14:20

P1050595

Dat was het tijdstip dat ik voor het eerst een buitenbuikse teug adem inhaleerde en al die verbaasde, blije, ontroerde, maar vooral bijzondere gezichten zag. Het was extra bijzonderder dat Olpa en Olma er bij waren. Hoe groot is die kans! Zo goed als nul.

Hetzelfde gold voor mij. De kans dat ik bij papa en mama geboren zou worden was ook zo goed als nul, maar ik ben er. Zo zie je maar, zo goed als nul is altijd iets. En iets is vaak genoeg om heel groot of mooi of bijzonder te worden. Dus in plaats van op zoek te gaan naar grote is het soms beter te zoeken naar kleine dingen. En als je die vindt, te koesteren. Kijk naar mij!

P1050576

Maar genoeg filosofie. ik was al vroeg wakker en mocht nog even bij papa in bed. Mama ging douchen, want die ging weer naar Gaus. Daar was een bijzonder man die een spietshj ging geven. Ik was heel blij toen ik haar om kwart over 12 zag. Ik had net goed geslapen, dus was klaar voor de verjaardag!

Op één ding na…. Zelda ontdekte het, die kwam er achter dat ik een beetje doorgelekt was en vroeg of ze me mocht verschonen. Toen ze boven was met me en de broek uit had gedaan en m’n romper los, zag ze ‘het’. Vrij snel daarna heeft ze papa geroepen. M’n luier zat namelijk vol van voorzoom tot aan de achterkant van m’n haargrens. Daar was maar één remedie tegen: bad! Een verjaardagsbadje dus.

P1050577P1050582Van Siebe en Zelda kreeg ik tekeningen en een echte aaiPad! M’n eigen. Met knopjes en lampjes en stemmetjes en muziekjes. Het is met stip m’n lievelings speelgoed, naast m’n Nijntje schuifboekje. Mooi ding, hoor!

;

P1050585

Ik had ook nog een kadootje van Sinterklaas gekregen. Een onderhemdje van…. ELVIS! Ik ben zo’n grote fan van Elvis Presley hè! Ik dans daar graag op en zing dan wat mee. Hij zingt vaak over baby’s, vandaar. Yeah baby.

Ik had alleen niet echt zin in poseren, dus je ziet een schim van mij. Het echte werk komt nog. Eerst nog wat danspasjes oefenen. Ik merk dat dat toch wel lastig is, als je nog maar net kunt lopen…

Siebe en papa hebben vandaag aan de Lego Technics gebouwd. Het ging goed, maar toch ook niet helemaal. Ze misten namelijk 2 piepkleine stukjes en dan denk je dat maakt toch niet uit, maar uit al die honderden stukjes, maken die 2 altijd het verschil tussen gelukt of mislukt…. Gelukkig vond Siebe ze thuis in Gent en konden de sombere gezichten weer opgeborgen worden in het sombere-gezichten-kabinet. Bij die anderen en de deur op slot! Zo gaan die dingen.

Zelda was lekker aan het lezen in haar nieuwe boek. Het was echt gezellig en zo voelde het ook. Ik ben blij dat ik vandaag jarig ben. Vanaf nu kan ik elke datum nog eens meemaken en zoals ik het nu wat inschat, gaat alles volgend jaar op 2 december weer helemaal anders zijn. En dat is mooi; alles veranderd altijd en constant.
Stel je voor als dat niet zo is, dan ben je foto. Of een schilderij.
Liever niet.

De rest van de dag was met mama want Siebe en Zelda gingen weer naar Gent om 3 uur. We hebben lekker geknuffeld en dag gezegd, maar ik was eigenlijk moe. Was gisteren natuurlijk ook laat.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Hoog bezoek

Het wordt een bijzondere dag, ik voel het en daarom was ik ook extra vroeg wakker!

Om half 7 of zo, want een bijzondere dag kun je niet vroeg genoeg beginnen. Ik was overigens wel vergeten dat ik uit zou slapen omdat mama dan uit kan slapen. Oeps… Ik hoop dat ze niet te boos is 😉

In ieder geval, papa ging weg om te werken en ik ging naar bed om 9 uur! Ik weet het, slecht gepland en niet echt onderdeel van de dag, maar een baby doet wat een baby moet doen. Toen ik om 11 wakker werd was daar ineens Olma! Achteraf hoorde ik dat ze vanaf 10 uur had zitten wachten omdat mama weg was en zij mij uit bed mocht halen. Ik bedoel maar, hoe slecht kun je een dag plannen!

Mama moest met Iara naar de pedicure, want die ging haar nageltjes mooi maken. Als hond heb je daar soms behoefte aan (denk ik) er een beetje mooi uit zien. Daarom waren Olpa en Olma zo vroeg gekomen en omdat ik bijna jarig ben. Dat gingen we vieren met een grote taart en een nog grotere kaars in het midden. Maar als je bijna één bent, gaat dat wat langs je heen. Het enige wat je jezelf afvraagt is, hoe kan ik bij die kaars! Dat is niet gelukt.Wel mocht ik blazen, maar dat lukte ook niet. Gelukkig had ik 2 blaasassistenten bij me en die hebben de klus geklaard.

Ik heb ook een keicool cadeau gekregen. Een dik kartonnen boekje van Nijntje, met uitschuifbare plaatje. Dat laatste heb ik wel in de gaten, maar weet nog niet hoe het werkt. Dat is dan één van m’n volgende uitzoekmomentjes. Tijd zat!

We zijn ook nog met z’n allen boodschappen gaan doen en dat is een hele belevenis en ook een hele stoet! Ze wisten dat we kwamen en ze wisten dat ik jarig was, want ze hadden de etalages versiert met slingers en cadeautjes. Wat ik dan niet begrijp is wie die man met die baard is en die Michael Jackon’s. Maar goed, dat zal ik ook wel uitvinden. Nu vind ik het gewoon gezellig.

Thuis zijn Olpa en Olma aan het koken geslagen. Ze maakten papa z’n lievelingsgerecht, zeiden ze, spuitjes! met spekjes. Nou, die papa, die heeft maar weer geluk zeg! Ikzelf ben nog niet zo van de eterige. Ik houd het voorlopig vooral op melk en fruithapjes. Ik weet niet precies waarom, maar soms gaan de dingen zoals ze gaan. Of niet soms!

Toen papa thuiskwam mocht ik ook gewoon nog lang opblijven. Kijk, dat zijn leuke verrassingen. Ik zat lekker in de box, gezellig m’n nieuwe boekje te lezen, terwijl de rest aan tafel zat te eten. Ik was zo bezig met m’n boekje dat ik vergeten was dat ze er zaten en ineens waren ze daar weer! Interessant hoe die dingen gaan, hoe je zo op kunt gaan in iets dat je de wereld er om heen vergeet.

Daarna ben ik nog even bij Olpa op schoot geweest en heb hem leren wijzen. Hij is ook een wijze wijzer en kan dat goed. ik hoef hem niet veel meer te leren. Duidelijk familie!

Uiteindelijk was het tijd om naar bed te gaan, maar ik was best moe, dus heb niet veel gedronken.
En er was nog een staartje… ik moest nog een keer huilen. Waarschijnlijk omdat ik ergens pijn heb, maar als baby kun je niet echt goed aangeven waar. Ik heb dan wel een ik-heb-pijn-huiltje, die is hoger dan anders. Eerst kwam mama, toen kwam papa, die ging met me naar beneden, toen kwam mama en die wilde ik vasthouden. Ik hoop dat het nu over is!

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Van harte gefeliciteerd José!

Vandaag is mijn nichtje José jarig en dus is het tijd voor extra vrolijkheid!

Mama heeft een ongelooflijk ingewikkelde appelcake gebakken en die gaan wij opeten. Ter ere van José!

En José, ik ga aan je denken en ik denk voor jou een hele mooie dag bij elkaar. Met veel kadootjes en gezelligheid!

HARTELIJK GEFELICITEERD

Ik weet dat Olpa en Olma komen en dat is ook al een kadootje plus deze 2 foto’s van mij!

En een liedje en omdat ik zelf nog niet zo goed kan zingen heeft Tinkerbel dat voor me gedaan: