Astroloot

img_2595.jpg

Deze blog is van mij en gaat over mij. Ik vind dat ik wat in te halen heb en deze foto is een mooie aanleiding. Die foto is namelijk met Jack. En Jack is mijn vriend, en die foto zit in een lijstje en die heb ik gekregen op het afscheidsfeestje.

Ik wil namelijk politieman of astronaut worden, en ik geloof niet dat het pak op de foto van een piloot is. Maar op zich maakt dat ook niet uit, want een astronaut of een piloot, wat is het verschil? Ze gaan allebei de lucht in, alleen gaat de ene wat hoger.

Terwijl ik dat zeg, denk ik dat astronaut zijn nog leuker is, omdat je dan de maan van dichtbij ziet en gewichtsloos bent. Dan kun je niet vallen en dat is handig.

Trouwens wat ook handig is in de ruimte, er is geen boven of beneden. Dan maakt het niet uit of ze op hun kop staan of niet. Boven en beneden hebben we bedacht omdat we op aarde leven en dat komt door de zwaartekracht. Zwaartekracht. Dat voelt als een negatief woord, iets wat dingen onnodig zwaar maakt. OK, het heeft ook z’n voordelen als je wilt fietsen en zo, maar toch.

In de ruimte ben je eigenlijk een stuk vrijer. Niet alleen in bewegen, maar ook in denken. En voor vrij denken hoef je alleen maar de ruimte te creëren, je hoeft er niet echt voor in de ruimte te gaan.

Ik heb mijn eigen ruimte en ik doe dingen daarin op mijn manier. Niet omdat het kan, maar omdat dat moet. Als er teveel in die ruimte gebeurt, wordt’ie te vol en met dingen die te vol zijn, die gaan overstromen (of je moet de ruimte groter maken, en dat doe ik ook).

Daarom wil ik astronaut worden. Lekker balanceren in de ruimte. Dingen ontdekken en dingen zien. Of piloot, want dan heb je ook je eigen ruimte en kun je snel even ergens naar toe gaan. Plus het pak wat een piloot aan heeft is ook mooi en lijkt op een politiepak. Dat is altijd goed, want dan kun je er ook boeven mee vangen.

It wie wer in moaie dei.

Advertenties

Batik Fantastique

IMG_2732

We zijn zaterdag naar de winkel geweest om voor ons allebei een Batik shirt te kopen. Een echte, met binnenvoering en het juiste motief en vooral kleur! We waren redelijk balorig en druk en er was duidelijk een probleem met de atmosfeer, want onze oren werkten niet….

IMG_2735

Wat grappig was, is dat het in hetzelfde gebouw (min of meer) is als waar papa werkt. Wij gingen dus op de brommer, dezelfde weg die papa elke dag neemt, alleen was het nu niet een doordeweekse dag. Dat maakt het direct een stuk rustiger.

Ook al omdat Ramadan afgelopen donderdag is begonnen en mensen dus overdag niet eten. Dan is het gek genoeg een stuk rustiger op de weg (en natuurlijk ook omdat het weekend was).

De dames, die ook gekleed waren in Batik, hebben ons heel goed geholpen. Niet alleen waren we vrijwel de enige klanten, we zijn ook nog eens schattige Bule kindjes, dus dat is een traktatie. Bovendien krijgen we dan alle aandacht die we verdienen. Kijk maar eens naar het resultaat.

IMG_2739IMG_2738

 

Nadat we even over de verdiepingen zijn gestruind en we bijna telkens iets om hebben gegooid (maar net niet helemaal, ja we waren balorig) kwamen we bij de fietsafdeling om te testen of ze ons goed pasten. Dat was dus een heel avontuur en ja, ze passen. Nu moeten we alleen nog nadenken wie die nieuwe fiets krijgt. Ik wil namelijk zonder zijwieltjes, maar heb officieel nog niet geprobeerd of ik dat kan. Dat gaan we volgend weekend uitzoeken.

IMG_2741

De grote verrassing was Thai Beef Basil voor papa en mama en voor ons een groot stuk pizza voor lunch. Ik zeg ‘ja’ tegen de stukken salami! Wel raar toen we naar de wc gingen en er geen wc papier was om onze billen mee af te vegen…. Maar een servetje in de food court is snel geregeld. Dus dat was ook weer klaar. Daarna zijn we naar huis gegaan en hebben lekker gezwommen.

Ik was ’s ochtends eerst al naar de fysiotherapeut geweest om oefeningen te doen voor mijn grove en fijne motoriek. Ik kan niet goed meer herinneren welke, maar het ging goed en ik ga dat vaker doen. Lekker sporten!

Verder zijn we op zondag naar de hockey clinic geweest. Met de taxi, helemaal op de Britse school en hij raakte de weg kwijt. Nou ja, niet de weg zelf, want daar bleef hij op rijden, maar de weg die op de korts mogelijke manier naar de ingang van de Britse school gaat. Maar ja, zo zie je ook nog eens wat van de buurt. Papa heeft daar een leuk filmpje van gemaakt, van de hockey, dus ik zou zeggen, ga daar maar even lekker naar kijken.

Maar… dat was nog niet alles. Ik en papa hebben ook buitengewone acrobatische toeren uitgehaald. In het zwembad. Of eigenlijk van de kant in het zwembad en we hebben elkaar gefilmd. Bijzondere toeren, dat kun je wel zeggen.

Hoe dan ook, de rest van de week was ook mooi. Gek genoeg mooi weer en geen regen. “Geen regen?” vraag je dan? Ja, want officieel is het regenseizoen over. Behalve op zaterdag dan, want toen heeft het heel hard geregend en geonweerd. Die opwarming van de aarde is maar een raar fenomeen.

IMG_2728IMG_2724

School niet, en papa heeft ons een keer gebracht zodat hij mijn gebouw kon zien. Want dat wilde ik graag.

En ik kon hem dan laten zien hoe ik teken en mijn pen kan en moet vasthouden. Hij heeft er een klein filmpje van gemaakt…

.

IMG_2727

Oh ja, ik heb er mijn vierde tand uit! Kom maar op grote mensen tand, ik ben er klaar voor!

Hoe dan ook, “It wie wer in moaie wike”

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

SaveSaveSaveSaveSaveSaveSaveSave

De weg naar Samosir

IMG_8762

Het is een reisverslag in delen.

Gelukkig is er niets mis met ons geheugen, in tegenstelling tot dat van papa, die nog weleens wat kan vergeten. Zoals wanneer we een snoepje of een koekje krijgen. Dat zijn de culinaire hoogtepunten van de reis, naast de culturele en sight-seeing fascinaties.

Het vertrek uit Brastagi ging gemakkelijk. Na het wakker worden onder onze klamboe’s, een heerlijke nacht slapen en een ontbijt met oneindig veel toast, gemaakt door een alleraardigste Ibu, die van toast in de toaster stoppen een gepassioneerde bezigheid had gemaakt en geduldig wachtte om de nieuwe lading brood te toasten, met chocopasta, pindakaas, chocoladehagelslag en jam, in de gemeenschappelijke woon/eetkamer met prutsels in de kast, kleedjes op de kastjes en foto’s aan de muur, met koffie voor papa en mama uit de kan van een ouderwets koffiezetapparaat, waren wij er weer klaar voor (lange zin hè). Op het gemak vertrekken, want op vakantie heb je geen haast.

Alleen de hazen hebben haast, maar haast nooit als het warm is. Hazen zijn slim, welhaast geniaal. Die lange oren van ze helpen erbij om dingen op grote afstand aan te horen komen, dus als er gevaar dreigt, staan ze rustig op, kijken nog eens loom en hazig om zich heen en gaan er dan als een haas vandoor. Ik denk dat we daarom zo weinig hazen hebben gezien op vakantie.

Wij dus niet. Wij hebben geen haast. Mama had de meeste spullen al ingepakt, terwijl papa de laatste Rupiah’s uit zijn beurs klopt, pakt zij de laatste restjes in. De chauffeur stond al klaar om ons te brengen, maar dronk eerst nog even een kop koffie met Ahmed. Ahmed is de lokale reisplanner voor de regio. Hij kent iedereen en allemaal.

IMG_8765

De reis is eigenlijk een tour, want voordat we aankomen bij Lake Toba, gaan we allemaal dingen bekijken onderweg. Dat breekt de rit en verrijkt de geest.

De eerste stop was een authentiek (dat is blijkbaar iets anders dan antiek) Batak huis in de buurt van Karo. Het dorpje is heel gezellig met een gezellig overdekt dorpsplein, en best veel kleine huisjes. Het dak van een Batak huis heeft de vorm van twee hoorns van een waterbuffel. Daar zijn ze hier gek op, want je ziet het echt overal in terug komen.

We hadden een ‘gids’ die ook nog eens Nederlands sprak, die ons een rondleiding in het huis heeft gegeven. Daar woonden wel 4 gezinnen en onder het huis de dieren. De jongens konden en mochten alleen maar de meisjes versieren met een fluit. Onder aan het raam, gingen ze dan zelf verzonnen melodietjes spelen en als het meisje het echt leuk vond, kwam ze naar beneden. Niks geen WhatsApp, hard werken!

De volgende stop is de hoogste waterval van Indonesië, maar voordat we daar zijn, moeten we echt een heel eind lopen en daar ben ik geen fan van. Vooral naar beneden niet, want dan weet ik dat ik terug omhoog moet ook (en alleen omhoog of alleen naar beneden is vaak geen optie).

We werden weer lustig gefotografeerd en zo langzamerhand raken we er eigenlijk ook wel aan gewend, dus doen we leuk mee. Zeer spectaculair was de regenboog onderaan de waterval. Die kon je alleen maar zien als je op een bepaalde plek stond.

IMG_8790

Nadat papa Pisang Goreng en iets anders had gekocht, was ik al weer blij en gingen we vertrekken, naar de volgende stop. Een (of het) paleis van de sultan (want daar heb je er veel van!). Het stond er al best wel lang (ergens in de 17de eeuw of zo) en heeft een lange geschiedenis. Gek eigenlijk wanneer je hier zo rondloopt, want vroeger moet hier toch veel bedrijvigheid zijn geweest, terwijl er nu een groep seniore toeristen rondloopt (wij zijn natuurlijk lokalen), omringd door vele stille graven. Gelukkig wordt de stilte doorbroken door een groep jongeren die hangt en apen in de bomen. Weer die apen!

Volgende stop is Parapat, de havenstad aan Lake Toba. Langzaam rijden we naar binnen, en terwijl Dzjez slaapt, doet mama boodschappen in de Indomart. Luiers, want met een natte matras slaap je nooit lekker, dus. Niet dat ik het nodig heb, want meestal ben ik droog. Het zijn vooral die keren dat ik net niet droog ben. Maar ik werk eraan.

Gek is dat, wakker worden in de auto. Nadat we genoten hadden van het laatste mooie uitzicht over Lake Toba, hadden we het wel gehad. De weg was nog lang en slingerig en dat is een beetje zoals in slaap gewiegd worden. Ik kan er best tegen hoor, maar mijn oogleden niet. Die leiden een eigen leven en vallen dan ineens dicht.

Nadat mama de boodschappen achterin had gelegd, veranderde het stadje in een kolkende mensenmassa. Het is markt. De zaterdagmarkt en dat betekent dat iedereen van heinde en ver naar Parapat komt om zijn spullen te verkopen en te kopen. En midden in dat tumult is het reisbureau van de auto waar we mee gereden zijn.

IMG_8797Na wat Icetea en een biertje voor papa en mama en een hyperactieve-adhd-spiritueel-zonder-doel-gemotiveerde New Yorker met een net nieuwe tatoeage uit Tibet, werd een tijdelijk nieuwe vriend. Vol plannen en vragen waar hij het antwoord al op wist, maar vond dat de mensheid erover moest praten voor zijn camera. Papa heeft natuurlijk onverwachte antwoorden op vragen die niet gesteld zijn, dus was zijn dag en rapportage voor de wereld helemaal goed. Zo zie je maar weer wat toevallige ontmoetingen opleveren.

IMG_8803IMG_8800IMG_8808

Al snel zaten we op de boot en omringd door een grote groep enthousiaste Indonesische leerlingen met hun leraar en hadden al ras geen tijd meer om om ons heen te kijken. Foto’s, Engelse vragen en liedjes zingen met de gitaar domineerden de tocht naar Samosir. Het eiland midden in Lake Toba, midden tussen de bergkammen van wat 60.000 jaar geleden de grootste berg van de wereld was. Dat was voor de gigantische uitbarsting die het meer van 100 bij 31 kilometer heeft veroorzaakt. Dat zal een aardige knal geweest zijn…

IMG_8805IMG_8813

Toen we uiteindelijk, na een tussenstop of 10 aankwamen, waren we blij met de bestemming. Mas cottage, Batak geïnspireerde huisjes aan het water. Wel op de tweede verdieping, maar daarover later meer. Nadat we hadden ingecheckt en de koffers in het huisje hadden gedaan, was het de hoogste tijd voor eten en de boel verkennen. Het was al een uur of 4 en we hadden honger. Later zul je merken dat ons dieet bestond uit Spaghetti voor mij en Tomatensoep met toast voor Dzjez, terwijl we ’s ochtends beiden toast met jam aten.

Ik mag de spaghetti op mijn eigen gemak met m’n handen opeten, maar dan moet ik wel mijn shirt uittrekken. Daar heb ik geen probleem mee en de spaghetti ook niet. Sliert voor sliert slurp ik het naar binnen, terwijl mijn gezicht, handen en borstkas rood kleuren. Ik lijk wel een kanibaal, of beter een spaghetibaal. De spaghetti is blij, want als je dan toch opgegeten wordt, dan is de beste manier met smaak. En dat doe ik!

Ik had al snel een vriendje (die ook al weer snel wegging, maar dat is het leven van een een expat), die Janick heette. Zijn moeder en hij waren al een mensheid op reis. Zijn moeder zocht een soort verlichting denk ik, maar als ik om me heen kijk is dat er elke dag. Overdag is er altijd de zon en ’s avonds zijn er de lampen of je zaklamp. Easypeasy zeg ik. Je moet het niet zoeken maar vinden.

Hoe dan ook, in ons Engels-Duits-Nederlands-en-iets-er-tussen-in, waren we prima in staat te communiceren met elkaar en te spelen. De taal van plezier is denk ik universeel (ook daarover later meer).

De mensen van Mas cottage, en dan met name Doeria (ik ben haar echte naam vergeten), die eerst even moest ontdooien (belangrijkste reden was dat ze min of meer in haar eentje de tent moest runnen), maar al snel onder de indruk was van onze charmes (niet van het lawaai dat we zo nu en dan produceerden, en we konden rekenen op een vermaande opmerking, maar dat is eigenlijk ook logisch) en overging in pure liefde. Een goed begin van een goed verblijf.

Na een dag goed reizen is het goed slapen, dus dat zijn we dan ook gaan doen. De donder en de regen deerden ons niet, de zwaartekracht won het van de oogleedspieren en voordat we het wisten waren we beland in een dromenland vol sultans, watervallen en zingende Indonesische meisjes.

IMG_8812

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Sint Bakfiets

 

img_6049

Na een overwacht gedicht en een verdwenen bakfiets in de ochtend werd het wel heel erg echt allemaal. Meer bewust dan ooit beleef ik Sinterklaas. Niet in de miezerige sneeuwregen van vorig jaar, maar blij onder de Jakartaanse zon.

De zon die ook Amerigo velde.” Te warm op zijn hoofd” zei Sinterklaas, “dan kan hij niet goed lopen, laat staan galopperen”en de sint kan het weten met die mijter en al dat haar.

Ik maak het ook bewuster mee dan vorig jaar, maar dat is niet zo moeilijk. Vorig jaar was ik nog maar tweeëneenhalf. Dan ben je te klein in een omgeving met te veel mensen, die allemaal een beetje Sint willen zien of heel veel pepernoten in hun broekzak.

Nu daarentegen ben ik er helemaal klaar voor!
Mama was al naar school om dingen ‘te regelen’ wat dat ook mag betekenen en papa heeft ons geschminkt en aangekleed. Die muts was me direct al wat te veel, maar voor de goede schijn, houd ik die nog even op.

Dan is het zo ver. We gaan lopend naar school (want de bakfiets is weg) en babbelen over de mogelijkheden en de pieten. Hoe dichter bij de school we komen, hoe meer je de spanning voelt. Als ik aan Sinterklaas denk, dan voel ik het in mij buik zei ik tegen mama.

En dan is het zo ver!
Na veel liedjes en nerveus in de lucht kijken of we misschien ook een luchtballon zien, komt daar ineens vol ornaat aangereden de Sint in de bakfiets. ONZE bakfiets, zoals ik luid vermeld aan een ieder die dat maar wil horen! Niet niks en uniek en bijzonder bovendien. Hij kon er maar net met zijn billen op het bankje. Jaja, Sinterklaas is een oude man.

img_3107

Ik moest een beetje schrikken van al die regenboog pieten. Hele GROTE en hele kleine en van alles daar tussen in. Gelukkig werd mijn aandacht afgeleid door een pepernotenregen, wat veel aandacht vroeg. De zakken vol, is het motto, want je weet nooit wanneer je weer die kans krijgt!

img_6060 img_6080 img_6052

En natuurlijk veel liedjes zingen voor Sinterklaas, waarbij het opvallend was dat ‘onze’ Dzjez opvallend stil was en stil stond…. Duidelijk geval van onder-de-indruk zijn. Gelukkig ontdooide hij daarna en ging zelfs achter de pieten aan toen ze onze stapelkadootjes pakten en er mee vandoor gingen.

img_6077

Het was een mooie dag! En dit is nog maar het begin, want vanavond mogen we de schoen zetten! Sinterklaas heeft het zelf gezegd en daarom hebben we hard gezongen en de deur losgelaten voor het geval de magische ring niet werkt (we hebben namelijk geen schoorsteen!).

img_3129 img_3126

We hebben ook nog allemaal activiteiten gedaan. Dat hoort bij een Sinterklaasdag. Zaklopen dus (alhoewel ik de nieuwe variant zakkruipen uitprobeerden), maar ook gekeken en apenkooi-in-de-kleine-zaal en kladpapier tekenen  Met alles heb ik goed meegedaan, want je weet maar nooit.

img_6065 img_6067

Wat me trouwens wel opviel is dat de sint er anders uit ziet dan de SinterklaasjournaalSinterklaas. Toen ik het aan mama vroeg, zei ze dat dit een hulpsinterklaas is. Dat snap ik. Jakarta is niet Sint Nikolaasga, dus niet om de hoek. Al die kinderen, al dat werk, ik weet niet of ik me aanmeld voor de Pietenschool hoor. Ik denk daar nog eens over na.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

Schudden met je billen

 

 

img_5769-1

Schudden met je billen is het grapje (van de ontelbare) van papa, als we ’s ochtends met blote billen door het huis lopen. Ik kan dat nu ook. Vroeger als papa het zei schudden ongeveer alles mee, behalve mijn billen. Nu is mijn motoriek (of moet ik zeggen billoriek) op orde en kan ik ook met mijn billen schudden.

Billenschudden is het tegenovergestelde van ‘hoofdschudden’. Dat is namelijk iets wat grote mensen doen als er weer eens iets gebeurt dat volgens hen niet door de beugel kan. En dat is nogal wat, want als je ouder wordt, wordt je beugel waar iets doorheen kan kleiner. Onze beugel is groot, daar kan veel doorheen en als je oplet, werkt het beugelvergrotend, precies wat billenschudden doet. Probeer het maar eens…

Jay zijn naam begint met Jakarta! JAYkarta, hahaha! Ik zeg dat omdat ik erg bezig ben met letters. Ik heb een spel met een trein met letters en die leg ik dan op een rij. Zo weet ik precies hoe  welke letter klinkt.

Op school ben ik een spons zeggen ze, want ik neem alles op. Technisch gesproken klopt die uitspraak niet, want ik neem allereerst niet alles op (alleen de dingen die ik leuk vind) en een spons raakt vol en dat gevoel heb ik niet. Ik praat zelf liever over een flashdrive, maar dat komt omdat ik van de generatie ben die nooit meegemaakt heeft dat er schermen zijn die je niet met je vinger kunt controleren…

Vandaag is het trouwens zondag en stond ik al om 6 uur op (dat doe ik eigenlijk elke dag (of eerder) en denk dan dat het al veel later is. We zoeken nog steeds een klok zodat ik precies weet hoe laat het is en dus precies weet hoe laat ik niet op moet staan…

Deze ochtend gaan we zwemmen…

Jaja!!!

En ik ga zonder bandjes! Ik heb vorige week besloten dat ik dat doe en dus doe ik dat nu. Net zoals ik besloten heb niet meer in mijn broek te plassen. Als ik dat zeg dan doe ik dat ook. Ook ’s nachts. Zo ben ik. Ik blijf wel bij de kant en kan niet echt zwemmen nog, maar dat leer ik wel. Bang ben ik niet. Ogen open, neus dicht en zwemmen maar.

Vanmiddag gaan we naar het Circus op de NIS. Die komt en we zijn heel benieuwd wat we daar allemaal te zien krijgen. Ik bedoel, de olifanten wonen om de hoek hier en de apen ook, dus dat wordt gezellig. Mijn vriendjes en vriendinnetjes zullen er ook wel zijn.

Beppe komt trouwens. Nog vier nachtjes slapen. Die hebben we al heel lang niet gezien! En zij ons ook niet. We gaan haar met mama ophalen op het vliegveld. Ze komt van Bali, dus ze hoeft niet lang te vliegen en ze heeft allemaal lekker dingetjes mee uit Nederland!

We zullen daarom proberen wat vaker te schrijven.

Maar eerst gaan we zwemmen.
Het duurt niet lang of dat doen we tussen de regendruppels door. Het is regenseizoen, dus daar moeten we aan wennen. Wij vinden dat niet erg, want wij zoenen de regen (regenzoen). In tegenstelling tot andere mensen, die de regen en het circus stipuleren als “Een abonnement op slecht weer”. Voor mij is dat een typisch geval van het-glas-half-leeg zien. Raar, want met regen is het tenminste halfvol en als je wacht helemaal vol. Kwestie van instelling.


Oud filmpje, maar leuk

We hebben iets nieuws. Papa tilt mij (of Jay) op en dan nemen we een grote aanloop en springen heel ver in het water! We hebben ook een nieuwe opblaasdolfijn en eerst ben ik daar onderdoor gezwommen en toen ging ik er overheen springen met mijn handen eerst en zonder dat ik er erg in had…. was ik aan het duiken-zoals-grote-mensen dat doen!

En ik? Ik deed het ook, zonder bandjes zoals aangekondigd. Ik denk dat ik (bijna) onder water kan ademen. Gelukkig is papa altijd in de buurt en hoeft de goegemeente zich niet druk te maken.

Wat jullie misschien niet weten is dat ik elke ochtend aan mama vraag wat we ’s avonds gaan eten…. Ik ben een lekkerbek. Deze keer wist ik dat mama pannenkoeken ging bakken en omdat het maar bleef regenen, vond ik het op een gegeven moment wel genoeg. “Ik wil naar huis!” vroeg ik vriendelijk, dus dat hebben we gedaan.

Na een bad/douche sessie en papa die ging hardlopen, was het zover. Ik heb 4 pannenkoeken gegeten, terwijl Dzjez al afhaakte bij 2. Als ik zo doorga ben ik straks twee keer Dzjez.

img_5768

Het regende nog steeds toen we naar het circus gingen, maar het was binnen, dus “Who cares?” Wij hadden onze Hema regenjasjes aan en dan is de regen een vriend.

Het circus was supergaaf, vooral toen ze ‘clowns’ gingen doen. Dat is hard lachen. Met veren, doekjes, ballen en ringen is dan weer iets lastiger als je het zelf moet doen, maar niet minder plezier.

img_5786-1 img_5790 img_5778-1

Grootste obstakel was de ballonen die uitgedeeld werden met te weinig mensen die ze op kunnen blazen. Gevolg? Wij gingen naar huis zonder en dat is nooit grappig. Na lang zeuren heb ik er dan toch 1 gekregen, want Jay had een gele. Een met een gat, waar papa een knoop in had gelegd, want als ik ergens mijn zinnen op zet, MOET het gebeuren.

Het avondetenvooruitzicht is trouwens fantastisch. Kip met zelfgemaakt frieten. Een Goeie traditie moet je voortzetten en dat doen we.

Trouwens vorig weekend zijn we nog naar het Nationale museum gegaan. Met een gids en dat was superleuk. Vooral het vliegtuig dat voor de deur stond was levensecht!

img_5731 img_5733-1 img_5736-1

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Onafgemaakte zaken

img_5692

Er zijn nog wat onafgemaakte zaken, want papa en mama zijn naar Grace Jones op Bali geweest met Irene en vrienden (waarvan overigens uitgebreid verslag op Facebook is gedaan) en wij zijn daarvan het slachtoffer geworden, want we moesten mee.

Naar het vliegtuig, waar we pannenkoeken moesten eten, naar Irene middenin de rijstvelden en met een zwembad, Charlie (de hond), Trassi (de poes) en natuurlijk onze leuke nichtjes Noa en Quyn, met ook al weer leuke vriendinnetjes. Het is wat of niet soms!

<grapje!>

Bali is supergaaf en we waren er al dagen naar aan het uitkijken en dan is het ineens zo ver. Zaterdag was al extra gezellig, want Evelyn, Menno, Philine en Lauren kwamen ook nog. Al die familie op zo’n klein eiland, hoe krijgen ze dat voor elkaar!

Nadat papa, mama, Irene en de vrienden vertrokken waren, mochten wij filmkijken en laat naar bed (of omgekeerd, want het 1 sluit het ander per definitie niet uit) en Nyoman die ons naar bed bracht. Tidak Masala, zeg ik.

De volgende dag gingen we op de brommer naar Fynn’s. Dat is een beachclub, aan de zee (zoals het woord al doet vermoeden), maar met ook een zwembad. Een soort voorportaal van de zee, want dat blijft een eng fenomeen. Ik kom daar met mijn tenen niet in! Zelfs het natte strand vind ik al eng, dus blijf op gepaste afstand kijken naar de grote golven, die papa dan weer zichtbaar en dan weer onzichtbaar maken…. Hij kwam elke keer weer terug.

Ik durf al wel dichter bij de zee en als die dan op me afkomt, ren ik hard weg. Soms ren ik iets te hard weg, omdat de zee heel voortvarend op me afkomt, en dan struikel ik over mijn eigen tenen en het zand. Niet alleen levert dat een deuk in het zand op, maar ook een in mijn ego en dat is NIET GRAPPIG PAPA!

img_5550 img_5560

Ik was dan weer zo moe van de film en alle indrukken (inclusief die van Dzjez in het zand) dat ik bij mama in het zwembad in slaap viel. Gelukkig was ik maar heel even heel chagrijnig toen ik wakker werd….

Toen we wegwilden, wilde alleen de brommer van mama niet uit het stuurslot! Heel vervelend want dan blijf je maar rondjes draaien. Het lukte mama niet, het lukte papa niet, maar toe één van de bewakers te hulp kwam was het mysterie snel opgelost. Het was de brommer die naast ons stond…. Kan gebeuren!

img_5561 img_5562

De dag was nog niet voorbij toen we thuiskwamen, want… we gingen nog naar Ubud! Daar aangekomen zijn we gaan eten in het eerste restaurantje van de eerste keer dat we in Ubud waren. Na het eten hebben we lekker gespeeld met kussens die we als een toren op elkaar stapelden en dan in lieten storten. Constructieve destructie dus.

De volgende dag…..

Heb ik eerst toast met jam gegeten, want dat had ik nog onthouden van de vorige keer. Typisch geval van het oog dat groter dan de maag is, want uiteindelijk bleef er nog behoorlijk veel op mijn bordje liggen. Morgen op rantsoen!

….hebben we eerst cool kralenarmbandjes gekocht (die we telkens af willen doen en dan dreigen kwijt te raken) en toen was het AAPJESDAG. Met gemengde gevoelens gingen papa, Dzjez en ik (mama mocht zichzelf trakteren op een fijne massage)  naar Monkey Forrest. De vorige keer zat ik nog in een buggy en weigerde ik zelf te lopen. Deze keer was dat helemaal anders. Ik loop nu zelf. Maar niet te dicht bij de aapjes, want dat is toch een beetje eng…

img_5698 img_5697

Toen we terug thuiskwamen zijn we lekker gaan zwemmen en de aapjes kwamen gewoon met ons mee. Die kunnen namelijk met uitzonderlijk veel gemak over de muur klimmen en naar ons kijken. Als we ook maar iets van eten of glimmende laten liggen komen ze dat wel even halen. Zoals mijn zwembandjes die op het balkon lagen. FOETSIE!

’s Avonds zijn we nog naar de Vuurdans gegaan en dat was heel ver lopen…. Ondanks het feit dat ik met mijn kleine beentjes en voetjes en lijfje best heel ver gelopen heb, vond ik het prettiger op de schouders van papa. Dan zie je dingen beter, wordt je automatisch wakkerder en spraakzamer en laten we eerlijk zijn: “Zo kom je er ook” Als de berg niet naar Moses komt, moet Moses… Precies!

img_5656

Het was wel heel erg spannend trouwens en ik bleef er spontaan wakker van (terwijl Dzjez in slaap kukelde), maar die meneer was wel stout aan het eind! Hij maakte het vuur helemaal kapot en dat heeft’e geweten ook!

img_5687 img_5685 img_5696

En eh, dinsdag hebben we gesjopt. TomToms voor mij en Jay (en goed onderhandeld), mama heel veel wierook en papa.. deze keer niets! Wel hebben we op de terugweg nog leuke restaurantjes-voor-de-andere-keer gezien. Dat is ook belangrijk en een reden om nog eens terug te gaan.

img_5703 img_5702

We-hartje-Ubud.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Safarifile en het speelpark

img_5333

Alweer vroeg op!
Alweer een poepluier….

Al die bananen die ik ’s ochtends eet zijn goed voor de stoelgang (bedgang in mijn geval), want dat is mijn lievelingsontbijt. Bananen. Alles van bananen is lekker en kun je me voeren!

Geef mij maar een boterham hoor! En als het kan met hagelslag. Dat is kostbaarder dan goud, want het is hier niet te koop! Als Beppe komt moet ze zeker een pak of drie meenemen, en dan hou ik nog meer van haar! Ik eet dat uitsluitend aan de tafel, want anders knoei ik te veel.

_1230415

Deze keer ging de auto ineens stoppen toen we onderweg waren. Niet alleen wij, maar ook die honderden andere auto’s die voor ons stonden. Dat doet de politie, want dan laten ze eerste een andere weg door voor een uur en dan mogen wij door voor een uur.

De goegemeente is daar helemaal op ingesteld, want alles wordt te koop aangeboden. Pizzapunten, geheimzinnige zakjes met iets en nog iets en dan twee soorten spul uit een fles, speelgoed, poppen, ballonnen, drinken, koffie, thee en nog veel meer en verbrande pinda’s. Die heeft papa gekocht.

Pinda’s zijn super-de-super-gezond, want alles zit er in. Vitamines, mineralen, voedingsstoffen. Ik denk echt het meest gezonde voedsel op de wereld. Behalve bij ons op school, want wij zijn notenvrij…. geen pindakaas en geen nutella…. sommige mensen worden namelijk heel ziek van noten. Wij gelukkig niet.

img_5227

Lang (file-)verhaal kort, we komen na 4 uur aan en gaan direct door op onze mobiele safari. Dat begint wat moeizaam, want we staan opnieuw in de file! Echt waar, de wegen leiden door de dierentuin, waar alle dieren heel blij zijn dat we komen, maar de auto’s rijden nog best echt op elkaar. Na verloop van tijd rekt de file zich uit en gaat het goed.

_1230460 _1230434 _1230453 img_5248 img_5236

De dieren zien er supergezond uit (eten vast noten) en heel erg blij! Dat laatste komt dan weer van al die bananen en wortels die ze gevoerd krijgen van alle mensen ind e auto’s. Oo als je ze vergeten was, dan kun je onderweg ongeveer bij duizend standjes bananen en wortels kopen.

Ik wil ze graag gooien, maar gooi regelmatig tegen de raamstijl (of mama haar gezicht) aan en dan valt de wortel terug in de auto. Beter wordt het als het dier in kwestie de wortel zelf komt halen. Tegelijkertijd is dat ongeveer één van de engste dingen die er kan gebeuren!

img_5272

OK, ik snap het, wij zijn banger voor hen dan zij voor ons. Zij zien elke dag een kudde auto’s met rare mensen er in in voorbijkomen.

Ineens was er ook een grote olifant met een man er op die tussen de auto’s doorliep! Met zulke slagtanden is het een wonder dat de auto’s er ongeschonden vanaf komen. Wat een avontuur, het wordt beterder en beterder.

img_5271 img_5274

Al met al was het een zeer gevarieerder rit van bijna twee uur, waarin Laguiman op een soepele manier telkens de verkeerde manoeuvres uithaalde. Daar is hij goed in en is echt iets wat je moet kunnen. Zoals papa die altijd de verkeerde rij bij de kassa kiest. Ook als het de kortste is. Het is een gave….

_1230447 img_5294 img_5282

Witte tijgers, gele tijgers, leeuwen, neushoorns, grote koeien, kleine koeien, geiten, giraffes, beren, noem maar op! Alles hebben we gezien. Ik kan niet anders zeggen dan dat het een hele bijzondere tocht was. Het was zelfs zo leuk dat we vergeten zijn hoe lang we al in de auto zaten.

Na de safari zijn we naar de safarispeeltuin gegaan. Supergaaf, waarin we in zo veel mogelijk speeltuigen geweest (helaas niet bij de dolfijnenshow van 13 of 17 uur, maar dat gaan we echt de volgende keer doen!). We hadden een bandje om onze arm en konden er dus zo maar in. De beste manier om dat te zien is het filmpje.

_1230488 _1230484

Wat ook supergaaf was, is de olifanten-ride. Op de rug van een echte olifant, een tocht van wel honderd meter. Gelukkig liep de olifant langzaam en wilde hij eigenlijk een langere tocht maken, maar we waren terug voor we er erg in hadden! Mooie tocht.

Zo’n dag vliegt voorbij en dan besef je dat je nog lang niet alles hebt gedaan. Bijvoorbeeld het hele grote zwembad, en de ultra-lange glijbanen die daar zijn. Nee, dit was een voorproefje en zeker niet de laatste keer wat mij betreft.

img_5344

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.