groen en zo veel rust midden in Jakarta te vinden. Op de foto beneden wijst mama naar hangmat tussen twee bomen in het bos achter het meer. Zie je? Dat bedoel ik, het is een bijzonder plek om te chillen.

Dat is eigenlijk te zeggen van de hele dierentuin, want ondanks de vele mensen was het er niet druk en voelt het heel ontspannen aan. We gaan zeker nog vaak terug.

IMG_1603

We zijn al met al best lang gebleven en hebben ook nog een ijsje gegeten. Het was een goeie ochtend en hadden daarna nog veel tijd om lekker te zwemmen en zo. Het was een fijne Dag van de Arbeid, waar we lekker niet hebben gewerkt!

Screen Shot 2018-05-01 at 18.13.14IMG_1606

Oh ja, nog even over afgelopen zondag, ik heb een hut gebouwd van doeken en kussens. Helemaal zelf en een beetje met Jay, en we mochten er onze lunch in eten!

En oh ja (2), we hebben ook nog Max Verstappen gekeken, maar ik mocht het niet uit zien want het was te laat. En eigenlijk maakte dat niet uit, want hij is van de baan gereden door Ricciardo, zijn teammaat, en dat is wat ik er van denk.

 

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

It wie wer un moaie dei.

Zwembad, drup, regen

Vandaag, de dag na de verjaardag van Zelda zijn we lekker gaan zwemmen, nadat we iPad gekeken hadden.

Dat is altijd lekker wakker worden. Nou ja, eerst moest ik poepen om 6:15 en dan moet ik wachten to 7 uur voordat de iPad aan mag en dat is behoorlijk lang wachten. Zeker als je naar elke minuut kijkt die voorbij gaat. Maar toen kwam papa en toen was het nog maar even en toen….

Na een hele rits filmpjes op YouTube en Netflix en heel veel boterhammen met melk, gingen we zwemmen. Het was lekker weer en Jay had een elastieken koordje gevonden.

Ja, het zijn die kleine onverwachte dingen die zo leuk zijn om mee te spelen en al spelend kom je tot de ontdekking dat dit soort dingen eigenlijk oneindig zijn in gebruik. Je kunt er dus echt van alles mee doen. Bekijk onze inventiviteit maar eens.

Daarna zijn we eerst formule 1 gaan kijken, want Max Verstappen ging rijden en daar word ik vrolijk van. Het was echt een superspannende race and Ricciardo won, terwijl Max 10 seconden aan zijn broek kreeg omdat’ie tegen Vettel aangereden was. Nou ja, volgende keer beter.

En toen dat klaar was ‘saaaai’ gingen we voetballen en al snel vielen de eerste druppels. En die druppels waren niet alleen, want na verloop van tijd waren er heel veel en kon je gerust spreken van een regelrechte stortbuit. Alle reden om lekker buiten te blijven en heen en weer te rennen en te genieten van de natuurlijke douche. Dat scheelt….. hoeven we straks niet meer.

Daarna ben in nog even heel erg Iron Man geweest. Mijn favoriete superheld!

It wie wer un moaie dei.

Omdat Zelda jarig was

IMG_1446Gisteren was Zelda jarig en daar waren we al een tijdje mee bezig. Vooral ik, want ik had zelfs onthouden dat Zelda 16 jaar werd. Mijn tekeningen worden beter omdat mama en school oefent met cirkels en vierkantjes maken. Ook leer ik mijn stift of potlood op de juiste manier vast te houden, maar waarom nieuwe gewoontes aanleren als je makkelijk kunt vervallen in oude….. toch? Dus ik houd hem liever in het knuistje.

Het gaat vast wel komen 😉

Ik heb op de dag zelf een tekening gemaakt, geïnspireerd op Ton Schulten. Kijk maar naar de foto’s en de tekening die ik op school gemaakt heb. Ik ken inmiddels ook al Van Gogh en Mondriaan en nog meer. Dat leren we op school en dat vind ik leuk. Tekenen is mijn hobby (al weet ik niet goed wat ‘hobby’ betekent, maar het klinkt wel goed).
Ik ben echt into art.

 

Je kunt zien dat de tekening die ik voor Zelda heb gemaakt er op lijkt! Ik had alleen geen verf bij de hand, maar met verbeelding kom je ver. De wolken kon ik in dit geval handig gebruiken voor mijn zelfgeschreven tekst.

We schrijven dit dus speciaal voor Zelda. We hebben dan ook speciaal voor haar een liedje gezongen. Dat konden we pas nadat ik thuis was. Want ik had eerst een feestje bij Nicky. Superleuk natuurlijk, maar te veel mensen. Daar hou ik niet van. Dan wordt het te vol in mijn hoofd en wil ik het liefst weg. Maar goed, het is aan de andere kant ook wel weer leuk en we kregen een tasje met leuke dingen en 2 chocoladekoeken mee. 1 voor mij en 1 voor Dzjez.

We hadden vorige week alle twee een superheld gekregen van Said (ik Thor en Jay Captain America), maar ook een echte voetbal! Dus daar gingen we vandaag, op de verjaardag van Zelda mee voetballen (Siebe zal jaloers zijn). Maar dan moeten we wel dichte schoenen aan want die bal is hard!

IMG_1443

Papa had een briefje geschreven voor ons, wat de mama van Zelda heeft geprint, zodat het net echt leek, dus toen we Facetimeden had ze dat al gehad. En daar was ze heel blij mee. Dus, met zijn allen:

Jungle Fever

IMG_8615

Om 9 uur vertrekken, dus vroeg op.

Niet dat we dat anders niet doen, maar gek genoeg slapen we hier langer. Tot wel kwart-voor-zeven (sommige mensen zeggen zeuven, maar die zijn van adel, ik niet, want ik ben een ridder). Het wordt hier ook later donker en niet om 6 uur zoals in Jakarta, maar om 7 uur. Dan is het ook automatisch een uur later licht. Het biologische klokje van Dzjez werkt dus duidelijk op zonne-energie.

Ja, ik slaap prinsheerlijk onder mijn klamboe, dus van muggen hoef ik niets te vrezen. Voor ontbijt hoef ik ook niet te vrezen, want dat is toast met chocola. Fruit of fruitsap wil ik niet, want dat is vies.  Air putih (water) is ook goed. Dat ontbijt gaat er snel in omdat we dan boven kunnen spelen. Boven is een hele grote ruimte, helemaal van bamboe en daar kun je chillen. Jay ligt dan te mediteren in een bamboe stoel en ik loop heen en weer.

Om 9 uur staat Eddy al klaar en wij ook. Twee rugzakken met al het noodzakelijke (water, koekjes en appels) en papa heeft zijn vieze broek aan, want het wordt een ruige tocht. Via de achteruitgang van Ecolodge (ons hotel) stappen we eigenlijk direct de echte en beschermde jungle in. We zien direct al een Thomas leaf monkey, of zoals de lokalen zeggen “Punky Monkey” want hij heeft een hanekam.

De tocht wordt al snel jungle met klimmen en dalen en voordat we het weten, staan we oog in oog met een Orang Oetang en haar kindje. Interessant om te weten is dat van alle orang oetangs er 75% vrouwtjes zijn. Dat komt omdat mannetjes niet nodig zijn. Een vrouwtje blijft 6 jaar bij haar kind voordat die weggaat, en al die tijd wil ze niet zwanger worden. Dus… Ze worden trouwens gemiddeld 70 jaar.

De tweede orang utang was een kolossaal mannetje, waar je niet al te dicht bij in de buurt moet komen. Die kan soms een beetje boos worden en dat is niet gek als je door een horde toeristen met camera’s achterna gezeten wordt! Mina is ook zo’n orang utang, maar een vrouwtje. Die is 40 jaar, maar is vroeger als baby meegenomen naar rijke mensen. Dat deden ze vroeger. Maar sinds 1973 hebben ze die mensen gevraagd om de orang oetangs terug te brengen naar het voedercentrum om te leren terug in de jungle te leven. Dat is heel goed gegaan, want ze zijn gestopt en nu zijn er 6000. Mina is nooit helemaal hetzelfde geworden, want ze heeft bijna wel 100 mensen gebeten, inclusief Eddy. In zijn been. Maar dat is een ander heroïsch verhaal.

De tocht begon rustig. Al snel zagen we een baby OA (is Orang Utang) met zijn moeder. Echt superschattig! Daarna zagen we een grote mannetjes OA, maar daar moesten we wel voorzichtig bij zijn, want dat was me een kolos! Langzaam ging hij door de jungle en hij keek papa recht in zijn gezicht. Een vlaag van herkenning zag ik in zijn ogen (die van de OA), waarna hij doorliep.

IMG_8630

Ondertussen hadden we al een klein stukje afgelegd en wij voelden ons echte jungle-helden, maar dat was maar het begin bleek al snel. Ik was hersteld van mijn dipje (Jay) en was er na twee stroopwafels, die Eddy van mensen uit Nederland had gekregen, weer helemaal bovenop. Ik praatte als brugman en sprong over de takken als een echte Jayne. Niks kon me tegenhouden, maar toen het na een uur echt stijl werd, gaven mijn benen het op en werden ze zwabber. Mijn hoofd ook en geen stroopwafel die dat kan verhelpen.

Het was dan ook wel echt stijl omhoog en stijl naar beneden over smalle paadjes met wortels en uitgesleten paden door de regen. Paadjes dus, want je kon niet echt met z’n tweeen naast elkaar lopen. En als je denkt dat valt wel mee en is voor amateurs, dan heb je het mis. Het is echt een ruige track, die menig mens tot het uiterste zou drijven.

Ik liep voorop (Dzjez) met Eddy en die was al net zo praatgraag als ik. In Nederlands/Engels (want hij spreekt ook een beetje Nederlands), keuvelen en wandelden we er lustig op los. Papa draagt Jay en die begint meer en meer op die OA te lijken… Maar hij zet door. Jay op zijn rug, lianen in zijn hand en modder tot aan zijn knieën. Zijn lichtblauwe broek wordt telkens grijs/groeniger, totdat we op een klein plateau komen. LUNCH!

IMG_8666IMG_8665

Mooi om te zien hoe de mannen de lunch klaarmaken. Nasi Goreng met groenten en kroepoek. Als toetje vers fruit. Ananas, passievruchten, bananen, roze watermeloen. Er was ook een schildpad, die de op-de-grond-gevallen banaan van Jay op ging eten. Een echte schildpad!

Na de lunch was het niet meer zo ver, zeiden de mannen. Hemelsbreed klopte dat wel, maar als je de hoogtes en dalen er bij optelde, was het toch wat verder dan we dachten. Gelukkig gingen we stoppen na een uitdagende klim en konden we een pauw-in-het-wild voeren. Eddy moest daarna even poepen wat ik al ook al had gedaan midden in de jungle) en wie kan hem dat kwalijk nemen….

Papa heeft mij gelukkig gedragen en dat is maar goed ook. Ik denk dat ik anders vol spektakel naar beneden was gestort. Nu dus niet.

Na een paar pieken en dalen en een zeer spannend stuk naast een bergrivier, kwam het eind in zicht. Gelukkig viel ik (Dzjez) toch nog een keer met mijn been tegen een rots en toen was het alsof alle energie ineens uit me droop. Gelukkig was daar Eddy, de man van de jungle, die al zoveel tracks had gedaan, die me gemakkelijk nog even kon dragen. Het laatste stukje naar het kamp, maar voor we daar waren, liepen we langs een waterval! En bij die waterval waren allemaal apen! Dezelfde als in Ubud. Gezellig.

IMG_8678IMG_8677

Bij het kamp was het al een drukte van belang. Niet van toeristen, maar van mensen die aan het koken waren en dingen aan het regelen. Wat niet meegenomen werd naar de Jungle, werd geplukt. Alles werd klaargemaakt in 1 wok.

IMG_8689IMG_8686

Wij gingen zwemmen bij de waterval. Best wel koud, maar als je er een keer in bent valt het wel mee, en trouwens, het is superverfrissend na zo’n super-jungle-wandeling. 6 uur onderweg geweest, kwart over drie bij het kamp. Ik ben dan ineens weer helemaal bij de pinken (Jay) en sta als eerste onder de waterval. Met je hoofd onder de waterval staan is heftig want het is veel meer water dan in de douche. Niet alleen zijn we verfrist, we zijn ook weer helemaal schoon. Dat is het leven in de jungle. Dat zijn wij: De Jungle mannen.

IMG_8675IMG_8699IMG_8698

Het eten was bijzonder, maar ik eet alleen maar witte rijs. Mama en papa eten Ayam Rendang, Sayur (groenten), ikan (vis) en Tempeh. Met een glas Teh Panas (hete thee). In de jungle smaakt alles beter. En toen ging het regenen. Eerst een beetje, dus we gingen onder het afdakje zitten, maar toen oorverdovend! Een buitje dachten we nog, maar het bleef maar gaan en het lieve riviertje dat naast het kamp liep, werd hoger en hoger en werd wel een meter hoger! De waterval werd een oorverdovende stortvloed, zeer spectaculair. Dan denk je nog wel eens twee keer na over de vloedgolf die Bukit Lawang in 2003 verraste. Een paar omgevallen bomen op een verkeerde plek zorgden voor een natuurlijk stuwmeer en toen de bomen uiteindelijk braken om half 10 ’s avonds, raasde er een vloedgolf van wel 5 meter naar beneden. 20 minuten duurde die en lang genoeg om het hele dorpje, inclusief de mensen, weg te vagen…. Dan sta je wel twee keer stil bij toeval en de natuur.

Gelukkig blijft het bij het stijgen tot niet meer dan een meter en de rivier was perfect in staat alles af te voeren en wij? Wij gingen slapen terwijl de regen ongenadig op het plastic dak kletterde. Op een heel dun matje op beton. Maar als je respectievelijk 17 en 19 kilo weegt, maar dat niet zo veel uit. Als je 96 kilo bent daarentegen….

De nacht was goed en wij zijn uitgerust wakker geworden. Papa moest wat Tai Chi oefeningen doen om weer 1 te worden met zijn lichaam, maar daarna waren we klaar voor ons volgende avontuur. De roeivereniging was inmiddels weer zo goed als normaal, maar de waterval was nog steeds bezig het overtollige regenwater af te voeren. Tijd voor een ochtenddouche dus. Eerst door de jungle en dan in het koude water van de waterval. Verrukkelijk zeg ik (Jay), ik vind dat lekker!

Toen we verfrist waren en hadden ontbeten en de spullen gepakt, gingen we naar de grote rivier. Daar werden de spullen op banden gebonden en gingen wij in de grote banden zitten, om vervolgens naar beneden te raften, terug naar Bukit Lawang. Gelukkig was papa zijn broek nog nat en vies, want die werd natuurlijk helemaal nat!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Met de neus er bovenop

Het was eindelijk zo ver!

De stoelen en de tafel en de ligstoelen zijn klaar en die komen ze nu brengen. Dat is erg interessant natuurlijk. Zeker gezien het feit dat ze er 6 uur over gedaan hebben om tussen 9 en 10 te komen. Dat werd dus 15 uur inderdaad. Gelukkig hadden wij van allus en nog wat te doen en hoeven we ons geen moment te vervelen. Wij hebben namelijk een speelkamer boven (ik ben aan het oefenen met de ‘s’, zodat ik die goed uit kan spreken. Papa oefent dan met me. Eerst zeg ik ‘ssssss’ en dan zeg ik ‘pelen’. Of ‘sssss-pringen’. Dat gaat telkens beter, alleen moet ik er even aan denken). Officieel heet dat de familiekamer trouwens, maar ja, wij zijn ook familie!


Over familie gesproken, vandaag komen Siebe en Zelda! Helemaal met twee vliegtuigen uit België. Precies op de dag dat er in Nederland een lichte terreurdreiging is en de marechaussee iedereen op weg naar Schiphol met de auto controleert. Dat is het voordeel van vliegtuigen, dan heb je minder files en zeker geen mensen in de lucht die je aan willen houden….
De week is weer voorbijgevlogen en we hebben veel gezwommen. Ik durf nu gewoon in het water te springen. Hard en ver! En ik vind het niet eng om onder water te gaan. Ik ben supertrots op mezelf, en papa ook. Die jubelde van vreugde! (Dat is hij nogal snel, maar het is altijd wel gemeend en daar gaat het om!).

Dit is trouwens mijn nieuwe pose (met de duikbril die papa voor mij heeft gekocht). Dat is een stoere pose en vraag me niet waar ik het vandaan heb, ik doe het van nature…. Wie weet waar me dat brengt.

 

Ja, het leven hier is mooi. Ik slaap per definitie wat meer dan Dzjez (die staat elke dag om 6 uur op), maar dat betekent dat ik vaak wakker gemaakt mag worden en dan gaan we eerst knuffelen. We zijn dan heel blij om elkaar te zien en dat is zo voor 99% van de tijd. Wij zijn broers en vrienden en dat komt goed uit, want er is veel te beleven. Zoals op bezoek gaan bij Adrianna, die woont ook in de buurt en heeft een heel lief zoontje, die Jerom heeft. Terwijl de mama’s kletsen doen wij belangrijke dingen, zoals met de autootjes spelen. Vooral Dzjez is daar goed in, dan hangt zijn tong een beetje uit z’n mond.


Van-de-week ook nog een akkefietje van valse beschuldigingen….

We werden namelijk beschuldigd van het op slot doen van de deur van Missi en vervolgens van het verstoppen van de sleutel. Jay was natuurlijk hoofdverdachte want dat is zo’n kwajongen (..). Hoe dan ook, wij wisten van niks en dus ook niet waar de sleutel lag en dus moest er professionele hulp aan te pas komen. Na veel moeilijk kijken en Bahasa-gesprekken, werd besloten het gaas van de hor los te peuteren en zo via de binnenkant de deur open te doen. Wat bleek? De sleutel zat ook aan de binnenkant. Goed nieuws 😉


Missi en Laguiman weten het ook niet…
Hoe dan ook, we realiseren ons dat we niet al te veel foto’s van het huis hebben laten zien, dus gaan we dat mondjesmaatdoen. Boven is dus de familie/speelkamer en beneden hebben we een gewone kamer… Daar zitten we ook en hebben we een hele grote televisie (typisch papa), maar aan de andere kant, dan heb je het gevoel bijna in een bioscoop te zitten en, waarom niet? We hebben al veel films, maar meestal kijken we de Minions.

Ja! Ik ben fan van de Minions, die kan ik blijven kijken en dat doe ik dan ook. Ik ken bijna alle teksten al uit mijn hoofd, maar elke keer ben ik weer verrast. Gelukkig hebben we ze alle drie, dus als ik de laatste gezien heb, ben ik de eerste al weer grotendeels vergeten.


Buiten hebben we de trampoline, maar daar spring ik nog sporadisch op. IK ben meer bezig met andere dingen zoals in de gang op en neer rijden of zwemmen. In het huisje is het trouwens gewoonweg te warm. Als je daar te lang in zit, kom je er als een hard gekookt eitje uit en daar heb je niks aan! Dzjez springt wel trampoline, die wil graag oefenen. Als Siebe en Zelda straks komen, kunnen die ons eens laten zien wat die in hun mars hebben.


Boven aan de trap hebben we het schilderij van #Niels van de Prinses Beatrix. Ik vind het gewoon een schilderij van een vrouw, maar wel mooi hoor!


In de keuken is vooral het koffiezetapparaat erg belangrijk blijkbaar, maar ik vind de keuken gewoon mooi. Bovendien is het het domein van Missi. Die kook daar en maakt daar heerlijke dingen. Water halen we zelf, maar als we bijvoorbeeld een Banana willen, dan kunnen we dat aan haar vragen. Ook spannende dingen zoals deze behoorlijk rode ‘chili-paste’.


Die gaat dan weer in het eten van papa en mama en is (nog) niet voor kindjes. Alhoewel we best van pittig houden hoor!


OK, dus de stoelen en tafel werden vandaag gebracht en dan moet ik er met mijn neus bovenop. Ik wil precies weten hoe het gaat en klets de mannen de oren van hun hoofd. Ook al verstaan ze me niet, ze begrijpen me wel. Gelukkig zijn dit geen wangknijpers of haarstrelers, want daar heb je er ook heel veel van. Die willen dan aan je zitten en dat vinden we niet leuk. Dan zeggen we “Tidak!” Oftewel nee. Het mag wel, maar dan moeten ze er veel Rupiah’s voor betalen.


Wij zijn blij met de tafel en die komt precies op tijd. Nu kunnen we er straks met zijn allen aan zitten eten, of spelletjes doen, of gewoon niks. Heeeeeeeeeerlijk.
It wie wer un moaie tiid.


Tags: Dzjez, Jay, Indonesie, Jakarta
Categorieën: Jay, Uncategorized, Dzjez gedachten

Licht in ons hoofd

IMG_2109

Het is een misleidende titel, ik geef het toe. Het had ook kunnen zijn: Oh dennenboom, of de herdertjes zaten bij na-ha-hachte, maar dat is het niet.

Speciaal met mama op de bakfiets naar de Vesting alwaar er om 14 uur al een gekrioel van mensen was, die allemaal naarstig op zoek waren naar de mooiste kerstboom die past in de auto, bakfiets en woonkamer. Wij hadden de mooiste. Standaard met een rood lintje in de top waar straks de piek moet komen.

Lichtjes ook in het hoofd van mama, want die heeft een haat-liefde verhouding met die meters kerstverlichting die van nature de behoefte heeft om erg dicht in elkaar te kroelen, en eerst uit elkaar moet worden gekaald, waardoor het optuigen van de kerstboom in verhouding kinderspel is.

De zolder slaakte ook een zucht van verlichting toen we de drie dozen en drie vuilniszakken kerstversiering uit de berging haalden. Dzjez had inmiddels op een charmante manier vastgesteld dat ik wakker was, nadat hij de gordijnen had open gedaan en op luide toon had gevraagd of ik nog sliep. Met één oog open kom ik bevestigen dat dat niet het geval was…

En kerstbomen zijn natuurlijk verlichtende momenten in het leven van een bijna 3-jarige. Het is pas de derde keer dat ik kerst meemaak, dus in eerste instantie keek ik raar op toen er ineens een boom in ons huis stond en niet meer in het bos van Feikje en Kabouter Kras.

“Waarom?” Is dan een vraag die in je opkomt, zeker als je niet op de hoogte bent van de geschiedenis van de kerstboom die volgens bepaalde theorie een Oudgermaanse oorsprong zou hebben om de midwinterviering op te luisteren. De boom was toen een eik en werd uiteindelijk in brand gestoken (lekker warm en lekkere knetter).

Pas in de middeleeuwen werd het een naaldboom, omdat die lekker groen was in de winter en ging men kaarsen (en klatergoud, snoepjes en appels) gebruiken, simpelweg omdat kaarsen toen pas uitgevonden werden. Ook toen vlogen die bomen in de fik, maar dat was dan vaak weer niet expres.

De ballen gingen er pas in toen de kerk in de 19de eeuw ineens de symboliek goed vonden passen bij kerst, vanwege ‘De verlichting’, het feit dat groen mooi contrasteert met de ballen en vooral gezellig staat in de woonkamer. Zo nu ben je weer bij.

Dank u wel Drs Jay, voor dit intermezzo.
Enfin, nadat we een aantal ballen per ongeluk kapot gegooid en betrapt hebben (scherven brengen geluk zegt mama) en papa de mooi uitgerolde lampjes even handig op ging rollen, ging ieder zijn eigen weg en zorgde mama er voor dat de kamer en de vensterbank meedingen naar de prijs voor het mooist-versierde-huis-in-de-straat.

Dank je wel mama!

Oh, en ik moest nog even dansen:

<>

Er lag nog een mooi avontuur in het verschiet, we gaan zaterdag namelijk naar Beppe, Nynthe, Senn en Tessa en….. we blijven er logeren!

Dat hebben we nog nooit gedaan. Samen in de auto, mama had voor ons allemaal een bak fruit gemaakt en de tas goed gepakt. Papa had de iPad met kinderliedjes mee, dus we hebben gelezen en gezongen. De rit vliegt dan voorbij en voordat we het wisten stonden we bij Pake voor de deur.

Daar hebben we gespeeld en limonade en chocolaatjes gegeten en was papa bezig de computer van Pake in te stellen voor de grote en ongeoefende vingers van Pake. Vroeger toen hij klein was had je een leipad, daar zat geen batterij in en moest je met een griffel zelf tekeningen op maken. Nee, dat was geen Piet Piraat denk ik, gewone mannetjes. Nee, Pake en een toetsenbord is alsof je een middeleeuwer vraagt om de kerstverlichting van zolder te halen…

Dus nadat we eerst bij Pake waren geweest, werden we opgewacht door ongeduldige berichtjes van Senn “Wanneer koomen juulie”. Dus in de auto, uit de auto en de gezelligheid aan. Zonder mama. En dat was wel een beetje raar.

Aan de andere kant is dat ook wel weer leuk, want dan kun je elkaar lekker missen en als je elkaar dan weer ziet ben je EXTRA blij. Maar eerst spelen en de slaapkamers in no-time omtoveren in een chaos. Dat is een kunst!

IMG_2138 IMG_2133 IMG_2132 IMG_2131 IMG_2130 IMG_2125

Ik doe mee alsof ik er al jaren bij hoor, babbel, loop, dans, en speel in het rond. En links en rechts geef ik een knuffel en een kus (waarbij ik direct ook mijn neus even af kan vegen) en vermaak me opperbest!

Ik mag samen met Dzjez in de kamer slapen wat normaal Nynthe haar kamer is, met een hele mooie prinsessen sluier voor het gemak en voorkoming van nachtelijke angsten, hangt die aan de kant.

We hebben heerlijk geslapen tot half 7, het tijdstip waarop alles onder de tien spontaan wakker werd. Na wat omzwervingen en luid gezang werden we opgehaald door Tessa, dat was het plan, dus kwam mooi uit.

IMG_2120

OK, we hebben lekker gespeeld en ik moet nu ook weer gaan spelen, dus we sluiten hierbij af.

Zometeen op weg naar mama.

It wie wer in moaie tiid.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.