Onafgemaakte zaken

img_5692

Er zijn nog wat onafgemaakte zaken, want papa en mama zijn naar Grace Jones op Bali geweest met Irene en vrienden (waarvan overigens uitgebreid verslag op Facebook is gedaan) en wij zijn daarvan het slachtoffer geworden, want we moesten mee.

Naar het vliegtuig, waar we pannenkoeken moesten eten, naar Irene middenin de rijstvelden en met een zwembad, Charlie (de hond), Trassi (de poes) en natuurlijk onze leuke nichtjes Noa en Quyn, met ook al weer leuke vriendinnetjes. Het is wat of niet soms!

<grapje!>

Bali is supergaaf en we waren er al dagen naar aan het uitkijken en dan is het ineens zo ver. Zaterdag was al extra gezellig, want Evelyn, Menno, Philine en Lauren kwamen ook nog. Al die familie op zo’n klein eiland, hoe krijgen ze dat voor elkaar!

Nadat papa, mama, Irene en de vrienden vertrokken waren, mochten wij filmkijken en laat naar bed (of omgekeerd, want het 1 sluit het ander per definitie niet uit) en Nyoman die ons naar bed bracht. Tidak Masala, zeg ik.

De volgende dag gingen we op de brommer naar Fynn’s. Dat is een beachclub, aan de zee (zoals het woord al doet vermoeden), maar met ook een zwembad. Een soort voorportaal van de zee, want dat blijft een eng fenomeen. Ik kom daar met mijn tenen niet in! Zelfs het natte strand vind ik al eng, dus blijf op gepaste afstand kijken naar de grote golven, die papa dan weer zichtbaar en dan weer onzichtbaar maken…. Hij kwam elke keer weer terug.

Ik durf al wel dichter bij de zee en als die dan op me afkomt, ren ik hard weg. Soms ren ik iets te hard weg, omdat de zee heel voortvarend op me afkomt, en dan struikel ik over mijn eigen tenen en het zand. Niet alleen levert dat een deuk in het zand op, maar ook een in mijn ego en dat is NIET GRAPPIG PAPA!

img_5550 img_5560

Ik was dan weer zo moe van de film en alle indrukken (inclusief die van Dzjez in het zand) dat ik bij mama in het zwembad in slaap viel. Gelukkig was ik maar heel even heel chagrijnig toen ik wakker werd….

Toen we wegwilden, wilde alleen de brommer van mama niet uit het stuurslot! Heel vervelend want dan blijf je maar rondjes draaien. Het lukte mama niet, het lukte papa niet, maar toe één van de bewakers te hulp kwam was het mysterie snel opgelost. Het was de brommer die naast ons stond…. Kan gebeuren!

img_5561 img_5562

De dag was nog niet voorbij toen we thuiskwamen, want… we gingen nog naar Ubud! Daar aangekomen zijn we gaan eten in het eerste restaurantje van de eerste keer dat we in Ubud waren. Na het eten hebben we lekker gespeeld met kussens die we als een toren op elkaar stapelden en dan in lieten storten. Constructieve destructie dus.

De volgende dag…..

Heb ik eerst toast met jam gegeten, want dat had ik nog onthouden van de vorige keer. Typisch geval van het oog dat groter dan de maag is, want uiteindelijk bleef er nog behoorlijk veel op mijn bordje liggen. Morgen op rantsoen!

….hebben we eerst cool kralenarmbandjes gekocht (die we telkens af willen doen en dan dreigen kwijt te raken) en toen was het AAPJESDAG. Met gemengde gevoelens gingen papa, Dzjez en ik (mama mocht zichzelf trakteren op een fijne massage)  naar Monkey Forrest. De vorige keer zat ik nog in een buggy en weigerde ik zelf te lopen. Deze keer was dat helemaal anders. Ik loop nu zelf. Maar niet te dicht bij de aapjes, want dat is toch een beetje eng…

img_5698 img_5697

Toen we terug thuiskwamen zijn we lekker gaan zwemmen en de aapjes kwamen gewoon met ons mee. Die kunnen namelijk met uitzonderlijk veel gemak over de muur klimmen en naar ons kijken. Als we ook maar iets van eten of glimmende laten liggen komen ze dat wel even halen. Zoals mijn zwembandjes die op het balkon lagen. FOETSIE!

’s Avonds zijn we nog naar de Vuurdans gegaan en dat was heel ver lopen…. Ondanks het feit dat ik met mijn kleine beentjes en voetjes en lijfje best heel ver gelopen heb, vond ik het prettiger op de schouders van papa. Dan zie je dingen beter, wordt je automatisch wakkerder en spraakzamer en laten we eerlijk zijn: “Zo kom je er ook” Als de berg niet naar Moses komt, moet Moses… Precies!

img_5656

Het was wel heel erg spannend trouwens en ik bleef er spontaan wakker van (terwijl Dzjez in slaap kukelde), maar die meneer was wel stout aan het eind! Hij maakte het vuur helemaal kapot en dat heeft’e geweten ook!

img_5687 img_5685 img_5696

En eh, dinsdag hebben we gesjopt. TomToms voor mij en Jay (en goed onderhandeld), mama heel veel wierook en papa.. deze keer niets! Wel hebben we op de terugweg nog leuke restaurantjes-voor-de-andere-keer gezien. Dat is ook belangrijk en een reden om nog eens terug te gaan.

img_5703 img_5702

We-hartje-Ubud.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Snorkel en de dolfijn

IMG_1839

Nog even op de valreep een kleine TRAM.

T.R.A.M. is een afkorting en staat voor Tempels, Relax, Avonturen en Massages. Dat laatste is vooral voor mama, alhoewel papa vandaag ook voor het eerst is geweest. Aan de wazige blik in zijn ogen te zien vond hij het wel fijn….

IMG_1821

We zijn gisteren terug bij Irene Noa en Qyun aangekomen, maar hadden een kleine hickup want de sleutel lag niet bij de deur. Voordeel is dan weer dat papa daar overheen kan klimmen en een voordeel bovenop het voordeel is dat er een reservesleutel op de tafel lag. Konden we toch nog binnen.

Maar voordat we bij Irene kwamen waren we op Lembangon, om precies te zijn in Mola Mola (papa schrift er een kleine blog voor). Daar hebben we op het strand gewoond. Echt waar. In een rieten huisje pal op het strand.

IMG_1836

De dag voordat we gingen we vertrekken hebben we eerst 2 keer op een motor gereden over het eiland en nog meer avonturen beleeft, maar die zijn voor later. Voor nu is het snorkelavontuur.

IMG_1780

Om maar met de dolfijn in huis te vallen, we hebben dolfijnen gezien en dat is heel bijzonder volgens Kadek. Die zie je niet zo veel tegenwoordig en als je ze ziet brengt dat geluk. Wat ik niet tegen Kadek gezegd heb, is dat ik ze heb geroepen. Met een geheime sprak, die klinkt als Abbakabar….

We hebben ze op de heen en op de terugweg gezien en in de tussentijd waren ze weg. Ze hebben speciaal op ons gewacht. Maar er was nog een avontuur. Mama heeft ook gesnorkeld! Die was eerst pertinent van plan het niet te doen, maar toen de anderen (Boye = vriend van papa en zijn kinderen) besloot mama de sprong te wagen en was ongelooflijk aangenaam verrast toen ze de pracht en praal van honderdduizend vissen zag!

IMG_1831

Van schrik heb ik me ook nog eens in een avontuur gestort, geloof het of niet. Ik ben met bandjes in de oneindig diepe zee gaan zwemmen…. en ik vond het leuk! Heerlijk zelfs.

Ook de terugweg was fijn en toen we bij Irene waren, kwamen na een tijdje Bente, Sil, Siebren en Iris! Die kennen we van Vlieland en samen met Noa en Quyn is dat dolle pret!

OK, het vliegtuig wacht, het is op de valreep als ik al zei, dus tot in Nederland!

It wie wer in moaie tiid.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

De zee is niet okay

IMG_1495

Ik geef het toe, ik ben een beetje bang voor de zee.
Ik ben bang dat de zee me meeneemt en er is geen argument, opmerking, afkoopsom, redelijk of onredelijk dat me op andere gedachten kan brengen. Vandaar dat ik ruim voldoende afstand neem van de zee en met afgrijzen op veilige afstand kijk naar papa en mama die het lot tarten en met hun voeten in de woeste golven staan. Jay en ik zijn al op de weg terug naar de spullen, terwijl ik aan het bedenken ben hoe we zonder papa en mama naar huis toe moeten. Ik denk dat we ons laten adopteren of zo….

IMG_1497

Gelukkig valt het mee, zijn de golven papa en mama gunstig gezind en lopen ze doodgemoedereerd terug over het strand naar ons. Misschien moet ik mijn mening over de zee bijstellen.
Maar nu nog niet.

Ik vind onze tripjes naar de zee gezellig, want voel me lekker in het zand. Mijn zee-angst wordt voornamelijk gevoed door Dzjez, maar dat besef ik me nog niet en denk dat het mijn eigen angst is.

Wat ik dan weer wel lekker vind is young coconut huize, met een rietje. Dat smaak een beetje zoals water, maar dan met een extraatje. Lekker.

IMG_1492

IMG_1494

Irene, papa en mama zijn uit eten geweest, gewoon omdat dat kan! Nujoma heeft op ons en Noa en Quyn gepast, en dat ging super goed (want wij lagen al in bed en dat ging super goed!). Aan de foto te zien was het erg gezellig en aan de ogen te zien was het ook HEEL lekker.

Ik heb lekker gedoucht en ben vervolgens nog een half uur blijven liggen in het water. Watertherapie noem ik dat, en daar wordt je heel Zen van. Dat doet iedereen hier op Bali. Zen worden. Of Zen maken. Goeie instelling!

IMG_1510

Ini eder geval hebben we het naar ons zin, maar gaan vandaag vertrekken naar het andere Bali (en daar gaan we nog eens naar een andere Bali). Maar eerst naar Ubud het dorp van de kunstenaars en de tempels, rijstvelden en ceremonies. Oh ja, en de boze apen….

It wie wer in Maie tiid.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

The Bali-Bikers

IMG_1406

We hebben het er al een paar keer over gehad en om de geruchten van grootspraak en het-zal-wel te onderdrukken, hierbij het bewijs. De Balinese Bikers met helmen.

Ik heb als ik op de motor zit ook nog een stoere sarong om, om er voor te zorgen dat papa die achterop zit er niet vanaf kukelt. Verder kijk ik uitsluitend stoer en antwoord “ja!” op elke vraag aangaande of ik me goed voel, terwijl ik ontspannend om me heem de wereld absorbeer. Zo ben ik.

We zijn gaan ontbijten bij Nook (als je wilt likkebaarden moet je even klikken), waar we allemaal heerlijke ontbijten en juices besteld hebben en ik enthousiast “ja” heb gezegd tegen een sandwich-Nutella-banaan, om er vervolgens geen hap van te eten. Niet lekker” zeg ik dan en dan kun je alles proberen het er in te krijgen, ik doe het niet.

IMG_1399

Bij mij hoef je dat geen twee keer te zeggen, want bij “tw..” heb ik het al bijna op! Hey, als je een intensieve nacht achter de rug hebt zoals ik, dan moet je bijtanken in de ochtend.

Het is erg mooi bij Nook, midden in de rijstvelden die met de hand worden geoogst. Korrel voor korrel. Daar moet je geduld voor hebben.

IMG_1455

De mensen mij Nook zijn ook aardig en zeker voor kleine mannetjes zoals Jay en ik. We zaten lekker op de grond te glimlachen, en er werd hard terug geglimlacht en geaaid over bollen. Uiteindelijk heb ik trouwens wel wat gegeten hoor, de worstjes van mama haar bord. Zoals een Engelsman. Mama is toch geen fan van English Breakfasts, dus mis ik niks aan de Gnutella-bananen-sandwich!

IMG_1449

Papa had dan weer lekker Balikoffie

IMG_1452

En wist niet dat dat een grote schep koffie is, met een scheut water er over heen. Als je dan een laatste grote slok neemt, heb je je mond vol drab!

En Irene en papa moeten dan weer heel hard lachen.

IMG_1448

IMG_1402

Terug weer bij papa op de scooter en Dzjez en mama voor ons uit, die weer achter Irene en Quyn rijden. Een kleine kolonie dus, waarop wij dan ook zijn gestopt bij de winkel om bananen te kopen. Twee trossen. Dat zal wel genoeg zijn zeker!

Daarna, nadat we thuis zijn geweest, vertrokken we weer. Met zijn vieren op avontuur. Deze keer wij voorop, want papa kent de weg. We gingen naar Irene haar atelier. Van een ruwe betonnen muur in een kleine oase.

IMG_1461 IMG_1460

Met een vijver en heel veel visjes en een recht omhoog plassende Buddha. Leuk voor de visjes. Ineens ging het hek weer open en stond daar een redelijk vervaarlijke man met neuskap en zwarte helm! Een echte Hels Angel die waarschijnlijk jaloers was op onze avonturen, maar het bleek uiteindelijk Paing die bij Irene werkt. Pff.

IMG_1462

Terwijl papa honderduit aan het praten is, voeren wij de visjes.

En ik gooi de koffie om, kruip onder de dekens en maak en passant een schilderij (nee hoor, dat doe ik nog niet commercieel).

IMG_1458 IMG_1456

Een avonturier moet avonturen beleven. Dat is geen halftijdse baan, daar ben je constant mee bezig. Toen we uiteindelijk vertrokken, waren de visjes rondrijdende ballen geworden van al het voer en gingen wij naar de winkel van Sinkel vol met spulletjes van allerlei allooi. Voornamelijk voor de wierook, maar met een tas vol met vanallus op de scooter uiteindelijk naar huis.

IMG_1409

Hehe, eindelijk thuis en e i n d e l i j k Jay in bed, want dat was mijn startschot voor Bassie en Adriaan. Die zijn onverslijtbaar en gaan al 30 jaar mee! Wel gekke apparaten met draden er aan waar ze mee bellen….

IMG_1463

Toen Jay wakker werd, zijn we weer op de brommer gegaan en deze keer naar de zee. Naar Warun Cantina. Lekker op het strand met het zand tussen de teentjes……. OH NEE, NIET VOOR MIJ! ik ben bang dat de zee me meeneemt en het kost papa al zijn overredingskracht en een paar kroepeokjes en patatjes om me daar van af te helpen!

IMG_1466

Ik hou van de golven en het zand, maar moet natuurlijk eerst wel even meebrullen met Dzjez. Voor het effect en de dramatiek. Daarna ga ik op mijn gemak in het zand spelen en eet lekker mee van al de lekkernijen, waarbij we natuurlijk wel even moeten bakkeleien over de saus. Gelukkig proefde Dzjez eerst, zodat we er vroegtijdig achterkwamen dat hij hele rare gezichten kan trekken en dat de ene saus veel scherper is dan de andere.

IMG_1410 IMG_1441

Terug naar huis ben ik met papa aan de hand en aan de strandkant toch behoorlijk dicht langs de zee gelopen en die heeft me niet meegenomen. Weer een stapje dichter bij volledig zen zijn. We hadden de zon al onder zien gaan. Als een hele rode bal, alsof die in de brand stond, maar je hoorde geen gesis toen hij het water raakte, dus dat viel wel mee.

Lekker weer op de scooter, terug naar huis, waar we lekker gegeten hebben (not) en Siebe en Zelda gebeld in België (klinkt bijna als Bali). Ik was blij om ze even te zien! Maar was ook druk met Noa, Quyn en Ascha. De kunst van het aandacht verdelen.

Oh ja, we moeten het nog even over de BaliBananen hebben, want voor hen ben ik de schrik van het eiland. Vandaag alleen al heb ik er 3 van opgegeten en de vierde moest uit mijn handen gered worden (gelukkig heeft Dzjez maar een halve gegeten en kon ik de restanten verschalken).

It wie wer in Maie dei
fol mei bananen en bysûnder barrens.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

We maken Bali een beetje blijer

IMG_0993

Door alle belevenissen raak je besef van tijd kwijt.
Dat wil niet zeggen dat we de tijd kwijt zijn, want tegelijkertijd proppen we veel indrukken in de tijd die we hebben, dat de tijd redelijk vol raakt.

Ik maak daar zelfs ’s nachts gebruik van, want dan kijk ik om me heen, rangschik mijn boekjes, drink water uit de beker die naast me staat, terwijl ik zo nu en dan naar papa kijk, omdat ik het gevoel heb dat hij wakker is.

Zo nu en dan zegt hij dan ook “SSSSJJJJHHHT” of “Jay, ga maar lekker liggen slapen” en dat doe ik dan heel eefjes, want daarna ga ik weer verder totdat ik in slaap val. ’s Ochtends word ik dan onderstebovenachterstevoren wakker om weer nieuwe dingen te beleven.

Normaal als papa vraagt hoe ik me voel, zeg ik: “Lekker”, maar ik heb ook even een perioodje gehad, waar ik me niet helemaal jofel voel. Kan er niet echt de vinger op leggen, maar ze zeggen dat het het driedagen effect is. Jet-lag, warmte (wat ik lekker vind) en zo van die dingen. Toen we bij de Italiaan waren hebben we mijn spaghetti in een doggybag mee naar huis genomen, want ik heb er niet van gegeten.

IMG_0994

Wat ik dan wel weer heel erg ‘lekker’ vind is op de brommer rijden. Dat wil ik altijd wel doen en dus heb ik aan mama gevraagd of we een rondje kunnen rijden. Ik vraag ook regelmatig of ze lekker ligt als ze op het luchtbed drijft, of gewoon dat ik haar lief vind. Als je dat soort dingen  van binnen zegt, kun je he ook net zo goed van buiten doen. Toch?

Slapen gaat trouwens heel goed, behalve als mijn slaaporen (dat zijn de donkere broertjes van mijn dagoren) horen dat Dzjez snurkt (en dat doet hij !). Los van mijn nachtelijke avonturen, slaap ik lekker uit en word met een goed humeur wakker. Met een grote lach op mijn gezicht dus.

We zijn naar Tanah Lot gegaan.

Screen Shot 2015-10-06 at 9.47.19 PM

Ik was dus niet zo in mijn element en het het ‘rustig’ gehouden. dat houdt in mijn geval in dat ik pertinent niet in de buurt van water kom, omdat ik nog geen 4 ben (dat is mijn excuus en reden voor alles. Als ik 4 ben gaat mijn leven namelijk volledig veranderen, dan durf en doe ik ineens echt alles. Van de ene op de andere dag. Dus als ik iets nu niet wil, zeg ik dat ik het ga doe als ik 4 ben. Simpel (ik hoop alleen dat niemand een schriftje bijhoudt, waarin al die dingen die ik heb gezegd staan, want dan heb ik een hele waslijst te doen!)). Ik ben uiteindelijk ook in slaap gevallen, want ik had het nodig.

Ik ben met Noa, Quyn en Ana (vriendinnetje) direct op de glijbaan gegaan en naar beneden geroetsjt, en met een blij hoofd vol waterdruppels om me heen kijk. Nog een keer!

Later ben ik gewoon zelf met mijn zwembandjes in het water gegaan en heb lekker gespeeld op de ondiepe richel. Terwijl papa op afstand toekeek.

Toen zag ik een meneer en vond het nodig een monster na te doen naar hem, waarop hij vroeg of ik het zijn dochter ook kon leren, die heette Zoeï of zoiets. Terwijl papa heel uitgebreid met die man zat te praten over allemaal interessante dingen, kon ik ongestoord spelen.

IMG_1389

Totdat ik gestoord werd door de lengte van de richel, die korter was dan ik dacht, waardoor ik in het diepe terecht kwam….

Eén brul was genoeg voor papa om met een zucht en een cape om in het water te springen en me te redden (die cape heb ik er bij bedacht). Na een paar tranen van zelfmedelijden, kon ik weer verder spelen.

IMG_1390

Dat slaapje heeft me goed gedaan, maar mijn humeur moest er nog even aan wennen. We gingen op weg naar een BBQ van ene Eric (papa van aan) en het was er een gezellige drukte van belang. Kortom, toen m’n humeur geen reden meer zag om dwars te liggen en ik ook even stevig had gepoept, stond de deur wagenwijd open om hard te spelen met alle kindjes en kinderen die er waren.

Papa en mama en Irene konden gezellig met iedereen kletsen, terwijl papa ook nog “Twee motten” voor twee oude vrouwtjes had gezongen. Muziek uit hun tijd zeiden ze, hadden zij ook een mooie tijd.

Enfin, na veel eten en praten en drinken, werden links en rechts wat oogleden zwaarder en werden we in een grote zwarte auto naar huis gebracht. In donker…. Maar het wordt snel donker in Indonesië. Dat komt omdat de zon de hele dag schijnt en aan het eind van de dag gewoon wat sneller moe is dan bij ons. Vandaar dat hij eerder gaat slapen.

Wij gingen dus later slapen dan de zon.

Vandaag hebben we niet veel gedaan. Mama heeft een massage gekregen, papa heeft met Irene ge-aqua-gymt en wij hebben gespeeld. Ik heb memory gespeeld met papa en gewonnen (de keer dat ik niet won moest ik zo hard huilen dat de tranen op mijn buik en het randje van mijn zwembroek zaten, totdat papa vertelde dat er altijd 1 moest verliezen en het wel gek zou zijn, dat hij altijd huilt), veel gezwommen en gespeeld in het water en gedanst met mama.IMG_0986

Ik heb ook memory gespeeld, maar was vergeten hoe het heette en boven hebben we met het poppenhuis gespeeld en gek gedaan.

IMG_1379

 

It wie wer in moaie dei,
fol mei moaie dingen en barrens.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Biebelabalinese Bergen

 

IMG_0983

We zijn er.

IMG_0935
Maar als dat niet zo was geweest had je het al eerder gehoord. Dat weet ik zeker.  Maar goed, vóórdat we er waren moesten we wel 18 uur reizen, en dan heb ik het nog niet over de Landroverreis met op en oma naar het station en de treinreis naar Schiphol.

IMG_0945 IMG_0939

Ik had het allemaal uitgedacht en uitgebreid verteld op de crèche, opa en oma en eigenlijk iedereen die het wilde horen.

Ik ook, waarbij ik vooral het vaak ontbrekende stukje “trein” aanvulde, een zeer belangrijk onderdeel in mijn beleving van de reis.

Precies, het verschil zit hem uiteindelijk in de details, dus bedankt voor de aanvulling! Maar goed, dus eerst waren opa en oma bij ons thuis om te helpen om niet te vergeten dat we niets vergeten waren, want ook daar gaat het soms om details en dan met zijn allen in de auto van opa. IN 1 keer, dat scheelt, want dan hoeven we niet op en neer, en hoeven maar 1 keer uitgebreid te ze waaien.

Op het station…

“….daar is een trein”

hebben mama en papa nog snel een kopje koffie gedronken want de volgende zal nog wel even duren en nadat de trein gekomen was en ik met mijn eigen rolkoffer naar binnen ben gegaan gingen we naar naar Schiphol…

“….met de trein”

en dan gaan we naar het vliegtuig en in het vliegtuig gaan we eerst opstijgen en de lucht in, een filmpje kijken en dan wat eten en dan nog een filmpje kijken, en dan de hele nacht slapen en wakker worden in Singapore en dan nog even een hupje naar Bali en klaar. Dat was dus het plan.

IMG_0953

Eerst gingen we nog even wat rondlopen, want we waren er ruim op tijd en dan moet je de tijd doden (wat op zich een onaardige aanduiding is voor een leuke bezigheid, die arme tijd, nee ik noem het ‘tijd beleven’, klinkt veel beter), dus gingen we wat drinken.

Papanoot: Ik heb zelden twee kinderen voor het eerst op reis gezien die zo relaxt en rustig alles ondergingen. Zowel Dzjez, die alleen maar om zich heen aan het kijken was met een niet te missen ik-ga-hier-alles-eens-obserberen-blik en Jay die als een kleine Buddha et ons mee ging in de buggy of lopend. Zingend, babbelend en lachend.

En ineens was het zover en gingen we in het vliegtuig! Zo groot, als een flatgebouw. Als je er in zit vergeet je dat het een vliegtuig is. Allemaal mensen en wij gezellig naast elkaar en we hadden allemaal een eigen iPad in de stoel voor ons en kregen van die rare dopjes op onze oren. Ik vond het een spoedcursus liplezen waard, want heb ze niet echt nodig gehad.

IMG_0957

Toen we een keer goed zaten, gingen we de lucht in met het vliegtuig (makkie, daar hoefde we alleen maar een heel klein beetje voor mee te vliegen met onze armen, zei papa) en toen een filmpje. Het ging precies zoals Dzjez het allemaal had bedacht, behalve dan dat hij bij het eerste filmpje al in slaap was gevallen.

Daar lag hij. Onderuit gezakt en zijn mond open en helemaal geen eten. Ik ook niet, maar ik had geen zin. Dat komt omdat we 10 kilometer boven de grond waren en dan is mijn honger nooit zo groot. Nee ik ging gezellig wat filmpje kijken en lachen naar iedereen.

Nee vliegen is veel te leuk om in slaap te vallen, dus deed ik er heeeeeeeeeeeeeeeeeeel lang over. Tot wel na 12 uur en toen viel ik eindelijk in slaap…

Niet lang daarna werd ik wakker, want mijn ogen vonden dat ze lang genoeg geslapen hadden, bovendien is slapen in een vliegtuigstoel niet een van mijn allefavorietste bezigheden. Ik moest nog zeker een paar keer naar de WC, nog wat filmpjes kijken, 103 keer die koptelfoonoortjes uit mijn oren laten vallen, zodat papa ze er weer in kon doen. Je snapt het wel, geen reden om te gaan slapen.

IMG_0963

Mijn ogen hadden er ook al snel genoeg van. Dat liggen slapen terwijl je ook heel goed papa en mama wakker kunt houden, is zonde van je tijd. Het was 1 uur Nederlandse tijd en we moesten dus best nog wel lang vliegen.

Papanoot-met-kleine-oogjes-en-een-blij-hart: Het komt er dus op neer dat we vrijwel niet geslapen hebben als gevolg van 2 overenthousiaste kleuters, die met geen mogelijkheid tot slapen te manen waren (of eten wat dat aangaat), maar goed, zoals het aloude spreekwoord al zegt: “Beter 2 blije Baligangers, dan humeurige Harry’s”

We waren er natuurlijk nog niet toen we landen in Singapore. Nee dat was nog maar de tussenstop. Ik heb dan maar een paar mensen geknuffeld links en rechts en we zijn naar de wc geweest en eigenlijk mochten we vrij snel weer in het vliegtuig. Op weg naar Bali!

De oogjes weer wijd open.

Papanoot: We waren voorbereid op weer twee wakker warongs, maar maar tegen alle verwachtingen in zaten de oogjes al stijf dicht voordat het vliegtuig in de lucht was. De Aziatische zwaartekracht heeft het eindelijk gewonnen van de Nederlandse oogleden.

Ineens ging het vliegtuig weer landen en moesten wij weer wakker worden. OK, het plan zoals ik het in mijn hoofd had, is niet helemaal gegaan zoals ik wilde. Bottomline is dat we vrolijk aangekomen zijn, en daar gaat het om. Toen we deze keer buiten uit het vliegtuig kwamen, was het echt warm! Er stond gelukkig een mannetje klaar met een bordje met de naam van papa er op, dus kon de laatste etappe van de reis beginnen. Op weg naar Irene, Noa en Quyn!

Het was al helemaal donker en er waren enorm veel brommers en auto’s en palmbomen op de weg, dus het ging niet supersnel, maar toen we er uiteindelijk waren was het direct leuk en gezellig… Behalve de hond Charlie…. Daar waren we voor gewaarschuwd, maar als je hem dan live ziet is het toch wel heel hard schrikken!

_1210128_1210130

Vooral ik. Ik kan echt buitengewoon en vooral buitenproportioneel bang zijn en schrikken, dus ik zette het echt op een gillen, wat mij vervolgens weer door een boze toon van papa in het gareel heeft gekregen.

Eigenlijk ben ik niet bag voor honden, maar laat me een beetje meeslepen door Dzjez. Ik heb hem al geaaid, want in mij is iets dat dat wil doen. Mijn ratio houdt me nog een beetje tegen, maar dat is een kwestie van tijd.

OK, het is al een lang verhaal en waar het op neer komt is dat we het enorm naar ons zin hebben. Gisteren zijn we naar strand geweest met een ‘lokaal’ tentje waar wij niet gegeten hebben, maar mama, papa en Irene en Quyn en Indy wel. Superleuke zonsondergang gezien en lekker gespeeld op het strand.

_1210186 _1210178 _1210175

En vandaag hebben we brommers gehuurd en zijn we, nadat ik eerst alles overgegeven had, naar Ku Da Te geweest. Ik voorop als een mascotte van een vrachtwagen chauffeur, vast gebonden met een saron, voor papa op het zadel van de brommer.

Daar heb ik nog een beetje overgegeven tijdens het rijden en toen voelde ik me goed genoeg om voor de rest van de ochtend op de bank van het terras te slapen.

Daarna was ik weer bij!

_1210146Tot slot zijn we nog gaan eten in een echte Warong in de rijstvelden. Nou ja, wij hebben weer niet gegeten, maar wel gedronken en grapjes gemaakt. Kortom,

It wie wer in moaie tiid
(Sjoch mar nei de foto’s).

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Laatste Papanoot: Natuurlijk ga je er op voorhand van uit dat jou kinderen het goed doen en niet gaan huilen in het vliegtuig en iedereen wakker houden, maar toch zijn er kinderen die dat doen. Het eerste wat ik daar over wil zeggen is PECH voor iedereen die er last van heeft. Want kinderen zijn kinderen en die doen dat nou eenmaal en de kans is groot dan mensen die zich er aan ergeren, vroeger zelf ook heel hard gehuild hebben..

Het tweede is dat Dzjez en Jay zich echt fantastisch en bovendien buitengewoon goed, gezellig en leuk hebben gedragen. Ver, ver boven verwachtingen, wel 10 kilometer boven de grond.

IMG_0970

Maar als derde, ook in Bali zijn ze zo relaxt, als twee kleine Buddhas, leven ze samen en hebben ze met Noa en Quyn zo veel plezier. Ik had gedacht dat ze op de brommer wel in een lichte vorm van paniek zouden raken (zoals hun vader en hun moeder), maar niks er van. Vrolijk wijzend naar auto’s bussen en bromfietsen zitten ze voorop het zadel te genieten van alles wat er om hun heen gebeurt..