T-1

P1070160

Dat staat voor T minus One oftewel de eennalaatste dag.
Een dubbelzinnige uitdrukking want het is iets wat je op verschillende manier kunt bekijken.

T mines One is voor de lancering van een raket het moment waarop de motoren aangezet worden en op T is Zero gaat’ie de lucht in naar de sterren.

Een andere manier van kijken naar T minus One is die van een explosie. Als ze een gebouw opblazen omdat het oud is tellen ze ook af. Ook daarvoor geldt dat T is Zero een grote knal gaat geven.

In mijn geval is dat niet zo. Het zal geen knal zijn, wel een zacht afscheid met misschien wat zachte zakdoekjes links en rechts. Hoe je het ook went of keert, ik heb er een MOOIE tijd gehad vanaf een paar weken na m’n geboorte. Dat vergeet je nooit!

Ik salueer mijn vrienden en vriendinnen bij Ieniemienie. Benthe, Liam, de rest en de begeleiders en bedank ze voor al die mooie dagen.

Maar er komt ook een T plus One. Dat is volgende week maandag al, want dan ga ik een proef-half-dagje doen bij de crèche in de Vesting. De stoerste crèche van Nederland, want daar hebben ook baby-ridders in spé op gezeten! En nu ik.

En straks ik ook! De broer. Ik ben ook aan het aftellen hoor! En mama ook. Ze hebben het wel eens over de laatste loodjes, nou die ben ik. Die loodjes. Nog een week of 5. Gelukkig kan mama de komende weken rustiger aan doen.

Op die manier zak ik langzaam af naar de poort naar de buitenbuikse wereld. Ben benieuwd hoe die er uit ziet. Die wereld. Veel over gehoord, maar geen spat gezien!

Voorlopig ben ik nog wel even bezig in mijn binnenbuikse wereld. Op m’n gemak. Mijn tijd komt vanzelf.

Toen mama me kwam halen zaten Iara en Farouche in de auto! Die gingen mee naar Naarden. En toen we daar aankwamen brandde er een buitenlamp! Die had papa geïnstalleerd als welkom!

P1070160

En binnen waren Siebe en Zelda er om ons te verwelkomen. Gezellig! Lekker heen en weer lopen en kletsen over knopen en Hai Hai roepen in de telefoon en gek doen en donderjagen. Dan ben ik ineens minder moe.

P1070143

Siebe is samen met Mama macaroni aan het koken en ik lanterfanter er dan tussendoor. Zo nu en dan kijk ik door het raam van het schuurtje.

OK uiteindelijk krak ik en wil ik naar bed. Met papa. Ik zwaai dan al Dag Dag roepend en doe zelf bijna de deur open. Ja, het is tijd.

Morgen een dagje thuis met Mama, Siebe en Zelda. Gezellig!

It wie wer in moaie dei.

Deze diashow vereist JavaScript.

 

Net genoeg

P1050757

Bekaf. Dat heb je wel eens aan het eind van de dag en ik had het vandaag. Eerst ging het nog wel even goed, maar dan hoeft er maar iets te gebeuren en dan is het klaar. Dan moet ik naar bed. Het was ook een druk en emotioneel weekend en ik heb nog maar een klein hoofd om al die dingen te verwerken en dat dan ook nog eens woordeloos, want die ken ik nog niet.

Ik heb lekker lang geslapen vanochtend en werd pas wakker om 7 uur. Ik heb melk gehad en een paar stukjes brood, maar de fruitpap smaakte me beter. Lekker fris en smaakvol en een goeie bodem voor de crèche. Ik denk wel at ik er een rustige dag van maak.

Die begint met bedenkelijk kijken naar Daphne en lachen naar die ene jongen die altijd zo naar papa kijkt en vandaag vertrouwen genoeg had om naar hem te lachen. Dat heeft’ie goed gezien. Naar papa lachen is goed!

Dan geeft papa me aan Daphne en ik kijk hem aan maar zwaai niet en lach een beetje. Niet te veel en ook niet te weinig. Net genoeg. Dat is een beetje het thema van de dag: Net genoeg. Soms moet je dagen zo inrichten en dat is en kunst.

Net genoeg spelen, eten, slapen, bezig zijn, kruipen, lopen, staan, omvallen, huilen, lachen, kirren, geluiden maken, wijzen, beebiesj praten, nadenken en bijgevolg, bedenkelijk kijken (nadenkelijk is geen woord en zou in dit verband een goed woord zijn en iedereen weet wat het betekent. Eigenlijk bestaat het woord dan wel, het wordt alleen nog niet gebruikt, behalve door mij dan).

in ieder geval zo’n dag. En dan is mama en dan kruip ik er als een raket naartoe. Mama zien is dan weer zo fijn. En samen naar huis rijden en thuiskomen. Papa moest nog even naar het nieuwe huis. Die gingen er matrassen brengen, waar ik deze ochtend bijna onder bedolven werd in de auto. Plus mijn nieuwe reisbedje met extra dikke matras voor bij Olpa en Olma. Dan staat’ie er al vast, zei’die.

Toen papa thuiskwam had ik gegeten en gedronken. Letterlijk en figuurlijk. Nog een paar restjes energie om te knuffelen, maar bij het minste geringste, deze keer was ik het die een keukenkastje open wilde doen en papa wilde dat niet, en dan is het klaar.

Met een flesje en veel liefde word ik stil en sereen en bijna klaar voor bed. Dat is een mooi moment. Deze keer met papa. Dat, overigens, was een goeie aanleiding om nog een ‘toetje’ van mama te willen. Een goed geplaatste en gearticuleerde huil, krijgt dat voor elkaar. Dubbel genieten.

It wie wer in moaie dei.