Rode wangen en een loopneus

P1070868

Deze ochtend werd ik wakker om half 8.
Papa was al op en had z’n eerste koffie achter de kiezen (en tanden, om geëmancipeerd te zijn) en ik had opstartproblemen, maar die duurden niet lang. Tussen de piepen door, stelde ik al vragen over boekjes en dat is een goed teken.

Beneden heb ik een hele boterham met smaak (mmm en het handje heen en weer schudden bij m’n oor) opgegeten plus een flesje melk gedronken en dat was allemaal nodig voor de lange reis, op de fiets, naar de crèche.

Papa had dat in z’n hoofd en dan moet dat gebeuren. Ik moet zeggen dat het een goed idee was. Tot 126 meter voor de crèche. Tot dan heb ik gezongen en gezwaaid, vogels gezien en schuddende indrukken opgedaan; een mooie tocht. Door de vesting, de route van de ridders. En ik voor op de stalen ros van papa. Maar…

Voor het eind van de rit won de kou het van mijn gezicht. M’n handen zaten weggestopt in m’n mouwen, maar m’n gezicht niet? Papa zag de schade pas binnen. Lekkere rode wangen en een enorme klodder snot op m’n bovenlip.

Ach ja. Dat warmt zo weer op en een veeg met een doekje is genoeg.

De crèche was al vol met kinderen, Jorijn en Cloë en Tinke, genoeg om mee te spelen. Papa doet dat dan even voor en iedereen staat er omheen. Soms denk ik dat hij wil blijven en ik weg moet gaan…

Geintje!

Het enige wat ik dan nog doe als hij weg gaat is zwaaien en Hoi-oi te zeggen. Zo ben ik.

Toen hij me op kwam halen was er ineens iets veranderd aan mijn paard. Er zat een scherm op! Gered van de wind en nog meer lucht om te zingen. Van begin tot eind! en zwaaien totdat m’n handen er af vallen. Dat deden ze ook al toen ik weg ging uit de crèche.

We waren aan het tekenen en ineens was papa daar. Hij zwaaide en riep HALLOOO en alle kindjes zwaaiden terug en ik, ik sprong bijna uit m’n stoel op de tafel en zwaaide nog harder en lachte nog harder !

P1070872

Het was een mooie rit terug, die op zich al een beetje een avontuur op zich is. Fietsen is goed. En thuis was mama en als ik de mails mag geloven is er vanallus gebeurt en is er duidelijk gerommel in het vooronder…

Tsja, wat mij betreft is het tijd. Ik kan niet echt veel bewegen en daar wordt je stram van. Zo nu en dan voel ik de handen van mama om m’n buik en dan schudt ze die heen en weer om mij wat in beweging te krijgen.

De verloskundige heeft over mijn hoofd geaaid en daar was ik best van onder de indruk. Om mij heen gebeurden ook allemaal dingen, duwen en trekken van mijn huisje…

Daarna hebben ze naar m’n hartje geluisterd in het ziekenhuis om te kijken of het goed tikt en ik niet getikt ben. Nou, alles is goed. Ik ben een lange beeeebie zeggen ze, nou, ik heb geen spiegel dus zou het niet weten. Straks als ik buitenbuiks ben gaan ze me meten.

Ik ben er klaar voor.

foto 3

Wij ook hoor! Alleen weet ik niet goed wat ik moet verwachten. Die broer van mij. Eerst maar wat eten (niet te veel) en nog wat lezen met papa. Die heeft nieuwe boeken van boven meegenomen. Leerboeken, zodat ik straks nog beterder kan praten.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s