De wereld voor het oprapen

P1060317

Ik merk dat ik groter word, want ik stoot elke keer m’n hoofd tegen de tafel, terwijl ik daar vroeger moeiteloos onderdoor kon lopen. Het voordeel van groter worden is dat je nog meer dingen kunt pakken.

Alles wat ik zie pak ik of wil ik aanraken. Maakt niet uit wat het is. Pakken, pakken, pakken. Ik lijk wel een groep mensen op de uitverkoop van de Bijenkorf! Ik ben watervlug en mama niet. Die is wat geïmmobiliseerd door haar grote buik waar m’n broer in zit. Ik houd daar geen rekening mee.

Ik kom wel zo nu en dan langs om haar een knuffel te geven.

Siebe en Zelda zijn vertrokken. Om kwart over 10, want Siebe had een wedstrijd in Ertvelde. Daar woont ook Eddy Wally en voor de nieuwsgierigen onder ons, dat is de oudste nog levende Vlaamsche Volkszanger.

Dus waren mam en ik samen. Ik ben eigenlijk vrij snel naar bed gegaan en heb 2 uur geslapen! Batterijtjes opladen. Dat moet als baby na een drukke week.

P1060317

Toen ik weer opstond heb ik weer lekker een boterham gegeten en later nog fruitpap. Ik heb ook veel honger, maar dat zeg ik wel vaker! Voor de rest ga ik lekker verder met dingen pakken. Onder andere de kussens van de bank. Die heb ik op de grond gesmeten en ben er vervolgens op gaan liggen. En ik heb boekjes gepakt, aan de knopjes van de versterker gezeten, het internetkastje, de computerdraden, de opladers, de afstandsbedieningen… alles.

P1060314P1060324Ik heb ook met het nummerbord van papa z’n oude auto gespeeld. Dat geeft mooi licht met de flitser. In m’n rustmomenten lees ik wat in Bumba. Vind ik leuk! En natuurlijk is er altijd weer het grootste lichtpunt van de dag: Teletubbies!

Het is me niet gelukt op te blijven voor papa. Te moe en morgen naar de crèche! Oudejaarsdag, oftewel de laatste dag van 2012, mijn tweede al weer. Tijd vliegt als het gezellig is.

It wie wer in moaie dei.

Deze diashow vereist JavaScript.

Rode oren

P1050890

Ogen om te kijken, oren om te horen… zo gaan die dingen en in mijn geval zijn mijn oren ook een indicatie van de mate van moeheid. Dat was ik wel aan het eind van de dag. Kijk maar naar de foto hieronder van deze ochtend. Gewoon oor!

P1050888Papa kwam me halen, want mama had een mamadagje met zichzelf en dan is het handiger dat papa me haalt. Die was er om 10 voor 6 en ik was de enige dreumes en baby en kleuter die er nog was. Ik was op het randje; blij papa te zien en tegelijkertijd teleurgesteld dat het mama niet was. DAT is de routine en daar zijn routines voor, dat je niet hoeft na te denken en dingen gewoon gaan zoals ze gaan.

We moesten ook nog tanken en dat was er in mijn ogen over. De slang ging er in en de tranen kwamen er uit. Uit mijn ogen dan. Ik wilde naar huis. En toen we uiteindelijk naar huis gingen, wilde ik dat we thuis waren en toen we thuis waren wilde ik dat mama me vastpakte en dan is het klaar.

Maar ik blijf moe en wil eigenlijk slapen maar ook weer niet. Die dualiteit verscheurt me (niet echt hoor, maar het stond op papier voordat ik er erg in had en, ik moet zeggen, het klinkt gewoon goed. Dus laat ik het staan. Ik kan dat, want ik ben Dzjez). Ik moest nog wel eten hebben, maar had niet veel zin. De yoghurt ging er goed in en toen mama zachtjes het woord Teletubbies zei, gingen m’n ogen stralen. Dat woord ken ik!

Om een lang verhaal kort te maken, Teletubbies geven energie. Net genoeg om ook nog het warme eten op te maken en nog een beetje rond te lopen. Beetje maar. Daarna moet ik naar bed. Echt waar. Met horten en stoten en een tweede flesje na 2 keer wakker worden, was genoeg.

It wie wer in moaie dei.

Deze diashow vereist JavaScript.