Op de schoorsteenmantel in Japan en Indonesië 

  
Hetz is een tijdje geleden, maar we hebben geen kompjoeter, dus moeten we het van een iPad doen. Niet dat dat niet gaat hoor, maar het is wat meer werk en we moesten even de juiste instellingen vinden. Bovendien vergroot de kans op typefauten. 

De belangrijkste reden is dat we te veel te doen hebben. En als je te veel te doen hebt, blijft er weinig tijd over voor het schrijven van schrijfseltjes (waarvan het een het logische gevolg van het ander is).

   
 
Terwijl ik als deze woorden toevertrouw aan het toetsenbord van de iPad, besef ik me dat ik ook had kunnen schrijven over de gebeurtenissen in plaats van eromheen te lallen, maar dat is nou aeenmaal wat ik doe. Daarbij is het met schrijven omgekeerd als met praten. Met praten gaat het om de stiltes (een kunst die mijn vader tot in de puntjes beheerst) terwijl het met schrijven gaat om de vulling. Schrijf die maar in je notitieboekje.

We zitten dus in Ubud, om precies te zijn achter Monkey Forrest. Dat betekent dat we op ons ontbijt moeten letten anders nemen ze het net zo gemakkelijk voor je mee. Ons hotel heet dan ook McMonkey (geintje, het heet Champlung Sari).  

 Maar vóór de apen zijn we eerst naar de befaamde markt in Ubud geweest. Er zij drie dingen die opvallen: 1. Jay weigert te lopen en roept voornamelijk buggy of tillen, 2 het is foeking warm, (34 graden of meer, maar we hebben er geen last van) en 3. In alle kraampjes (en dat zijn er wel 1000), hebben ze exact dezelfde spullen. Dat is een beetje het ding hier. Het is een beetje roulette voor die mensen wie er nu weer iets komt kopen! En papa maar onderhandelen en die wordt al gelukkig als hij er 1000 roepia vanaf krijgt (en dat is nog geen 10 cent), nee dan kun je beter mama hebben. Die loopt gewoon door totdat ze komen smeken of ze het asjeblieft wil kopen! Goed gezien. 
  
Ik heb nog  ‘Poesjemauw’ gezongen met een man die gitaren voor kabouters verkoopt. Echt waar! Ik heb daarvoor al mijn angsten overwonnen. Achteraf veranderd er niks en kun je gewoon verder leven.. Met andere woorden: dingen waar je vooraf tegenop kijkt, vallen achteraf meestal heel erg mee…

Verder hebben we armbandjes gekocht voor mij en Jay en heeft mama een voorraad wierook gekocht. Ik weet zeker dat het de komende 10 jaar lekker gaat ruiken in huis (of ze begint er een winkel in). 

   
 Gelukkig was er om de hoek ook nog het paleis en konden we daar ook even naar binnen. Beetje cultuur kleurt de dag zeg ik! En de zon kleurt ons dan weer, want die koper ploert zorgt er voor dat we amper hoeven te plassen. We zweten het gewoon uit. 

Teruglopen was fun, want ik zat in de buggy te hotsebotsen! Dat is een kermisattractie voor niks. We zijn ook geellig winkels ingegaan en daar kan ik dan ineens wel lopen! En gek doen, want soms krijg ik 5 man personeel mee om met me te gaan dansen.  Die mensen zitten daar ook de hele dag maar en vinden zo’n break wel fijn. 

   
 Maar gistermiddag, na het zwemmen, wat ook een bijzonder ervaring is, want ik badder lekker in het rond, terwijl Jay zijn eigen ‘secret place’ heeft (een gebeurtenis die we in Nederland niet hadden aan zien komen en hier de gewoonste zaak van de wereld is), zijn we naar Monkey Forrest gegaan. Die apen zijn echte apenkoppen, want als je even niet oplet, hebben ze zo je tas en alles wat er in zit, meegemaakt. Gelukkig zijn er mannen met fluiten en kattepulten. En het ding met mannen met fluiten is dat ze er op willen blazen.. Dus naast de apen hoor je ook de fluiten.   

Voor mama waren er tempels, dus die was ook tevreden.  Jay was een beetje minder tevreden, want die moest soms lopen. Dat komt omdat er veel trappen zijn en papa niet helemaal koek-koe is… Moet Jay uit de buggy. Uiteindelijk hebben we veel apen gezien en zijn niks kwijtgeraakt. 

   
 De avond verliep wat chaotischers want ik was heel moe en huldig en Dzjez gewoon moe. Die viel prompt in slaap. Eerst rechtop en later languit op twee stoelen. Van die pizza is niet veel door ons gegeten. Grappig was dan weer wel, dat ik helemaal opleefde toen we gingen vertrekken…. Gelukkig was dat van korte duur en ben ik snel in slaap gevallen.

Vandaag

Vandaag zij we. Vroeg opgestaan (we waren toch al wakker) om naar Mengwi en Naar het Bratanmeer. Vooral dat laatste was boeiend, want niet het meer, maar Jay ik en pappa waren de attractie.

  
Er waren dan ook bussen vol kinderen van Java en heel veel Japanners en die wilden allemaal met ons op de foto en Jay aanraken. De kleine Buddha. Bij de Japanners waren het een vrouw of 8 maar bij de Indonesische kinderen wel 13!

  
En hoe hard papa ook probeerde er een munt uit te slaan, dees te minder succes hij had. Uiteindelijk heeft nul opgehaald, maar wel hard gelachen! En daar gaat het om. 

Het is well leuk om even zo beroemd te zijn. Dat en het feit dat we op menig schoorsteenmantel zullen staan. 

    

De chauffeur heette Wajang en dat was een hele lieve. Hij kende onze namen meteen (goeie truc) en had zelf een dochter van twee dus kun goed omgaan met kinderen. Bovendien hield hij van de grappen van papa en dat is altijd een plus.

Nadat we het meer en de tempel gezien hadden gingen we naar de botanische tuin, maar ik heb dat niet meegemaakt, want ik sliep….

Ik ben met papa  en mama naar een tempel (!)geweest en hebben een hel grote boom gezien die wortels had als een tunnel. Heel bijzonder. 

Die foto komt nog   
 Nadat we de mark hadden gezien werd het ook wel weer tijd om naar huis te gaan. Los van het feit dat het nog een lange rit voor de boeg hadden, waren Jay en ik ook al lang braaf, dus werd het tijd wat te baldadigen. Uiteindelijk kwam alles goed en hebben we lekker gezwommen in het zwembad.

Eten doen we sporadisch. Ik begin met een ontbijt van een banaan of 10 terwijl Dzjez 4 boterhammen met jam eet. ‘ s middags eten we het liefst koekjes en bannen en snoepjes en rozijnen, met zo nu en dan een Orange juice… En als het lukt scoren we een patatje, maar dan moet je niet de Chili eten, want die brandt op je tong en dan heb je weer alle reden om hard te huilen….

Zo komen we de dag wel door. Maar ’s avonds zijn we meestal te moe en is het eten te exotisch. Gebakken kikkerlevertjes, mierenbuikjed of salemanderandijvie zijn niet heel normaal, dus eten we niet veel.  Ach zo lang je maar goed poept is er niks aan de hand zegt papa en dat doen we, dus niks aan de hand!

   

  It wie wer in moaie tiid.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s