Ootipantinijevoguh

P1100123

Dat hangt er boven de kinderwagen van Jay, terwijl hij lekker in de zon staat en hij probeert hem aan te raken en een goed gesprek mee te hebben. Dat herken ik, maar is me nooit gelukt. Een Ootipantinijevoguh praat niet terug. En als je wel iets hoort dan is dat de stem in jezelf.

Die begin ik telkens meer te horen, maar vooral te begrijpen. Jay leeft in dat opzicht in grote stilte in z’n hoofd, want hij kent nog geen woorden, hij denkt in gevoel of instinct. Hij herkent zichzelf nog niet in de spiegel. Langzamerhand heeft hij nu wel het gevoel dat het vijfvingerige monster voor z’n hoofd, z’n hand is.

Ik denk wel.

Denk ik.

In ieder geval ga ik doelbewust af op dingen of doe doelbewust dingen wel of niet. Ik heb ook routines, zoals Nijnje/Bumba/Plopla kijken als ik ga eten. Er voor of er na. Als het niet zo is dan denk ik dat en dat heeft consequenties voor m’n gedrag. Dan is het een kwestie van volhouden.

Ik heb een fijne dag gehad op de crèche en gelukkig had papa een korte broek meegegeven anders waren m’n benen er afgesmolten! We zijn de hele dag bijna buiten geweest. Goed, zeg ik. Lekker klimmen op het kasteel in de vesting (speelkasteel, dus, maar je moet ergens beginnen.

Bereid het pad maar Dzjez, ik volg wanneer ik kan lopen. Tot die tijd groei en lach ik. Het was een lekker dagje met mama en heerlijk weer.

We zijn nog even gaan winkelen en m’n dag eindigde in de armen van Dzjez. Die wild dat zelf. Eerst ging hij bij mijn wipper staan en dan spreid hij z’n armen, kijkt naar papa en zegt ‘Jay’ (dan ben ik dus).

Tsja, dan is het duidelijk hè!

Ik kan het nog niet zeggen, maar wil ook graag knuffelen. Hij aait me dan over m’n bol en dat voelt heel fijn met die kleine handjes.

En jij hebt van dat lekker zachte haar! En ik ben je grote broer en ik moet dat soort dingen oefenen. Je stevig vast pakken en beschermen als er iets mis gaat.

P1100141

Met mooi weer is thuiskomen gezellig en fijn (alhoewel ik niet wil eten, maar dat kan ook door het mooie weer komen, of het feit dat ik niet voor de TV zit….). Ik heb nog wel even getest of de lamp van de bakfiets wel goed vast zit. Dat is het geval, maar ik werd afgeleid toen papa de loopwagen tegen me aanreed. Toen moest ik daar mee spelen!

It wie wer in moaie dei.

Deze diashow vereist JavaScript.

A day with José

Vandaag gingen we naar Olpa en Olma en José was er ook.
We gingen in twee auto’s want papa moest daarna door naar Siebe en Zelda, zodat ik met mama mee terug naar huis kon. Handig zeg ik. Goed zeg ik ook, want we hebben nu twee stoeltjes die vandaag dan weer niet nodig waren. Maar toch, de stoel stond achterin, dus kon al vast wat wennen aan al dat rijden.

Ik was lekker vroeg op en dat kwam papa wel goed uit want die moest nog wat werken. Ik wilde hem helpen door op die knopjes te slaan, maar daar was hij dan weer niet blij mee. Gek, hij doet het toch zelf ook!

Maar goed, op tijd vertrekken, want hoe eerder we er zijn hoe beter. En toen was daar ineens José en dat voelde direct goed. Ik had minder dan een seconde nodig om te lachen naar haar. Daarna zijn we gezellig gaan spelen. Wat is dat toch leuk zeg.

En de appeltaart dan weer lekker! Ik heb er kleine stukjes van gegeten en dan heb ik het nog niet gehad over alle spulletjes en dingetjes waar je aan kunt zitten en op de grond kunt gooien. Of laden in de keuken die je open kunt trekken en dicht kunt doen zodat je vingers er bijna tussen komen. Gelukkig was mama er om me 13 keer uit de keuken te halen. Handug, mama’s.

We waren wel de kinderwagen vergeten, maar gelukkig had Sitty een kinderwagen en geen kind en konden we die lenen! Pfff wat een opluchting, want de hele dag binnen is ook niks. Toen papa weg was, zijn we gaan winkelen en wie denk je dat de kinderwagen duwde? Precies: José. En die kan er wat van hoor! M’n haar stond strak naar achteren door de snelheid! Geintjuh…

Toen we terug kwamen begon ik al aardig aan m’n oren te trekken en kreeg ik het flesje van José. Als je goed kijkt zie je dat ik aan haar haar pulk en dat is een goed teken, want dan voel ik me op m’n gemak. En dat deed ik. Dus.

Ik heb wel 2 uur geslapen en daar was mama heel blij mee… en ook een beetje niet, want dat doe ik thuis niet. Ik weet zelf eigenlijk ook niet waarom, maar ja, de dingen zijn nu eenmaal zoals ze zijn. Ik ga het nog wel eens proberen. Zondag bijvoorbeeld. Want dan gaat papa met Siebe en Zelda naar een hardloopwedstrijd van Siebe kijken. Dan hebben wij het rijk voor ons alleen.

We hebben rollade, gebakken aardappeltjes, sla en haricoverts gegeten. Nou ja, Olpa, Olma, mama en José en ik heb er hapjes van meegegeten. Best lekker! En geintjes maken met Olpa natuurlijk! Toen was het al weer bijna tijd om te gaan! Het was al laat en we moeten natuurlijk nog een uurtje rijden. En José moet nog naar huis, want die gaat morgen naar Disney on Ice! Wij gaan naar Nemo. Hebben we allemaal wat te doen.

Toen ik thuiskwam heb ik nog even dag tegen Siebe en Zelda gezegd en daarna moest ik huilen van moeheid. Dat doe je als nog niet goed kunt praten. Maar niets is zo erg of het kan gesust worden met een lekker flesje melk!

It wie wer in moaie dei.

Deze diashow vereist JavaScript.