Sint Bakfiets

 

img_6049

Na een overwacht gedicht en een verdwenen bakfiets in de ochtend werd het wel heel erg echt allemaal. Meer bewust dan ooit beleef ik Sinterklaas. Niet in de miezerige sneeuwregen van vorig jaar, maar blij onder de Jakartaanse zon.

De zon die ook Amerigo velde.” Te warm op zijn hoofd” zei Sinterklaas, “dan kan hij niet goed lopen, laat staan galopperen”en de sint kan het weten met die mijter en al dat haar.

Ik maak het ook bewuster mee dan vorig jaar, maar dat is niet zo moeilijk. Vorig jaar was ik nog maar tweeëneenhalf. Dan ben je te klein in een omgeving met te veel mensen, die allemaal een beetje Sint willen zien of heel veel pepernoten in hun broekzak.

Nu daarentegen ben ik er helemaal klaar voor!
Mama was al naar school om dingen ‘te regelen’ wat dat ook mag betekenen en papa heeft ons geschminkt en aangekleed. Die muts was me direct al wat te veel, maar voor de goede schijn, houd ik die nog even op.

Dan is het zo ver. We gaan lopend naar school (want de bakfiets is weg) en babbelen over de mogelijkheden en de pieten. Hoe dichter bij de school we komen, hoe meer je de spanning voelt. Als ik aan Sinterklaas denk, dan voel ik het in mij buik zei ik tegen mama.

En dan is het zo ver!
Na veel liedjes en nerveus in de lucht kijken of we misschien ook een luchtballon zien, komt daar ineens vol ornaat aangereden de Sint in de bakfiets. ONZE bakfiets, zoals ik luid vermeld aan een ieder die dat maar wil horen! Niet niks en uniek en bijzonder bovendien. Hij kon er maar net met zijn billen op het bankje. Jaja, Sinterklaas is een oude man.

img_3107

Ik moest een beetje schrikken van al die regenboog pieten. Hele GROTE en hele kleine en van alles daar tussen in. Gelukkig werd mijn aandacht afgeleid door een pepernotenregen, wat veel aandacht vroeg. De zakken vol, is het motto, want je weet nooit wanneer je weer die kans krijgt!

img_6060 img_6080 img_6052

En natuurlijk veel liedjes zingen voor Sinterklaas, waarbij het opvallend was dat ‘onze’ Dzjez opvallend stil was en stil stond…. Duidelijk geval van onder-de-indruk zijn. Gelukkig ontdooide hij daarna en ging zelfs achter de pieten aan toen ze onze stapelkadootjes pakten en er mee vandoor gingen.

img_6077

Het was een mooie dag! En dit is nog maar het begin, want vanavond mogen we de schoen zetten! Sinterklaas heeft het zelf gezegd en daarom hebben we hard gezongen en de deur losgelaten voor het geval de magische ring niet werkt (we hebben namelijk geen schoorsteen!).

img_3129 img_3126

We hebben ook nog allemaal activiteiten gedaan. Dat hoort bij een Sinterklaasdag. Zaklopen dus (alhoewel ik de nieuwe variant zakkruipen uitprobeerden), maar ook gekeken en apenkooi-in-de-kleine-zaal en kladpapier tekenen  Met alles heb ik goed meegedaan, want je weet maar nooit.

img_6065 img_6067

Wat me trouwens wel opviel is dat de sint er anders uit ziet dan de SinterklaasjournaalSinterklaas. Toen ik het aan mama vroeg, zei ze dat dit een hulpsinterklaas is. Dat snap ik. Jakarta is niet Sint Nikolaasga, dus niet om de hoek. Al die kinderen, al dat werk, ik weet niet of ik me aanmeld voor de Pietenschool hoor. Ik denk daar nog eens over na.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

Piettoresque

_1220152

Het is zo ver.
De pofbroeken zijn gestreken, de veren op de muts opgeklopt, de hesjes recht en de eerst tranen hebben al kleine witte riviertjes in de schmink op de wangen van Jay getrokken.

_1220143Het is natuurlijk een behoorlijk gevoelig mannetje als het op dit soort gebeurtenissen aankomt, terwijl ik het als een grote kleuter ervaar. Ik onderga lijdzaam wanneer Zelda mijn gezicht schminkt, want het is allemaal voor een goed doel. Sinterklaas vieren bij opa en oma in Nederhorst den Berg! Net als vorig jaar, maar nu snap ik nog beterder wat er aan de hand is.

P1220136

Ik moet er allemaal een beetje aan wennen, want laten we eerlijk zijn, waarom moet ik er als zwartepiet uitzien als er al een heleboel pieten op de boot zullen staan, terwijl er maar 1 sint is? Als er iemand is die een beetje support moet hebben is hij het. Of het paard, want daar is er ook maar één van. Nee als het aan mij ligt, ga ik volgend jaar als sinterklaas (of als paard).

Gelukkig landen we eerst bij opa en oma en kunnen we ons op het gemak voorbereiden op het spektakel dat komen gaat. Eerst maar eens gezellig bij opa op de schoot terwijl hij een boekje voorleest. Dikkiedik natuurlijk, mijn standaardfavoriet als we er zijn.

Maar er is meer!

_1220161 _1220164

Er is nog een standaard, de standaardappeltaart (niet voor niets rijmt dat op elkaar), die al staat te dampen op het aanrecht. Alle appeltjes waren precies goed, zei opa, en de bodem was zo dun en knapperig dat je er haast doorheen kunt kijken. De beste randvoorwaarden voor een goeie smaak.

_1220170

De andere randvoorwaarden waren ook goed: 8 graden en een miezerige regen. Goeie basis voor doorgelopen zwartepietengezichten en de beloning van de warme feestzaal wordt daardoor extra groot.

Maar eerst er naar toe wandelen. Ik had al gezien dat de buggy niet mee was gegaan, dus was ik aangewezen op de kracht van mijn eigen benen en de edelmoedigheid van ouders, broeren en zussen, maar het eerste stuk deed ik zelf. Wandelen in een pietenbak is toch wat anders dan je standaard spijkerbroek. Je huppelt automatisch iets meer, waardoor lopen leuker wordt. Het laatste stuk heeft papa me op zijn schouders gezet, waardoor ik ineens ook de grootste piet van de buurt werd!

Wij liepen al ver vooruit, want onze benen kunnen dat nou eenmaal al net iets beter dan die van Jay. In de verte stond de hoempapapa band al te spelen en zat de sfeer er al goed in! Gelukkig hoefden we niet heel lang te wachten of daar kwam de boot al aan. Eerst een kleine boot met een stel opgewonden pieten en toen…. de grote Sinterklaasboot! Het was duidelijk dat hij blij was om me te zien, want hij zwaaide telkens naar me.

Ik stond al bij de boot…._1220175…te wachten en bij nader inzien wist ik eigenlijk niet goed waarom ik zo enthousiast te wachten, want zwarte pieten zijn behoorlijk eng in het echt. Zeker als ze nog  voorbij komen ook en laat dat nou precies zijn wat ze doen…. Dichtbij komen.

_1220191

En die ene had nog een bril op ook en leek mama te kennen uit een sinterklaasintocht van 35 jaar geleden of zo, dus toen hij ongeveer 5 centimeter dichtbij kwam deed ik mij ogen dicht en begon zachtjes LiefLiefLiefLiefLiefLief te zeggen als een mantra en bescherming tegen het pietengeweld en het had effect! Ik werd spontaan een stuk minder bang van de Piet! Als beloning kreeg ik pepernoten en een schuimpje!

Toen we op weg gingen naar de IJsbaan waar het feest verder zou gaan, kreeg ik er tekens meer zin in!

Ik ook! Ik wist namelijk nog dat we vorige keer een cadeautje gekregen hadden en dat daar een schuim in zat en ik herinnerde me dat ik die eigenlijk nooit opgegeten had…. Mmmm, dat moet ik even aan mama vragen, maar die wist het niet meer. Jaja.

In de tent was een echte Pietenband en die stond heel enthousiast te spelen wat er voor zorgde dat de sfeer er direct in zat. Wij werden als kinderen in een soort arena geduwd die grofweg twee functies had: 1. Het scheidde de ouders van de kinderen en 2. We konden geen kant op, waardoor we ook niet konden verdwalen!

_1220202

Ondertussen liepen er veel pieten rond te strooien met pepernoten en schuimpjes, dus we hadden geen reden om niet goed op te letten en snoep te vangen.

Zelda was mee met ons, dus ik kon lekker bij haar op schoot zitten. Ondertussen begon ik me telkens meer piet te voelen en ebde mijn angst weg als schuimpjes voor de zon. Ik kreeg zelfs zin om te dansen en te swingen! Aan het einde van de show mochten we in de rij gaan staan voor een cadeautje en om eerlijk te zijn hebben we dat twee keer gedaan. Eén keer voor onszelf en een keer voor Siebe en Zelda. Wie oud is moet slim zijn.

_1220197

Toen dat achter de rug was en de meeste kinderen al weg, stond de band nog steeds te spelen en konden we dus heerlijk vrijuit dansen! Samen met mama, want het was duidelijk dat die ook geïnspieteerd was. Samen hebben we dus gedanst. 

En als klap op de vuurpijl klom ik ook nog eens zelf op een bank en liep er als een kievit overheen. Precies zoals een piet dat ook over het dak zou doen!

_1220217

Toen we uiteindelijk naar het huis van opa en oma gingen heb ik bijna het hele stuk gerend! Ik heb een omgekeerde energiecurve. Ik begin laag en eindig hoog!

Wat we niet eens doorhadden toen we thuiskwamen was dat er allemaal cadeautjes lagen. Pas toen papa de stoel ostentatief opzij zette en mama riep “Kijk!” hadden we het in de gaten! Pepernoten en chocoladecenten voor ons allemaal. Lekker en veel, dus ik heb maar gezegd dat we een zakje pepernoten bij opa en oma laten. Dan kan ik daar van eten als we volgende week op bezoek gaan bij ze!

_1220219 _1220224

Uiteindelijk gingen we nadat we heerlijk nasi gegeten hadden en chocoladecenten, naar huis.

_1220232

En nu moet ik het overnemen, want Dzjez viel in slaap zodra hij in de auto zat! Die jongen toch! Zoveel indrukken, daar hebben zijn kleine hersentjes moeite mee om allemaal te verwerken.

Ik daarentegen ben klaar wakker en zie het nut vandaar bed gaan ook helemaal niet in. Nee ik wil nog allemaal avonturen beleven en expedities ondernemen. Ik zit vol met energie.

Gelukkig moesten we de schoenen nog opzetten en uit volle borst liedjes zingen. Dat kan ik als de beste natuurlijk! Inter aas a oentje! en Ie ih omp uh oom boot! Geen probleem voor mijn stem als een klok! En ik denk maar zo: “Hoe harder je zingt, hoe meer je in je schoentje vindt”.

Uiteindelijk bleek dat ook ik naar bed moest en deze keer het liefste met mama. Zo’n indrukwekkende dag, kun je het best afsluiten in de armen van mama (daarna ga ik gewoon nog even huilen en dan is de kans groot dat of papa of Zelda of beide ook nog even boven komen en dan heb ik een win-win).

(…)

En ja hoor!
Toen ik beneden kwam stonden daar 4 schoentjes op een rij waren er twee ballonnen! Wat een mooi kano, bedankt Sinterklaas! Dat heb je weer mooi gedaan!

_1220234

Pas daarna kwamen we er achter dat er ook nog echte pakjes waren (en ik was al zo blij), met daarin kadootjes voor mij, Jay, Siebe en Zelda! Een echt kinderfeest dus.

Daarna mochten we nog eens de intocht van Sinterklaas in Meppel kijken (die had ik al gezien op mijn iPad bij Zappelin). Het viel me wel onmiddellijk op dat dit een andere Sinterklaas was dan in Nederhorst…. Daar moet ik nog eens diep over nadenken. Vooralsnog krijgt hij het voordeel van de twijfel!

Ik heb ook stiften gekregen. Mijn eigen, en een mooi kleurboek. Daar ga ik eens heel hard mee aan de slag. Kleuren is namelijk één van mijn lievelingsbezigheden! Dat en gewoon een beetje knuffelen of dansen of grapjes maken.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Alweer Sinterklaas en nu in Drachten!

P1190586

Die man heeft het behoorlijk druk zeg! Gelukkig dat opapiet hem meehelpt, want anders was het echt ondoenbaar!

Het was een parcours met hindernissen want eerst moesten we nog naar Hilversum om iets van papah te ruilen…. Toen moesten we nog eens bloemen voor Beppe en Tessa kohpuhn… en toen pas gingen we weer in de auto op weg naar Drachten. Nee niet naar Beppe, maar eerst naar Tessa, want papa… moest daar eerst helpen een douchedeur te repareren. Nouja! Ik was heel onblij en er waren ook nog twee poezen op de koop toe. M’n tranen hadden geen idee hoe snel ze uit mijn ogen moesten springen! Dat was niet de bedoeling! We zouden naar Beppe gaan en dit is niet Beppe, laat staan Sinterklaas.

Gelukkig was het snel klaar en konden we opnieuw onderweg naar ons einddoel: Beppe dus!

Daar aangekomen waren Senn en Nynthe er ook snel bij en onder die omstandigheden is het OK. We voelden met zijn allen de spanning die in de lucht hing. Je voelt dat gewoon hè. Je weet dat er iets gaat gebeuren en je weet ook wat, maar je weet nog niet wanneer…. Ik denk: Zolang het licht is, zal hij nog wel niet komen… En inderdaad, de bel bleef stil, het raam was kloploos, de deur bleef dicht en wij gespannen.

Ik heb geen idee waar iedereen mee bezig is, behalve dat het reuzegezellig is (behalve de poes bij Tessa, want dat was een notoir huilmomentje!). Leuk hoor bij Beppe met Senn en Nynthe en ik kan laten zien hoe goed ik al kan lopen en kletsen!

Het was een drukte van belang en de doosjes met speelgoed van Beppe werden al snel omgekieperd en hard gespeeld. Zo hoort het en bij Beppe spelen is anders dan thuis spelen. Probeer dat maar eens uit te leggen, maar het is echt zo!

En al die tijd was er geen Sinterklaas! Papa ging uit pure wanhoop Chinees halen, want ja, er moet natuurlijk op een bepaalt moment wel gegeten worden. En wat denk je? Toen papa een tijdje weg was ging….DE BEL en er werd ook HARD OP HET RAAM GEKLOPT!

Als bezetenen renden Nynthe en Senn naar de deur en ik dacht: ik moet ook maar meelopen.

En ik had amper tijd om te reageren, laat staan te snappen waar het over gaat.

P1190564

En wat schetst mijn verbazing? Allemaal jute zakken! Nou ja, is daar al die drukte om te doen? Maar goed, ik heb meegeholpen de boel naar binnen te slepen en wat blijkt? Die zakken zitten dus VOL MET CADEAU’S!! Echt waar! Te veel om op te noemen. Nu snap ik de uitdrukking ‘ogen in de achterkant van je hoofd hebben’ . Dat is nodig om alles te kunnen zien.

En papa? Die was er gewoonweg niet bij!

P1190575

 

Die kwam een paar minuten later binnen en zei dat hij wel een Piet op een paard had zien wegrijden. Dát hebben wij dan weer niet gezien! Dan gaan we beginnen. Pakjes uitpakken en dat is gaaf. Dat is zo leuk dat je amper kijkt naar wat er in het papier verstopt zit! Nee, uitpakken en doorgaan! Ik denk dat het minstens zo leuk is gewoon 50 pakjes uit te pakken, zonder dat er echt wat in zit… Misschien een idee voor volgend jaar!?

In ieder geval, uitpakken duurde een eeuwigheid want er waren wel honderdduizend pakjes en er waren gedichten! Ook voor Nynthe en Senn en die kunnen zelf al lezen. Zo cool! Dat wil ik ook. Ik kan dan ook niet wachten om dat te doen. Misschien moet ik volgend jaar net als Nynthe nummers. Want die ken ik wel als ik ze zie! Van 1 tot en met 10.

Ik mocht naar bed, want zulke grote dagen zijn vermoeiend voor kleine mannetjes. Pfff.

P1190603

Maar toen ik weer opstond was ik chagrijnig… Echt waar! Ik moest huilen, was zeurderig en vervelend. Gelukkig had papa nog brood meegenomen en dacht mama er aan om het me te geven en dat was dat. Ik had gewoon honger! Daarna was ik een superdreumes! Lekkeer lopen, spelen, en… Stofzuigerrijden! Dat is een mooi avontuur. Het is een vervelende baan, maar iemand moet het doen. Jay de stofzuigerrijder, wie weet…

P1190610

Na de cadeautjes kom je er achter hoe leuk ze zijn! Ik heb er al heerlijk mee gespeeld. Met mijn bulldozer van LEGO, de puzzels en al die boekjes! Niet met de ministeck en ook niet de chocoladeletters uitpakken. Nou ja! Wel pepernoten eten, want ik had mijn eigen zakje gekregen. Ik zeg dat is een goeie nieuwe gewoonte en ik kan in dat opzicht niet wachten tot volgend jaar. Groter, slimmer, wijzer en vol verwachting! En misschien kan ik al lezen en krijg ik ook een gedicht…..

Ik heb naast allemaal cadeautjes die ook heel mooi zijn een heel mooi plastic, opklapbaar telefoontje gekregen van nog geen 1 Euro, en dat is het allereinde. Daar kun je goed de hele wereld mee bellen en het maakt nog geluidjes ook… Jaja, kleine jongens worden groot!

We kunnen natuurlijk niet weggaan zonder samen-in-de-stoel-draaiertje te doen. Dat was gaaf!

P1190613

In de auto zijn we uiteindelijk in slaap gevallen en hebben alles nog eens goed aan de binnenkant van onze ogen gekeken. Wat een mooie dag! En dat vond iedereen. Ik ben heel blij met de eerst echte officiële Sinterklaas die ik bewust mee heb gemaakt. BEDANKT SINTERKLAAS en de hulp-Sinterklazen!

Ik kijk al uit naar die van volgend jaar, want dan snap ik het ook!

P1190581

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Kater en 32 cm broer

P1050634

Na zo veel drukte val je als baby in een gat. Dan is er ineens niets meer, of toch?
Sinds ik een jaar ben, heb ik niet meer ‘het boekje’ waarin alles in opgeschreven wordt wat ik meemaak. En aangezien m’n geheugen nog niet zo goed is, laat staan dat m’n spraak nog niet zodanig ontwikkeld is dat ik het persoonlijk uit kan leggen, zou het kunnen dat Sinterklaas vandaag is geweest.

Ik weet het niet en mama moest eerst naar de WC toen ze aankwam bij het kinderdagverblijf en ik had haar gezien. Daar was ik het dus niet mee eens, want als ik haar gezien heb wil ik meer. Knuffelen en kussen, Zen zijn en dan naar huis gaan, niet dat ze direct weer weg gaat! Dus ging ik huilen en huilde ik toen mama terugkwam en toen moest ik getroost worden en daarna gingen we weg en dus weet mama ook niet of Sinterklaas geweest is. Of de Pieten. Donderdag maar even vragen dan.

M’n broer is trouwens 32 centimeter! Dat is groter dan Heinemann! Onvoorstelbaar en hij weegt 560 gram, dat is dan weer meer dan een half pak yoghurt. Ik bedoel maar. En hij kan dingen horen en herkennen. Als ik nu consequent hetzelfde liedje zing, dan herkent hij het als’ie geboren wordt! Cool hè!

Voor mama is het wat anders, want 32 centimeter baby in je buik is niet niks, zeker niet als daar ook nog een blaas en een maag zit. Dat komt allemaal wat in de verdrukking en dus heeft ze het best wel lastig. Maar één ding staat als een paal boven water, of beter gezegd, als ballon onder een laken! Mooi hoor.

Over ballonnen gesproken, daar was ik dus mee aan het spelen toen’ie knetterhard KNAL zei!

Ik schrok me te pletter, maar wist niet goed of ik moest huilen, niets moest doen of lachen. Papa en mama moesten wel lachen, dus na wat sputteren, lachte ik maar wat mee. Ik zat trouwens klem onder een stoel onder de tafel. Daar werd ik eigenlijk best door afgeleid.

Tsja, eigenlijk was het weer een mooie dag en had ik geen last van een kater, of een poes, of een koe, ik was gewoon lekker Dzjez en dat kan ik super goed!

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.