Van boerenkar tot praalwagen

Dit verhaal is gebaseerd op fictie en kan de werkelijkheid beschadigen.

Zoals elke boerenkar heb ik ambitie, mijn ’15 minutes of fame’ (en hoe langer hoe beter). Maar het zag er niet goed uit. Al jaren doe ik mijn boerendingen en ben geworden van een glimmende boerenkar met verf en zonder roest, naar een gelaten kar die door weer en wind doet wat karren doen.

De kar van de buren daarentegen had een ander bestaan. Al jaren een parade van fame op die dag in december. Al weken van tevoren was hij er over bezig, die ene dag waarop alles wat het karrenbestaan het cachet geeft om de modderigste paden en stoffigste ladingen, in de dieseldampen van de trekkende trekker te doorstaan.

Ik had de hoop al lang opgegeven en trok de banden met de buurkar daarom maar stevig genoeg aan om mee te genieten van zijn verhalen, als inspiratie voor mijn bestaan.

Maar, zoals met veel verhalen, gebeurde er op een dag iets bijzonders. De buurkar brak zijn as en stond er ineens maar zielig bij. Een gebroken as is een spelbreker en maakt van een kar een hoop ijzer en hout. Een disfunctionele plaatsinnemer op het erf. Het begin van een roestig einde. Ik had met hem te doen.

De ophaaldag kwam en onmiddellijk werd duidelijk dat er een alternatief nodig was voor die dag in december. Ik zag ze staan en ze keken en ik pompte me op en liet het zonlicht weerkaatsen op het laatste niet roestige deel van mijn frame.

Als een vertraagde film kwam de delegatie richting het erf en bekeek me grondig. Het stro en de modder nog op m’n rug; de boer gaf aarzelend toe en mijn 15 minutes of fame straalden me tegemoet!

Geen idee wat er ging gebeuren op 23 november, maar het moest wel geweldig zijn.

Mijn vocabulair als kar is natuurlijk maar beperkt, dus ben ik blij dat de foto’s die gemaakt zijn het verhaal van mijn transformatie beter vertellen dan woorden.

Ik dank dan ook de ijzermijnen, de zaag en lasmachines, de rubberbandenfabrieken en de houtbewerkingswerkplaatsen die aan de basis van mijn geboorte hebben gestaan, maar vooral de vrouwen en mannen, de klussers en de visionairs, de egyptenaren en de meesters en de juffen en de vrijwilligers, maar vooral de kinderen op en achter de kar die mijn transformatie en deze deze dag mogelijk hebben gemaakt.

Het enige wat ik er als kar aan toe wil voegen is: “I’ve been there and done it!”.

Ik ben de pralende Sintkar geweest en kan vanaf nu in vrede kan roesten.

Tenzij ik volgend jaar weer mag.
Ik ben er klaar voor.

Dat was natuurlijk het verhaal van de praalwagen. Die mag natuurlijk ook een podium hebben en dat laten we ook zo, maar het leuke was dat wij er ook bij waren. Terwijl papa aan het klussen was, waren wij aan het spelen met de andere kindjes die er waren.

En ik ben er zelf op de fiets naar toe gereden. Dat was de eerste keer naar school, en ondanks de bombarie die je er bij kunt verwachten, viel het allemaal reuzemee. Het is hetzelfde als fietsen in de speeltuin, alleen dan zonder speeltuin.

(Het voelt een beetje als het idee dat je op de rand van een hoog gebouw loopt. In essentie is dat precies dezelfde ervaring en beweging als langs het lopen op de rand van een stoep, alleen de hoogte zorgt er voor dat je het ineens Spaans benauwd krijgt).

En ik was er bij en fietste met hem mee. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Wat het ook is.

We hebben lekker gespeeld en er waren ook grotere kinderen en die plagen natuurlijk zo nu en dan. Dus toen ze de deuren naar het schoolplein op slot hadden gedaan, moest ik over het hek klimmen om de andere kinderen te bevrijden!

Oh, en er kwam ook nog een brandweer! Het is zo’n dag die vol met onverwacht leuke verrassingen zit, want we kregen ook nog broodjes met knakworst en mochten Fanta en Cola drinken! De bouwers kregen lekker nasi van de Thai van de Keverdijk en je kon aan hun gezichten zien dat het nodig was én dat het lekker was.

Nadat de kar klaar was (en Jay hem geïnspecteerd heeft) en ik omgekleed was als Egyptenaar, zijn we met de school naar de kar bij Het Arsenaal gelopen. Daar stonden de andere karren met de bijbehorende kinderen al klaar, omgeven door Sinterklaasmuziek die uit de speakers schalde en een zwevende waterstraalpiet.

Tessa, Senn en Nynthe waren er ook en Evelyn is juf op de Godelineschool, dus die was er verkleed als hippie ook! Gezellige boel.

Wij hebben gewoon gewacht op Sinterklaas en toen hij aankwam, konden we op onze kar klimmen en de toer door de vesting maken.

Wij zijn eerst even naar huis gegaan en kwamen pas later. Zo lang wachten is niet leuk anyway, bovendien zie je de kar dan mooi aankomen. En mooi was’ie, hij glimde er echt op los! En Dzjez en z’n schoolvriendjes zaten keurig op de banken.

Ja, en na verloop van tijd kon ik niet anders, want ik moest ongelooflijk nodig plassen! En ik mocht niet van de kar. Pas aan het eind…. Ik heb het gered! Gelukkig.

Oh ja, en ik heb ook nog een tekening gemaakt voor Sinterklaas. Papa zei dat hoe mooier de tekening, hoe groter het cadeau kan zijn… Dat is een goeie motivatie, dus ik heb er echt mijn best op gedaan:

En het heeft gewerkt! We hadden én snoepgoed én allebei een Fortnite Nerf!

Ik had een kleurplaat gemaakt en die werkte dus ook. Nu moeten we er alleen op letten dat we elkaar de ogen niet uitschieten.

Anyway, na een lange mooie dag en een lange opluchtende plas, waren we klaar. Ik ben samen met Jay op de bakfiets met mama naar huis gegaan en papa ging lopen (die had nog niet genoeg gesjokt!). Thuis hebben we nog Sinterklaas Journaal gekeken en 2 minihapjes Lasagne. We waren denk ik klaar.

It wie wer in moaie dei!

Deze diashow vereist JavaScript.

Pedalen en bommen

Vandaag is een bijzondere dag, waarbij ik papa en mama tot tranen heb geroerd (mezelf ook, want op een gegeven moment ging het mis en viel ik, waarbij ik m’n ego pijn deed. Maar dat zijn korte pijntjes, zonder bloed, dus met een klop op de schouder en een knuffel, kun je dan snel weer verder).

Waarom was het bijzonder?
Het was bijzonder omdat ik de afgelopen weken, elke dag geoefend heb met papa, om letterlijk iets onder de knie te krijgen. Het zijn niet letters en woorden, want daar oefen ik mee met mama, nee het is iets anders. Iets wat ik oorspronkelijk min of meer kon, maar door een lelijke val een aversie voor heb gekregen en daardoor moest ik eerst door een persoonlijke blokkade heen voordat ik mezelf terug in het zadel had.

Letterlijk weer, maar dat kun je dan weer beter met je eigen ogen bekijken, en daarom is hier het filmpje van de laatste twee dagen voor het mirakel van Naarden.

Zo, nu weet je het en begrijp je ook wat ik bedoel.

Voor mij is het ook een belangrijke dag, ondanks het feit dat ik het lastig vind te laten zien en horen dat ik het al lang en beter kan, want vanaf nu heb ik aan Jay een fietsmaatje. Dat betekent concreet dat we de horizon kunnen verwijden en de uithoeken van de fietsbandwereld kunnen ontdekken.

IMG_5113 (1)

Als we lang genoeg oefenenen, kunnen we samen naar Senn en Nynthe fietsen om op bezoek te gaan en te spelen. De wereld van leuke dingen ligt aan onze voeten!

Maar deze Blog gaat meer over mij dan over jou Dzjez, want ik ben de held in dit verhaal. Niet dat ik niet blij ben met jou aan mijn zijde, maar ik rijd voorop! Ik heb zelf bedacht om via de kleine speeltuin, achter de huizen langs, een groot blokje te fietsen. Wel grappig dat papa achter me aan rent om te kijken of alles wel goed gaat…… Dah! Tuurlijk gaat het goed. Als ik eenmaal besloten heb dat ik kan fietsen, dan fiets ik de stukken er van af!

Wel interessant is dat ik onderweg een dode vogel langs de weg zag liggen. Een goed moment om even bij stil te staan en naar te kijken. Even beseffen dat een volgel, in alles wat het kan zijn, ook gewoon als een zielig hoopje op een tegel kan liggen. Het kijken naar een dode vogel is een beetje zoals met poezen. Als je ze ziet, moet je er altijd even bij stilstaan en als het kan even aaien. Het voelt goed en haalt je even uit de sleur van het alledaagse leven.

IMG_5119 (1)

Daarover gesproken,…. oh nee, dat mag ik niet zeggen. Dat is voor later.

Voor nu is het belangrijk, dat ik volgens de omstanders, een nieuwere versie van mezelf ben geworden. Op één of andere manier kan ik dat ook wel begrijpen, want elke keer als je iets nieuws bijleert, kun je niet meer dezelfde zijn als daarvoor.

Aan de ene kant omdat je jezelf dan aan het verloochenen bent (en dat is weer zo’n woord dat je zo nu en dan graag eens leest) omdat je de verandering niet erkent, en anderzijds dat je niet bezig bent met je nieuwe ‘skills’ (ja, laten we maar even AngloSaxisch denken en dan de andere kant bedenken dat het woord ‘vaardigheden’ meer klinkt als een beoordeling die je krijgt op school), die je vooral nieuwe mogelijkheden geven van zijn, doen en denken….
Denk daar maar eens over na (commentaren en reacties, kun je onderaan delen).

Vanaf vandaag ben ik Jay 7.0.
(Small step for Jay, but giant leap for Jay-kind)

WE ZIJN DUS OOK NOG NAAR HET VESTINGMUSEUM GEWEEST!
Ik maak m’n stem its luider want die Jay vraagt wel heel veel aandacht!
<interne stem: En als ik het zo bekijk, belees en beluister, gaat dat de komende jaren iets zijn waar je aan moet wennen>
En het dat was gaaf. Een mooie afleiding van mijn iPadAttraction. We zijn er natuurlijk wel eerder geweest, maar elke keer als we de kanonnen horen afgaan, is de belevenis uniek.

Deze keer zijn we ook met de rondleiding op de boot meegegaan, maar dat grote-mensen-gepraat wordt naar verloop van tijd saaaaaaaaaai, en gelukkig was Jay er en een ander jongetjes, zodat we ongewenste herrie konden maken.

IMG_5130 (1)IMG_5131 (1)

Lang verhaal kort, het was een leerzaam en straks gaan we nog even voetballen in de speeltuin en dan iPad!

En ik ga nog even fietsen (ook al ben ik heel erg moe….) en voor morgen heb ik nu al weer zin in om nog meer te fietsen!

Ut wie wer in moaie dei!

Deze diashow vereist JavaScript.

Dansend door het leven

HipstamaticPhoto-563015837.674646

Het lijkt wel of we de blog altijd beginnen met “Het is al weer even geleden, maar er gebeurt zo veel” en dat is waar. Een stukje schrijven vergt een bepaalde, doch ongedefinieerde mate van aandacht, en dat is net wat er zo nu en dan ontbreekt.

Nou moet ik zeggen dat foto’s elke keer wel weer inspirerend zijn om stukjes te schrijven. Het is wat dat aangaat ook niet helemaal duidelijk wat er eerder was, uit stukje of het ei, of de kip of de foto’s….

 

De oranje vestjes waren noodzakelijk bij onze bloembollenplantdag. Midden op een rotonde in het grasveld, met automobilisten als danseressen en dansers om ons heen draaiend.

Er zijn dan kindjes die dan soms en volledig per ongeluk, denken dat ze straten kunnen oversteken om limonade te halen en terug, ondanks luid geroepen waarschuwingen. Ik viel gelukkig op en alles was goed. Nooit meer doen.

Een andere lievelingsbezigheid van me, en je raad het al, is wormen verzamelen. Ik heb er wel 13 verzameld en allemaal een naam gegeven. Ze kwamen letterlijk met bosjes naar boven door al dat gegraaf en gespit. Ik heb ze niet opgegeten, want er zat modder op (en ik weet ook niet of ik het echt durf, maar wel dat mensen het heel erg jakkie vinden ;-))

 

We hebben veel bollen gepland en ik had de tong uit mijn mond om er voor te zorgen dat de bollen er in het voorjaar goed bijstaan. We hebben een ‘H’ van Hoff gemaakt en een grote cirkel en een aantal ‘spaken’. Dat gaat een waar kunstwerk zijn en mensen zullen de rotonde blijven ronden om het te aanschouwen.

IMG_3624

Zondag was het wandeldag in de vroege dauwende ochtend, met zelfs een beetje ijs. Om de hoek bij het Naardermeer, dus met de fiets ernaartoe. Ik op mijn eigen fiets en dan illegaal oversteken, wat ik nooit in mijn eentje mag doen. Het is niet druk, dus oversteken was een fluitje van een cent.

IMG_3609IMG_3643IMG_3612

Ik wilde niet wandelen en bleef het liefst in de bakfiets zitten, maar na enig aandringen liet ik me toch uit de bakfiets tillen en door het hek duwen. Het was dan ook de betere beslissing. Onze tocht werd vergezeld door mooi paddenstoelen, wolkentaferelen en vergezichten. De beste manier om wakker te worden en te genieten van het leven.

Dat kunnen we goed. Met rode neuzen in de natuur. Lekker verfrissen na een week school, lekker leren en fijn spelen. Het was een mooie week geweest met feestjes bij Kiki (en ik was de enige jongen en ik mocht frieten van de tafel eten!) en Jay heeft gespeeld met Fynn en gezwommen. En Jay is ook mijn vriend. We kunnen het al niet laten om ’s nachts of ’s ochtends bij elkaar in bed te kruipen omdat we bang zijn voor iets of gewoon omdat we het leuk vinden….

IMG_3646IMG_3645

Mama heeft ook heel veel mooie foto’s gemaakt, maar die staan niet op de iPhone van papa, dus daar moeten we het nu even mee doen. Niet dat die slecht zijn hoor, maar…. anders. Als je snapt wat ik bedoel. Het goeie nieuws is dat mama er dan wel weer op staat!

IMG_3608

Toen we klaar waren met wandelen zijn we naar Beppe gegaan om te spelen en heel veel te snoepen. Ik heb zelf ook UNO gespeeld. Die met die dieren. Papa moest even naar Pake, maar ze waren er in gedachten bij. Dat telt.

 

It wie wer in moaie tiid.

 

Deze diashow vereist JavaScript.

Licht in ons hoofd

IMG_2109

Het is een misleidende titel, ik geef het toe. Het had ook kunnen zijn: Oh dennenboom, of de herdertjes zaten bij na-ha-hachte, maar dat is het niet.

Speciaal met mama op de bakfiets naar de Vesting alwaar er om 14 uur al een gekrioel van mensen was, die allemaal naarstig op zoek waren naar de mooiste kerstboom die past in de auto, bakfiets en woonkamer. Wij hadden de mooiste. Standaard met een rood lintje in de top waar straks de piek moet komen.

Lichtjes ook in het hoofd van mama, want die heeft een haat-liefde verhouding met die meters kerstverlichting die van nature de behoefte heeft om erg dicht in elkaar te kroelen, en eerst uit elkaar moet worden gekaald, waardoor het optuigen van de kerstboom in verhouding kinderspel is.

De zolder slaakte ook een zucht van verlichting toen we de drie dozen en drie vuilniszakken kerstversiering uit de berging haalden. Dzjez had inmiddels op een charmante manier vastgesteld dat ik wakker was, nadat hij de gordijnen had open gedaan en op luide toon had gevraagd of ik nog sliep. Met één oog open kom ik bevestigen dat dat niet het geval was…

En kerstbomen zijn natuurlijk verlichtende momenten in het leven van een bijna 3-jarige. Het is pas de derde keer dat ik kerst meemaak, dus in eerste instantie keek ik raar op toen er ineens een boom in ons huis stond en niet meer in het bos van Feikje en Kabouter Kras.

“Waarom?” Is dan een vraag die in je opkomt, zeker als je niet op de hoogte bent van de geschiedenis van de kerstboom die volgens bepaalde theorie een Oudgermaanse oorsprong zou hebben om de midwinterviering op te luisteren. De boom was toen een eik en werd uiteindelijk in brand gestoken (lekker warm en lekkere knetter).

Pas in de middeleeuwen werd het een naaldboom, omdat die lekker groen was in de winter en ging men kaarsen (en klatergoud, snoepjes en appels) gebruiken, simpelweg omdat kaarsen toen pas uitgevonden werden. Ook toen vlogen die bomen in de fik, maar dat was dan vaak weer niet expres.

De ballen gingen er pas in toen de kerk in de 19de eeuw ineens de symboliek goed vonden passen bij kerst, vanwege ‘De verlichting’, het feit dat groen mooi contrasteert met de ballen en vooral gezellig staat in de woonkamer. Zo nu ben je weer bij.

Dank u wel Drs Jay, voor dit intermezzo.
Enfin, nadat we een aantal ballen per ongeluk kapot gegooid en betrapt hebben (scherven brengen geluk zegt mama) en papa de mooi uitgerolde lampjes even handig op ging rollen, ging ieder zijn eigen weg en zorgde mama er voor dat de kamer en de vensterbank meedingen naar de prijs voor het mooist-versierde-huis-in-de-straat.

Dank je wel mama!

Oh, en ik moest nog even dansen:

<>

Er lag nog een mooi avontuur in het verschiet, we gaan zaterdag namelijk naar Beppe, Nynthe, Senn en Tessa en….. we blijven er logeren!

Dat hebben we nog nooit gedaan. Samen in de auto, mama had voor ons allemaal een bak fruit gemaakt en de tas goed gepakt. Papa had de iPad met kinderliedjes mee, dus we hebben gelezen en gezongen. De rit vliegt dan voorbij en voordat we het wisten stonden we bij Pake voor de deur.

Daar hebben we gespeeld en limonade en chocolaatjes gegeten en was papa bezig de computer van Pake in te stellen voor de grote en ongeoefende vingers van Pake. Vroeger toen hij klein was had je een leipad, daar zat geen batterij in en moest je met een griffel zelf tekeningen op maken. Nee, dat was geen Piet Piraat denk ik, gewone mannetjes. Nee, Pake en een toetsenbord is alsof je een middeleeuwer vraagt om de kerstverlichting van zolder te halen…

Dus nadat we eerst bij Pake waren geweest, werden we opgewacht door ongeduldige berichtjes van Senn “Wanneer koomen juulie”. Dus in de auto, uit de auto en de gezelligheid aan. Zonder mama. En dat was wel een beetje raar.

Aan de andere kant is dat ook wel weer leuk, want dan kun je elkaar lekker missen en als je elkaar dan weer ziet ben je EXTRA blij. Maar eerst spelen en de slaapkamers in no-time omtoveren in een chaos. Dat is een kunst!

IMG_2138 IMG_2133 IMG_2132 IMG_2131 IMG_2130 IMG_2125

Ik doe mee alsof ik er al jaren bij hoor, babbel, loop, dans, en speel in het rond. En links en rechts geef ik een knuffel en een kus (waarbij ik direct ook mijn neus even af kan vegen) en vermaak me opperbest!

Ik mag samen met Dzjez in de kamer slapen wat normaal Nynthe haar kamer is, met een hele mooie prinsessen sluier voor het gemak en voorkoming van nachtelijke angsten, hangt die aan de kant.

We hebben heerlijk geslapen tot half 7, het tijdstip waarop alles onder de tien spontaan wakker werd. Na wat omzwervingen en luid gezang werden we opgehaald door Tessa, dat was het plan, dus kwam mooi uit.

IMG_2120

OK, we hebben lekker gespeeld en ik moet nu ook weer gaan spelen, dus we sluiten hierbij af.

Zometeen op weg naar mama.

It wie wer in moaie tiid.

Deze diashow vereist JavaScript.

 

 

Praatjes- en mooiweermakers

IMG_9646

Het begint te komen!

Ik herhaal de woorden die gezegd worden (op mijn manier natuurlijk en dat is goed, want daar begint het). Dat doe ik zonder vooraf te waarschuwen dus de omstanders kijken dan met opgetrokken wenkbrauwen en verbaasde blikken naar me. Woorden zoals ‘Naan’ (=banaan en daar heb ik er vandaag 2 van gegeten) en ‘Nijn’ (=Pieter Konijn) of ‘Bak’ (wat dan weer bakfiets is) en ga zo maar door. De dam van de spraakwaterval is doorgebroken, dit is het begin van een oneindige woordenbrij. En als ik naar mijn vader kijk is dat zo’n onuitputtelijke stroom dat er zo nu en dan iemand moet zijn die zegt: “Nu even niet”.

Verder heb ik gisteren met een bijzonder hoeveelheid smaak een appelflap gegeten en ik kan zeggen dat het er in gaat als koek!

P1200519

Appelflap! Daar heb ik al dagen naar uitgekeken, want mama had hem zaterdag gekocht op de markt en we moesten uiteindelijk wachten tot zondag! Ik bedoel maar, dat is dan wel een echte morgendag als zaterdag je uitgangspunt is!

We hadden hem verdient ook.

Maar genoeg over het weekend! Daar heb ik al veel over geschreven, vandaag was het bevrijdingsdag en zoals het woord al impliceert, betekent dat dat we vrij hebben. Geen crèche, geen werk (behalve mama) en dus gaan we al vroeg op avontuur. Als eerste komen we er achter dat er in Bussum helemaal niks te beleven is! Dat is balen, want we moesten er tegen de wind in naar toe.

IMG_9626 IMG_9627

Tegen de wind ergens naar toe, betekent dat we er voor de wind vandaan gaan en dat is dan weer leuk (dat is overigens een mooie metafoor, want geldt voor veel dingen… Eerst moet je wat moeite doen en daarna gaat het gemakkelijk. De kunst is om te wennen aan dat wat je na de moeite kunt doen). Naar de Vesting, want daar zijn kinderspelletjes!

Om eerlijk te zijn viel dat eigenlijk best wel tegen, maar was er wel wat muziek en de heuvels van de vesting. Dat is nu nog maar een klein begin van de grote avonturen die we daar nog gaan beleven als we zelf zeker weten dat we niet meer in onze broeken plassen… Maar dat zijn verhalen voor later!

Het doel was om voor de ongelooflijke code geel regen en onweersbuien weer thuis te zijn, maar vooral om Jay in bed te krijgen om vervolgens weer op tijd terug te kunnen gaan naar de Vesting. Want dat feessie ging nog wel even door. Niet alleen Jay ging een dutje doen, ook papa lag vol overgave op de bank met zijn ogen dicht, Dat kan hij goed. En wakker worden ook. Hup en hij staat weer overeind. Net op tijd om Jay weer uit bed te halen.

Ik sliep natuurlijk nog en dan heb ik even moeite met wakker worden, maar als ik dat eenmaal wakker ben, bruis ik van de energie en heb er zin in! En wat een wind was er zeg! Mijn haard begon al te dansen voordat ik de muziek ging horen en is vervolgens niet meer gestopt!

En wat een wind! Ze moesten me bijna met tentharingen vastzetten aan de grond om er voor te zorgen dat ik niet wegwaai. Die zanger was er helemaal van onder de indruk! Het kan zijn dat dat te maken had met het feit dat er bijna een hele grote speaker op zijn kop terecht kwam… Dat zijn natuurlijk moment, waarop je even nadenkt. Die wind kan er wat van, Het lijkt misschien allemaal lucht, maar als het er op aankomt, heeft het heel wat voeten in aarde.

IMG_9642

Na de muziek hebben we een echte wandeling gemaakt over de wallen van de vesting. Ik hobbelend in de buggy en de wind in de haren! Toen we terug in de bewoonde wereld waren, hoorden we dat er een optocht kwam van hele oude tweedewereldoorlog auto’s en die zijn dus allemaal groen!

Ik had echt de slaak te pakken want was niet te stoppen als het aankwam op enthousiasme. Ik ben als het ware een enthousiasteling uit volle borst en tot onze grote verrassing waren daar ineens Wouter en Julia! En ik kan al “Juujia” zeggen!

IMG_9650

JA, dat is een fijne verrassing, want laten we eerlijk zijn, dat zijn wel onze grote vrienden! Eerst die van mij alleen, omdat Jay er toen nog niet was, en later ook die van Jay omdat hij er wel was. Logisch, want van Jay wil je gewoon graag vriend zijn. Ik wel in ieder geval, want hij is niet alleen mijn broer.

IMG_9638

Naast broer en vriend is hij trouwens ook een gangmaker, clown en gekkerd. Die hoeft maat een muzieknoot te horen en hij is vertrokken (en meestal heeft hij er niet eens een muzieknoot voor nodig). Bijvoorbeeld als we dan nog even met Wouter en Julia naar de muziek luisteren voordat we naar huis gaan. En ja hoor, daar gaat’ie weer.

Ik kan er niets aan doen. Het gebeurt gewoon. Ik hoor de muziek en ik krijg kriebels van binnen en sta te dansen. Ach ja, je moet ergens beginnen om beroemd te worden. Bovendien is het goed voor het afstemmen van mijn gevoel voor ritme met mijn grove motoriek .

P1200525

It wie wer in moaie dei.

Deze diashow vereist JavaScript.

Que Pasa?

P1070211

Grappig,
(dat is een woord wat we te pas en te onpas gebruiken en daardoor een brede waaier aan interpretaties heeft, maar vooral gezien moet worden als opening van een belangwekkende of ondefinieerbare situatie of gebeurtenis)
maar als je er bij stil staat zou heb zo kunnen zijn, dat wanneer je te lang met je ogen knippert, een groot deel van wat we de afgelopen tijd hebben meegemaakt, hebt gemist.

Met andere woorden: Er gebeurt veel.

P1070165

fotoBijvoorbeeld de boom. Eerst stond’ie er en dan is er de Siebe-move en dan is’ie weg! Wat een ruimte.

Of Zelda, eerst is er een wit blad, dan is er ineens een kunstwerk, Weg wit, welkom kleur.

Maar ook Mama, die eerst dun is en nu heel dik, vanwege mijn broer. En straks is ze ineens weer dun! Ook vanwege m’n broer. Ik ben benieuwd of hij ook een blog gaat hebben.

Daar over gesproken, hier is de broer, dat valt nog te bezien, Dzjez. Misschien moeten we samen een blog schrijven, want we zulle samen veel mee maken.

Niet alleen nu, maar ook en vooral later. The Hoffstuff. Misschien kunnen we er een boek over schrijven.

In ieder geval nog een paar weekjes wachten. Ik ga al vast wat oefeningen doen, zodat ik goed getraind de buitenbuikse wereld in ka stappen. Ik ben er al helemaal klaar voor hoor! Alleen m’n longen moeten nog wat oefenen.

Oan’t sjen!

Van Dronten naar Naarden. Ineens zijn we er. OK, nog de laatste restjes uit het huis, maar straks is het een herinnering. Gek idee, eigenlijk.

Vandaag was een fijn dagje. Veel gelachen en veel gespeeld. Siebe en Papa gingen naar Dronten en Mama, Zelda en ik bleven in Naarden. ZO gezellig!

P1070204

Mama had een krant gekocht en kon lekker aan de grote tafel zitten. Ik kom dan zo nu en dan even dag zeggen en ga dan weer weg en ga Zelda dag zeggen. Super. Of ik lees zelf mee, want dat kan ik ook. In mijn Nijntje-boekje. Totdat ik er geen zin meer in heb. Dan gooi ik het weg.

’s Avonds heb ik na het eten nog wat gegeten. Gebakken aardappeltjes en gehaktbal. Waarom niet, zeg ik. Ik zat toch aan tafel en dan kun je net zo goed wat meeëten. Ik denk dat ik, en veel energie verband en veel groei. Ik wordt een grote jongen.

Ben benieuwd wat er morgen weer gebeurt.

It wie wer in moae dei.

Deze diashow vereist JavaScript.

Holy Monopoly

foto 3

Vandaag was een bijzondere dag in Naarden. Alle kinderen een hele dag bij elkaar met mama. En papa was aan het werk. Van spring-in-het-veld naar moeder van drieëneenhalf! Ik ben trots op haar.

foto 3-1

En het was een mooie dag! Siebe heeft de halve boom in de tuin omgezaagd en daar wordt iedereen blij van. Siebe omdat hij zagen leuk vindt en wij omdat we straks meer zon en licht in de tuin hebben. Zo zie je maar, win-win.

Hij schrok zich wel een hoedje. Eerst toen z’n handschoen scheurde en daarna toe de zaag kapot ging. Niet erg! Waar gehakt wordt, vallen spaanders en waar gezaagd wordt, zaagsel. Gelukkig was er nog een zaag en kon hij verder zagen.

Zelda is dan weer het ideale speelkameraadje. Gezellig spelen en gek doen. Die kan trouwens super mooi tekenen! Dat wil ik later ook, als mijn oog-hand-coördinatie wat beter wordt.

Als ze me optilt roep ik dag-dag en zwaai ik met m’n handje. Ik moet ook altijd hard lachen als zij lacht of een grapje maakt. Yep, het voelt goed bij elkaar te zijn!

Ik heb niet veel tijd of rust om te slapen dus. Dat heb je als er zo veel gezelligheid is. Logisch toch!

Mama is naar het gemeentehuis in Naarden geweest, want die moet ons nog inschrijven. Dan worden we echte Naardenezen. Nog een paar formulieren, scans en handtekeningen en het is klaar. Ook goed voor Jay. In de Vesting heeft ze ook donkerbruin brood gekocht en IK heb dat met veel smaak en korsten gegeten met leverpastei. Lekkerrr…

foto 1

’s Middags gingen mama, Siebe en Zelda Monopoly spelen. Drie uur lang! Of zo en uiteindelijk na een heroïsch slagveld heeft mama gewonnen. Puur geluk, zeiden Siebe en Zelda, pure tactiek zei mama. Tsja, de waarheid zal in het midden liggen….

Ik heb ook gescoord in de PLUS. Als ik met mama ergens naar toe ga zwaai en groet ik de mensen vriendelijk. Hai-Hai zeg ik dan en zwaai als de koningin (trouwens, dat ga ik wel missen straks als Bea er mee stopt! Ik hoop dat Maxima het ook kan, anders moet ik zwaaien als een koning. Wat moet dat moet).

Daarmee zijn de mensen dan heel blij, gek genoeg, dus zwaai ik wat verder. Is overigens ook een leuke manier om de mensen te leren kennen en ze zwaaien ook terug.

Als ik later groter ben blijf ik dat doen. Zwaaien en praten met mensen. Daar maak je kennissen mee en dat is leuk. Ik vraag me af of ik nog meer mens ken die met iedereen, altijd staat te kletsen…

Toen papa thuis kwam maakte ik ook een sprongetje in de lucht en moest hard lachen. Eerst een stevige knuffel en dan de verhalen, kort, want daarna ging hij hardlopen met Siebe.

Toen ze thuiskwamen was ik bijna in bad, maar werd op het laatste nippertje in bad gesmeten! Heerlijk! Lekker warm en schoon in bed.

It wie wer in moaie dei.

Deze diashow vereist JavaScript.