De week van de gatenkaas

IMG_2129 (1)

Het is hier Ramadan en ook nog eens allemaal heilige feesten. Afgelopen week resulteerde dat in een vrije dinsdag en een vrije vrijdag (Fraaidag) en dus hadden we extra tijd om dingen te doen.

Dinsdag gingen we naar de dierentuin en die bleek dicht (maar was dat wel zo, want vrijdag zijn we weer geweest en toen leek hij ook dicht, maar vond mama uit dat we eigenlijk de ander ingaan moesten hebben… Maar daarover later meer).

Omdat de Zoo dicht was, besloten we een rondje te rijden op de brommer. Eerst rond de dierentuin en daarna op weg naar de universiteit van Indonesie. Een lekkere lange tocht die ons langs allemaal mooie plekjes leidde, inclusief een spoorlijn en een bos. Dat laatste was aanleiding van papa om later dezelfde tocht nog eens op zijn fiets te doen…

We zijn op de terugweg aanbeland in een speeltuin die Taman Merah heette, oftewel Rood Park. Toepasselijk, want zo is het ooit bedoelt met allemaal rood geverfde toestellen, maar door de tijd heen heeft dat rood een andere betekenis geregen…. Het rood van roest.

Het was er ook wel een beetje een chaos, maar als ik het zo bekijk, zijn ze het wel aan het opknappen en opruimen. Al die jaren afval verzamelen in het meer, dat is de moeite. Ik weet dat er zo heel wat parken zijn rondom Jakarta die er vervallen en verlaten bij liggen. Het zou een goed idee zijn van de regering of zo, om daar eens de schouders onder te zetten. Dat doet er namelijk toe.

Enfin, toen we thuiskwamen is papa gaan fietsen en hij kwam helemaal blij thuis terug.

IMG_2027

Het gaat goed met mijn ooglapjes. Vooral om ze lang op te houden en zo mijn rechteroog te trainen. Dat werkt namelijk het minst goed en dan is het net als met gewichtheffen. Als je het veel doet krijg je dikke spierballen. Die krijg ik in mijn oog.

Ook ga ik ‘sporten’. Na school met mama om mijn motoriek en spieren te oefenen. Dan gaan mijn hersenen beter met mijn ledematen coördineren… Dat klinkt moeilijk, maar in het woord ‘ledematen’ zit al het woord ‘maten’ en die moeten dus vriendjes worden met mijn hersenen. Simpel toch? 

Ik vind dat leuk om te doen en soms best moeilijk, maar met de steun van mama en mijn personal trainer, zet ik door! Zondag ga ik weer.

Ik heb gezwommen voor mijn diploma C, maar of dat goed gegaan is, of dat ik het heb gehaald, vertel ik later. Nu eerst de dierentuin deel III met papa. Ik had zoals gewoonlijk geen zin, want ik vind mijn iPad veel interessanter dan in het echt iets doen, maar totdat ik 14-16 of 18 ben, mag ik dat soort beslissingen niet zelf beslissen.

De dierentuin dus. Geen mens te bekennen in de hele dierentuin!
Jammerdan Ramadan…. Als er niet gegeten kan worden zijn er geen eetstandjes, als er geen eetstandjes zijn, is er geen reden om naar de dierentuin te gaan. Zo is het in Indonesie tenminste. Geluk voor de dieren en geluk voor ons, want we hadden het (dieren)rijk voor ons alleen. Berengezellig!

IMG_2114

Ik wilde naar de beren, want die hadden we nog nooit gezien in al die tijd dat we naar dierentuin zijn geweest. En die zaten natuurlijk helemaal aan de andere kant van de zoo! Maar onderweg is voldoende leuks te zien en te ontdekken. Daarom hebben we er een vlog van gemaakt. Nou ja, Dzjez dan, want die kan op dit moment beter vloggen dan ik. Ik sta gewoon goed op beeld, terwijl Dzjez beter in de praatjes is...

Hehe, ja eindelijk ben ik een vlogger! En eigenlijk kom ik er achter dat ik het eigenlijk al heel lang doe…. Maar goed, nu dus meer bewust en papa als mijn camera man en commentator. Derhalve besteed ik weinig woorden aan de zoo en meer in de film.

Maar ik wil er nog wel wat over vertellen, want we zijn langs een meer gelopen, en ooit was dat waarschijnlijk ‘je van het’, en kon je er vissen en romantisch varen, maar vandaag de dag is dat niet meer zo. Het is er nog wel heel mooi, maar meer op een nostalgisch esthetische manier. Van het type dat van die melancholische plaatjes oplevert. Dat is ook mooi. Je moet er alleen oog voor hebben.

Dat waren we nog vergeten te vertellen, maar we zijn dinsdagavond nog gaan eten bij Warung Solo. Lekker makkelijk, want dan hoef je niet te koken. Vooraf mochten we niet van tafel en mochten we kleuren. Een goede tijdvulling. Zeker als je je viltstift goed vast hebt.

De Favoriet van de avond waren Sosi Solo, een soort lumpia met alleen een soort gehad er in. We hadden wel de Pisang Goreng besteld, maar uiteindelijk hebben we die in een doggybag meer naar huis genomen.

En, die meneer was er ook. 98 jaar oud of zo en elke avond z’n nummertjes spelen op z’n bamboo xylofoon. Wij waren blij dat hij er weer was. Een vaste baken op zo’n avond 😉

IMG_2097 (1)IMG_2098 (1)IMG_2100

En dan is er natuurlijk nog het andere grote fenomeen: Afzwemmen voor C.
Voor degenen die het niet weten, eerst heb je A, dan heb je B en dan heb je C, in die volgorde. A had ik al, maar omdat ik zo mijn best deed voor diploma B, en het leek alsof ik het eigenlijk al in de zak had, hebben mama en Coach Philippe overlegd en besloten dat ik direct naar C mocht en vandaag was het zo ver.

Ook hier ga ik niet veel over vertellen (wen er maar aan want ik ben een vlogger), maar het filmpje is weer des te Vlog!

OK dan, nog een afsluiter van mij. Papa ziet soms kunstige dingen in Jakarta, en hier is er weer zo een. Eerst ga je lopen, dan heb je een brommer en dan heb je een kind…. Rara wat doe je?

IMG_2035

En vandaag verraste ik papa nog, nadat we gezwommen hadden en wedstrijdje hadden gedaan met zwembadzinkertjes (dat woord bestaat niet, maar het zijn plastic balletjes met twee stoffen staartjes en die zinken als je ze in het water gooit, maar niet allemaal op de zelfde snelheid dus…

IMG_2227

It wie wer in moaie wike.

Deze diashow vereist JavaScript.

Batik Practique

IMG_1991

De vrijdag is traditioneel de dag waarop men traditioneel Batik draag. Batik is typisch Javaans en waarschijnlijk is het er uitgevonden. De patronen gaan echt eeuwen terug, dus niet iets om lichtzinnig over te denken…. In tegenstelling tot wat de meeste mensen denken is Batik in zijn oorspronkelijke vorm erg praktisch. het is geïmpregneerd met was en heeft een binnenvoering, waardoor het altijd lekker zacht is.

Wij hadden het aan omdat we op de foto gingen. Eerst alleen, dan met de klas en dan in de middag, samen met mijn broer. Dzjez dus.

’s Middags daarna had ik nog zwemmen en dat was best koud. Gek he, in Indonesië en dan nog oud hebben, maar dat komt door de wind.

IMG_1992

Het is al laat vandaag, dus laat ik jullie vooral van de filmpjes genieten, maar ik moet gewoonweg wel even zeggen dat ik zaterdag aanstaande voor mijn C diploma ga…. Jaja, C. Ik mag B overslaan omdat ik altijd zo mijn best doe (en ik me met de ‘gewone’ B oefeningen snel verveel…. en te snel klaar ben. Mama heeft gevraagd of ik misschien niet direct door mocht en dan was goed! Wat ik dan weer niet weet is dat ik dan ook mijn B diploma krijg…. Na volgende week zaterdag weet je er alles van).

Wat is er dan nog gebeurt dan? Nou ik heb ben zaterdag naar een feestje van Eliot geweest. En die was weer terug van een lang bezoek aan het ziekenhuis in Singapore, maar al zittend was hij weer terug en mama was er gezellig bij.

Op school bouw ik trouwens torens. Dat heeft papa gezien en gefilmd. Dat doe ik boven op het huisje met jack. We doen wie er de hoogste torens kan bouwen.

IMG_1976

IMG_2012

En ik ben naar mijn eerste laatste hockeyles geweest van het seizoen en dat ging heel goed! Ik vind hockey leuk, alhoewel ik nog niet goed een onderscheid kan maken tussen spelen of de oefeningen zo snel mogelijk doen en wat ik het leukste vind. Misschien moet ik maar naar atletiek…

IMG_2004

Ik kwam nog een heel oud filmpje tegen van mijn diploma zwemmen. Dat heb ik dan ook maar snel even ge-edit en op YouTube gesmeten. Het is al weer lang geleden, maar de moeite waard om even te bekijken.

En ik heb nog twee kunstwerken gemaakt met echte verf. De ene is Van Gogh en de andere Picasso. Dat weet ik want dat heb ik geleerd.

IMG_2021IMG_2022

It wie we in moaie wike.

Deze diashow vereist JavaScript.

Batik Fantastique

IMG_2732

We zijn zaterdag naar de winkel geweest om voor ons allebei een Batik shirt te kopen. Een echte, met binnenvoering en het juiste motief en vooral kleur! We waren redelijk balorig en druk en er was duidelijk een probleem met de atmosfeer, want onze oren werkten niet….

IMG_2735

Wat grappig was, is dat het in hetzelfde gebouw (min of meer) is als waar papa werkt. Wij gingen dus op de brommer, dezelfde weg die papa elke dag neemt, alleen was het nu niet een doordeweekse dag. Dat maakt het direct een stuk rustiger.

Ook al omdat Ramadan afgelopen donderdag is begonnen en mensen dus overdag niet eten. Dan is het gek genoeg een stuk rustiger op de weg (en natuurlijk ook omdat het weekend was).

De dames, die ook gekleed waren in Batik, hebben ons heel goed geholpen. Niet alleen waren we vrijwel de enige klanten, we zijn ook nog eens schattige Bule kindjes, dus dat is een traktatie. Bovendien krijgen we dan alle aandacht die we verdienen. Kijk maar eens naar het resultaat.

IMG_2739IMG_2738

 

Nadat we even over de verdiepingen zijn gestruind en we bijna telkens iets om hebben gegooid (maar net niet helemaal, ja we waren balorig) kwamen we bij de fietsafdeling om te testen of ze ons goed pasten. Dat was dus een heel avontuur en ja, ze passen. Nu moeten we alleen nog nadenken wie die nieuwe fiets krijgt. Ik wil namelijk zonder zijwieltjes, maar heb officieel nog niet geprobeerd of ik dat kan. Dat gaan we volgend weekend uitzoeken.

IMG_2741

De grote verrassing was Thai Beef Basil voor papa en mama en voor ons een groot stuk pizza voor lunch. Ik zeg ‘ja’ tegen de stukken salami! Wel raar toen we naar de wc gingen en er geen wc papier was om onze billen mee af te vegen…. Maar een servetje in de food court is snel geregeld. Dus dat was ook weer klaar. Daarna zijn we naar huis gegaan en hebben lekker gezwommen.

Ik was ’s ochtends eerst al naar de fysiotherapeut geweest om oefeningen te doen voor mijn grove en fijne motoriek. Ik kan niet goed meer herinneren welke, maar het ging goed en ik ga dat vaker doen. Lekker sporten!

Verder zijn we op zondag naar de hockey clinic geweest. Met de taxi, helemaal op de Britse school en hij raakte de weg kwijt. Nou ja, niet de weg zelf, want daar bleef hij op rijden, maar de weg die op de korts mogelijke manier naar de ingang van de Britse school gaat. Maar ja, zo zie je ook nog eens wat van de buurt. Papa heeft daar een leuk filmpje van gemaakt, van de hockey, dus ik zou zeggen, ga daar maar even lekker naar kijken.

Maar… dat was nog niet alles. Ik en papa hebben ook buitengewone acrobatische toeren uitgehaald. In het zwembad. Of eigenlijk van de kant in het zwembad en we hebben elkaar gefilmd. Bijzondere toeren, dat kun je wel zeggen.

Hoe dan ook, de rest van de week was ook mooi. Gek genoeg mooi weer en geen regen. “Geen regen?” vraag je dan? Ja, want officieel is het regenseizoen over. Behalve op zaterdag dan, want toen heeft het heel hard geregend en geonweerd. Die opwarming van de aarde is maar een raar fenomeen.

IMG_2728IMG_2724

School niet, en papa heeft ons een keer gebracht zodat hij mijn gebouw kon zien. Want dat wilde ik graag.

En ik kon hem dan laten zien hoe ik teken en mijn pen kan en moet vasthouden. Hij heeft er een klein filmpje van gemaakt…

.

IMG_2727

Oh ja, ik heb er mijn vierde tand uit! Kom maar op grote mensen tand, ik ben er klaar voor!

Hoe dan ook, “It wie wer in moaie wike”

Deze diashow vereist JavaScript.

SaveSaveSaveSaveSaveSaveSaveSave

Zooperleuke week

IMG_1778

We zijn vandaag weer naar de zoo geweest, want die is zo groot, daar kun je dagen in rondlopen zonder twee keer hetzelfde te zien. En op zich is dieren kijken niet eens een doel. Je zou haast kunnen zeggen dat dat de Ragunan Zoo het groene hart is van Jakarta, dus als je eens helemaal klaar bent met de smog en de geur van brommeruitlaatgassen, dan is Ragunan een goeie plek om te chillen en relaxen.

Screen Shot 2018-05-13 at 17.42.49

We waren deze keer weer fotoslachtoffers en dat vinden we helemaal niet erg. Al die blije mensen die graag met ons op de foto willen…. Het is een kleine moeite om blij te kijken en mensen gelukkig te maken. Bijkomende voordeel is dat we inmiddels al op ontelbaar veel foto’s staan en werelberoemd aan het worden zijn in Indonesië.

In het begin vond ik het niet zo leuk, maar als Jay al die aandacht krijgt, dan kan ik  me niet echt laten kennen en doe ik mee. Dus ik sta ook op al die foto’s.

Het was een mooi moment, want papa en mama gingen lekker Indonesisch eten, Jay kreeg kroepoek en ik ging boterhammen eten. Lekker bij een warung in de zoo en die hebben er speciale kleden voor op de grond.

Oh ja, we hebben deze keer heel veel apen gezien. Grappig als je er bij stil staat. Het speciale park voor apen heeft bijna geen apen, maar als je gewoon rechtsaf gaat in de dierentuin, kom je er heel veel tegen. Er was er een die een heel grappige manier van praten had, maar dat zie je in het filmpje.

Ik kon er niet genoeg van krijgen, net zoals ik niet genoeg kon krijgen van de vogels. Ik weet het zeker, Ragunan is een supergave dierentuin!

Je komt er ook echt van alles tegen, zoals wc’s en verbouwde-drie-wielige-vuilophaalwagentjes. Ik vraag me dan af wie dat bedacht heeft….

IMG_1798IMG_1777

Oooh! En we mochten in de autootjes rijden. Vorige keer hebben we die helemaal niet gezien! En nu wel dus gassen! Jay in een auto en ik ook in mijn eigen auto. De meneer keek goed mee om te zorgen dat alles goed gaat. Gelukkig heeft’e een airbag.

IMG_1846

In het filmpje ga je alles zien. Ook de orang utang, de slangen, de vissen en alle mensen die er waren.

IMG_1834

Jullie hebben geluk, het is een lang filmpje en het is duidelijk: Ragunan moet je op het gemak nemen en we komen zeker terug. Volgende week of zo, of een andere keer. Lekker chillen.

Papa is na de zoo gaan fietsen en die kwam helemaal afgepeigerd, maar ongelooflijk blij terug. Hij mag er ook even uit en dan ziet hij wel allemaal leuke dingen onderweg. Daarmee doet hij goeie inspiratie op voor brommertochtjes die we later kunnen doen.

A7BF9698-8275-42B7-845B-9A5F8124904EE1E8D969-DB22-480A-9481-6A5B9D1D351F

Ook nog even de andere dingen van de week. Afgelopen dinsdag hadden we sportdag op school, daar is ook een leuk filmpje van. Papa was ook even mee, voordat hij naar zijn werk ging. Gelukkig had ik nog kans om hem een knuffel te geven met glitters, dus die is de hele dag glazig aangestaard op zijn werk…. Ik zeg: DISCO!

En omdat we donderdag vrij hadden zijn we naar Mounir en Wendy geweest. Supergezellig en ik heb op een skateboard geskate en niet alleen liggend op de board…. Ik heb er zelfs op gestaan en dat ging ook goed. Als je links en rechts doet, kun je sturen en dat lukte ook.

Daarna zijn we ook nog gaan zwemmen en ik heb gedanst en ik heb Dzjez in het water geduwd. En het was al donker, dus we zijn eigenlijk best laat naar huis gegaan. Maar dat is niet erg, zolang je gewoon op kunt staan de volgende ochtend is er niks aan de hand.

Natuurlijk zijn er nog veel meer andere dingen gebeurt en een aantal van die dingen staan op de foto’s. Op die manier zijn jullie in ieder geval weer een beetje bij!

It wie wer un moaie wike.

Deze diashow vereist JavaScript.

 

Omdat Zelda jarig was

IMG_1446Gisteren was Zelda jarig en daar waren we al een tijdje mee bezig. Vooral ik, want ik had zelfs onthouden dat Zelda 16 jaar werd. Mijn tekeningen worden beter omdat mama en school oefent met cirkels en vierkantjes maken. Ook leer ik mijn stift of potlood op de juiste manier vast te houden, maar waarom nieuwe gewoontes aanleren als je makkelijk kunt vervallen in oude….. toch? Dus ik houd hem liever in het knuistje.

Het gaat vast wel komen 😉

Ik heb op de dag zelf een tekening gemaakt, geïnspireerd op Ton Schulten. Kijk maar naar de foto’s en de tekening die ik op school gemaakt heb. Ik ken inmiddels ook al Van Gogh en Mondriaan en nog meer. Dat leren we op school en dat vind ik leuk. Tekenen is mijn hobby (al weet ik niet goed wat ‘hobby’ betekent, maar het klinkt wel goed).
Ik ben echt into art.

 

Je kunt zien dat de tekening die ik voor Zelda heb gemaakt er op lijkt! Ik had alleen geen verf bij de hand, maar met verbeelding kom je ver. De wolken kon ik in dit geval handig gebruiken voor mijn zelfgeschreven tekst.

We schrijven dit dus speciaal voor Zelda. We hebben dan ook speciaal voor haar een liedje gezongen. Dat konden we pas nadat ik thuis was. Want ik had eerst een feestje bij Nicky. Superleuk natuurlijk, maar te veel mensen. Daar hou ik niet van. Dan wordt het te vol in mijn hoofd en wil ik het liefst weg. Maar goed, het is aan de andere kant ook wel weer leuk en we kregen een tasje met leuke dingen en 2 chocoladekoeken mee. 1 voor mij en 1 voor Dzjez.

We hadden vorige week alle twee een superheld gekregen van Said (ik Thor en Jay Captain America), maar ook een echte voetbal! Dus daar gingen we vandaag, op de verjaardag van Zelda mee voetballen (Siebe zal jaloers zijn). Maar dan moeten we wel dichte schoenen aan want die bal is hard!

IMG_1443

Papa had een briefje geschreven voor ons, wat de mama van Zelda heeft geprint, zodat het net echt leek, dus toen we Facetimeden had ze dat al gehad. En daar was ze heel blij mee. Dus, met zijn allen:

De weg naar Samosir

IMG_8762

Het is een reisverslag in delen.

Gelukkig is er niets mis met ons geheugen, in tegenstelling tot dat van papa, die nog weleens wat kan vergeten. Zoals wanneer we een snoepje of een koekje krijgen. Dat zijn de culinaire hoogtepunten van de reis, naast de culturele en sight-seeing fascinaties.

Het vertrek uit Brastagi ging gemakkelijk. Na het wakker worden onder onze klamboe’s, een heerlijke nacht slapen en een ontbijt met oneindig veel toast, gemaakt door een alleraardigste Ibu, die van toast in de toaster stoppen een gepassioneerde bezigheid had gemaakt en geduldig wachtte om de nieuwe lading brood te toasten, met chocopasta, pindakaas, chocoladehagelslag en jam, in de gemeenschappelijke woon/eetkamer met prutsels in de kast, kleedjes op de kastjes en foto’s aan de muur, met koffie voor papa en mama uit de kan van een ouderwets koffiezetapparaat, waren wij er weer klaar voor (lange zin hè). Op het gemak vertrekken, want op vakantie heb je geen haast.

Alleen de hazen hebben haast, maar haast nooit als het warm is. Hazen zijn slim, welhaast geniaal. Die lange oren van ze helpen erbij om dingen op grote afstand aan te horen komen, dus als er gevaar dreigt, staan ze rustig op, kijken nog eens loom en hazig om zich heen en gaan er dan als een haas vandoor. Ik denk dat we daarom zo weinig hazen hebben gezien op vakantie.

Wij dus niet. Wij hebben geen haast. Mama had de meeste spullen al ingepakt, terwijl papa de laatste Rupiah’s uit zijn beurs klopt, pakt zij de laatste restjes in. De chauffeur stond al klaar om ons te brengen, maar dronk eerst nog even een kop koffie met Ahmed. Ahmed is de lokale reisplanner voor de regio. Hij kent iedereen en allemaal.

IMG_8765

De reis is eigenlijk een tour, want voordat we aankomen bij Lake Toba, gaan we allemaal dingen bekijken onderweg. Dat breekt de rit en verrijkt de geest.

De eerste stop was een authentiek (dat is blijkbaar iets anders dan antiek) Batak huis in de buurt van Karo. Het dorpje is heel gezellig met een gezellig overdekt dorpsplein, en best veel kleine huisjes. Het dak van een Batak huis heeft de vorm van twee hoorns van een waterbuffel. Daar zijn ze hier gek op, want je ziet het echt overal in terug komen.

We hadden een ‘gids’ die ook nog eens Nederlands sprak, die ons een rondleiding in het huis heeft gegeven. Daar woonden wel 4 gezinnen en onder het huis de dieren. De jongens konden en mochten alleen maar de meisjes versieren met een fluit. Onder aan het raam, gingen ze dan zelf verzonnen melodietjes spelen en als het meisje het echt leuk vond, kwam ze naar beneden. Niks geen WhatsApp, hard werken!

De volgende stop is de hoogste waterval van Indonesië, maar voordat we daar zijn, moeten we echt een heel eind lopen en daar ben ik geen fan van. Vooral naar beneden niet, want dan weet ik dat ik terug omhoog moet ook (en alleen omhoog of alleen naar beneden is vaak geen optie).

We werden weer lustig gefotografeerd en zo langzamerhand raken we er eigenlijk ook wel aan gewend, dus doen we leuk mee. Zeer spectaculair was de regenboog onderaan de waterval. Die kon je alleen maar zien als je op een bepaalde plek stond.

IMG_8790

Nadat papa Pisang Goreng en iets anders had gekocht, was ik al weer blij en gingen we vertrekken, naar de volgende stop. Een (of het) paleis van de sultan (want daar heb je er veel van!). Het stond er al best wel lang (ergens in de 17de eeuw of zo) en heeft een lange geschiedenis. Gek eigenlijk wanneer je hier zo rondloopt, want vroeger moet hier toch veel bedrijvigheid zijn geweest, terwijl er nu een groep seniore toeristen rondloopt (wij zijn natuurlijk lokalen), omringd door vele stille graven. Gelukkig wordt de stilte doorbroken door een groep jongeren die hangt en apen in de bomen. Weer die apen!

Volgende stop is Parapat, de havenstad aan Lake Toba. Langzaam rijden we naar binnen, en terwijl Dzjez slaapt, doet mama boodschappen in de Indomart. Luiers, want met een natte matras slaap je nooit lekker, dus. Niet dat ik het nodig heb, want meestal ben ik droog. Het zijn vooral die keren dat ik net niet droog ben. Maar ik werk eraan.

Gek is dat, wakker worden in de auto. Nadat we genoten hadden van het laatste mooie uitzicht over Lake Toba, hadden we het wel gehad. De weg was nog lang en slingerig en dat is een beetje zoals in slaap gewiegd worden. Ik kan er best tegen hoor, maar mijn oogleden niet. Die leiden een eigen leven en vallen dan ineens dicht.

Nadat mama de boodschappen achterin had gelegd, veranderde het stadje in een kolkende mensenmassa. Het is markt. De zaterdagmarkt en dat betekent dat iedereen van heinde en ver naar Parapat komt om zijn spullen te verkopen en te kopen. En midden in dat tumult is het reisbureau van de auto waar we mee gereden zijn.

IMG_8797Na wat Icetea en een biertje voor papa en mama en een hyperactieve-adhd-spiritueel-zonder-doel-gemotiveerde New Yorker met een net nieuwe tatoeage uit Tibet, werd een tijdelijk nieuwe vriend. Vol plannen en vragen waar hij het antwoord al op wist, maar vond dat de mensheid erover moest praten voor zijn camera. Papa heeft natuurlijk onverwachte antwoorden op vragen die niet gesteld zijn, dus was zijn dag en rapportage voor de wereld helemaal goed. Zo zie je maar weer wat toevallige ontmoetingen opleveren.

IMG_8803IMG_8800IMG_8808

Al snel zaten we op de boot en omringd door een grote groep enthousiaste Indonesische leerlingen met hun leraar en hadden al ras geen tijd meer om om ons heen te kijken. Foto’s, Engelse vragen en liedjes zingen met de gitaar domineerden de tocht naar Samosir. Het eiland midden in Lake Toba, midden tussen de bergkammen van wat 60.000 jaar geleden de grootste berg van de wereld was. Dat was voor de gigantische uitbarsting die het meer van 100 bij 31 kilometer heeft veroorzaakt. Dat zal een aardige knal geweest zijn…

IMG_8805IMG_8813

Toen we uiteindelijk, na een tussenstop of 10 aankwamen, waren we blij met de bestemming. Mas cottage, Batak geïnspireerde huisjes aan het water. Wel op de tweede verdieping, maar daarover later meer. Nadat we hadden ingecheckt en de koffers in het huisje hadden gedaan, was het de hoogste tijd voor eten en de boel verkennen. Het was al een uur of 4 en we hadden honger. Later zul je merken dat ons dieet bestond uit Spaghetti voor mij en Tomatensoep met toast voor Dzjez, terwijl we ’s ochtends beiden toast met jam aten.

Ik mag de spaghetti op mijn eigen gemak met m’n handen opeten, maar dan moet ik wel mijn shirt uittrekken. Daar heb ik geen probleem mee en de spaghetti ook niet. Sliert voor sliert slurp ik het naar binnen, terwijl mijn gezicht, handen en borstkas rood kleuren. Ik lijk wel een kanibaal, of beter een spaghetibaal. De spaghetti is blij, want als je dan toch opgegeten wordt, dan is de beste manier met smaak. En dat doe ik!

Ik had al snel een vriendje (die ook al weer snel wegging, maar dat is het leven van een een expat), die Janick heette. Zijn moeder en hij waren al een mensheid op reis. Zijn moeder zocht een soort verlichting denk ik, maar als ik om me heen kijk is dat er elke dag. Overdag is er altijd de zon en ’s avonds zijn er de lampen of je zaklamp. Easypeasy zeg ik. Je moet het niet zoeken maar vinden.

Hoe dan ook, in ons Engels-Duits-Nederlands-en-iets-er-tussen-in, waren we prima in staat te communiceren met elkaar en te spelen. De taal van plezier is denk ik universeel (ook daarover later meer).

De mensen van Mas cottage, en dan met name Doeria (ik ben haar echte naam vergeten), die eerst even moest ontdooien (belangrijkste reden was dat ze min of meer in haar eentje de tent moest runnen), maar al snel onder de indruk was van onze charmes (niet van het lawaai dat we zo nu en dan produceerden, en we konden rekenen op een vermaande opmerking, maar dat is eigenlijk ook logisch) en overging in pure liefde. Een goed begin van een goed verblijf.

Na een dag goed reizen is het goed slapen, dus dat zijn we dan ook gaan doen. De donder en de regen deerden ons niet, de zwaartekracht won het van de oogleedspieren en voordat we het wisten waren we beland in een dromenland vol sultans, watervallen en zingende Indonesische meisjes.

IMG_8812

Deze diashow vereist JavaScript.

Brastagi

IMG_8759

Nadat we alles gedaan hebben in Bukit Lawang, gingen we naar Brastagi. Dat klinkt bijna alsof we naar Italië gaan, maar dat is niet zo…. Het is via een hobbeldebobbelweg naar een plaatsje op 1400 meter hoogte. Onderweg kwamen we ineens bij een begraafplaats van wel 5 voetbalvelden groot en op de graven stonden Chinese tekens. Bleek dat we zomaar in de middel-of-nowhere in een Chinese buurt te zijn, inclusief Chinese tempels. Later zijn we gaan stoppen bij een Warung, want het is een lange reis van wel 5 uur. Papa en mama hebben er heerlijk lokaal gegeten en papa met zijn vingers. Ik heb een hele bak rijst opgegeten! Hongerrr.

IMG_8718 (1)

Ik moest nog poepen en dat was een avontuur op zich. Als je kijkt naar het filmpje, begrijp je wat ik bedoel.

Soms moet je eieren voor je geld kiezen.

Daarna ging de reis weer verder langs slingerende wegen. Gelukkig ging het ook nog regenen, zodat het nog interessanter werd. Het hotel waar we gingen kijken was een hotel in koloniale stijl, een beetje oud maar wel mooi volgens het boek. Ik denk dat het hotel samen met de kolonialisten was vertrokken, want er was niks te beleven. Gelukkig wist onze chauffeur een beter hotel, en dat heette Talitha, een gezellig guest house, gerund door een kwieke Indonesische oude vrouw, die in 2003 met een Willem was getrouwd in Monnickendam…. Willem was er ook, 82 en lang en mager.

Omdat het regende, lekte het ook. Gelukkig hadden we aan 1 emmer genoeg.

IMG_8723

Omdat het regende, waren de brommers niet zo’n goed idee, maar, zonder enige vorm van waarschuwing, kreeg papa de sleutels van de auto van Ibu in de handen gedrukt. “Beter voor de kinderen” zei ze en weg waren we. In de regen, in het donker, op weg naar Restaurant Panorama!

IMG_8730IMG_8732IMG_8727

Dat werd gerund door een professor dokter; een Indonesiër die perfect Duits sprak en chirurg was geweest. Maar omdat zijn handen zo trilden moest hij stoppen met snijden in mensen en doet hij dat nu in de keuken. Een stuk veiliger. Het eten was niet superdepuper, behalve voor papa, die alle restjes op heeft gegeten.

IMG_8733IMG_8740IMG_8741

De volgende dag zijn we op de brommer naar de vulkaan gegaan. Het regende toen we vertrokken, maar toen we bijna bij de ‘hot springs’ waren, was het droog en warm. De hot springs waren best leuk, maar vooral een groot zwembad voor lokale toeristen. De vulkaan bleek, nadat we op de hobbeldebobbel weg terug waren gereden, net iets te stijl voor de brommers. Die trokken het niet, dus gingen we terug. Daarna zijn we nog naar een christelijke kerk geweest in de vorm van een gigantisch Betak huis. Erg bijzonder, dat wel.

IMG_8745IMG_8744

Eten bij de warung vlakbij Talitha was dan weer witte rijst voor mij en koekjes voor Jay. Die is niet zo van de warungen, die houdt meer van spaghetti (Jaja Brastagi), en een goed moment voor mama om de natte spullen even op te hangen in de zon. Want de laatste dagen met Jungle, regen en een snelle dan-stinkt-het-niet-zo-was, hebben we veel natte spullen.

IMG_8756IMG_8747IMG_8753

‘S middags zijn we, op aanwijzing van Awan, de man die alles kan (en weet), naar de andere vulkaan gegaan. Die was actief! En we hebben echt een eruptie gezien. Een grote zwarte paddestoelwolk in de lucht, maar geen lava. Die vulkaan had er een paar jaar geleden ook voor gezorgd dat de meeste dakpannen in de buurt kapot waren. Vandaar de lekkage (volgens Awan, het dak moest nog worden vernieuwd.). Bovendien was het een heerlijke rit en hebben we limoenen in het wild gevonden, naast de ontelbare graven in de akkers. Dit gedeelte van Sumatra is voornamelijk Christelijk, vandaar ook al die kerken, waarvan er meer dan koeien zijn! Ze vinden het gezellig als de overleden (over-overgroot) ouders in de buurt zijn en wie kan ze ongelijk geven!

Zo was de dag alweer snel voorbij en konden we ’s avonds weer een hapje eten. In ene Warung, maar ik heb niet zo’n zin (Jay) en Dzjez heeft al genoeg Witte rijst gegeten. Dus.

Morgen gaan we op pad naar Palau Samosir, een eiland midden in het Toba Meer, maar daarover morgen meer.

Deze diashow vereist JavaScript.

Jungle Fever

IMG_8615

Om 9 uur vertrekken, dus vroeg op.

Niet dat we dat anders niet doen, maar gek genoeg slapen we hier langer. Tot wel kwart-voor-zeven (sommige mensen zeggen zeuven, maar die zijn van adel, ik niet, want ik ben een ridder). Het wordt hier ook later donker en niet om 6 uur zoals in Jakarta, maar om 7 uur. Dan is het ook automatisch een uur later licht. Het biologische klokje van Dzjez werkt dus duidelijk op zonne-energie.

Ja, ik slaap prinsheerlijk onder mijn klamboe, dus van muggen hoef ik niets te vrezen. Voor ontbijt hoef ik ook niet te vrezen, want dat is toast met chocola. Fruit of fruitsap wil ik niet, want dat is vies.  Air putih (water) is ook goed. Dat ontbijt gaat er snel in omdat we dan boven kunnen spelen. Boven is een hele grote ruimte, helemaal van bamboe en daar kun je chillen. Jay ligt dan te mediteren in een bamboe stoel en ik loop heen en weer.

Om 9 uur staat Eddy al klaar en wij ook. Twee rugzakken met al het noodzakelijke (water, koekjes en appels) en papa heeft zijn vieze broek aan, want het wordt een ruige tocht. Via de achteruitgang van Ecolodge (ons hotel) stappen we eigenlijk direct de echte en beschermde jungle in. We zien direct al een Thomas leaf monkey, of zoals de lokalen zeggen “Punky Monkey” want hij heeft een hanekam.

De tocht wordt al snel jungle met klimmen en dalen en voordat we het weten, staan we oog in oog met een Orang Oetang en haar kindje. Interessant om te weten is dat van alle orang oetangs er 75% vrouwtjes zijn. Dat komt omdat mannetjes niet nodig zijn. Een vrouwtje blijft 6 jaar bij haar kind voordat die weggaat, en al die tijd wil ze niet zwanger worden. Dus… Ze worden trouwens gemiddeld 70 jaar.

De tweede orang utang was een kolossaal mannetje, waar je niet al te dicht bij in de buurt moet komen. Die kan soms een beetje boos worden en dat is niet gek als je door een horde toeristen met camera’s achterna gezeten wordt! Mina is ook zo’n orang utang, maar een vrouwtje. Die is 40 jaar, maar is vroeger als baby meegenomen naar rijke mensen. Dat deden ze vroeger. Maar sinds 1973 hebben ze die mensen gevraagd om de orang oetangs terug te brengen naar het voedercentrum om te leren terug in de jungle te leven. Dat is heel goed gegaan, want ze zijn gestopt en nu zijn er 6000. Mina is nooit helemaal hetzelfde geworden, want ze heeft bijna wel 100 mensen gebeten, inclusief Eddy. In zijn been. Maar dat is een ander heroïsch verhaal.

De tocht begon rustig. Al snel zagen we een baby OA (is Orang Utang) met zijn moeder. Echt superschattig! Daarna zagen we een grote mannetjes OA, maar daar moesten we wel voorzichtig bij zijn, want dat was me een kolos! Langzaam ging hij door de jungle en hij keek papa recht in zijn gezicht. Een vlaag van herkenning zag ik in zijn ogen (die van de OA), waarna hij doorliep.

IMG_8630

Ondertussen hadden we al een klein stukje afgelegd en wij voelden ons echte jungle-helden, maar dat was maar het begin bleek al snel. Ik was hersteld van mijn dipje (Jay) en was er na twee stroopwafels, die Eddy van mensen uit Nederland had gekregen, weer helemaal bovenop. Ik praatte als brugman en sprong over de takken als een echte Jayne. Niks kon me tegenhouden, maar toen het na een uur echt stijl werd, gaven mijn benen het op en werden ze zwabber. Mijn hoofd ook en geen stroopwafel die dat kan verhelpen.

Het was dan ook wel echt stijl omhoog en stijl naar beneden over smalle paadjes met wortels en uitgesleten paden door de regen. Paadjes dus, want je kon niet echt met z’n tweeen naast elkaar lopen. En als je denkt dat valt wel mee en is voor amateurs, dan heb je het mis. Het is echt een ruige track, die menig mens tot het uiterste zou drijven.

Ik liep voorop (Dzjez) met Eddy en die was al net zo praatgraag als ik. In Nederlands/Engels (want hij spreekt ook een beetje Nederlands), keuvelen en wandelden we er lustig op los. Papa draagt Jay en die begint meer en meer op die OA te lijken… Maar hij zet door. Jay op zijn rug, lianen in zijn hand en modder tot aan zijn knieën. Zijn lichtblauwe broek wordt telkens grijs/groeniger, totdat we op een klein plateau komen. LUNCH!

IMG_8666IMG_8665

Mooi om te zien hoe de mannen de lunch klaarmaken. Nasi Goreng met groenten en kroepoek. Als toetje vers fruit. Ananas, passievruchten, bananen, roze watermeloen. Er was ook een schildpad, die de op-de-grond-gevallen banaan van Jay op ging eten. Een echte schildpad!

Na de lunch was het niet meer zo ver, zeiden de mannen. Hemelsbreed klopte dat wel, maar als je de hoogtes en dalen er bij optelde, was het toch wat verder dan we dachten. Gelukkig gingen we stoppen na een uitdagende klim en konden we een pauw-in-het-wild voeren. Eddy moest daarna even poepen wat ik al ook al had gedaan midden in de jungle) en wie kan hem dat kwalijk nemen….

Papa heeft mij gelukkig gedragen en dat is maar goed ook. Ik denk dat ik anders vol spektakel naar beneden was gestort. Nu dus niet.

Na een paar pieken en dalen en een zeer spannend stuk naast een bergrivier, kwam het eind in zicht. Gelukkig viel ik (Dzjez) toch nog een keer met mijn been tegen een rots en toen was het alsof alle energie ineens uit me droop. Gelukkig was daar Eddy, de man van de jungle, die al zoveel tracks had gedaan, die me gemakkelijk nog even kon dragen. Het laatste stukje naar het kamp, maar voor we daar waren, liepen we langs een waterval! En bij die waterval waren allemaal apen! Dezelfde als in Ubud. Gezellig.

IMG_8678IMG_8677

Bij het kamp was het al een drukte van belang. Niet van toeristen, maar van mensen die aan het koken waren en dingen aan het regelen. Wat niet meegenomen werd naar de Jungle, werd geplukt. Alles werd klaargemaakt in 1 wok.

IMG_8689IMG_8686

Wij gingen zwemmen bij de waterval. Best wel koud, maar als je er een keer in bent valt het wel mee, en trouwens, het is superverfrissend na zo’n super-jungle-wandeling. 6 uur onderweg geweest, kwart over drie bij het kamp. Ik ben dan ineens weer helemaal bij de pinken (Jay) en sta als eerste onder de waterval. Met je hoofd onder de waterval staan is heftig want het is veel meer water dan in de douche. Niet alleen zijn we verfrist, we zijn ook weer helemaal schoon. Dat is het leven in de jungle. Dat zijn wij: De Jungle mannen.

IMG_8675IMG_8699IMG_8698

Het eten was bijzonder, maar ik eet alleen maar witte rijs. Mama en papa eten Ayam Rendang, Sayur (groenten), ikan (vis) en Tempeh. Met een glas Teh Panas (hete thee). In de jungle smaakt alles beter. En toen ging het regenen. Eerst een beetje, dus we gingen onder het afdakje zitten, maar toen oorverdovend! Een buitje dachten we nog, maar het bleef maar gaan en het lieve riviertje dat naast het kamp liep, werd hoger en hoger en werd wel een meter hoger! De waterval werd een oorverdovende stortvloed, zeer spectaculair. Dan denk je nog wel eens twee keer na over de vloedgolf die Bukit Lawang in 2003 verraste. Een paar omgevallen bomen op een verkeerde plek zorgden voor een natuurlijk stuwmeer en toen de bomen uiteindelijk braken om half 10 ’s avonds, raasde er een vloedgolf van wel 5 meter naar beneden. 20 minuten duurde die en lang genoeg om het hele dorpje, inclusief de mensen, weg te vagen…. Dan sta je wel twee keer stil bij toeval en de natuur.

Gelukkig blijft het bij het stijgen tot niet meer dan een meter en de rivier was perfect in staat alles af te voeren en wij? Wij gingen slapen terwijl de regen ongenadig op het plastic dak kletterde. Op een heel dun matje op beton. Maar als je respectievelijk 17 en 19 kilo weegt, maar dat niet zo veel uit. Als je 96 kilo bent daarentegen….

De nacht was goed en wij zijn uitgerust wakker geworden. Papa moest wat Tai Chi oefeningen doen om weer 1 te worden met zijn lichaam, maar daarna waren we klaar voor ons volgende avontuur. De roeivereniging was inmiddels weer zo goed als normaal, maar de waterval was nog steeds bezig het overtollige regenwater af te voeren. Tijd voor een ochtenddouche dus. Eerst door de jungle en dan in het koude water van de waterval. Verrukkelijk zeg ik (Jay), ik vind dat lekker!

Toen we verfrist waren en hadden ontbeten en de spullen gepakt, gingen we naar de grote rivier. Daar werden de spullen op banden gebonden en gingen wij in de grote banden zitten, om vervolgens naar beneden te raften, terug naar Bukit Lawang. Gelukkig was papa zijn broek nog nat en vies, want die werd natuurlijk helemaal nat!

Deze diashow vereist JavaScript.

Sumatra, daar gaan we

Naar Sumatra, dat was de afgelopen weken ons mantra. Zelfs Jay werd er mee wakker. En dan is het ineens zover. Papa’s laatste werkdag en die was op donderdag, de koffers gepakt en dan, op vrijdag met zwalkiman (Lagiman die slingerde) naar Soekarno-Hatta.

We vlogen met Lion air, en dat is een vliegende leeuw. Sommige mensen zijn bang, want er is eens een vliegtuig neergestort. Wij niet, want dan weten we zeker dat ze extra voorzichtig zijn. Bovendien zaten er vooral Indonesiërs aan boord en die weten het wel.

Ik zat met m’n neus tegen het raam geplakt, want ik wil niks missen. Je weet maar nooit wat je op de startbaan tegenkomt. Een competitieve zwaan die een wedstrijdje wil doen, of een slapende man, omdat het kan.

Het is wel eens leuk om op een andere luchthaven aan te komen. Zeker als er een Wendy’s is en een papa en mama die honger hebben. Frietjes met ketchup voor ons dus. Daarna snel met een bluebird-taxi naar Dell hotel.

Dat is buiten Medan en dan heb je frissere lucht. De meneer van het hotel heet Dirk en is uit Groningen. Genoeg redenen voor papa om ronduit te kletsen (niet dat hij veel nodig heeft omdat te doen hoor. Geef hem een vinger en hij neemt de hele arm)

Het eten was superlekker, maar we hebben er niet veel van gegeten. Na het zwemmen en de appels en de restanten van de boterhammen, hebben we al gauw genoeg. Sinaasappelsap met water vult de maag ook, zeg ik. Slapen deden we als rozen, want we zijn van het type leg-ons-maar-neer-en-slapen. Maakt niet uit waar. Een beetje fris wakker worden is ook belangrijk, want we gaan naar het paleis van de sultan. 

Ja! Die sultan was er dus mooi niet, hè, want die woont ergens anders. Nou ja! Goed is dan wel weer dat het paleis door Nederlanders is bedacht en toen het gebouwd werd, stond het midden in de tabaksplantages. Die zijn dus nu helemaal weg en hebben plaats gemaakt voor veel gebouwen. Eén daarvan is de grootste moskee, ook bedacht door een Nederlander. Nadat we weer wereldberoemd op de Indonesische Facebook en instagram zijn geworden door tientallen foto’s, werden we als afgesproken, opgewacht door Eddy. Een vrome moslim, die nog Nederlands sprak ook! Puur toeval!

Een van de eerste interessante ontdekkingen was het lijk van de Bilan (de omroeper, die man die elk gebed op indrukwekkende manier in zingt). Hij was gister overleden en moest vandaag begraven worden. Drukte van belang dus.  Maar goed dat mama zich vermomd had als muslima. Overigens hield dat twee opdringerige mannetjes niet tegen om ons nog even snel tot de islam te bekeren. Dat hebben we dus niet gedaan. Wij geloven in de vrolijkheid en de mooie dingen, en ons gebed is onze lach.

Daarna even gegeten in tiptop, een leuk restaurantje dat vooral grossier is in vergane glorie (je merkt overigens dat reisboeken geschreven worden door optimisten. Ze weten van elk gebouw een parel van sumatra te maken. Waarschijnlijk hebben ze gelijk, maar je moet er oog voor en zin in hebben.) Goed gegeten en veel plezier. Dat dan weer wel, en daar gaat het om.

Voordat we met een slaperige taxichauffeur naar huis gaan, zijn we nog naar het Kantor Pos gelopen, waarbij we onderweg nog een ijsje hebben gekocht. Opvallend hoeveel sport/golf/muziek winkels in die straat staan. Wel 15. Sportieve/muzikale stad, Medan.

De avond stond al weer op het programma, maar eerst nog even zwemmen. Na zo’n dag in de zon heb je daar wel zin in. Er waren twee andere Nederlandse kinderen, waar we natuurlijk niet mee willen spelen. Dat heeft een kindubatie tijd nodig (30 minuten wel kijken, maar niets doen). Daarna zijn we natuurlijk wel gaan spelen.

Voor het eten hebben we lang nagedacht, en uiteindelijk niets besteld. Mama had nog spulletjes van het ontbijt en dat is in de tropen genoeg. Als je maar genoeg drinkt. Papa en mama nemen daarvoor bir Bintang besar, met twee glazen.  Dan blijft het lekker koel.

Wat papa wel goed had geregeld, was de wakkere chauffeur van de ochtend die ons naar het paleis van de sultan had gebracht, vragen om ons de volgende dag naar Bukit Lawang te brengen. Die stond om 10 uur klaar met een glimlach, en wij, na alweer een heerlijk ontbijt, ook. Papa had dan weer wel per ongeluk op Google maps de verkeerde route gekozen. Blijkt dat er naast routes voor auto, fiets en lopen, ook zoiets als een olifantenroute is….

Die gaat dwars door de palmolieplantages. Veel gehobbel-de-bobbel en krtsh-kratsh (Indonesisch woord!). De chauffeur bleef lachen, zelfs toen er totaal geen netwerk meer was voor de mobiele telefoon. Gelukkig zijn alle Indonesiërs happy, en toen hij de eerste de beste vroeg naar de weg, was dat, met lachende gezichten naar de bule, zo geregeld.

Eddy wachtte ons al op (nee, een andere Eddy dan bij de moskee!) bij de ingang van het dorp (niet dat we echt afgesproken hadden, maar dat maakt niet uit in Indonesië. Je bent al snel een vriend.) Hij is namelijk daarna op z’n brommer gesprongen om ons vervolgens opnieuw op te wachten bij het parkeerterrein voor Ecolodge (dat hadden we uitgekozen omdat het restaurant lijkt op de Greenschool op Bali). Hij was een officiële gids en met hem gaan we later een echte jungle tocht doen.

Maar eerst even lunchen en relaxen bij de bruisende rivier. Na zo’n barre tocht is dat wel nodig. 89 kilometer kost al gauw 3 uur. En dan nog was de olifantenroute echt de snelste…. Zo zie je maar weer, soms weten olifanten het beter. Na de lunch konden we de aantrekkingskracht van de rivier niet meer weerstaan en hebben we onze zwembroeken aangetrokken. Mama stond met een angstig gezichtje te kijken hoe wij (Jay, papa en ik) in de snel stromende rivier gingen zwemmen. Natuurlijk helpen de woorden “AWAS! BENDUNGAN MAUT” niet mee voor de geestelijke gemoedstoestand.

Onze jeugdige overmoed werd gestimuleerd door de plaatselijk jeugd, die zich als vissen in het water bewogen. Zelfs Jay oversteeg zichzelf door met het doorzettingsvermogen van een klimplant de steile muur op te klimmen! Superstoer Jay! Nadat we van onze nieuwe vriend, die later de hele wandeltocht die we hebben gedaan in het dorp van Bukit Lawan, afscheid hadden genomen, was het tijd om voor de laatste keer deze dag over de wiebelende brug naar de overkant te lopen.

Naar bed gaan doen we natuurlijk niet na een goed diner, waarbij wij tekenen, kleuren en boven spelen of met Nederlandse mensen praten. Tegenwoordig zijn we wat dat betreft zonder schroom en praten honderd uit. Ja ik ook, ik heb mijn tong gevonden en gebruik die om de mensheid op de hoogte te stellen van onze avonturen.

De dag voor de echte jungle tocht zijn we naar de bat café gegaan. Volgens Eddy was dat een makkie, maar dat viel best tegen. Voor mij dan, want ik hou niet zo van wandelen…. Maar de bat café zelf was niet een opening in de rots waar je zo in kon lopen, nee het was een helse klim om er te komen. Maar als je dat hele stuk al gewandeld hebt en de zaklampjes op zak, keer je niet terug. Met geheister en geklouter, gingen we via een smalle gleuf naar boven. In de grot waren niet echt veel vleermuizen, maar hun poeplucht was er wel.

De tweede stop was de rivier en zoals al vaker blijkt is sepuluh menit in het Indonesisch (10 minuten lopen), al gauw 3 keer zo lang. Voor mij met mijn huppelbenen niet zo lang, maar voor Jay (en dus helpende mama) wel. Nadat papa met zijn huppelbenen de route was gaan verkennen, zijn we toch gegaan en maar goed ook.

Het was een paradijselijke plek, onder aan een trap en we hebben er heerlijk gezwommen en gegeten. Wel een sterke stroming hoor! Maar dan moet je gewoon opzij zwemmen. Niets aan de hand. Trouwens, onderweg zijn we ook nog in een verlaten huisje geweest. Zonde, want een mooi huis en een mooie plek. Je zou er haast een zomerhuisje van maken (en het is hier altijd zomer!).

Toen we thuis kwamen, waren de beentjes goed gesmeerd voor de jungle tocht voor morgen. Maar eerst wilde ik nog even wandelen (en zwemmen in de rivier, maar dat mocht niet van mama en papa.) Op de terugweg van het dorp, was er een leuk restaurantje met een leuk meisje (Windie), dus zijn we daar even gestopt.

Waar we ons dan niet bewust van waren, waren de donkere wolken die zich aan het verzamelen waren boven Bukit Lawang…. Een geluk bij de donder en de regen was het lokale restaurantje onderweg, waar we dan maar hebben gegeten, kijkend naar de indrukwekkende regen. Pannenkoeken en toast en papa en mama ayam pedas (hete kip, want daar houden ze van).

Morgen de jungle.

It wie wer un moaie tiid.

Deze diashow vereist JavaScript.

Yogja: Prambanan oftewel Legodoos

img_7228

De manier om Prambanan te onthouden is simpel: Je denkt gewoon aan banaan en dan zet je er pram voor. Het klinkt dan ook een beetje als Apple-Penn”I got an banan, I got a pram, uh! Prambanan. Je krijgt het idee.

prambanan_panorama

Weer deden we de truc met studentenkaart en KITA’s en weer kregen we korting. Bovendien kregen we deze keer een welkoms drink, we werden dus als echte gasten behandeld en dat was fijn!

Papa had al een gids geregeld, en die kwam letterlijk met een stoet in groen gestoken trainees. Jonge heren die graag ‘het vak’ willen leren. Het groen is natuurlijk om niet op te vallen tegen een groen grasveld, tegelijkertijd konden ze op een of andere manier hun ogen niet van Zelda afhouden….

img_7130

img_7124

Ik was moe dus wilde vooral gedragen worden of niet lopen, met als extra, niet in de zon. Al dat geloop is niet goed voor kleine beentjes.

Siebe daarentegen was helemaal geobsedeerd door de tempels en heeft ze allemaal aan alle vier de kanten van binnen bekeken. Gelukkig gingen we daarna met de trein de andere tempels bekijken en dat betekent niet-lopen.

img_7244

Ik werd ruw uit mijn verrukkelijke overpeinzingen opgeschrikt toen bleek dat papa en mama er bij de eerste halte uitstapten en besloten de terugweg te voet (Jalan Kaki) te doen, nou! Gelukkig was dit een nog grotere legodoos en moesten er nog heel wat blokjes gestapeld worden. Wat een werk, maar ook wat ongelooflijk knap dat ze dat bedacht en gemaakt hebben vroeger.

Ik vond het ook mooi, maar was ook vooral blij toen we uiteindelijk iets gingen drinken. Het was namelijk heel erg warm! En dan zweet je veel; en we hadden het water gerantsoeneerd. We hadden eigenlijk niet voorzien 5 uur weg te zijn in tegenstelling tot de gebruikelijke 2-2-en-een-half uur. Maar wij nemen de tijd graag, en hebben korte beentjes (vooral Jay!).

img_7278

Toen we uiteindelijk thuis waren had ik vooral honger en was blij dat papa en mama weg gingen en ik/wij met Zelda en Siebe zelf mochten gaan eten. Dzjez en ik hebben ons uit de naat gegeten van de kip en de frieten. Wandelen maakt hongerig.

Ondertussen ben ik verslaafd aan UNO en speel overal en te pas en te onpas, met iedereen die het maar wil. En weet je wat? Ik win vaker en vaker….

Mama en papa gingen eten bij de broer van de sultan. Die heeft een restaurant: Gadri Resto, maar daarvoor moet je het filmpje maar gaan bekijken!

Deze diashow vereist JavaScript.