Het is zo ver.
Ineens, uit het onverwachte, maar niet onopgemerkte gebeurt het. Ik sta. Ik begriojp dat als ik m’n benen stijf hou ik op magische wijze boven de grond blijf zweven en de grap is: Ik ben niet verbaas, verwonderd of in de war. Nee, het is gewoon. Het staat.
Natuurlijk is dit nog maar het begin natuurlijk. Er is nog een lange weg te gaan. Letterlijk en figuurlijk! er zijn nog zo veel plaatsen en plekken waar ik nog niet ben geweest.
En dan kan ik actief meedoen in plaats van passief meekijken uit de buggy als we naar het bos gaan….
Daar zijn we dus geweest met Siebe en Zelda. Nou dan heb ik papa en mama niet nodig hoor, dan heb ik mijn broer en zus en dat zijn echte avonturiers. In bomen klimmen, holen en hutten ontdekken, over hekken klimmen… Alhoewel ik daar de aanleiding toe gaf.
Heerlijk weer was het ook weer! wel 17 graden, de hoogste tijd oom in een korte broek te lopen wat ik dan ook gedaan heb! Mijn knietjes straalden van blijdschap.
Ik ben ook een onverschrokken avonturier trouwens. Je kunt me achterlaten en ik merk het niet eens. Zoals in de speeltuin. Dan willen papa en mama op een gegeven moment weg, maar ik niet en dan blijf ik ook gewoon. Dan kun je nog zo om de hoek bij het parkeer terrein gaan staan, maar ik verblik of verbloos niet en blijf volop spelen.
Ik vind het zelfs vervelend als ik weg moet als papa me echt komt halen. Ik bedoel maar.
Verder hebben we een leuke dag gehad zaterdag. Papa en Siebe zijn nog gaan lopen, maar deze keer ging Siebe fitesen. Die had zondag een wedstrijd. Het BK oftewel Belgisch Kampioenschap en dan moet je jezelf een beetje sparen. Ik ben toen maar even gaan slapen. Het was al een lange dag.
Toen ik wakker werd was het een grote brullerij en dat duurde heel lang voordat dat stopte. Mama heeft er zondag trouwens iets op gevonden. Mij wakker maken voordat ik wakker ben. Dat werkt en ben ik de vrolijkheid zelve.
Zondag gingen we vroeg op staan, want Siebe en Zelda gingen weg. Ik weet wat dat is, dan gaan ze naar hun andere huis. Maar ik weet ook dat ze er altijd zijn en dat ze altijd terugkomen, want ze zijn mijn broer en zus.
Ik voel dat als ze bij me zijn, maar ook als ze er niet zijn. Op zo’n plaatsje in mijn borst, het driehoekje en dan voelt fijn.
Siebe en Zelda hebben ook nog geholpen met staan en papa heeft de box naar beneden gezet.
Dat is goed, want dan kan ik zelf ook oefen in optrekken en staan en dat is belangrijk, want er moet nog heel wat afgelopen worden. En gevoetbald. Maar het belangrijkste is natuurlijk dat ik straks klaar ben om samen met Dzjez het Ridder van de Vesting te worden.
En dat is belangrijk.
It wie wer in moaie timid.
Dzjez & Jay 