Licht in ons hoofd

IMG_2109

Het is een misleidende titel, ik geef het toe. Het had ook kunnen zijn: Oh dennenboom, of de herdertjes zaten bij na-ha-hachte, maar dat is het niet.

Speciaal met mama op de bakfiets naar de Vesting alwaar er om 14 uur al een gekrioel van mensen was, die allemaal naarstig op zoek waren naar de mooiste kerstboom die past in de auto, bakfiets en woonkamer. Wij hadden de mooiste. Standaard met een rood lintje in de top waar straks de piek moet komen.

Lichtjes ook in het hoofd van mama, want die heeft een haat-liefde verhouding met die meters kerstverlichting die van nature de behoefte heeft om erg dicht in elkaar te kroelen, en eerst uit elkaar moet worden gekaald, waardoor het optuigen van de kerstboom in verhouding kinderspel is.

De zolder slaakte ook een zucht van verlichting toen we de drie dozen en drie vuilniszakken kerstversiering uit de berging haalden. Dzjez had inmiddels op een charmante manier vastgesteld dat ik wakker was, nadat hij de gordijnen had open gedaan en op luide toon had gevraagd of ik nog sliep. Met één oog open kom ik bevestigen dat dat niet het geval was…

En kerstbomen zijn natuurlijk verlichtende momenten in het leven van een bijna 3-jarige. Het is pas de derde keer dat ik kerst meemaak, dus in eerste instantie keek ik raar op toen er ineens een boom in ons huis stond en niet meer in het bos van Feikje en Kabouter Kras.

“Waarom?” Is dan een vraag die in je opkomt, zeker als je niet op de hoogte bent van de geschiedenis van de kerstboom die volgens bepaalde theorie een Oudgermaanse oorsprong zou hebben om de midwinterviering op te luisteren. De boom was toen een eik en werd uiteindelijk in brand gestoken (lekker warm en lekkere knetter).

Pas in de middeleeuwen werd het een naaldboom, omdat die lekker groen was in de winter en ging men kaarsen (en klatergoud, snoepjes en appels) gebruiken, simpelweg omdat kaarsen toen pas uitgevonden werden. Ook toen vlogen die bomen in de fik, maar dat was dan vaak weer niet expres.

De ballen gingen er pas in toen de kerk in de 19de eeuw ineens de symboliek goed vonden passen bij kerst, vanwege ‘De verlichting’, het feit dat groen mooi contrasteert met de ballen en vooral gezellig staat in de woonkamer. Zo nu ben je weer bij.

Dank u wel Drs Jay, voor dit intermezzo.
Enfin, nadat we een aantal ballen per ongeluk kapot gegooid en betrapt hebben (scherven brengen geluk zegt mama) en papa de mooi uitgerolde lampjes even handig op ging rollen, ging ieder zijn eigen weg en zorgde mama er voor dat de kamer en de vensterbank meedingen naar de prijs voor het mooist-versierde-huis-in-de-straat.

Dank je wel mama!

Oh, en ik moest nog even dansen:

<>

Er lag nog een mooi avontuur in het verschiet, we gaan zaterdag namelijk naar Beppe, Nynthe, Senn en Tessa en….. we blijven er logeren!

Dat hebben we nog nooit gedaan. Samen in de auto, mama had voor ons allemaal een bak fruit gemaakt en de tas goed gepakt. Papa had de iPad met kinderliedjes mee, dus we hebben gelezen en gezongen. De rit vliegt dan voorbij en voordat we het wisten stonden we bij Pake voor de deur.

Daar hebben we gespeeld en limonade en chocolaatjes gegeten en was papa bezig de computer van Pake in te stellen voor de grote en ongeoefende vingers van Pake. Vroeger toen hij klein was had je een leipad, daar zat geen batterij in en moest je met een griffel zelf tekeningen op maken. Nee, dat was geen Piet Piraat denk ik, gewone mannetjes. Nee, Pake en een toetsenbord is alsof je een middeleeuwer vraagt om de kerstverlichting van zolder te halen…

Dus nadat we eerst bij Pake waren geweest, werden we opgewacht door ongeduldige berichtjes van Senn “Wanneer koomen juulie”. Dus in de auto, uit de auto en de gezelligheid aan. Zonder mama. En dat was wel een beetje raar.

Aan de andere kant is dat ook wel weer leuk, want dan kun je elkaar lekker missen en als je elkaar dan weer ziet ben je EXTRA blij. Maar eerst spelen en de slaapkamers in no-time omtoveren in een chaos. Dat is een kunst!

IMG_2138 IMG_2133 IMG_2132 IMG_2131 IMG_2130 IMG_2125

Ik doe mee alsof ik er al jaren bij hoor, babbel, loop, dans, en speel in het rond. En links en rechts geef ik een knuffel en een kus (waarbij ik direct ook mijn neus even af kan vegen) en vermaak me opperbest!

Ik mag samen met Dzjez in de kamer slapen wat normaal Nynthe haar kamer is, met een hele mooie prinsessen sluier voor het gemak en voorkoming van nachtelijke angsten, hangt die aan de kant.

We hebben heerlijk geslapen tot half 7, het tijdstip waarop alles onder de tien spontaan wakker werd. Na wat omzwervingen en luid gezang werden we opgehaald door Tessa, dat was het plan, dus kwam mooi uit.

IMG_2120

OK, we hebben lekker gespeeld en ik moet nu ook weer gaan spelen, dus we sluiten hierbij af.

Zometeen op weg naar mama.

It wie wer in moaie tiid.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

 

Advertenties

Praatjes- en mooiweermakers

IMG_9646

Het begint te komen!

Ik herhaal de woorden die gezegd worden (op mijn manier natuurlijk en dat is goed, want daar begint het). Dat doe ik zonder vooraf te waarschuwen dus de omstanders kijken dan met opgetrokken wenkbrauwen en verbaasde blikken naar me. Woorden zoals ‘Naan’ (=banaan en daar heb ik er vandaag 2 van gegeten) en ‘Nijn’ (=Pieter Konijn) of ‘Bak’ (wat dan weer bakfiets is) en ga zo maar door. De dam van de spraakwaterval is doorgebroken, dit is het begin van een oneindige woordenbrij. En als ik naar mijn vader kijk is dat zo’n onuitputtelijke stroom dat er zo nu en dan iemand moet zijn die zegt: “Nu even niet”.

Verder heb ik gisteren met een bijzonder hoeveelheid smaak een appelflap gegeten en ik kan zeggen dat het er in gaat als koek!

P1200519

Appelflap! Daar heb ik al dagen naar uitgekeken, want mama had hem zaterdag gekocht op de markt en we moesten uiteindelijk wachten tot zondag! Ik bedoel maar, dat is dan wel een echte morgendag als zaterdag je uitgangspunt is!

We hadden hem verdient ook.

Maar genoeg over het weekend! Daar heb ik al veel over geschreven, vandaag was het bevrijdingsdag en zoals het woord al impliceert, betekent dat dat we vrij hebben. Geen crèche, geen werk (behalve mama) en dus gaan we al vroeg op avontuur. Als eerste komen we er achter dat er in Bussum helemaal niks te beleven is! Dat is balen, want we moesten er tegen de wind in naar toe.

IMG_9626 IMG_9627

Tegen de wind ergens naar toe, betekent dat we er voor de wind vandaan gaan en dat is dan weer leuk (dat is overigens een mooie metafoor, want geldt voor veel dingen… Eerst moet je wat moeite doen en daarna gaat het gemakkelijk. De kunst is om te wennen aan dat wat je na de moeite kunt doen). Naar de Vesting, want daar zijn kinderspelletjes!

Om eerlijk te zijn viel dat eigenlijk best wel tegen, maar was er wel wat muziek en de heuvels van de vesting. Dat is nu nog maar een klein begin van de grote avonturen die we daar nog gaan beleven als we zelf zeker weten dat we niet meer in onze broeken plassen… Maar dat zijn verhalen voor later!

Het doel was om voor de ongelooflijke code geel regen en onweersbuien weer thuis te zijn, maar vooral om Jay in bed te krijgen om vervolgens weer op tijd terug te kunnen gaan naar de Vesting. Want dat feessie ging nog wel even door. Niet alleen Jay ging een dutje doen, ook papa lag vol overgave op de bank met zijn ogen dicht, Dat kan hij goed. En wakker worden ook. Hup en hij staat weer overeind. Net op tijd om Jay weer uit bed te halen.

Ik sliep natuurlijk nog en dan heb ik even moeite met wakker worden, maar als ik dat eenmaal wakker ben, bruis ik van de energie en heb er zin in! En wat een wind was er zeg! Mijn haard begon al te dansen voordat ik de muziek ging horen en is vervolgens niet meer gestopt!

En wat een wind! Ze moesten me bijna met tentharingen vastzetten aan de grond om er voor te zorgen dat ik niet wegwaai. Die zanger was er helemaal van onder de indruk! Het kan zijn dat dat te maken had met het feit dat er bijna een hele grote speaker op zijn kop terecht kwam… Dat zijn natuurlijk moment, waarop je even nadenkt. Die wind kan er wat van, Het lijkt misschien allemaal lucht, maar als het er op aankomt, heeft het heel wat voeten in aarde.

IMG_9642

Na de muziek hebben we een echte wandeling gemaakt over de wallen van de vesting. Ik hobbelend in de buggy en de wind in de haren! Toen we terug in de bewoonde wereld waren, hoorden we dat er een optocht kwam van hele oude tweedewereldoorlog auto’s en die zijn dus allemaal groen!

Ik had echt de slaak te pakken want was niet te stoppen als het aankwam op enthousiasme. Ik ben als het ware een enthousiasteling uit volle borst en tot onze grote verrassing waren daar ineens Wouter en Julia! En ik kan al “Juujia” zeggen!

IMG_9650

JA, dat is een fijne verrassing, want laten we eerlijk zijn, dat zijn wel onze grote vrienden! Eerst die van mij alleen, omdat Jay er toen nog niet was, en later ook die van Jay omdat hij er wel was. Logisch, want van Jay wil je gewoon graag vriend zijn. Ik wel in ieder geval, want hij is niet alleen mijn broer.

IMG_9638

Naast broer en vriend is hij trouwens ook een gangmaker, clown en gekkerd. Die hoeft maat een muzieknoot te horen en hij is vertrokken (en meestal heeft hij er niet eens een muzieknoot voor nodig). Bijvoorbeeld als we dan nog even met Wouter en Julia naar de muziek luisteren voordat we naar huis gaan. En ja hoor, daar gaat’ie weer.

Ik kan er niets aan doen. Het gebeurt gewoon. Ik hoor de muziek en ik krijg kriebels van binnen en sta te dansen. Ach ja, je moet ergens beginnen om beroemd te worden. Bovendien is het goed voor het afstemmen van mijn gevoel voor ritme met mijn grove motoriek .

P1200525

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Que Pasa?

P1070211

Grappig,
(dat is een woord wat we te pas en te onpas gebruiken en daardoor een brede waaier aan interpretaties heeft, maar vooral gezien moet worden als opening van een belangwekkende of ondefinieerbare situatie of gebeurtenis)
maar als je er bij stil staat zou heb zo kunnen zijn, dat wanneer je te lang met je ogen knippert, een groot deel van wat we de afgelopen tijd hebben meegemaakt, hebt gemist.

Met andere woorden: Er gebeurt veel.

P1070165

fotoBijvoorbeeld de boom. Eerst stond’ie er en dan is er de Siebe-move en dan is’ie weg! Wat een ruimte.

Of Zelda, eerst is er een wit blad, dan is er ineens een kunstwerk, Weg wit, welkom kleur.

Maar ook Mama, die eerst dun is en nu heel dik, vanwege mijn broer. En straks is ze ineens weer dun! Ook vanwege m’n broer. Ik ben benieuwd of hij ook een blog gaat hebben.

Daar over gesproken, hier is de broer, dat valt nog te bezien, Dzjez. Misschien moeten we samen een blog schrijven, want we zulle samen veel mee maken.

Niet alleen nu, maar ook en vooral later. The Hoffstuff. Misschien kunnen we er een boek over schrijven.

In ieder geval nog een paar weekjes wachten. Ik ga al vast wat oefeningen doen, zodat ik goed getraind de buitenbuikse wereld in ka stappen. Ik ben er al helemaal klaar voor hoor! Alleen m’n longen moeten nog wat oefenen.

Oan’t sjen!

Van Dronten naar Naarden. Ineens zijn we er. OK, nog de laatste restjes uit het huis, maar straks is het een herinnering. Gek idee, eigenlijk.

Vandaag was een fijn dagje. Veel gelachen en veel gespeeld. Siebe en Papa gingen naar Dronten en Mama, Zelda en ik bleven in Naarden. ZO gezellig!

P1070204

Mama had een krant gekocht en kon lekker aan de grote tafel zitten. Ik kom dan zo nu en dan even dag zeggen en ga dan weer weg en ga Zelda dag zeggen. Super. Of ik lees zelf mee, want dat kan ik ook. In mijn Nijntje-boekje. Totdat ik er geen zin meer in heb. Dan gooi ik het weg.

’s Avonds heb ik na het eten nog wat gegeten. Gebakken aardappeltjes en gehaktbal. Waarom niet, zeg ik. Ik zat toch aan tafel en dan kun je net zo goed wat meeëten. Ik denk dat ik, en veel energie verband en veel groei. Ik wordt een grote jongen.

Ben benieuwd wat er morgen weer gebeurt.

It wie wer in moae dei.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Holy Monopoly

foto 3

Vandaag was een bijzondere dag in Naarden. Alle kinderen een hele dag bij elkaar met mama. En papa was aan het werk. Van spring-in-het-veld naar moeder van drieëneenhalf! Ik ben trots op haar.

foto 3-1

En het was een mooie dag! Siebe heeft de halve boom in de tuin omgezaagd en daar wordt iedereen blij van. Siebe omdat hij zagen leuk vindt en wij omdat we straks meer zon en licht in de tuin hebben. Zo zie je maar, win-win.

Hij schrok zich wel een hoedje. Eerst toen z’n handschoen scheurde en daarna toe de zaag kapot ging. Niet erg! Waar gehakt wordt, vallen spaanders en waar gezaagd wordt, zaagsel. Gelukkig was er nog een zaag en kon hij verder zagen.

Zelda is dan weer het ideale speelkameraadje. Gezellig spelen en gek doen. Die kan trouwens super mooi tekenen! Dat wil ik later ook, als mijn oog-hand-coördinatie wat beter wordt.

Als ze me optilt roep ik dag-dag en zwaai ik met m’n handje. Ik moet ook altijd hard lachen als zij lacht of een grapje maakt. Yep, het voelt goed bij elkaar te zijn!

Ik heb niet veel tijd of rust om te slapen dus. Dat heb je als er zo veel gezelligheid is. Logisch toch!

Mama is naar het gemeentehuis in Naarden geweest, want die moet ons nog inschrijven. Dan worden we echte Naardenezen. Nog een paar formulieren, scans en handtekeningen en het is klaar. Ook goed voor Jay. In de Vesting heeft ze ook donkerbruin brood gekocht en IK heb dat met veel smaak en korsten gegeten met leverpastei. Lekkerrr…

foto 1

’s Middags gingen mama, Siebe en Zelda Monopoly spelen. Drie uur lang! Of zo en uiteindelijk na een heroïsch slagveld heeft mama gewonnen. Puur geluk, zeiden Siebe en Zelda, pure tactiek zei mama. Tsja, de waarheid zal in het midden liggen….

Ik heb ook gescoord in de PLUS. Als ik met mama ergens naar toe ga zwaai en groet ik de mensen vriendelijk. Hai-Hai zeg ik dan en zwaai als de koningin (trouwens, dat ga ik wel missen straks als Bea er mee stopt! Ik hoop dat Maxima het ook kan, anders moet ik zwaaien als een koning. Wat moet dat moet).

Daarmee zijn de mensen dan heel blij, gek genoeg, dus zwaai ik wat verder. Is overigens ook een leuke manier om de mensen te leren kennen en ze zwaaien ook terug.

Als ik later groter ben blijf ik dat doen. Zwaaien en praten met mensen. Daar maak je kennissen mee en dat is leuk. Ik vraag me af of ik nog meer mens ken die met iedereen, altijd staat te kletsen…

Toen papa thuis kwam maakte ik ook een sprongetje in de lucht en moest hard lachen. Eerst een stevige knuffel en dan de verhalen, kort, want daarna ging hij hardlopen met Siebe.

Toen ze thuiskwamen was ik bijna in bad, maar werd op het laatste nippertje in bad gesmeten! Heerlijk! Lekker warm en schoon in bed.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Gerommel in de bovenkamer

P1060956

Na een behoorlijk rustige nacht in Naarden, na een behoorlijk onstuimige dag gingen we weer vroeg op staan. De reden deze keer: DAKKAPEL.

Ja echt waar, daar waren ze gisteren al mee begonnen, maar gingen ze vandaag afmaken. Gelukkig sneeuwde het…. echt waar, dikke vlokken! Gelukkig duurde het maar kort en konden de mannen aan het werk. Eerst een kop koffie, dan nog één om de botten en de spieren op te warmen en dan als bezetenen aan de slag!

Zagen, slopen, puin naar beneden gooien en vervolgens de kapel bouwen. Bijna heilig, die kapel, met zicht op  het Westen. Dat is weer eens wat anders!

P1060962

Maar ongelooflijk wat een ruimte is de bovenkamer geworden. Daar kunnen heel wat spannende speeluurtjes gespeeld worden. Dat weet ik zeker!

Ondertussen was ik in ieder geval beter gehumeurd dan gisteren. Dat scheelt. Lekker rondlopen en overal aanzitten. Dat is wat baby’s doen.

Papa moest de bus nog terugbrengen, want het was gisteren te laat geworden. Die ging ook nog even naar het oude huis, wat voor mij uiteindelijk niet meer dan een geschreven herinnering is en weer terug.

We hebben ook televisie nu en alle dozen zijn van de ene kant van de kamer naar de andere gegaan. De moderne interpretatie van water naar de zee dragen…. Nee hoor, een deel is naar boven en/of uitgepakt 😉 Er komt schot in.

Olpa en Olma komen ook nog even langs. Die wonen nu om de hoek en wippen dus gemakkelijk even aan. Kan ik weer lekker knuffelen. Mooi. Ik heb Olpasoep gegeten, lekkerrrrr! Zout en van aardappelen. Ik had weer zin om te eten.

Uiteindelijk werd ik wel moe en ging ik lekker naar bed. De tweede keer in Naarden. Het begin van heel veel keer!

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Brulboei en mijlpaal

P1060941

Ik weet het, het is al weer even geleden en op een paar heugelijke dagen was ik er niet, maar late we zeggen, het was druk en we hadden geen internet.

Niet alleen druk in de dingen die om me heen gebeurden, ook in m’n hoofd. Daardoor en omdat ik eigenlijk ook een beetje ziek was, heb ik veel gebruld. Ik moest allemaal dingen terwijl papa en mama heel Dronten in een bus hebben gestopt en in Naarden weer uitgepakt.

Alle vertrouwde dingen zijn dan terug in een onvertrouwde omgeving. Dat is altijd wennen plus dat ik niet heel veel aandacht krijg. Het goeie was dat Olpa en Olma er ook waren, die waren ook druk en er stonden allemaal dozen en ik mocht niet overal aanzitten of naar buiten gaan….

Ik heb ook geholpen in Dronten. Dat was ook het moment waarop ik weer gelukkig was. Want toen ik ik buiten lopen.

Trouwens papa was ook nog jarig, HIEP HIEP HOERA!

Uiteindelijk is alles goed gegaan en zijn alle spullen zo goed en kwaad als het ging overgebracht. Ik heb dat allemaal niet meegemaakt, want ik was of aan het brullen dus of aan het slapen. Maar tussendoor heb ik ook gelachen hoor! En papa en mama ook, die zijn heel gelukkig volgens mij.

Jeemig! ik ben er ok nog! Ik zie niks, maar maak het wel allemaal mee. Wat er precies gebeurt, weet ik niet, maar ik ben geen Drontenaar (meer). Ik ben Naardenees. Hup!

Verder ben ik gewoon mezelf en beweeg zo goed als ik kan in die telkens kleiner wordende ruimte (of ben ik het die groeit…). Ik merk dat mama het heel druk heeft en s’ avonds als een blok in slaap valt. Vaak voel ik dan nog even de warmte van de hand van papa, daar kruip ik dan naar toe.

Dat is een mooi intiem moment. Dat zijn dan wij drieën even. Lekker relaxed. Ben benieuwd wat ik zie als ik uiteindelijk kom. In ieder geval voelt het heel goed en dat is de essentie.

Zo is het broer! Hoe dan ook was het een bijzonder dag, want ik ben wakker geworden in Dronten en in slaap gevallen in Naarden…

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

De la(ats)te uurtjes…

P1060917

..en de vroege.
Sorry papa en mama ik kon er niets aan doen. Te warm, tandenpoepluiers, snotneus, hoesten, allemaal ingrediënten die er toe bijdragen dat ik onrustig slaap en vaak wakker word. En als ik wakker word, dan worden papa en mama ook wakker.

Soms laten ze me liggen en val ik vanzelf weer in slaap en dat is goed, maar hoe later op de avond (of vroeger in de ochtend) hoe lastiger ik terug in slaap val.

Met een flesje melk om half 1, een knuffel en een schone luier, een zetpil en beetje melk om half 2, knuffel en een beetje melk om 20 over 5 en uiteindelijk bij papa en mam in bed om 10 voor 6. Uiteindelijk ben ik in slaap gevallen en heb geslapen tot 10 voor 9!

Ikke blij, mama blij en pap weg. Die was gaan werken.

Toen we aangekleed waren ging de bel. OLPA en OLMA stonden voor de deur! Klaar om te helpen met inpakken. Want dat is het thema van de dag. Inpakken. Alles in dozen of in de vuilnisbak of papierbak of in de wasmachine. Dan gaat het later in een doos of zak. Allemaal klaar voor Naarden.

P1060900

Ik heb eigenlijk niets gedaan, behalve rondlopen, in de box gezeten en gebabbeld en gezongen en gepiept. Want helamaal lekker voelen doe ik me niet.

Ik ben ook met Olpa gaan winkelen. Samen. Ik in de kinderwagen, hij er achter aan. Luid zingend en babbelend. Ik vind Olpa cool en heb een natuurlijke band met hem natuurlijk. Mooi is dat. Veel bekijks in het centrum. Olpa is ook mooi om naar te kijken.

Toen we thuis kwamen, was het er de woeste gewesten en dat mag! 2 dagen voor de verhuizing moet dat zelfs. Net een jaar en nu weet ik dat al. 2 jaar geleden bestond dit niet. Geen haar op geen hoofd, waar ook ter wereld had hier aan gedacht. Aan mij, Olpa, Olma, papa en mama die hier in Dronten zijn en gaan verhuizen naar Naarden. Zo zie je maar.

Alles kan en alles verandert altijd.

P1060901

Olpa heeft soep gemaakt voor morgen. Dan hoeven we niet te kopen en dat spaart tijd en kunnen we morgen lekker eten!

Toen papa thuis kwam had hij Chinees mee. Geen Chinees hoor, maar eten dat ze daar maken en dat was maar goed ook. Want eerst zouden we er gaan eten, maar omdat ik me niet zo goed voelde gingen we niet. En wat denk je? Chinees was dicht? Aan het verbouwen, dus dat kwam goed uit.

Ik had geen trek hoor. Ik zat er gezellig bij. Grappen maken met Olpa en papa. Dat kan ik goed. Morgen ga ik naar de crèche. Begin de dagen te tellen (als ik kon tellen, maar dat kan ik niet. Later, als ik groot ben weet ik daar niets meer van, maar lees ik achteraf na wat er allemaal is gebeurt!).

Daarna ga ik naar een nieuwe crèche in ‘De Vesting’ zoals mama dat noemt en dan kan het niet anders of ik wordt een ridder. Ridder Dzjez en m’n broer ook!

Over broers gesproken, ik -DE BROER- ben er natuurlijk ook telkens bij, alleen beleef ik het op m’n eigen binnenbuikse manier. Ik hobbel en klots gezellig mee met mama die heel druk bezig is. Dat voel ik. Ik voel me goed en ben er klaar voor. Ik zit als een soort kogel in de loop, klaar om afgevuurd te worden.

Mama was vandaag bij de verloskundige en die heeft na veel gedoe vastgesteld dat m’n hoofd naar beneden is en ik er goed bij lig. Ze hebben ook de papieren meegegeven aan mama, zodat ik mooi geboren kan worden in Naarden. Nog niet geboren en al verhuisd.

Ik ben benieuwd wanneer ik geboren word. De 18de of eerder, of later. Als ik voor de 20ste geboren word, dan ben ik VISSEN. Als ik na de 20ste geboren word een RAM. En als ik op de 21ste geboren wordt, ben ik ook nog een lente-baby en als ik de 22ste geboren word, dan is het op dezelfde dag als Tante Evelyn. Dus..

Doei BROER!
Leuk hè, breekt’ie even in. Dat mag altijd.

In ieder geval, ik ga naar bed als Olpa en Olma weg gaan na een dikke knuffel.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.