Hobbeldebobbel

Afbeelding 5

Het is onwaarschijnlijk hoeveel er gebeurt is vandaag en het weinige aantal foto’s wat daar van is gemaakt.

Gelukkig hebben we de foto’s in ons hoofd, alleen zal ik die niet herinneren als ik bijvoorbeeld 10 ben. Dan heb ik vrijwel geen één échte herinnering aan nu. Dat wil niet zeggen dat de gebeurtenissen die ik nu mee maak geen invloed hebben op wie ik later zal zijn. In tegendeel, alles wat nu gebeurt is een soort riviertje in m’n hoofd. Dat riviertje bepaalt hoe mijn ‘levenswater’ stroomt.

OK, de samenvatting van bovenstaande is eigenlijk simpel. Geniet in volle teugen.
(en zo zie je maar weer dat je soms veel woorden nodig hebt om iets wat eigenlijk simpel is uit te leggen).

Maar wat is er dan gebeurt, vraagt een oplettende lezer zich af?

We zijn met z’n allen gaan fietsen en de zon was gebeld, want die scheen volop. Ik met papa, en mama met Jay op de bakfiets. Heerlijk is dat! Frisse lucht, zon op je hoofd en binnenwegen. Alles wat je met een auto niet meemaakt. En mama kan er supergoed op fietsen.

We zijn bij de kaasboer geweest en de fietsenmaker voor een babyschaal voor Jay. Dan kan hij naast mij in de bakfiets zitten en bij onze voeten alle handdoeken en ballen en insmeerspullen als we naar het strand gaan!

Afbeelding 3

Bij de fietsenmaker was het een paradijs van dingetjes waar je aan kon zitten. Ik liep maar gewoon mee met Peter, de fietsenmaker, en deed net of het de gewoonste zaak van de wereld was. Dat is de beste truc, mensen denken dan dat het zo hoort. Papa stond toch te kletsen met een leuke mevrouw, en die heeft nu eenmaal geen ogen in z’n rug (dat zou ook onhandig zijn, want dan weet je niet waar je kijken moet).

Op de terugweg ben ik door het gehobbel en gebobbel voor op de fiets bij papa in slaap gevallen en zo zie je maar, als je echt moe bent, kun je overal slapen. Hobbel de Bobbel doet me denken aan een verhaaltje dat papa voor Zelda geschreven heeft. Klik maar eens hier, dan kun je het lezen.

Toen we thuis kwamen werd ik ongelukkig wakker en duurde het best lang voor ik weer mezelf was. Niet alleen werd ik wakker gerukt uit een droom, ik werd wakker op een totaal andere plek dan waar ik in slaap gevallen was. Niet grappig!

Ik ben dat gewend -w akker worden op plaatsen waar ik niet in slaap gevallen ben – en vind dat best. Ik vind slapen, naast drinken één van de leukste dingen om te doen. Alhoewel, lachen vind ik tegenwoordig leuker en leukerder. Elke keer als ik een gezicht zie, lach ik en maak van kiedkiedekoe geluidjes. Dat maakt mij superschattig!

Afbeelding

Ik vond het ook heerlijk in de bakfiets. Fris, warm, schudden. Ik kreeg er zelfs honger van waardoor mama op een bankje in een hele drukke straat melk moest geven. De meeste vrouwen knikken dan herkenbaar en met een glimlach, logisch, maar een paar vinden dan raar en ongepast.

Nou, ik vind het raar en ongepast dat ze afkeurend doen tegen één (misschien wel hèt) van de natuurlijkste wonders van de wereld. Al honderduizendmiljoen jaar.

Toen we thuiskwamen, ging papa weg om Siebe en Zelda te halen en kwamen Olpa en Olma er voor terug. Goeie wisseltruc! We hebben het niet aan Dzjez verteld dat Siebe en Zelda komen, want dan gaat’ie de hele tijd uit raam kijken en zenuwachtig doen 😉

Papa ging weg en Olpa en Olma kwamen er voor in de plaats, de zon scheen en dat zijn de ingrediënten voor een fijne middag. We hebben ook gefietst. Olma en mama en ik. We hebben de crèche laten zien. Van buiten hoor en op de terugweg ben ik weer door dat gehobbel in slaap gevallen! ‘(T is wat).

Ik ben met jas en al in bed gegaan, want ik werd niet wakker. Ik sliep zo diep, dat ik een deuk in de bodem van matras zou duwen, dus heeft mama me maar op die matras gelegd. Ik werd weer heel raar wakker en dat rare werd versterkt door Siebe en Zelda die daar ineens waren in het echt en niet in een droom, en Olpa en Olma waren er ook nog. Heel veel input voor een dreumesbrein….

Toen alles weer op orde was in m’n hoofd heb ik HARD gelachen en VEEL geknuffeld.

Oh ja, dat hadden we vanochtend ook. Als mama lacht, doet ze haar hand voor haar mond. Ik dus ook en dan moet mama ineens nog harder lachen en ik ook. En dat is goed. Van lachen word je vrolijk!

It wie wer in moaie dei.

Deze diashow vereist JavaScript.

Beterder, boekje lezen en dat er tussenin

Ik ben er weer bovenop.
Een goeie nacht rustvol slapen doet wonderen en ik ben een sterke gezonde baby. Dat scheelt, dan ben je nooit lang ziek. Dat en de positieve instelling overal bij te zijn.

Zoals vandaag op de crèche, want als ik ’s middags niet slaap kan ik mee wandelen, dus…. dan slaap ik maar niet. En kan lekker mee wandelen, want dat is leuk. Frisse lucht en vanallus te zien. Daar doe ik het voor. Dat en lekker rondcolumbussen over de vloer. Ja, dat zijn echt mijn dagjes. Verder goed gegeten en gedronken en met grote blijdschap mama weer onthaald!

Zo beleef ik m’n dag van hoogtepunt naar hoogtepunt. Dat is ook een beetje de kunst. Je kunt je focussen op de mogelijke dalen die er tussen in zitten, maar dan zit je zo tegen de helling van de volgend piek aan te kijken. En dat is dan weer babylogica.

Toen ik thuis kwam heeft mama direct eten voor me gemaakt en tussen de ‘ik-wil-niet’s’ en ‘boewaah’s’ door heb ik best veel gegeten. En toen was ik klaar, maar papa had een truc, die was daar ineens. Die pakte me op en ging voorlezen!

Ik begrijp dat beter en beter, ik zit aandachtig te luisteren en ik kan iets nieuws. Als papa zegt: “Geef maar een kusje”, dan begin ik al luchtkusjes te geven en dan duik ik naar voren en geef Roosmarijtje (de dochter van de tuinman in De Koning van Dick Bruna) een kus! Echte lange kussen. Ik begrijp het en kan het ineens (ik heb de kunst ook afgekeken bij papa en mama natuurlijk!). En ik heb de koning ook gekust, maar vind Roosmarijntje leuker. in dat opzicht snap ik de koning zonder kroon wel. Maar die auto met echte wielen opgeven? Tsja, dat is voor als ik groter ben om te begrijpen.

Dat is een mooie afsluiter van de dag. Want dat was het daarna wel: het einde van de dag en het einde van mij, want ik was er helemaal klaar voor. Voor bed. Eerst wel even heel veel drinken. 210 ML was niet genoeg en dat laat ik wel weten ook. Nee nog 90 ML erbij en dan pas is het genoeg? Weltrusten zeg ik dan!

It wie wer in moaie dei.

Deze diashow vereist JavaScript.