Bossa Nova

IMG_0617

Ik had ongelooflijk veel geluk gisteravond.
Papa had ons met alle rituelen van dien, en een verhaal van Boris Boer op vakantie op de koop toe, in bed gestopt maar terwijl ik naar mijn slaapkamer liep, had ik uit mijn ooghoek gezien dat er een iPad op de poef op de overloop lag….

Het is natuurlijk zonde om die te laten liggen, dus toen ik om 10 voor 10 beneden kwam omdat ik nog een kruis op de aftelkalender moest zetten, was ik denk ik iets te wakker en te monter. In ieder geval liet papa me niet alleen naar boven gaan… Het was dus een kwestie van tijd, en inderdaad, hij zag de iPad, maar was niet boos en nam hem mee….

We hadden een goed idee deze ochtend, naast wakker worden, het licht aan doen, poepen om 6.50 uur, namelijk naar het bos gaan om te wandelen.

Ik lag al vanaf een uur of 7 te zingen in mijn bed, dus ben klaar voor elk avontuur, dat begint met opstaan! Gevolgd door een flesje melk en een boterham. Daarna zien we wel verder, dus het vooruitzicht van bos past goed in dat plaatje.

De buggy bleef thuis, dus ben ik aangewezen op de benenwagen die eigenlijk heel goed functioneert. Aangekomen moest ik even op gang komen, maar ik heb uiteindelijk alle paddestoelen gezien en bewonderd die Dzjez ook heeft gezien. Alleen een paar minuten later.

Ik had een stok gevonden. Dat is niet zo maar een stok, maar een bijzondere staf. Het is namelijk de oorspronkelijke staf van sinterklaas. En ik heb hem gevonden, dus mocht ik er meer rondlopen.

IMG_0622

Papa hield hem vast terwijl ik verstoppertje speelde. Ik was onvindbaar voor iedereen, maar zag het niet zitten om een nacht in het bos te verblijven dus, dan roep ik PIEP en dan kan mama me makkelijk vinden. Papa vinden daarentegen was dan wel een opgave. Want wij zoeken ook op peuterhoogte, niet op hoog-in-de-boom-hoogte, en daar zat hij! Na vereende krachten, zaten wij daar ook en hadden een mooi uitzicht!

IMG_0633

Zoals gezegd, ik schuw het avontuur niet. Ik klim met papa over het hek en heb geen idee waar ik naar toe ga, zodat ik in de schaduw onder de bomen iets zie bewegen. Niet één maar wel 6 koeien staan daar op hun gemak bladeren van de bomen te trekken en op te eten.

 

Papa is duidelijk helemaal niet bang voor koeien, want die loopt er gewoon naar toe. Met mij op zijn heup. Hij vraag wat zijn dat? En ik zeg “Koe”, hij vraag wat zegt een koe? En ik zeg “Boe” en zonder verdere plichtplegingen, stapt hij op ze af en begint er één te aaien!

IMG_0636

Ik kijk met grote ogen toe en aai de koe niet, maar vind ze er wel erg mooi uitzien. Van die grote ogen aan de zijkant van hun kop, die je eigenlijk best wel een beetje onnozel aankijken. Ik denk dat ze eigenlijk niet eng zijn, maar houd voor de zekerheid nog een slag om de arm.

Een andere belangwekkende ontdekking is dat een koe geen “boe” zegt, maar “moe-hoe”. Een koe heeft helemaal geen lippen om een “B” te maken en ik kan het weten! Vanaf nu zeg ik dan ook “MOEOEOEOEH”.

IMG_0614 IMG_0616

IMG_0620

Uiteindelijk zijn we nog in de speeltuin beland en ben ik van een betonnen pijp gesprongen. Papa en mama maken zich daar geen zorgen over want ze weten dat ik goed land. Ik kan daar uren spelen en ben dan ook uitermate onblij als er geopperd wordt, weg te gaan. Opperen betekent overigens altijd dat het geen optie is, hoor! Gelukkig was er drinken bij de auto en had ik dorst.

IMG_0648

Jeej!
Ik hoefde niet naar bed, dat hoorde ik papa en mama zeggen, dus ben ik al groot vandaag! Het is mooi weer en zondag (dat is dubbelop) dus hebben we besloten eerst te gaan fietsen/lopen met papa (dat was al weer heel lang geleden) en daarna nog naar ons zoetwaterstrand! Goed plan zeg ik!

Ik ben samen met papa helemaal tot in het diepe geweest en heb bijna los gezwommen, terwijl Dzjez bij mama op de arm mee was. Die heeft iets met donker water, waterplanten en onzichtbare vissen die in zijn tenen kunnen bijten. Ach, daar groeit hij vast overheen.

Geef mij maar speeltuin (en pretparken, ballenbakken, echte zwembaden, en zo voort) daar kan ik me uren vermaken. Dus hier ook. Lekker klimmen en glijden en praten met de kindjes terwijl papa op zijn rug de wolken aan het tellen is. Ik roep hem regelmatig om hem op de hoogte te houden van mijn activiteiten. Dan komt mama ook nog langs met Jay-Nol altijd lol! en is het eigenlijk tijd om naar huis te gaan.

IMG_0654 IMG_0651

Nog even langs de buurvrouw en dag zeggen tegen Dunky, want die gaat vanavond al weer weg en dan eten, met SiebeZelda bellen, tandenpoetsen, voorlezen, knuffelen en naar bed!
Geen iPAd deze keer (alhoewel ik dat wel van plan was, want er lag er een naast het bed van mama, maar ik werd op heterdaad betrapt en kon het net niet ongemerkt terug redden naar mijn kamer, maar goed) en lekker slapen.

Voor Noa, Quyn en Irene:

It wie wer in moaie dei,

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

Aaibaar: De angst voorbij…

IMG_0589

De buurvrouw heeft een hond. Een kleintje, maar toch, hij behoort desalniettemin tot de Canis lupus familiaris, oftewel een ondersoort van de wolf (dat is waar lupa voor staat). Hij heet bovendien “Dunky”.

Het is niet haar eigen hond, maar van haar vrienden (die in een groene auto rijden, volgens Dzjez) en zij past op hem, maar de consequentie is dat we moeten kiezen of delen. Of we gaan naar de buurvrouw en moeten haar ongebreidelde aandacht (tot aan het eten) met Dunky delen of we kiezen voor de muur tussen ons en de buurvrouw.

IMG_0583

We kiezen voor delen en dat pakt goed uit. We gaan samen met haar wandelen op blote voeten, want dat kan (ik mag zelf in mijn onderbroek, want “We gaan achterlangs” zegt de buurvrouw en daar mogen ze duidelijk de onderbroek zien. Daarbuiten is dat natuurlijk volledig uit de boze).

Het gevolg van veelvuldig hond-in-de-buurt is dat onze angst een heel klein beetje aan het afbrokkelen is, waardoor ik binnen een straal van 1 meter van Dunky durf te komen, maar Jay, Jay is een ware held… Maar dat is voor morgen.

Eerst is het tijd voor een ander fenomeen.

Papa had me er goed op voorbereid. “Als we naar Bali gaan, moeten we naast een paspoort, ook 2 kleine prikjes hebben”. “Maar prikjes doen AU” zei ik nog. “Nee” zei hij “deze prikjes niet” en dan geloof ik hem ook.

Ik moest eerst ook nog naar Janneke om mooi te praten, plus papa had me ook niet uitgelegd wat we gingen doen. Ik heb niet direct een beeld bij het woord prikje, dus is het maar beter zo.

Janneke was weer erg leuke en goed. Ik kan het telkens beter en ik doe het vooral voor Janneke. Die gaat gezellig bij mij op de grond liggen als ik dat doe. Helemaal mijn niveau. Dus toen ze zei “klaar” en ik een sticker had, stond ik al bijna bij de lift. Maar we gingen niet naar huis. We gingen naar de GGD. Als je dat snel leest, staat er iets heel anders, en dat was een beetje de gedachte die me vervulde.

Het gebouw zag er duidelijk uit als een schaap in wolfskleren (lupa). Aan de buitenkant zag het er mooi uit, maar van binnen voelde je al dat er iets niet pluis was. Vooral toen papa en Dzjez binnen kwamen en er een assistent opgetrommeld werd voor de “kleintjes”…

Ik was eerst met papa en Kenny naar een huis gaan kijken om de hoek en ik moet zeggen…. Het zag er goed uit. Vooral het speelhoekje van de kindjes. Daar heb ik lekker mee gespeeld! Ik hoop dat Kenny het kan krijgen, want dan kan ik er vaak spelen met John en Seppe.

In ieder geval, daarna, als de wiedeweerga naar de GGD bij papa achterop. Dwars door Naarden, dwars door Bussum. Toen we de behandelkamer binnenkwamen zag ik Jay al zitten met grote ogen en een lichte zenuwtrek bij zijn rechterbovenlip.

Ik mocht eerst. Shirt uit en met ontbloot torso mocht ik op een stoel gaan zitten, terwijl ik links én rechts een spuit in mijn bovenarm verdween. Dat was een goeie reden om eens heel hard te….. lachen!

IMG_0574

Echt waar, het deed geen pijn, ik voelde het niet en het was voor een goed doel: Bali! (en 2 mooie pleisters en een übergrote sticker op mijn arm).

Ik anticipeerde met grote vreze op wat komen ging en liet al mijn potentiële, latente en actuele angsten los. Twee van die types met spuiten, klinkt als een slecht filmscenario, dus ik zorgde er voor dat ik ruim van te voren al HARD aan het huilen was.

IMG_0579

Uiteindelijk deed het geen pijn, maar als je een keer bezig bent, moet je ook geen mietje zijn en het drama wel volhouden tot aan het eind. Dus dat deed ik. Ondanks de pleisters en de plakplaatjes.

Eenmaal thuis was alles weer helemaal ok en stond er bovendien een verrassing. Beppe was er! “Beppe” roepen Dzjez en ik in koor en rennen naar binnen.

Papa was er ook al, die was omhuld in een stofwolk, als en idioot van de GGD naar de BVR geracet op de fiets. Dampend en stomend stond hij al binnen toen hij zei “even een korte broek aan trekken. Deze plakt” en dat snap ik.

Beppe haar bezoek was van korte duur, want ze was op doorreis naar haar huis (ze had opgepast bij Philine en Lauren). Maar met Beppe is zelfs een kort bezoek een bezoek!

OK, terug naar morgen (of eigenlijk vandaag).
Nadat we eerst naar Hilversum zijn geweest om boodschappen te doen en zo, mochten we na en aantal emotionele buien (het zal in de lucht hangen, een beetje drukkend weer en de overgang van zomer neer herfst en het feit dat ik al bijna 4 ben en altijd net een half uurtje te vroeg wakker ben), mochten we nadat Jay zijn middagslaapje had gedaan opnieuw naar de buurvrouw…

Ik heb er eens goed over nagedacht, maar denk dat ik ik het slachtoffer ben van angstprojectie. Ik neem de angst van Dzjez automatisch over, omdat hij de oudste is en ik denk dat het zo hoort. Niets is minder waar, kom ik achter. Als ik vergeet dat de angst er is, zie ik alleen nog maar een schattig klein hondje met de naam ‘Dunky’ (wat op zich duidelijk een naam is die niet uit vrije wil is gekozen door de de hond in kwestie, denk ik. Dat zie je ook een beetje aan de manier waarop hij kijkt en loopt, maar dat terzijde, misschien noemt hij zichzelf in zijn hoofd well Bill of Tarzan of Wodan ter compensatie), dat geknuffeld  wil worden. Dus dat doe ik dan ook. Aaien, maar dat is het begin.

We zijn ook weer een blokje gaan wandelen met Dunky en de buurvrouw, allemaal onderdeel van de ‘inhonderingscursus’, stap voor stap wordt de kloof tussen angst en ambitie kleiner.

IMG_0591

Daarna zijn we , op mijn aandringen, naar de speeltuin gegaan. Volledig gemobiliseerd. Ik op de fiets met nieuwe zilveren zijwieltjes en Jay op de driewieler. Ik met wat dat betreft nog wel eens serieus met hem oefenen, want het concept trappers is nog niet helemaal een vast onderdeel va zijn motoriek. “Komt tijd komt raad, komt vlijt komt daad”, zeg ik.

IMG_0598 IMG_0596

It wie wer in moaie dei
en tichterby in hûn.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Jaynees

IMG_0562

Ach het gaat eigenlijk alleen om de foto’s, dus praat ik er gewoon een beetje omheen. Dat doe ik ook als ik papa aan de telefoon heb. Ik weet dat je moet praten, dus maak ik geluiden die klinken alsof ik praat. Het is een speciale taal, die eigenlijk goed begrepen wordt door Dzjez en een beetje door Zelda. Het is Jaynees. Ik denk dat ik dat ga cultiveren, want dan heb ik later een geheimtaal.

IMG_0572

Nou, dan doe ik het ook een beetje. Gewoon wat praten, alhoewel in mij geval praten betekent van het allerhoogste wijsneusniveau. Daar kun je trots op zijn, vind ik. Ik vergeet dat eigenlijk altijd en dat is logisch, want ik praat zoals ik praat en kan het nergens tegen afzetten. Ik doe dan ook goed mijn best om niet in broeken te plassen en dat gaat goed. Ik heb nog een paar maand en ik zie dat met vertrouwen tegemoet.

Dat wordt nog wat, dan ben ik de enige op de crèche! Dan moet ik de Hoff-eer hoog houden. Gelukkig zijn Abe en Sepp en Savjee er ook nog. Dan zijn wij straks de oudsten!

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

Wereldburgers

Context.

Dat is het.
Op het moment dat zo’n fotootje op de schoorsteenmantel staat ziet het er uit als een mooie foto. “Schattig” zou je kunnen zeggen, “lief” of “ze staan er goed op”, maar als je ze dan ineens op een paspoort ziet staan, krijgt het ineens een compleet andere lading. Het lijkt of we serieuzer kijken, meer intens en vastberaden.

IMG_0559

Logisch, want we wereldburgers, met een soort vergunning om ver buiten de landsgrenzen te reizen. Zelfs verder dan België. Ja helemaal tot aan Bali. Niet alleen ziet je foto er dan anders uit, maar je schudt ook een stuk onschuld van zich af.

We hebben meer stukjes onschuld van ons afgeschud, want we zijn met de buurvrouw, op blote voetjes (dat vindt papa goed, en hij diet het zelf ook, dus) gaan wandelen met….. het hondje. OK, OK, op gepaste afstand, anderhalve meter, maar toch, het was wandelen en we deden het samen. Je moet ergens beginnen.

Ik moet zeggen, zo’n paspoort opent mogelijkheden, We zijn namelijk ik naar IJsselstein geweest om Duplo blokken te halen die mama via marktplaats had gevonden. Kunnen we muren bouwen, maar het zijn er nog niet genoeg om geen ‘argumenten’ te hebben met Dzjez. Gelukkig komen er nog meer aan….. Nog hogere muren.

IMG_0606

En op de terugweg naar de AH en ik in de kar. Met een paspoort kun je dus ook gewoon winkelkarrenrijden en je weet nooit wanneer dat van pas komt.

Thuiskomen was anticiperen op de komst van opa en oma, want dat hadden ze gezegd in het zwembad afgelopen zondag. Dat zijn zaken die ik niet vergeet en met een nachten-aftel-app in mijn hoofd houd ik dat onder controle.

IMG_0555

Daar zijn ze dus (ze waren er ook al bij het hondenuitlaatgebeuren, maar Jay en ik waren in dat deel van deze blog te veel bezig met heldhaftig zijn) en wij waren blij. Een erg belangrijk onderdeel van het bezoek is buikenblazen. Dat is een vergeten traditie van de voorvaderen van de familie van opa. In essentie komt het er op neer, dat je buik ook wel eens ge-BLLLLRRRRRLLLLD wil worden. En laten we eerlijk zijn, zie wil dat niet.

Een ander belangrijk onderdeel van het bezoek waren 2 mysterieuze papieren zakken… Dat doe je toch niet! Hoe kun je nu twee papieren zakken meenemen en gewoon ergens neerzetten en vergeten dat ze er zijn, terwijl er 2 cadeaujunkies rondlopen.

Maar, hoe langer je wacht hoe groter het plezier (wie dat bedacht heeft) en dat was het. Want wat bleek, er zaten twee blauwe, stevige wintertruien in. Laat de winter nu maar komen!  OK, na Bali alwaar we eerst eens een goed zweetdruppelspoor achter gaan laten.

IMG_0553 IMG_0545

Maar daarvoor moeten we nog een behoorlijk aantal kruizen krassen op de Bali-aftel-kalender. Met veel kleuren en variaties op het thema. Dat past bij Bali. Kleien ook.

IMG_0611

Eten was tumultueus. Lange en avontuurlijke dag, maakt balorig. Ze;fs Jay, wie had dat nou gezocht achter dat mannetje… 🙂 Voordeel voor mij is dat hij de aandacht wat afhaalt van mij en ik haast ongemerkt 2 bekers water op kan drinken! Ach ja, uiteindelijk heb ik bijna alles nog opgegeten,

Bij mij ging het voornamelijk om kaas. “Kaas” een woord dat ik gewoon uit kan spreken. Ik schrok zo, dat mijn tong er tijdelijk van in de knoop schoot! Tijdelijk hoor, want ik ben een echte praatgraag. Ik zeg heel veel, ook al verstaat niet iedereen precies wat ik zeg.

It wie wer in moaie dei
en de wrâld leit oan ús fuotten

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

Waterpret, draaimomentjes en K3

 

P1200948

Het was een druk weekendje.

Niet alleen zijn we gaan zwemmen bij ons zoetwaterstrandje (daar heb je alles al over gelezen), we zijn zondag ook nog naar de verjaardag van Nynthe geweest bij Beppe thuis. Daar wonen ze tijdelijk, totdat ze bij ons in Naarden komen wonen. Samen spelen is zo vanzelfsprekend, dat het lijkt alsof we elkaar ons hele leven al kennen (wat technisch gezien vanuit mijn perspectief ook zo is natuurlijk en van Jay). Fijne vrienden.

Maar we hadden meer te doen!

Dansen op K3, bijvoorbeeld. Nu bekend is dat ze uit elkaar gaan, beleeft Zelda een soort revival van de K3 muziek en komen wij er achter dat zij eigenlijk alle teksten uit haar hoofd kent. Dat is fijn voor haar en betekent bij gevolg, dat wij ook doordrongen worden.

Ik vind dat niet erg, want ik hou van dansen en op K3 kun je dat goed. Laat me daarnaast lang genoeg luisteren en ik zing vanzelf mee!

Sowieso is er altijd wel een liedje dat in mijn hoofd afgespeeld wordt. Ook ’s ochtends en soms al voordat ik wakker ben. Dan zing ik “Visje, visje” of “Slaap kindje slaap” (wat in de ochtend natuurlijk niet echt gepast is), maar zo ben ik. The Jay-way.

Oh, ik heb ook iets geleerd. Je moet met je handen uit de kastjes blijven waar de eieren in staan en zeker niet aan het doosje komen. Voor dat je het weet ligt het op de grond en kom je er achter dat eieren minder hard zijn dan je in eerste instantie zou denken…

P1200977

En ik heb iets met water. Vooral als ik kleren aan heb, dan heeft het een leuke extra dimensie.

P1200973

 

Ik was nog niet klaar met K3,

Aangezien ze uit elkaar gaan, ik ook 3 ben en ze een afscheidstour gaan doen, moeten we kordaat en snel zijn. De beslissing is dan ook dat mama, ik en Zelda samen naar een optreden gaan. Mama moet natuurlijk wel verplicht een cursus K3 liedjes doen want daar met je mond vol tanden staan en niet vol muzieknootjes, is uit den boze.

Nee “Kuna Kuma Hey”, “Alle kleuren van de regenboog”, “Wie heb ik aan de lijn” en “Bij de politie” worden dagelijkse kost. Gelukkig is het pas in maart en dan ben ik 4. De kalender met die kruisjes er op moet nog maar even wachten…

Ik doe om de haverklap een koprol. Dat heeft Zelda me geleerd. Zelda leert me ook goed praten. Echt, als Zelda geweest is, is mijn vocabulaire een stuk groter. Zij heeft geduld en voelt me goed aan. Fijn zo’n grote zus.

P1200962

Gelukkig waren ze er maandag nog en hebben zo ons samen met papa naar de crèche gebracht. Daar konden we nog even stevig en uitgebreid knuffelen, maar toen we thuis kwamen, miste ik ze wel. Ella en Iebe.

Ik ook! Gelukkig hebben we even gefacetimed.

It wie wer in moaie dei.

 

KNUFFELAARS

 

IMG_0478

Ik heb een tijdje gedacht over de titel van dit stukje en het had van alles kunnen zijn, maar is dus knuffelaars geworden. De reden is dat knuffelen een rode draad is in mijn en ons leven.

Siebe houdt er enorm van en knuffelt vaker met papa dan dat hij naar de wc gaat (hij moet natuurlijk veel knuffels inhalen), Zelda houdt van knuffelen met mama en papa en met iedereen met een hoog knuffelgehalte (met name ik en Dzjez) en dan is er nog het onderlinge knuffelen en de knuffels op de crèche.

Nou kun je vanallusennogwat zeggen over knuffels, maar ze zijn erg gezond. Volgens het boek van Dick Swaab (ik moet het nog lezen hoor, en leren lezen, en echt goed praten feitelijk ook, alhoewel dat telkens beter gaat. Met name voor de mensen die me kennen en in staat zijn mijn klanken te vertalen naar woorden. De intimi zogezegd) ‘Je bent je brein’, want als je knuffelt komt er oxytocine vrij via de hypothalamus en schijnt een belangrijke rol te spelen bij het verbinden van sociale contacten met gevoelens van plezier.

En laat plezier nou precies datgene zin wat ik het allerbelangrijkste vind in de hele wereld! Gelukkig vinden Wouter, Julia, Dzjez en Cato knuffelen ook belangrijk.

Knuffelen kun je ook met geblazen bellen uit debellenblaasdoos. Die kun je achternazitten en hopen dat je ze pakt!

Bovendien zijn de achterburen 60 jaar getrouwd en zij zagen al die ballonnen… Het was maar goed dat we vast gegespt zaten in de stoeltjes van de bakfiets, want ik denk anders niet dat we ons in hadden kunnen houden. En met onze reputatie als balonnenknappers, zouden er weinig ballonnen over zijn om het feest te vieren. Papa heeft er een stukje over geschreven. Dat lees je hier.

IMG_0494 (2)

Vandaag was ook weer een knuffeldag, want we gingen naar Hilversum. Naar de markt en naar de Toko (met papa en Zelda). De Toko wordt ook wel de Baliwinkel genoemd, zegt papa, dus heb ik als eerste toen we binnenkwamen tot 10 geteld in het Indonesisch en gegarandeerd dat je dan kroepoek krijgt. Dan maakt het ineens niet meer uit hoe lang papa aan het praten is met de baliwinkel-meneer-met-tatoeages-die-van-koken-houdt.

Daarna moesten we eerst de karrenvracht groenten fruit in de auto leggen, want daar kon je niet fatsoenlijk mee rondlopen. Toen splitsen de groepen zicht opnieuw op. Een groep sportsokken-voor-mama en een groep kado-voor-Nynte-en-Senn. Ik zat in groep 2.

Die speelgoedwinkel was een waar Walhalla! Knuffels, te veel om op te noemen, dus sleepte ik de grootste door de hele winkel heen, terwijl papa een verrassing kocht voor Zelda.

IMG_0507

Zie je wel, knuffelmania.

Maar dat is nog niet alles. Zoals de zaken er vandaag uitziet dat ik NIET naar bed ga… De kunst is dat ik gewoon doe alsof er niets aan de hand is en dan vergeten ze het gewoon.

Goed gezien, want we gaan nog naar ons eigen zoetwaterstrand-om-de-hoek. Dat is een heel georganiseer, want er moet gegeten worden, gekookt, ingepakt en vertrokken, maar Uiteindelijk zaten we op fietsen en bakfietsen, bepakt en bezakt richting het Gooimeer.

Met dit weer is het Gooimeer veel meer dan mooi weer, temeer, er weer water bij betrokken is. In eerste instantie ben ik niet van plan in het water te gaan, maar gaandeweg vergeet ik mijn voornemen en wordt eerst ontvoerd door mama die naar Siebe, Zelda, Jay en papa loopt bij ‘de balk’ en later vergeet ik nog veel meer…

Ik wordt gedwee door Zelda meegenomen om vervolgens in mijn eentje te besluiten dat water gewoon lekker is. Ik dobber samen met papa in het diepe en spreek mijn oerinstincten aan als het aankomt op zwembewegingen. Zo zie je maar weer. Als je geen paniekerige Dzjez om je een hebt, ben je tot grootse dingen in staat!

Ik moet zeggen dat dat gedoe met Jay-zonder-angst me een beetje parten speelt. Hoe kan zo’n groot klein mannetje, zo stoïcijns in het water drijven, terwijl ik denk dat de wereld vergaat.

Dat betekent op 1 of andere manier dat ik mijn angsten moet overwinnen, dus dat is iets waar ik eens diep over na ga denken.

Eerst moeten we nog volleyballen en Jay moest nog een beetje in het zand spelen met emmertjes en schepjes.

Gelukkig is de dag daarna nog niet voorbij en kunnen we eerst nog even de speeltuin met Zelda! Zelf naar boven klimmen en dan via de glijbaan naar beneden. Joepiedepoepie!

Als we terug zijn, besluit ik dat het de hoogste tijd is om nog eens lekker in het water te gaan. M’n zwembandjes had ik nog om, Zelda is altijd in voor dit soort avonturen, dus we zijn op weg.

IMG_0511

Voordat ik het weet lig ik lekker in het water spatteren en vole me een authentieke waterrat. Lekker in het water, lekker met mijn emmertje, lekker in de zon.

IMG_0514

Dat was het moment voor mij waarop ik de knoop doorhakte (en de knoop in mijn buik vaarwel wens) en voordat ik er erg in had, had ik mijn zwembroek en bandjes aan en sta tot onderaan mijn knieën in het water! Het zegt wel iets. Als zelfs ik in staat ben om dit debacle te overwinnen, dan kan iedereen zijn innerlijke angsten toch eens stevig bij zijn kladden en lurven pakken? Precies.

Ik was nog lang niet klaar met spelen, dus toen ik betrekkelijk schoon uit het water kwam, dacht ik dat er betere manier zijn om droog te worden dan de zon. Bijvoorbeeld zand…. Dat deed ik dan ook vol overtuiging!

Lekker rollen in het zand als een varken in de modder. Ik begrijp nu wat voor een bevrijdend gevoel dat geeft. Respect voor de speklapjes!

Maar daar was de dag nog niet mee afgelopen….
We hebben vormpjes gekocht om zelf ijsjes mee te maken en als Zelda in de buurt is, gebeurt dat onmiddellijk. Dus, in de vriezer lagen een paar heerlijke plastic potjes limonade heel erg hun best te doen waterijs te worden. De belofte is, dat we er na het eten één krijgen….

Dat is een goede reden om eens goed mijn best te doen. Eigengemaakte appelmoes, worteltjes (nog steeds niet mijn favoriet) en kibbeling.

Mijn HipstaPrint -1805848900-1 Mijn HipstaPrint -1805848900

 

It wie wer in moaie dei,
mei in persoanlik e oerwinning.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

 

 

 

Huh?!

Al pratend waren we naar het perron aan het lopen. Op zoek naar Perron 4, dat zei papa, hij wist het niet helemaal zeker. Zeker was het dat we in Breda waren en dat we Siebe en Zelda kwamen halen.

Met de trein, uit Gent en het was al weer lang geleden.

Niet dat ik het vergeten was hoor!
Ik praat sinds het vertrek van Siebe met de trein over “Iebe, Ein” Dat was een afscheid dat grote indruk op mij heeft gemaakt. Siebe is mijn broer en nu is het een dubbele score, want Zelda (Ellah, voor intimi) komt ook, dat belooft een mooie week te worden!

“Daar” zei papa en ineens waren ze daar gewoon!

En dat is grappig! Je hebt geen tijd om voor te bereiden op het weerzien en dat is eigenlijk wel gaaf. Van 0 naar 100 in 0,1 seconde, fijne vreugde!

IMG_0450

Zo blij was ik dat ik nu naast het haar van mama ook in het haar van Zelda kan kroelen. Mijn vingers beginnen er spontaan van te kriebelen 😉

IMG_0462 IMG_0458

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.