Door het oog van de lens

_1210969

De opmerkzame lezer zal het al gezien hebben.
We hebben een nieuwe camera. We worden dan ook al bijna professionele bloggers, dus het mag wat kosten. Dat is natuurlijk los van het feit dat veel momenten per definitie maar één keer in een leven voorkomen en dat moet er natuurlijk wel goed op staan. Of niet soms!

Een goed moment om de camera te gebruiken (naast de vakantie natuurlijk) was het weerzien van opa en oma. De laatste keer was toen ze ons op de trein…

Siebe trein!

..zetten  en toen we terugkwamen, waren zij op vakantie, dus al met al was het onze tweeëneenhalve week en een week van hun, wat het totaal op bijna 4 weken niet zien maakt en in het jonge mensen leven van mij en mijn broer is dat meer dan een moment.

_1210994

Het weerzien was dan ook emotioneel, wat versterkt werd door ons vakkundig ingestudeerde, open-armen-naar-elkaar-toerennende-act en die werkte ook in dit geval feilloos. Het was een kleine druppel verwijderd van een echte traan. Die traan kwam echt toen we vertelden dat we bij de moeder van José, de zus van mama waren geweest, want dat hebben we gedaan. Het was een kort en intens bezoek, maar IK heb samen met Maureen een mooie tekening voor José gemaakt en van alle hele belangrijke gebeurtenissen in de wereld is dat 1 met impact. Al het andere valt er bij in het niet. Nu moet ik zeggen dat ik vind dat een piepklein muisje al gauw een olifant wordt (en ik heb er zelf ook nogal een handje van de boel te dramatiseren), maar de essentie is dat je naar het grote geheel moet blijven kijken en je niet blindstaren op details. Niemand is perfect, iedereen wil geluk. Zou het zijn dat geluk imperfect is? Maar voornamelijk een instelling? Ik ga daar nog eens die over nadenken.

Enfin, we waren heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel erg blij opa en oma weer te zien en de appeltaart die opa had gebakken. Heerlijk en vooral erg lekker, ik heb er een groot stuk van gegeten.

_1210978 _1210977

Voor degene die zich afvraagt waarom ik zo weinig zeg, dat komt omdat ik vooral aan het genieten ben van alles wat er om mij heen gebeurt. Niet dat ik er niets over te zeggen heb, ik laat het vooral op me inwerken en geniet van het moment. Ik kijk dan dromerig en richt mijn blik heel ver hier vandaan en denk mooie dingen.

We hebben de caravan weggebracht samen met opa en oma, terwijl mama aan het hardlopen was over memory lane. Wel 6,15 kilometer rond het eilandje.

Mama zat uitgebreid op het bankje voor de deur toen we thuiskwamen en we waren allemaal blij en gelukkig. Zie je, het zijn de kleine dingen die het grote verschil maken!

Vandaag zijn we naast een uitje naar het shopping centrum in Muiden, gaan wandelen in de natuur om de hoek en dan zie je maar weer wat voor verschil een GOEIE camera en een GOEIE fotograaf maken. Wat voor een leek een alledaagse wandeling is, wordt met het juiste oog, lens en camera een spannend avontuur vol contrasten en details (en ik meen het hè!).

_1220017 _1220014 _1220034

De natuur die letterlijk om de hoek is, in de vorm van het Naardermeer.

Een dingetje dat mij dan weer opviel was het feit dat we geen buggy mee hadden. In het begin dacht ik: “Ik ga hier niets over zeggen” en dat heb ik ook vrij lang volgehouden (of moet ik zeggen dat de papa en de mama in staat zijn geweest mijn gedachtes er lang genoeg van hebben afgeleid), want het was pas op de terugweg dat ik geen zin meer had in lopen en met grote tegenzin (van papa) uiteindelijk de laatste meters gedragen werd.

P1220054

Ik weet wel dat ik mijn spieren moet trainen en veel moet klauteren en rennen en zo, maar ik hoef niet ineens een marathon te gaan lopen?!

Leuk was dan wee wel het hele grote vogelhuis, waar papa ik en Dzjez in pasten. Dat en wat je er kunt doen, compenseert alle stappen die ik moest nemen om van A naar A te komen (de definitie van een wandeling). De buis was vervolgens ook weer fascinerend, zeker gezien het idee dat je je daar behoorlijk kunt afzonderen in het midden, waar weinig mensen de moed hebben om naar toe te gaan. Behalve Dzjez. Mijn favoriete pestmaatje, want dat is iets wat ik met schaamrood op de kaken (of juist met gepaste trots) moet vermelden: “Ik begin een beetje baldadig en pesterig te worden!”

Niet dat ik daar de allervroegste mee ben, maar het komt vooral als een grote verrassing voor Dzjez, die overigens ook vaak een (dankbaar) slachtoffer is. Jaja, ik raak langzamerhand in de peuterpubertijd, maar compenseer al mijn peuterpubergedrag met grote bruine ogen en een grote glimlach.

_1210990

Ik kan er ook wat van hoor:

_1220068

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

Advertenties

Het ‘lag’-verschil

_1210957

We hebben het wetenschappelijk onderzocht: Er is een verschil tussen een Dzjezlag en een Jaylag en daarmee hebben we ineens bewezen dat er grofweg twee manier zijn om met een jetlag om te gaan.

De Jaylag is eigenlijk vrij simpel en gebaseerd om het aantal uren slaap dat een mens nodig heeft. Met andere woorden: ‘Ik val in slaap en heb pakweg 12 uur slaap nodig en wordt dus 12 uur nadat je me in bed hebt gelegd wakker’. Dat wil overigens niet zeggen dat ik lawaai maak, want voor hetzelfde geld blijf ik liggen en zing wat voor me uit.

Een Dzjezlag is dan weer gebaseerd op het bioritme van een mens, wat inhoudt dat ik wakker wordt op het tijdstip van vertrek (min of meer) wat betekent dat ik dus heel vroeg wakker ben en vervolgens niet meer kan/ga slapen. Wakker is wakker. Aan de andere kant van de dag betekent dat dan weer dat ik rond 6 uur heel erg moe ben en vrijwel onhandelbaar. En dat op een structurele manier, want de wintertijd gooide afgelopen weekend ook weer een uurtje extra in het roet in het eten….

Wat mij vandaag enigszins vrolijk stemde was dat Puk er na een week + maandag afwezigheid weer was. En Abe. En ik ben verliefd op beide! Bovendien was Abe jarig geweest en je hoeft me niet te vragen hoe oud hij is geworden, want dat weet je zelf ook wel (papa en mama)! Hoe dan ook hebben we zijn verjaardag gevierd en heb ik spontaan en wegens volledige gebiologeerd spelen van in mijn broek geplast.

Die coördinatie tussen brein, spelen en piemel is nog niet helemaal vloeibaar… Ach, ik heb nog 3 maanden voordat ik naar school hoef, dus waar maken we ons druk om.

FullSizeRender FullSizeRender (1)

Ik heb trouwens een souvenir meegenomen uit Bali.
een splinter in de hak van mijn voet! Met een dikke bobbel er op. Daardoor kon ik niet echt soepel lopen. Het lukte papa niet om hem er uit te halen. Daar boven op heb ik me ook behoorlijk van mijn BRUL kant heb laten zien! Dat is niet motiverend om verder te gaan.

De oplossing is dan de dokter die mama antibiotica heeft meegegeven en het advies mijn voet in soda te steken. Dan bevecht je het kwaad van twee kanten, van binnen en van buiten, en dat levert vast een beter resultaat op dan niks doen!

_1210952

Het gaat er overigens goed mee, want ik kan er goed op lopen en daar gaat het om.

Daarover gesproken, we hadden een schoenendillema. Want toen we thuis kwamen was de zomer definitief voorbij en dat betekent dat het woord zomer uit zomerschoenen verdwijnt en laat dat nou net het enige paar schoenen te zijn dat ik heb!? Dus op de rubberen laarsjes naar de crèche. Waarom niet, zeg ik.

Mijn winterschoenen pasten nog wel en dat kan ruwweg twee dingen betekenen. Of mijn voeten zijn niet gegroeid of ze zijn op de groei gekocht (de derde optie dat een tovenaar ze op magische wijze heeft laten groeien, sluit ik voor het gemak even uit), en ik denk het laatste. Dat komt goed uit. Gelukkig is papa een schoenenliefhebber en vond het belangrijk dat ik ook een paar nieuwe kreeg, dus…. vandaag was het zover.

Coole sportschoenen van Puma waar ik als een leeuw mee kan hardlopen!
Mijn humeur was daarentegen minder leeuwachtig en dat is dan weer goed af te lezen aan mijn gezicht wat een combinatie is tussen gekreukeld laken en een oude aardappel. Ach ja, dat hoort bij mijn Dzjezlag.

_1210964

Voordat ik het over mijn schoenen ga hebben, moet ik het hebben over de Trappenberg. Ik was er vandaag voor de tweede intake en ik mag terugkomen om mijn spieren te oefenen en sterker te maken. Met mijn lachspieren is overigens niets mis, noch met met grappenmaak- en eigenwijsheidspieren.

Daarna heeft mama me naar de crèche gebracht en kon ik nog gezellig de verjaardag van Abe meevieren. Toen mama ons in het donker met het licht aan op de bakfiets weer op kwam halen, lag er een groot pak klaar  met de nieuwe schoenen. Ik heb er twee paar! Eén zoals die van Dzjez en het andere paar schoen dat precies past bij wie ik ben. Ik ga ze denk ik niet gemixt dragen, maar daar moet ik nog even over nadenken. Uiteindelijk gaat het om mooi en als ik twee verschillende mooie schoenen aan doe, ben ik twee keer mooi…. Ik ga er nog over nadenken.

_1210960

 

En ik heb geplast op de WC en volgens goed gebruik hoort daar een boekje bij. Dat moet ik dan ook nog even vermelden…

_1210968

It wie wer in moaie tiid.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Kleine Lachende Mannen

IMG_1853

Dat betekent volgens mij KLM en dat was dan weer toevallig het vliegtuig waarmee we naar huis gingen.

Met een Uber taxi gingen we precies op tijd naar de luchthaven, waardoor we veel te vroeg waren en dus nog gezellig rond konden lopen en wat drinken. Ik heb mijn eigen koffer op de band gezet. Dan weet ik zeker dat het goed komt.

IMG_1849

Natuurlijk vielen we als blokken in slaap op de eerste ‘hop’ naar Singapore, waardoor we een beetje grumpy wakker werden. Gelukkig duurde de overstap niet erg lang en konden we, nadat de douanier alle randjes van de plastic Duty Free zak met een fles whisky had besnuffelt en beknepen omdat de dop had gelekt, terug in het vliegtuig.

Ik ben daarna vrij snel (lees onmiddellijk) in slaap gevallen en heb niet eens gemerkt dat er eten werd gebracht. Goed voor papa die ondertussen wel redelijk honger had…

Nee, ik ben geen fan van zo’n reis, maar aan de andere kant hoor je me ook niet klagen hoor. Ik lag bij papa en die aait vaak lekker over mijn hoofd.

IMG_1817

Ik ben uiteindelijk ook in slaap gevallen en lag bij mama. Voeten naar papa en tegen de voeten van Jay aan. Daar hebben we regelmatig een conflict over de ruimte, waardoor we soms even wakker zijn, om vervolgens weer verder te slapen.

Uiteindelijk wordt ik wakker.
En als ik wakker ben, slaap ik niet meer, dus kun je kort samengevat zeggen dat ik gedurende de hele reis een uurtje of 3-4 heb geslapen. Ach ja, dat kan ook genoeg zijn, anders was ik wel in slaap gevallen (en met zoveel films op je eigen screen in de stoel kunt zien, is slapen zonde van de tijd).

Ik was blij dat we er uiteindelijk waren en ik lekker in de buggy kon zitten toen we de bagage van de band af gingen halen.

Wat een bijzonder fenomeen is dat zeg!
We waren nog maar net uit het vliegtuig, waren gecontroleerd door de douane of ons haar wel goed zat en na een paar minuten begon de band al te lopen. Hoe weten die koffers dat hè!

Toen moesten we nog even de trein in en dat was precies waar ik aan toe was. De trein, ook al zo’n fenomeen. Een geel gevaarte dat door de landschappen zoeft, terwijl er inzitten. Nee, trein heeft een grote indruk op mij gemaakt. Misschien wordt ik wel machinist.

Toen we uiteindelijk op het station Naarden-Bussum aankwamen, stond daar ineens een heel bekend gezicht voor het raam. Evelyn! Die kwam ons ophalen en dat komt heel goed uit. Na zo’n reis van 20 uur of zo, wil je eigenlijk zo snel mogelijk naar huis.

IMG_1859

Thuis is waar de iPad is, heb ik de hele reis gedacht en daar mochten we dan ook naar kijken. Eindelijk na 2 en een halve week. Pfff! Gelukkig hebben we een hele drukke en mooie vakantie gehad!

Als klap op de vuurpijl kwam Beppe ook nog langs. Alweer een mooie verrassing en bovendien gezellig. Toen papa thuis kwam aan het eind van de dag, waren we gezamenlijk en uitgebreid moe (ik zelfs een beetje chagrijnig…) en gingen we vroeg naar bed. Ik vroeg er zelf om!

Ik doe gewoon maar mee. Go with the flow. Ik had gelukkig ’s middags ook nog wat geslapen, dus was er minder aan toe. Ik moet wel zeggen dat ik blij was, toen ik in mijn bed lag. Dzjez en ik zijn nu eenmaal verschillend, maar deze keer vroeg Dzjez zelf of hij naar bed mocht. Als eerste! Wel eerst een verhaaltje lezen natuurlijk!

Na een intense nacht, werd ik wakker om precies 4.52.
Papa kan wel zeggen dat ik vedermoet slapen, maar om 5.30 was het tijd. Papa ging ook naar beneden, want die moest al weer werken! En ik mocht…. HEIDI KIJKEN! Wat een genot!

Mij moesten ze dan weer wakker maken. Niks Jet-lag, gewoon lekker slapen, ik bedoel maar. We zijn verschillend. Wel weer samen in bad om het Balinese stof en de vliegtuigbillen van ons af te spoelen en lekker schoon naar de creche te gaan.

Verder gaan waar we gestopt zijn voor de vakantie, maar er is een verschil. Wouter en Julia zijn naar de grote school en ik moet me weer op een beetje andere manier vermaken. Komt goed, ik plas al bijna niet meer in mijn broek.

IMG_1816

It wie wer in moaie tiid.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Snorkel en de dolfijn

IMG_1839

Nog even op de valreep een kleine TRAM.

T.R.A.M. is een afkorting en staat voor Tempels, Relax, Avonturen en Massages. Dat laatste is vooral voor mama, alhoewel papa vandaag ook voor het eerst is geweest. Aan de wazige blik in zijn ogen te zien vond hij het wel fijn….

IMG_1821

We zijn gisteren terug bij Irene Noa en Qyun aangekomen, maar hadden een kleine hickup want de sleutel lag niet bij de deur. Voordeel is dan weer dat papa daar overheen kan klimmen en een voordeel bovenop het voordeel is dat er een reservesleutel op de tafel lag. Konden we toch nog binnen.

Maar voordat we bij Irene kwamen waren we op Lembangon, om precies te zijn in Mola Mola (papa schrift er een kleine blog voor). Daar hebben we op het strand gewoond. Echt waar. In een rieten huisje pal op het strand.

IMG_1836

De dag voordat we gingen we vertrekken hebben we eerst 2 keer op een motor gereden over het eiland en nog meer avonturen beleeft, maar die zijn voor later. Voor nu is het snorkelavontuur.

IMG_1780

Om maar met de dolfijn in huis te vallen, we hebben dolfijnen gezien en dat is heel bijzonder volgens Kadek. Die zie je niet zo veel tegenwoordig en als je ze ziet brengt dat geluk. Wat ik niet tegen Kadek gezegd heb, is dat ik ze heb geroepen. Met een geheime sprak, die klinkt als Abbakabar….

We hebben ze op de heen en op de terugweg gezien en in de tussentijd waren ze weg. Ze hebben speciaal op ons gewacht. Maar er was nog een avontuur. Mama heeft ook gesnorkeld! Die was eerst pertinent van plan het niet te doen, maar toen de anderen (Boye = vriend van papa en zijn kinderen) besloot mama de sprong te wagen en was ongelooflijk aangenaam verrast toen ze de pracht en praal van honderdduizend vissen zag!

IMG_1831

Van schrik heb ik me ook nog eens in een avontuur gestort, geloof het of niet. Ik ben met bandjes in de oneindig diepe zee gaan zwemmen…. en ik vond het leuk! Heerlijk zelfs.

Ook de terugweg was fijn en toen we bij Irene waren, kwamen na een tijdje Bente, Sil, Siebren en Iris! Die kennen we van Vlieland en samen met Noa en Quyn is dat dolle pret!

OK, het vliegtuig wacht, het is op de valreep als ik al zei, dus tot in Nederland!

It wie wer in moaie tiid.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

De sleutel van Ubud

  

Er waren ook de eerste dagen in Ubud.  Bij aankomst zijn we uitgebreid gaan wandelen en lekker gaan eten in een warung. We waren nog maar net binnen of ik had al 31 nieuwe vrienden bij geschreven in mijn vriendboekje en zat bij de kokkinnen op schoot uien en knoflook te pellen. Het waren lieve mensen dus tiktik ik op hun billetjes om negatieve energie te ‘releasen’….. All in a days job
!

   

 

Na de warung werd het de Balinese dans in het paleis en dat Is niet niks. 

  
   
Jay is eigenlijk ook een ster want je zou kunnen zeggen dat hij het voorprogramma was. Hij liep parmantig rond ( dan weer wel!) en ging iedereen aanraken. Uiteindelijk kreeg hij applaus, werden er fotos gemaakt  en deelde hij handtekeningen uit!

Balinese dansen zijn en indrukwekkend fenomeen die de kunst van lichaams- en mimiek beweging tot het hoogste niveau verheft!

Ik was wel blij dat we uiteindelijk thuis waren, want het was best een lange dag. 

Ik heb nog een lekker aardbeienijsje gegeten, terwijl Jay er helemaal klaar mee was. 

Maar slapen waar voor mij ook een welkome onderbreking van de dag. 

De eerste trip

Ik weet niet of het komt door de onkwetsbaar aanmerking kracht van Papa of de commerciële instelling van bijna iedereen die in het hotel werkt, maar we hadden in No time een trip Geregeld voor de volgende dag. Met veel tempels dus iedereen tevreden. 

Slimme namen geven ze dat aan. Elephant Cave en Holy Spring, dat moest je wel naar toe!

We waren al naar een koffie plantage geweest. Dat hadden ze Loaka koffie. Dat Is uitgepoepte koffie en daar betalen ze veel geld voor. Nou ja!

Ik poep ook goed en dat Is een goed teken zegt papa. Hij heeft er zelfs een spreekwoord voor. “Wie goed poept, die goed ontmoet ” (of de minder gekuiste  versie “Goede stront heeft goud in de mond ” ik bedoel maar. 

   
 De tempels waren ook echt mooi en het was warm. En dan bedoel ik heel warm. Met meer dan 34 graden. Er was zelfs een hitte waarschuwing. Dat zegt wel iets. 

Niet dat ik gelopen heb hoor. Tillen of buggy. Dat Is mijn devies. Ondanks papa zijn tegenwerpingen. Hoort bij de leeftijd, samen met NEE zeggen.


Er was ook een tempel met een heel groot zwembad en fonteinen, maar dat mag je niet zwemmen. Mensen komen er om heilig te worden met allemaal offers buiging en onderdompelingen. Wel bijzonder dat wij dat allemaal niet doen en ons toch happy voelen. Dat over gesproken, de Indonesiërs hebben een mooie toewensing: happy nice day. 

Day is mooi. Niet alleen leuk maar ook nog gelukkig. Dubbel op. 

(De verklaring is denk ik dat ze de ‘v’ uitspreken als ‘p’ dus have a nice day werd hap a nice day) Mooi hè. 
”s avonds hebben we gebeuren in tropical view en werden en passant nog getrakteerd op een ceremoniële processie. Zo maar! We hebben wordt gegeten en Orange juice! Day laatste was het lekkerst, maar we mochten dat maar zeer gedoseerd op drinken van een gedecideerde papa. 
Ach ja. Aldus professor Dzjez

  
Deze was ik vergeten. Mama die haar heilige handen wast in het heilige water nadat we mango hadden gegeten. Handig zeg ik, zegent mama haar water ik een beetje terug. 

  
De epiloog: De held. 

Toen we na het eten thuis kwamen en ik de deur open wilde maken, was de sleutel nergens te vinden. Paniek in de ogen van een ieder, behalve die van mij. Kom zei ik tegen papa, Evan zoeken en zo gezegd zo gedaan. Eerst terug naar het restaurant. Geen sleutel. Niet bij de tafel of op de wc. Dus terug. Onverichte zaken. We schenen met de zaklamp op de grond, want je weet maar nooit een ja! Daar, vlak bij een heel lag hij. De sleutel! Met blije blik gingen we terug naar ons Ubudhuis. Wat een avontuur!

It wie were in moaie tiid

Op de schoorsteenmantel in Japan en Indonesië 

  
Hetz is een tijdje geleden, maar we hebben geen kompjoeter, dus moeten we het van een iPad doen. Niet dat dat niet gaat hoor, maar het is wat meer werk en we moesten even de juiste instellingen vinden. Bovendien vergroot de kans op typefauten. 

De belangrijkste reden is dat we te veel te doen hebben. En als je te veel te doen hebt, blijft er weinig tijd over voor het schrijven van schrijfseltjes (waarvan het een het logische gevolg van het ander is).

   
 
Terwijl ik als deze woorden toevertrouw aan het toetsenbord van de iPad, besef ik me dat ik ook had kunnen schrijven over de gebeurtenissen in plaats van eromheen te lallen, maar dat is nou aeenmaal wat ik doe. Daarbij is het met schrijven omgekeerd als met praten. Met praten gaat het om de stiltes (een kunst die mijn vader tot in de puntjes beheerst) terwijl het met schrijven gaat om de vulling. Schrijf die maar in je notitieboekje.

We zitten dus in Ubud, om precies te zijn achter Monkey Forrest. Dat betekent dat we op ons ontbijt moeten letten anders nemen ze het net zo gemakkelijk voor je mee. Ons hotel heet dan ook McMonkey (geintje, het heet Champlung Sari).  

 Maar vóór de apen zijn we eerst naar de befaamde markt in Ubud geweest. Er zij drie dingen die opvallen: 1. Jay weigert te lopen en roept voornamelijk buggy of tillen, 2 het is foeking warm, (34 graden of meer, maar we hebben er geen last van) en 3. In alle kraampjes (en dat zijn er wel 1000), hebben ze exact dezelfde spullen. Dat is een beetje het ding hier. Het is een beetje roulette voor die mensen wie er nu weer iets komt kopen! En papa maar onderhandelen en die wordt al gelukkig als hij er 1000 roepia vanaf krijgt (en dat is nog geen 10 cent), nee dan kun je beter mama hebben. Die loopt gewoon door totdat ze komen smeken of ze het asjeblieft wil kopen! Goed gezien. 
  
Ik heb nog  ‘Poesjemauw’ gezongen met een man die gitaren voor kabouters verkoopt. Echt waar! Ik heb daarvoor al mijn angsten overwonnen. Achteraf veranderd er niks en kun je gewoon verder leven.. Met andere woorden: dingen waar je vooraf tegenop kijkt, vallen achteraf meestal heel erg mee…

Verder hebben we armbandjes gekocht voor mij en Jay en heeft mama een voorraad wierook gekocht. Ik weet zeker dat het de komende 10 jaar lekker gaat ruiken in huis (of ze begint er een winkel in). 

   
 Gelukkig was er om de hoek ook nog het paleis en konden we daar ook even naar binnen. Beetje cultuur kleurt de dag zeg ik! En de zon kleurt ons dan weer, want die koper ploert zorgt er voor dat we amper hoeven te plassen. We zweten het gewoon uit. 

Teruglopen was fun, want ik zat in de buggy te hotsebotsen! Dat is een kermisattractie voor niks. We zijn ook geellig winkels ingegaan en daar kan ik dan ineens wel lopen! En gek doen, want soms krijg ik 5 man personeel mee om met me te gaan dansen.  Die mensen zitten daar ook de hele dag maar en vinden zo’n break wel fijn. 

   
 Maar gistermiddag, na het zwemmen, wat ook een bijzonder ervaring is, want ik badder lekker in het rond, terwijl Jay zijn eigen ‘secret place’ heeft (een gebeurtenis die we in Nederland niet hadden aan zien komen en hier de gewoonste zaak van de wereld is), zijn we naar Monkey Forrest gegaan. Die apen zijn echte apenkoppen, want als je even niet oplet, hebben ze zo je tas en alles wat er in zit, meegemaakt. Gelukkig zijn er mannen met fluiten en kattepulten. En het ding met mannen met fluiten is dat ze er op willen blazen.. Dus naast de apen hoor je ook de fluiten.   

Voor mama waren er tempels, dus die was ook tevreden.  Jay was een beetje minder tevreden, want die moest soms lopen. Dat komt omdat er veel trappen zijn en papa niet helemaal koek-koe is… Moet Jay uit de buggy. Uiteindelijk hebben we veel apen gezien en zijn niks kwijtgeraakt. 

   
 De avond verliep wat chaotischers want ik was heel moe en huldig en Dzjez gewoon moe. Die viel prompt in slaap. Eerst rechtop en later languit op twee stoelen. Van die pizza is niet veel door ons gegeten. Grappig was dan weer wel, dat ik helemaal opleefde toen we gingen vertrekken…. Gelukkig was dat van korte duur en ben ik snel in slaap gevallen.

Vandaag

Vandaag zij we. Vroeg opgestaan (we waren toch al wakker) om naar Mengwi en Naar het Bratanmeer. Vooral dat laatste was boeiend, want niet het meer, maar Jay ik en pappa waren de attractie.

  
Er waren dan ook bussen vol kinderen van Java en heel veel Japanners en die wilden allemaal met ons op de foto en Jay aanraken. De kleine Buddha. Bij de Japanners waren het een vrouw of 8 maar bij de Indonesische kinderen wel 13!

  
En hoe hard papa ook probeerde er een munt uit te slaan, dees te minder succes hij had. Uiteindelijk heeft nul opgehaald, maar wel hard gelachen! En daar gaat het om. 

Het is well leuk om even zo beroemd te zijn. Dat en het feit dat we op menig schoorsteenmantel zullen staan. 

    

De chauffeur heette Wajang en dat was een hele lieve. Hij kende onze namen meteen (goeie truc) en had zelf een dochter van twee dus kun goed omgaan met kinderen. Bovendien hield hij van de grappen van papa en dat is altijd een plus.

Nadat we het meer en de tempel gezien hadden gingen we naar de botanische tuin, maar ik heb dat niet meegemaakt, want ik sliep….

Ik ben met papa  en mama naar een tempel (!)geweest en hebben een hel grote boom gezien die wortels had als een tunnel. Heel bijzonder. 

Die foto komt nog   
 Nadat we de mark hadden gezien werd het ook wel weer tijd om naar huis te gaan. Los van het feit dat het nog een lange rit voor de boeg hadden, waren Jay en ik ook al lang braaf, dus werd het tijd wat te baldadigen. Uiteindelijk kwam alles goed en hebben we lekker gezwommen in het zwembad.

Eten doen we sporadisch. Ik begin met een ontbijt van een banaan of 10 terwijl Dzjez 4 boterhammen met jam eet. ‘ s middags eten we het liefst koekjes en bannen en snoepjes en rozijnen, met zo nu en dan een Orange juice… En als het lukt scoren we een patatje, maar dan moet je niet de Chili eten, want die brandt op je tong en dan heb je weer alle reden om hard te huilen….

Zo komen we de dag wel door. Maar ’s avonds zijn we meestal te moe en is het eten te exotisch. Gebakken kikkerlevertjes, mierenbuikjed of salemanderandijvie zijn niet heel normaal, dus eten we niet veel.  Ach zo lang je maar goed poept is er niks aan de hand zegt papa en dat doen we, dus niks aan de hand!

   

  It wie wer in moaie tiid.

De zee is niet okay

IMG_1495

Ik geef het toe, ik ben een beetje bang voor de zee.
Ik ben bang dat de zee me meeneemt en er is geen argument, opmerking, afkoopsom, redelijk of onredelijk dat me op andere gedachten kan brengen. Vandaar dat ik ruim voldoende afstand neem van de zee en met afgrijzen op veilige afstand kijk naar papa en mama die het lot tarten en met hun voeten in de woeste golven staan. Jay en ik zijn al op de weg terug naar de spullen, terwijl ik aan het bedenken ben hoe we zonder papa en mama naar huis toe moeten. Ik denk dat we ons laten adopteren of zo….

IMG_1497

Gelukkig valt het mee, zijn de golven papa en mama gunstig gezind en lopen ze doodgemoedereerd terug over het strand naar ons. Misschien moet ik mijn mening over de zee bijstellen.
Maar nu nog niet.

Ik vind onze tripjes naar de zee gezellig, want voel me lekker in het zand. Mijn zee-angst wordt voornamelijk gevoed door Dzjez, maar dat besef ik me nog niet en denk dat het mijn eigen angst is.

Wat ik dan weer wel lekker vind is young coconut huize, met een rietje. Dat smaak een beetje zoals water, maar dan met een extraatje. Lekker.

IMG_1492

IMG_1494

Irene, papa en mama zijn uit eten geweest, gewoon omdat dat kan! Nujoma heeft op ons en Noa en Quyn gepast, en dat ging super goed (want wij lagen al in bed en dat ging super goed!). Aan de foto te zien was het erg gezellig en aan de ogen te zien was het ook HEEL lekker.

Ik heb lekker gedoucht en ben vervolgens nog een half uur blijven liggen in het water. Watertherapie noem ik dat, en daar wordt je heel Zen van. Dat doet iedereen hier op Bali. Zen worden. Of Zen maken. Goeie instelling!

IMG_1510

Ini eder geval hebben we het naar ons zin, maar gaan vandaag vertrekken naar het andere Bali (en daar gaan we nog eens naar een andere Bali). Maar eerst naar Ubud het dorp van de kunstenaars en de tempels, rijstvelden en ceremonies. Oh ja, en de boze apen….

It wie wer in Maie tiid.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.