Sterrenslag

IMG_2248

Ik las vandaag een mooie zin “Sterren zijn een soort droom, je weet dat je ze niet kunt pakken, maar ze geven richting en een goed gevoel”. Dat is genoeg zou ik zeggen. Bovendien zijn er genoeg sterren voor iedereen, dus hoeft niemand te dringen of verdrietig te zijn.

IMG_2250

Over sterren gesproken, wij hebben die gewoon in onze hand (hoewel ik dat wel een beetje eng vind soms. Zomaar vuur en zo dicht bij! Dat is niet niks). Ik schrik me zo nu en dan een sprong naar de sterren als iemand een rotje aansteekt. Ik snap niet wat mensen n daar aan vinden. Zulke harde knallen. Daar kun je toch niks mee?

Nee, daar kun je niks mee, maar het dee er achter is dan wel weer leuk. Het is bedacht door de Chinezen, die met vuurwerk de boze geesten van het oude jaar weg jagen. Dan kun je met de goede geesten het nieuwe jaar beginnen. Maar dan moet je het wel bewust doen, anders werkt het niet. Dan heb je gewoon veel herrie en de volgende ochtend een boze geest op de stoep (of buurman).

Vanavond in het donker, gaan we het nog een keer doen.

Gisteren zijn we trouwens naar Monkey Town geweest en hadden onze eigen Aap mee! (Papa was er ;-)) en het was er razend druk. Het hele parkeerterrein stond vol met verlaten auto’s die allemaal kinderen hadden afgeleverd. Je moest zelfs wachten bij de glijbaan!

IMG_2247

Ik heb zeer Zen in de ballenbak gezeten. Dat doet me altijd goed. De ballenbak en zo nu en dan een glijbaan, dar wordt een mens rustig van. En moe, want na 2 uur Monkey Town kun je me wegdragen.

Wat ik dan niet meer doe is een middagdutje. Ik ga wel naar naar bed, maar klets me er vervolgens letterlijk weer uit. Na een kwartier of zo, beseffen mama en papa dat hetgeen zin meer heeft. Dan mag ik terug naar beneden en ben ik blij.

Papa heeft een NAS geïnstalleerd en…. daar staan de Minions op! Dat moet getest worden, dus wij zijn proefkonijnen. Minions zijn heel cool en dat vind Zelda ook. Die heeft er een sleutelhanger van en zo.

Vandaag is dus de laatste dag van het jaar en maken mensen meer herrie dan goed voor ze is. So be it. Het grappige is dan weer wel dat iedereen zich goed voelt als het nieuwe jaar begint. Alsof het oude jaar van je afgeschud kan worden, waarna alles beter wordt.

Ik doe dat elke dag (of probeer dat in ieder geval). Ik begin goed en dan wordt ik door de dag heen wat grommeriger. Dan vind ik dat ik niet genoeg te doen heb (liefst iPad kijken of puzzels maken) en dan wordt ik onrustig, heb een kort kontje en wordt snel boos, zeg “nee” als het “ja” moet zijn en ben het meestal oneens met de gang van zaken. Het schijnt dat dat een fase is die kinderen van mijn leeftijd hebben en ik ben Dzjez, dus is het wat heftiger dan bij anderen.

Anyway, ik creëer mijn eigen space. Ik heb genoeg aan een wasmand en een stapel boekjes. Grappig genoeg iets waar Dzjez dan weer niet aan denkt, maar zodra hij het ziet in mijn mand wil, of ook een mand voor zichzelf.

Mijn gebrek aan verstaanbare woorden compenseer ik met creativiteit. Ook een vorm van communicatie.

Enfin, ik ben benieuwd of ik vannacht wakker wordt van het geknal. In ieder geval heb ik genoeg slaap opgespaard om de oogjes stijf dicht te kunnen doen.

Dan nog even over 2016.
Ik ga naar school vanaf 4 januari, dus ben officieel niet meer klein. Ik weet zeker dat ik veel avonturen ga beleven. Van Jay weet ik dat ook zeker, want dat wordt een spraakwaterval. De vraag is alleen:

“Wat ga jij doen in 2016?”

It wie wer in moaie dei en een hiel mooi jier.
(mei de daar op yn kier foar it neie jier)

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

Tijdmachine

IMG_2193

Het ene moment lig je hulpeloos in de armen van Pake (ik zag de foto in zijn woonkamer) in een afgelegen plek in de polder en het andere moment is het je laatste dag op de Creche van de Woelwaters in Naarden-Vesting. Een dikke 4 jaar zit er maar tussen en het is voorbij in een zucht en een scheet.

Aan de buitenkant kon je het niet echt aan me zien (behalve dan de mooie Bob de Bouwer verjaardagsmuts die ik op had), maar aan de binnenkant voelde ik het wel hoor. Daar was ik een beetje verdrietig. Dat was ook de reden dat ik niet wilde dat ze voor me gingen zingen. Ik was bang dat ik dan tranen in mijn ogen zou krijgen. Dat zei ik tegen mama.

IMG_2197

Renske was daarentegen superblij dat ik weg ging.
Niet omdat ik niet meer terug zou kometen spelen (want dat vind ze heel erg), maar omdat ze hele lekker koeken had gekregen om uit te delen en, door middel van een snelle rekensom, had geleerd dat de cake met een enorme lage regenboogspikkels, te groot was voor het aantal kinderen. Dat betekende dus voor haar ook nog eens een extra stukje cake!
Logisch!

IMG_2190

Mama had ook nog bakjes gemaakt voor alle kindjes. Met witte krentjes en een stempeltjes + een mooie verpakking en een labeltje met mijn naam er op. Die mocht ik uitdelen en Jay en ik kregen er ook één.

Toen papa me voor de allerlaatste keer uitzwaaide ging er wel wat door me heen…

Met name wanneer we de cake zouden krijgen en het cadeautje uit mochten pakken!

Het gaat natuurlijk met name over het uitpakken. Je kunt mij al blij maken met het uitpakken van een lege doos. Hoe meer hoe beter. Ik weet niet of daar het spreekwoord “beter een half ei dan een lege dop” vandaan komt, maar wat mij betreft is een lego dop ook goed, als hij maar ingepakt is.

Ik kon eigenlijk niet wachten tot Dzjez zijn laatste dag had, want dan heb ik het rijk voor me alleen. Dan ben ik de Hoffhuishouding van Woelwaters en moeten ze het met mij doen! Geen interrumperende Dzjez meer, ik kan mijn eigen spraakwaterval, worden.

IMG_2196

Ik denk dat het mijn spraak overigens ook ten goede komt. Ik kan niet meer lui zijn, natuurlijk. Mmmm, dat is dan weer de keerzijde van het verhaal. Ik moet het zelf doen! En ook geen Dzjez die me komt knuffelen als ik verdrietig ben. Woooaaah! Gelukkig zie ik hem elke ochtend en elke avond en kan ik hem vertellen wat ik beleefd heb en hij wat hij heeft beleefd.

Onze broederschap krijgt een nieuwe dimensie en komt op een hoger niveau! Ook al weer een mooie gedachte.

Toen mama mij kwam halen voor de laatste keer, was ze natuurlijk emo-de-pemo, wat voor mij dan weer een goede motivatie was om de tranen binnen te houden. Papa heeft dat dan weer minder, die zegt “Je hebt een mooi hoofdstuk afgesloten. Tijd voor wat nieuws!”, hij heeft makkelijk praten.

Gelukkig zijn Siebe en Zelda thuis om me op te vangen!

<>

Gisteren zijn we naar Pake en daarna naar Beppe geweest. Hoogtepunt van de dag, sjoelen! Eerst bij Pake en daarna bij Beppe. Dat kan ik goed, want ik heb wel 24 punten gescoord. Aanstormend stoeltalent, en we hadden maar 20 in plaats van 30 schijfjes.

IMG_2213

Siebe is uiteindelijk de topscoorder geworden met 87. Daar heeft’ie heel erg zijn best op gedaan.

Natuurlijk hebben we ook gespeeld en CHINEES gegeten. Niet een echte, maar iets wat’ie maakt had. Ik had Bami met pindasaus en heb het nog opgegeten ook! Met kroepoek.

Ik heb ook Chinees gegeten, maar ik had Nasi en een beetje Bami, pindasaus en kipsaté. Je kunt er niet vroeg genoeg mee beginnen.

Ik heb weer haren gekamd en met poppen gespeeld. Ik ben een hele moderne man-in-wording. Ik bekijk alles vanuit alle kanten. Ratio en emotie, linker en rechter hersenhelft. Ook daar kun je niet vroeg genoeg mee beginnen.

IMG_2208

En de hele dag niet geslapen. Dat zorgt zelfs bij mij voor het niet met open ogen aankomen in Naarden. Als een blok in mijn bed. Nog een grote glimlach aan Zelda en Papa en een Namasté, om vervolgens in een diepe slaap te kukelen.

Ik ben gewoon als een blok in bed gelegd. Ogen stijf dicht, tijd is onbestaand.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

 

Feeëriek

JMGJ0991

Daar moest ik aan denken toen ik deze foto zag. Feeëriek, dat is zo’n woord waarvan je blij bent dat het op een dag voorbij komt. Vandaag dus en het was ook de juiste term voor hoe het was.

We waren namelijk met z’n allen gaan wandelen in het bos. Lang geleden namen we dan ook de buggy mee, maar vandaag de dag laten we die thuis en ligt de buggy voor oud vuil in de bijkeuken. Ik loop, dus ik besta.

Er is geen krulhaar op mijn hoofd dat denkt aan zitten in een buggy. Lopen zal ik, en vandaag met Siebe, Zelda, mama, papa en Dzjezzie (daar houdt hij niet van, als ik dat zeg).

We hebben geen kabouter gezien, maar gezien de drukte kan ik me dat best voorstellen. Zeker als ik Dzjez hoor zeggen “Het is niet erg hoor als je op ze trapt, dan worden ze alleen maar plat….” Maar goed dat Kras dat niet heeft gehoord. Of Feikje, want die hoeven hem dan echt niet meer te zien. Ik zal het er nog eens met hem over hebben.

Overigens hebben we wel een fee gezien…

LPKF1641

Mama dus.
En je ziet het, als het licht goed valt en ze doet haar best, dan is ze echt een fee. Zonder vleugels, of in ieder geval, heb ik die nog niet gezien.

We hebben veel verstoppertje gespeeld, waarbij wij zochten en Siebe en Zelda waren verstopt. We hebben ze gelukkig elke keer weer gevonden, anders hadden we zonder naar huis moeten gaan en dat is vooral niet gezellig.

We hebben hen de route laten zien. De route langs de kabouters en de kleine kinderenboomhut. Daar passen (en durven) alleen wij in. Meestal eerst Jay en dan pas ik, want dan kan ik kijken of alles goed gaat en zo.

Dus nu even de fotoparade. Mooie foto’s van mooie mensen, mensen van wie ik houd:

XJCC2872 OSAS7443 XFQC1100 MCYD2562 JMGS6314 HMJJ1485

Dat je het maar weet.

We hebben lang gewandeld, want ondanks mijn suggestie naar huis te gaan, waren de rest van de gezinsleden het daar niet mee eens. Zelfs ik moet dan inschikken (en dat is niet mijn sterkste eigenschap). Uiteindelijk ben ik blij dat we het gedaan hebben, want het was heel gezellig en we hebben nog Joe-oe-oeh gedaan van de berg. Deze keer in Slow Motions….

Na al die inspanningen, mochten we eindelijk ontspannen in de speeltuin, maar omdat ik niet voorop kon lopen en niet de eerste was die in de speeltuin aankwam, ben ik in een enorme kolere geschoten! Ik was even geen zeilboot, want er was geen land met me te bezeilen.

IMG_2184 IMG_2187

Ik zit in die fase denk ik. Eerste willen zijn, de controle hebben. Van voorbijgaande aard, denk ik. We zullen het zien. In ieder geval ben ik daarna nog op de schommel geweest en hebben we ’s middags, toen we weer thuis waren, Planes gekeken. Dat zijn de vliegtuigbroertjes van Cars.

En ik hoefde niet naar bed!
Mama was naar de winkel en wij, de kinderen en papa, waren thuis. Lekker bij elkaar. Dat was ook best weer eens nodig. Dan ga ik lekker in haren kroelen van Siebe en Zelda op de leuning van de bank.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Goed volk

IMG_2145

Even snel tussendoor en bovenlangs.
Gister was het ineens zover.
Ik en Jay waren druk bezig met druk bezig zijn, want opa en oma waren er als oppas. Mama moest weg naar Gaus, haar werk en daar gingen ze eten in een heel groot wokrestaurant.  Onbeperkt. Dat betekent dat je zo veel mag eten als je kunt of wilt. Voor sommige mensen zijn dat 6 blaadjes sla, wat ze in 6 verschillende keren ophalen (om calorieën te verbranden), terwijl anderen 6 keer op en neer lopen, om daarna op een steekkarretje naar buiten te worden gebracht. Blijkbaar stonden er zo een paar mensen buiten te wachten tot hun taxi kwam. Die konden niet meer bewegen…

Mama eet met mate, natuurlijk en is vooral van de gezelligheid bij dit soort gelegenheden. Dat was er genoeg want iedereen was er, ook Truus en Wim en Nikki en die ken ik!

Wij hebben gebakken aardappeltjes, met worst en rode bietjes gehad. Opa verdenkt mij er van dat ik geen keel heb, maar dat ik eten rechtstreeks in mijn maag kan kieperen. Zo snel was mijn bord leeg.

Dzjez heeft dan weer wat meer moeite met bord legen. Hij kauwt namelijk veel te lang. Hij kauwt zo lang dat het eten, net als bij slagroom, dik wordt. Als je dat mixt gaat het ook van dun naar dik. En dan heb je water nodig om het weg te spoelen en dan raakt je maag al snel weer vol. Je snapt het. In het Fries zouden we zeggen “Un dreage ieter”.

Wel gezellig zo!

Maar goed, we hadden al gegeten en waren dus druk bezig met druk zijn en ineens hoorden we een geschuifel achter ons. Ik keek om en….. ZELDAAAAAA! en ik ren naar haar toe en we knuffelen totdat we een ons zijn!

SIEBUUUUUH (ik kan dat al zeggen hoor!) en hij komt naar mij toe en ik knuffel hem tot een dun mannetje!

De tijd daarna zijn we druk bezig met, met zijn allen druk doen. Ook iets dat we goed kunnen! We hebben elkaar al weer 4 weken niet gezien of zo, dus dat werd tijd. Broer en zus batterijtjes opladen. 10 dagen lang, want ze blijven ook met de kerst!

<>

Zelda was er al vroeg bij (maar we hebben nog geen foto van haar). Die was namelijk heel blij, want haar leven is net met 4 Megapixels en 32 GigaBite uitgebreid. Ze heeft namelijk een nieuwe iPhone. Die is inmiddels vergroeid met haar hand…. (grapje hoor).

Maar daarom was ze niet vroeg op hoor! Ze wilde ons zien en wij wilden haar zien natuurlijk! Lekker knuffelen, maar bovendien ging ze met mama mee naar de Puppycoach dag in Lelystad. Daar komen alle Puppies bij elkaar (en nemen hun coaches mee) en dan gaan ze luisteren naar verhalen, naar elkaar kijken, kwispelen, wandelen en oliebollen eten!

Dat laatste was vooral een succes voor de coaches, want de puppies kregen niks! Die moesten vooral erg puppie zijn.

En wij bleven thuis met Siebe en papa. Dzjez heeft met Siebe de treinbaan gemaakt. Ik denk daar we moeten verhuizen, want de treinbaan is haast groter dan de woonkamer. Met Thomas de trein voorop. Probleem was dat de baan circulair was, met andere woorden, ondanks alle wissels, was het alleen mogelijk om uiteindelijk het kleine cirkeltje te rijden. Jaja, treinbaanbouwen is niet eenvoudig…

Na trein, en spelen en papa die zo nodig moest koken, gingen we naar de speeltuin. Voetballen! De step en de fiets gaan mee als toeschouwers, want we hebben ze niet gebruikt.

Ik kan er al heel wat van!

Een echte voetbal virtuoos ben ik aan het worden. Misschien moet ik vaker voetballen. Ik vind het leuk, zeker als Siebe er bij is.

Als Papa en Siebe gaan Volleypongen (Siebe heeft gewonnen), gaan wij naar de ‘andere’ speeltuin. Daar ontdekken we een heel groot gat! Dat is mooi en spannend spelen. Jay zit in now-time onder zand en modder, maar met de grootste lach die je maar kunt verzinnen op zijn gezicht.

IMG_2149 IMG_2148

Die grote jongens waren niet blij toen ze ons in hun gat zagen spelen. ‘Hun werk’ naar de filistijnen, vonden ze. Wij waren hun alleen maar dankbaar voor het werk. Want spelen is onze specialiteit!

We hebben ook twee zusjes ontmoet die ook 4 en 2 waren. Naomi en Jayzee of zo. Kijk, met speeltuinen maak je vrienden! Uiteindelijk gaan we terug naar huis en komen mama en Zelda toevallig ook thuis. Goed gepland.

To be continued.

Oh ja, we zijn woensdag ook weer naar Monkey Town geweest!

It wie wer in moaie tiid.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Licht in ons hoofd

IMG_2109

Het is een misleidende titel, ik geef het toe. Het had ook kunnen zijn: Oh dennenboom, of de herdertjes zaten bij na-ha-hachte, maar dat is het niet.

Speciaal met mama op de bakfiets naar de Vesting alwaar er om 14 uur al een gekrioel van mensen was, die allemaal naarstig op zoek waren naar de mooiste kerstboom die past in de auto, bakfiets en woonkamer. Wij hadden de mooiste. Standaard met een rood lintje in de top waar straks de piek moet komen.

Lichtjes ook in het hoofd van mama, want die heeft een haat-liefde verhouding met die meters kerstverlichting die van nature de behoefte heeft om erg dicht in elkaar te kroelen, en eerst uit elkaar moet worden gekaald, waardoor het optuigen van de kerstboom in verhouding kinderspel is.

De zolder slaakte ook een zucht van verlichting toen we de drie dozen en drie vuilniszakken kerstversiering uit de berging haalden. Dzjez had inmiddels op een charmante manier vastgesteld dat ik wakker was, nadat hij de gordijnen had open gedaan en op luide toon had gevraagd of ik nog sliep. Met één oog open kom ik bevestigen dat dat niet het geval was…

En kerstbomen zijn natuurlijk verlichtende momenten in het leven van een bijna 3-jarige. Het is pas de derde keer dat ik kerst meemaak, dus in eerste instantie keek ik raar op toen er ineens een boom in ons huis stond en niet meer in het bos van Feikje en Kabouter Kras.

“Waarom?” Is dan een vraag die in je opkomt, zeker als je niet op de hoogte bent van de geschiedenis van de kerstboom die volgens bepaalde theorie een Oudgermaanse oorsprong zou hebben om de midwinterviering op te luisteren. De boom was toen een eik en werd uiteindelijk in brand gestoken (lekker warm en lekkere knetter).

Pas in de middeleeuwen werd het een naaldboom, omdat die lekker groen was in de winter en ging men kaarsen (en klatergoud, snoepjes en appels) gebruiken, simpelweg omdat kaarsen toen pas uitgevonden werden. Ook toen vlogen die bomen in de fik, maar dat was dan vaak weer niet expres.

De ballen gingen er pas in toen de kerk in de 19de eeuw ineens de symboliek goed vonden passen bij kerst, vanwege ‘De verlichting’, het feit dat groen mooi contrasteert met de ballen en vooral gezellig staat in de woonkamer. Zo nu ben je weer bij.

Dank u wel Drs Jay, voor dit intermezzo.
Enfin, nadat we een aantal ballen per ongeluk kapot gegooid en betrapt hebben (scherven brengen geluk zegt mama) en papa de mooi uitgerolde lampjes even handig op ging rollen, ging ieder zijn eigen weg en zorgde mama er voor dat de kamer en de vensterbank meedingen naar de prijs voor het mooist-versierde-huis-in-de-straat.

Dank je wel mama!

Oh, en ik moest nog even dansen:

<>

Er lag nog een mooi avontuur in het verschiet, we gaan zaterdag namelijk naar Beppe, Nynthe, Senn en Tessa en….. we blijven er logeren!

Dat hebben we nog nooit gedaan. Samen in de auto, mama had voor ons allemaal een bak fruit gemaakt en de tas goed gepakt. Papa had de iPad met kinderliedjes mee, dus we hebben gelezen en gezongen. De rit vliegt dan voorbij en voordat we het wisten stonden we bij Pake voor de deur.

Daar hebben we gespeeld en limonade en chocolaatjes gegeten en was papa bezig de computer van Pake in te stellen voor de grote en ongeoefende vingers van Pake. Vroeger toen hij klein was had je een leipad, daar zat geen batterij in en moest je met een griffel zelf tekeningen op maken. Nee, dat was geen Piet Piraat denk ik, gewone mannetjes. Nee, Pake en een toetsenbord is alsof je een middeleeuwer vraagt om de kerstverlichting van zolder te halen…

Dus nadat we eerst bij Pake waren geweest, werden we opgewacht door ongeduldige berichtjes van Senn “Wanneer koomen juulie”. Dus in de auto, uit de auto en de gezelligheid aan. Zonder mama. En dat was wel een beetje raar.

Aan de andere kant is dat ook wel weer leuk, want dan kun je elkaar lekker missen en als je elkaar dan weer ziet ben je EXTRA blij. Maar eerst spelen en de slaapkamers in no-time omtoveren in een chaos. Dat is een kunst!

IMG_2138 IMG_2133 IMG_2132 IMG_2131 IMG_2130 IMG_2125

Ik doe mee alsof ik er al jaren bij hoor, babbel, loop, dans, en speel in het rond. En links en rechts geef ik een knuffel en een kus (waarbij ik direct ook mijn neus even af kan vegen) en vermaak me opperbest!

Ik mag samen met Dzjez in de kamer slapen wat normaal Nynthe haar kamer is, met een hele mooie prinsessen sluier voor het gemak en voorkoming van nachtelijke angsten, hangt die aan de kant.

We hebben heerlijk geslapen tot half 7, het tijdstip waarop alles onder de tien spontaan wakker werd. Na wat omzwervingen en luid gezang werden we opgehaald door Tessa, dat was het plan, dus kwam mooi uit.

IMG_2120

OK, we hebben lekker gespeeld en ik moet nu ook weer gaan spelen, dus we sluiten hierbij af.

Zometeen op weg naar mama.

It wie wer in moaie tiid.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

 

De geheime toverspreuk

IMG_2087

We gaan al weer even terug in de tijd.
Deze foto is al weer van afgelopen zondag.
De day after. After Sinterklaas. We hebben al weer een goeie nacht achter de rug en staan er weer helemaal klaar voor. Zeker ik, want papa heeft belooft dat we de allergrootste treinbaan van de hele wereld gaan bouwen. Maar eerst gaan we naar het bos, en daar is iets bijzonders gebeurd…

Nadat we uitbundig hadden geklopt en papa en mama doorliepen, ging het deurtje toch open. Langzaam, maar toch, hij zat niet zo dicht als we oorspronkelijk dachten….

Ineens stond Feikje daar. In volle glorie! “Kras was even weg”, zei ze, maar ze had onze stemmen herkend, en ze moest even wachten tot papa en mama weg waren, want die mochten haar niet zien!

“Weet je?” zei Feikje de kaboutervrouw, “de deur van ons kabouterhuis gaat niet open met een sleutel en zoals je ziet, er zit geen deurkrukje aan. Elke deur” zei ze geheimzinnig “is beveiligd met een toverspreuk.”

i73384176._szw270h3500_

Niet alleen Dzjez sloeg stijl achterover, ook ik had moeite om op mijn benen te blijven staan (nu is dat iets wat ik van nature goed kan hoor! Want ik heb een soort wiebelbenen. Daarmee kun je heel goed mee rock-en-roll-dansen, maar tegelijkertijd kan ik ook vallen zonder enige aanleiding. Dat is dan weer niet erg hoor, want ik stuiter zo weer omhoog zonder pijn!), want allereerst was daar een kaboutervrouwtje dat tegen ons aan het praten was, maar dat was niet het enige…. Ze had het ook nog over toverspreuken, en dat heeft iets magisch vind ik!

Ja stijl achterover, want bij het woord ‘toverspreuk’ gaan al mijn zintuigen op de stand defcon 1 en ben ik meer alert dan Kim Kardashian bij een  schoenenuitverkoop van Christian Louboutin. Want toverspreuken hebben maar 1 doel, en dat is het leven beter maken. Dus vroeg ik “Wat is die toverspreuk dan?”

“Oh” zei Feikje, “dat mag ik eigenlijk niet zeggen. Maar omdat jullie van die leuke en vooral gezellige jongetjes zijn, kan ik dat wel zeggen. Sowieso heb ik gehoord, dat als je ouder wordt, je die toverspreuk vanzelf vergeet. Als je ouder wordt dan vergeet je de magie van kind zijn namelijk, en dus ook alle toverspreuken. Eigenlijk, terwijl ik dit zeg, moet ik ook even zeggen dat je misschien moet proberen om aan de buitenkant misschien ouder te worden, maar dat je aan de binnenkant altijd moet proberen om jong te blijven.”

“In ieder geval, de toverspreuk is simpel. Het gaat er om dat je wat je wilt altijd met een omhooggaande toon zegt…… Bijvoorbeeld: Mag de deur opuu-un?? Zoals jullie uiteindelijk deden en dan werkt het dus.  In je hoofd moet je er een magisch vraagteken achter zetten.”

“Magisch vraagteken?” zeg ik, “wat bedoel je daarmee?”

“Nou”, zei Feikje, “het vraagteken staat eigenlijk verkeerd om. Dat is expres gedaan, omdat niet iedereen de magische kunst van het vraagteken kan en mag begrijpen, maar het vraagteken waar ik het over heb staat achterstevoren……”

“Het grote-mensen-vraagteken staat zo dat je via de boog de grond in gaat, terwijl het magische vraagteken omgekeerd staat en een beetje schuin.”

Schermafdruk 2015-12-09 18.42.50

“Op die manier wordt het vraagteken een springplank, waardoor je op een ‘hoger niveau’ uitkomt. Het is dus precies op dat niveau, net tussen boven en onder, waar gebeurt wat je wilt.”

“Nou ja, tenminste meestal. Soms werkt het niet, maar dat heeft dan weer te maken met de magische vraag. Die is soms zo magisch dat het zelfs door de grootste tovenaar niet lukt om het voor elkaar te krijgen.”

“Oh” zeg ik.

“Oh” zeg ik.

En voordat we er erg in hebben, gaat de deur al weer dicht. Feikje heeft het waarschijnlijk druk en geen tijd om te lang met ons te praten. Bovendien komen papa en mama er aangelopen en mogen die Feikje niet zien. Hoe dan ook, wij hebben de toverspreuk en ik ga hem ineens proberen.
“Mama” vraag ik, “mag ik een pee-heeer?” En wat denk je? Het werkt, voordat ik er erg in heb, heb ik een peer in mijn hand en kan beginnen met eten. Ik bedoel maar!

Nou ja! Wie had dat nou gedacht! Dat betekent dat ik misschien links en rechts iets aan moet passen in de manier waarop ik praat of dingen voor elkaar wil krijgen, maar als er magie in het spel is en ik krijg wat ik wil, dan moet ik het maar proberen….

IMG_2076

IMG_2071

Enfin, onze tocht gaat verder en we komen aan bij een grote holle boom. Een boom voor grote kabouters zoals wij. Dat hoef je maar éen keer te zeggen tegen Jay en hij zit er al in!

Wow! Wat een spannende holle boomhut. Er is zoveel te zien als je te veel fantasie hebt zoals ik. Ik zie een keuken en een zitkamer en volgens mij zelfs een trap naar beneden. Gelukkig komt Dzjez me afleiden en blijven in het zicht van papa en mama, want je weet maar nooit wat er gebeurt als je eenmaal beneden, ver onder de boom bent.

IMG_2079

Als we één keer uit de boom zijn, merken we dat Jay een eigen wil begint te krijgen, want terwijl wij (ik en mama) door willen lopen naar de kabouterdisco-boomstronk, wil Jay bij de brug blijven staan om blaadjes in het water te gooien. Ondanks mijn aandringen, blijft hij daar staan. Met en zonder vraagteken. Maar dat is goed. Samen met papa.

Ik ga met mama verder en heb ik even quality time met haar en zij met mij!

IMG_2083IMG_2082

 

Ik ben gefascineerd door blaadjes in het water gooien. Niet alleen vallen ze naar beneden, ze worden ook nog eens meegenomen door de wind. Dat is mooi. Mooi voor mij, voor de blaadjes en voor de wind.

IMG_2086

Laat je niet afleiden door de volgorde, want dat heeft te maken met omgekeerde vraagtekens en grote, kleine kabouter magie…. maar ineens zitten we samen op de bank. We hebben ons best gedaan om gelijktijdig serieus te kijken, maar dat is niet gelukt.

IMG_2089

En papa had ook nog een tekening in het bospad gemaakt. Vergankelijke kunst, noemen we dat, want één regenbui en het is weg en misschien is dat maar goed ook.
Wat ik me trouwens besef is dat ik al weer heel lang aan het schrijven ben en ik straks naar bed moet en niet in donker mag typen, dus ga ik nog even heel snel door de dagen heen!

IMG_2070

Maandag was een gewone mooie dag op de creche en hebben we hard gelachen en zijn een beetje verdrietig geweest, want Renate gaat weg. Ze heeft een beter contract bij een andere creche… Ik bedoel maar 😉

Dinsdag mocht ik trakteren, maar ik heb gewacht totdat Jay terug was. Mandarijnen. Niet zomaar Mandarijnen, maar mandarijnen met een gezichtje. Allemaal met hun eigen identiteit (en geen identiteitscrisis).

_1220425

Ik moest naar logopedie en gebarentaal en heb me enorm vermaakt en veel gebaren gebaart. Water, helpen, jam, pinda’s, pindakaas, kaas en nog veel meer. Misschien moet mama dat eens laten zien op een joetoep filmpje of zo.

Toen Jay terug was en ik mijn piratenmuts ophad, mocht iedereen een mandarijn uitkiezen en mocht Renske alle stroopwafels opeten! (ik denk dat ze dat niet gedaan heeft hoor!)

Op woensdag mocht ik naar school voor alweer een wendag! Daar kan ik niet genoeg van hebben vind ik, hoewel ik de juf nog niet recht in de ogen durf te kijken als we binnen komen (daarna wel hoor!) Ze vindt dat ik totaal geen moeite heb met integreren en mee doen en aanwezig zijn, nou dat vind ik ook, alsof ik het al jaren doe! Laat 4 januari maar komen. Ik ben er helemaal klaar voor. Zeker nu, met mijn nieuwe rugzak die ik op mijn verjaardag heb gekregen. Daar past ons hele huis wel in en dan nog is er ruimte voor een paar extra boterhammen.

_1220430 _1220429

Los van de mijn  kleine maar innig verdrietige moment toen Dzjez mij voorbij stoof om te gaan spelen met Wouter Julia, John en Wouter, toen we hem op gingen halen van school, maar hij toch even terugkwam om me een knuffel te geven, had ik een gezellige en relaxte ochtend met mama gehad.

Luid babbelend en grappen makend, kabbelt de tijd voorbij. Alle aandacht voor mij en ik mag zelf bepalen hoe lang ik in bad blijf zitten. Of ik de badbeestjes er uitgooi En welke liedjes ik zing.

Ik mis hem  ook hoor, Dzjez, want toen we hem achterlieten op school ging ik speciaal nog even naar hem toe om Namasté te zeggen. Dat doet hem goed.

Maar goed, samen terug naar huis, met spelen met Wouter en Julia in het verschiet. Dat had de moeder van ze gezegd deze ochtend, met veel enthousiasme en overtuigingskracht. Spelen in de speeltuin van de Vesting. Dan kun je niet anders. Achter de kerk. Op de bakfiets er naar toe…

IMG_0950

IMG_0945

 

Het was supergezellig en ik barst haast uit mijn jas van blijdschap. Vrienden, speeltuin, Jay, school, mama, het leven is mooi! Totdat we moesten helpen om het speelgoed op te ruimen, nadat we na de speeltuin in het huis van Wouter en Julia waren gaan spelen…. Dat moest van Jan, hun vader. Wij doken onder en achter alles wat kleuterlijfjes kan verbergen, maar gelukkig is er ook nog een Jay, die zegt dat hij wel even helpt.
De held.

IMG_0954

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.