Kater en 32 cm broer

P1050634

Na zo veel drukte val je als baby in een gat. Dan is er ineens niets meer, of toch?
Sinds ik een jaar ben, heb ik niet meer ‘het boekje’ waarin alles in opgeschreven wordt wat ik meemaak. En aangezien m’n geheugen nog niet zo goed is, laat staan dat m’n spraak nog niet zodanig ontwikkeld is dat ik het persoonlijk uit kan leggen, zou het kunnen dat Sinterklaas vandaag is geweest.

Ik weet het niet en mama moest eerst naar de WC toen ze aankwam bij het kinderdagverblijf en ik had haar gezien. Daar was ik het dus niet mee eens, want als ik haar gezien heb wil ik meer. Knuffelen en kussen, Zen zijn en dan naar huis gaan, niet dat ze direct weer weg gaat! Dus ging ik huilen en huilde ik toen mama terugkwam en toen moest ik getroost worden en daarna gingen we weg en dus weet mama ook niet of Sinterklaas geweest is. Of de Pieten. Donderdag maar even vragen dan.

M’n broer is trouwens 32 centimeter! Dat is groter dan Heinemann! Onvoorstelbaar en hij weegt 560 gram, dat is dan weer meer dan een half pak yoghurt. Ik bedoel maar. En hij kan dingen horen en herkennen. Als ik nu consequent hetzelfde liedje zing, dan herkent hij het als’ie geboren wordt! Cool hè!

Voor mama is het wat anders, want 32 centimeter baby in je buik is niet niks, zeker niet als daar ook nog een blaas en een maag zit. Dat komt allemaal wat in de verdrukking en dus heeft ze het best wel lastig. Maar één ding staat als een paal boven water, of beter gezegd, als ballon onder een laken! Mooi hoor.

Over ballonnen gesproken, daar was ik dus mee aan het spelen toen’ie knetterhard KNAL zei!

Ik schrok me te pletter, maar wist niet goed of ik moest huilen, niets moest doen of lachen. Papa en mama moesten wel lachen, dus na wat sputteren, lachte ik maar wat mee. Ik zat trouwens klem onder een stoel onder de tafel. Daar werd ik eigenlijk best door afgeleid.

Tsja, eigenlijk was het weer een mooie dag en had ik geen last van een kater, of een poes, of een koe, ik was gewoon lekker Dzjez en dat kan ik super goed!

It wie wer in moaie dei.

Deze diashow vereist JavaScript.

Philine, Lauren en de lopende zaken

Als je iets nieuws hebt, wil je er de hele dag mee spelen; als je iets nieuws kunt, wil je het de hele tijd proberen. Zo gaan die dingen, hè! En ik, ik ben een baby die leert lopen, dus daar ben ik de hele dag mee bezig. Het is een beetje dubbel, want aan de ene kant ben ik me er van bewust, maar aan de andere kant, ben ik er onbewust mee bezig en gebruik ik het om andere dingen te kunnen. Het is een soort gereedschap en nu is het gereed om te gebruiken.

Als je staat kun je dingen vast houden, zie je dingen in een ander perspectief en kun je soms van het één naar het ander ‘lopen’. Dat doe ik nog wel bewust, want dat is best eng! Een soort koorddansgevoel, en dat kan ik al helemaal niet! Maar wat ik wel merk is dat ‘waar een wil is is een weg’ en ‘oefening baart kunst’ en dan besef je maar weer eens dat uitdrukkingen en gezegden goed van pas komen.

Heinemann vind trouwens dat ik goed bezig ben! Op sommige dingen loop ik voor (haha) en andere dingen loop in de pas. En sommige dingen vind ik nog niet interessant. Zo gaan die dingen. In ieder geval vind ik het goed gaan en dat is in mijn ogen de beste maatstaf.

Wat ook kunst baart is goed poepen! Want daardoor mag je in….. BAD! En d’r is iets met m’n haar. Dat is een soort tovertruc, want als het nat wordt, springt de krul er in! Hopla, zo maar en als het dan weer opdroogt wordt het een slag. Een beetje zoals in de woestijn. Als het daar een keer regent veranderd de woestijn op magische wijze in een grote kleurige bloemenoase, totdat de grond weer droog is en alle bloemen terug in het zand gaan. Mooi hè!

Wat we ook gingen doen is naar Evelyn, Lauren en Philine gaan, maar eerst gingen we naar een hele grote winkel die allemaal spullen heeft waar je huizen mee kunt bouwen en inrichten. Slim gezien zeg ik, die oude spullen zijn mooi en ze nog een keer gebruiken scheelt nieuwe maken. Ik heb van m’n leven nog nooit zo veel deuren bij elkaar gezien. En wastafels en deurkrukken, en hout en stenen.

Daarna zijn we naar ons nieuwe huis gegaan en hebben in de buurt rond gereden. Dat is leuk. Het is een gezellig buurtje en lijkt een beetje op een dorp. Er is een voetbalveld om de hoek. Eén met een goot veld en grote goals en een klein veldje met kleine goals. Leuk voor Siebe en straks leuk voor mij! En m’n broer, maar die moet eerst nog leren zitten en kruipen en dan pas leren lopen. Maar ik heb geduld…. plus dan kan ik oefenen. Haha! We kunnen niet wachten er naar toe te gaan!

Daarna gingen we naar Evelyn. Dat was een warm onthaal door de meisjes! Die hadden al de hele tijd zitten wachten én ze hadden mij al een lange tijd niet gezien (en ik hun natuurlijk!). Dat gaat straks wel veranderen, want dan wonen we lekker in de buurt!

Ik heb heerlijk met ze gespeeld, dat is het voordeel van ouder worden én de crèche. Dan kun je dingen en is er interaksie en dat is mooi! Ik heb met een bus gespeeld, die geluid maakt en heel veel boekjes gekregen. Van Nijntje en Boemba. Nog meer voorlezen!

En ik heb veel kunnen lopen en kruipen als een brandweer en dan vooral naar de plekken waar ik niet naartoe mag. De kastjes in de keuken. Daar zit een grote Dzjezmagneet op, want ik word daar telkens naar toe getrokken. Gek hè!?

Ik heb ook nog even kort geslapen, maar dat is onder deze gezellige omstandigheden natuurlijk geheel overbodig! Slapen is voor later!

Toen we naar huis reden, ben ik nog lang wakker gebleven. De laatste 10 minuten heb ik geslapen. En toen ik thuis kwam was ik vrolijk en het was al half 8, maar omdat ik vrolijk was, mocht ik nog even opblijven en heb ik nog een laatste training gedaan. Een looptraining. Ging best goed. Morgen weer een dag!

It wie wer in moaie dei.

Deze diashow vereist JavaScript.

;