Er waren ook de eerste dagen in Ubud.  Bij aankomst zijn we uitgebreid gaan wandelen en lekker gaan eten in een warung. We waren nog maar net binnen of ik had al 31 nieuwe vrienden bij geschreven in mijn vriendboekje en zat bij de kokkinnen op schoot uien en knoflook te pellen. Het waren lieve mensen dus tiktik ik op hun billetjes om negatieve energie te ‘releasen’….. All in a days job!

   

 

Na de warung werd het de Balinese dans in het paleis en dat Is niet niks. 

  
   
Jay is eigenlijk ook een ster want je zou kunnen zeggen dat hij het voorprogramma was. Hij liep parmantig rond ( dan weer wel!) en ging iedereen aanraken. Uiteindelijk kreeg hij applaus, werden er fotos gemaakt  en deelde hij handtekeningen uit!

Balinese dansen zijn en indrukwekkend fenomeen die de kunst van lichaams- en mimiek beweging tot het hoogste niveau verheft!

Ik was wel blij dat we uiteindelijk thuis waren, want het was best een lange dag. 

Ik heb nog een lekker aardbeienijsje gegeten, terwijl Jay er helemaal klaar mee was. 

Maar slapen waar voor mij ook een welkome onderbreking van de dag. 

De eerste trip

Ik weet niet of het komt door de onkwetsbaar aanmerking kracht van Papa of de commerciële instelling van bijna iedereen die in het hotel werkt, maar we hadden in No time een trip Geregeld voor de volgende dag. Met veel tempels dus iedereen tevreden. 

Slimme namen geven ze dat aan. Elephant Cave en Holy Spring, dat moest je wel naar toe!

We waren al naar een koffie plantage geweest. Dat hadden ze Loaka koffie. Dat Is uitgepoepte koffie en daar betalen ze veel geld voor. Nou ja!

Ik poep ook goed en dat Is een goed teken zegt papa. Hij heeft er zelfs een spreekwoord voor. “Wie goed poept, die goed ontmoet ” (of de minder gekuiste  versie “Goede stront heeft goud in de mond ” ik bedoel maar. 

   
 De tempels waren ook echt mooi en het was warm. En dan bedoel ik heel warm. Met meer dan 34 graden. Er was zelfs een hitte waarschuwing. Dat zegt wel iets. 

Niet dat ik gelopen heb hoor. Tillen of buggy. Dat Is mijn devies. Ondanks papa zijn tegenwerpingen. Hoort bij de leeftijd, samen met NEE zeggen.

Er was ook een tempel met een heel groot zwembad en fonteinen, maar dat mag je niet zwemmen. Mensen komen er om heilig te worden met allemaal offers buiging en onderdompelingen. Wel bijzonder dat wij dat allemaal niet doen en ons toch happy voelen. Dat over gesproken, de Indonesiërs hebben een mooie toewensing: happy nice day. 

Day is mooi. Niet alleen leuk maar ook nog gelukkig. Dubbel op. 

(De verklaring is denk ik dat ze de ‘v’ uitspreken als ‘p’ dus have a nice day werd hap a nice day) Mooi hè. 
”s avonds hebben we gebeuren in tropical view en werden en passant nog getrakteerd op een ceremoniële processie. Zo maar! We hebben wordt gegeten en Orange juice! Day laatste was het lekkerst, maar we mochten dat maar zeer gedoseerd op drinken van een gedecideerde papa. 
Ach ja. Aldus professor Dzjez

  
Deze was ik vergeten. Mama die haar heilige handen wast in het heilige water nadat we mango hadden gegeten. Handig zeg ik, zegent mama haar water ik een beetje terug. 

  
De epiloog: De held. 

Toen we na het eten thuis kwamen en ik de deur open wilde maken, was de sleutel nergens te vinden. Paniek in de ogen van een ieder, behalve die van mij. Kom zei ik tegen papa, Evan zoeken en zo gezegd zo gedaan. Eerst terug naar het restaurant. Geen sleutel. Niet bij de tafel of op de wc. Dus terug. Onverichte zaken. We schenen met de zaklamp op de grond, want je weet maar nooit een ja! Daar, vlak bij een heel lag hij. De sleutel! Met blije blik gingen we terug naar ons Ubudhuis. Wat een avontuur!

It wie were in moaie tiid

  
Hetz is een tijdje geleden, maar we hebben geen kompjoeter, dus moeten we het van een iPad doen. Niet dat dat niet gaat hoor, maar het is wat meer werk en we moesten even de juiste instellingen vinden. Bovendien vergroot de kans op typefauten. 

De belangrijkste reden is dat we te veel te doen hebben. En als je te veel te doen hebt, blijft er weinig tijd over voor het schrijven van schrijfseltjes (waarvan het een het logische gevolg van het ander is).

   
 
Terwijl ik als deze woorden toevertrouw aan het toetsenbord van de iPad, besef ik me dat ik ook had kunnen schrijven over de gebeurtenissen in plaats van eromheen te lallen, maar dat is nou aeenmaal wat ik doe. Daarbij is het met schrijven omgekeerd als met praten. Met praten gaat het om de stiltes (een kunst die mijn vader tot in de puntjes beheerst) terwijl het met schrijven gaat om de vulling. Schrijf die maar in je notitieboekje.

We zitten dus in Ubud, om precies te zijn achter Monkey Forrest. Dat betekent dat we op ons ontbijt moeten letten anders nemen ze het net zo gemakkelijk voor je mee. Ons hotel heet dan ook McMonkey (geintje, het heet Champlung Sari).  

 Maar vóór de apen zijn we eerst naar de befaamde markt in Ubud geweest. Er zij drie dingen die opvallen: 1. Jay weigert te lopen en roept voornamelijk buggy of tillen, 2 het is foeking warm, (34 graden of meer, maar we hebben er geen last van) en 3. In alle kraampjes (en dat zijn er wel 1000), hebben ze exact dezelfde spullen. Dat is een beetje het ding hier. Het is een beetje roulette voor die mensen wie er nu weer iets komt kopen! En papa maar onderhandelen en die wordt al gelukkig als hij er 1000 roepia vanaf krijgt (en dat is nog geen 10 cent), nee dan kun je beter mama hebben. Die loopt gewoon door totdat ze komen smeken of ze het asjeblieft wil kopen! Goed gezien. 
  
Ik heb nog  ‘Poesjemauw’ gezongen met een man die gitaren voor kabouters verkoopt. Echt waar! Ik heb daarvoor al mijn angsten overwonnen. Achteraf veranderd er niks en kun je gewoon verder leven.. Met andere woorden: dingen waar je vooraf tegenop kijkt, vallen achteraf meestal heel erg mee…

Verder hebben we armbandjes gekocht voor mij en Jay en heeft mama een voorraad wierook gekocht. Ik weet zeker dat het de komende 10 jaar lekker gaat ruiken in huis (of ze begint er een winkel in). 

   
 Gelukkig was er om de hoek ook nog het paleis en konden we daar ook even naar binnen. Beetje cultuur kleurt de dag zeg ik! En de zon kleurt ons dan weer, want die koper ploert zorgt er voor dat we amper hoeven te plassen. We zweten het gewoon uit. 

Teruglopen was fun, want ik zat in de buggy te hotsebotsen! Dat is een kermisattractie voor niks. We zijn ook geellig winkels ingegaan en daar kan ik dan ineens wel lopen! En gek doen, want soms krijg ik 5 man personeel mee om met me te gaan dansen.  Die mensen zitten daar ook de hele dag maar en vinden zo’n break wel fijn. 

   
 Maar gistermiddag, na het zwemmen, wat ook een bijzonder ervaring is, want ik badder lekker in het rond, terwijl Jay zijn eigen ‘secret place’ heeft (een gebeurtenis die we in Nederland niet hadden aan zien komen en hier de gewoonste zaak van de wereld is), zijn we naar Monkey Forrest gegaan. Die apen zijn echte apenkoppen, want als je even niet oplet, hebben ze zo je tas en alles wat er in zit, meegemaakt. Gelukkig zijn er mannen met fluiten en kattepulten. En het ding met mannen met fluiten is dat ze er op willen blazen.. Dus naast de apen hoor je ook de fluiten.   

Voor mama waren er tempels, dus die was ook tevreden.  Jay was een beetje minder tevreden, want die moest soms lopen. Dat komt omdat er veel trappen zijn en papa niet helemaal koek-koe is… Moet Jay uit de buggy. Uiteindelijk hebben we veel apen gezien en zijn niks kwijtgeraakt. 

   
 De avond verliep wat chaotischers want ik was heel moe en huldig en Dzjez gewoon moe. Die viel prompt in slaap. Eerst rechtop en later languit op twee stoelen. Van die pizza is niet veel door ons gegeten. Grappig was dan weer wel, dat ik helemaal opleefde toen we gingen vertrekken…. Gelukkig was dat van korte duur en ben ik snel in slaap gevallen.

Vandaag

Vandaag zij we. Vroeg opgestaan (we waren toch al wakker) om naar Mengwi en Naar het Bratanmeer. Vooral dat laatste was boeiend, want niet het meer, maar Jay ik en pappa waren de attractie.

 

 
Er waren dan ook bussen vol kinderen van Java en heel veel Japanners en die wilden allemaal met ons op de foto en Jay aanraken. De kleine Buddha. Bij de Japanners waren het een vrouw of 8 maar bij de Indonesische kinderen wel 13!

  
En hoe hard papa ook probeerde er een munt uit te slaan, dees te minder succes hij had. Uiteindelijk heeft nul opgehaald, maar wel hard gelachen! En daar gaat het om. 

Het is well leuk om even zo beroemd te zijn. Dat en het feit dat we op menig schoorsteenmantel zullen staan. 

    

De chauffeur heette Wajang en dat was een hele lieve. Hij kende onze namen meteen (goeie truc) en had zelf een dochter van twee dus kun goed omgaan met kinderen. Bovendien hield hij van de grappen van papa en dat is altijd een plus.

Nadat we het meer en de tempel gezien hadden gingen we naar de botanische tuin, maar ik heb dat niet meegemaakt, want ik sliep….

Ik ben met papa  en mama naar een tempel (!)geweest en hebben een hel grote boom gezien die wortels had als een tunnel. Heel bijzonder. 

Die foto komt nog   
 Nadat we de mark hadden gezien werd het ook wel weer tijd om naar huis te gaan. Los van het feit dat het nog een lange rit voor de boeg hadden, waren Jay en ik ook al lang braaf, dus werd het tijd wat te baldadigen. Uiteindelijk kwam alles goed en hebben we lekker gezwommen in het zwembad.

Eten doen we sporadisch. Ik begin met een ontbijt van een banaan of 10 terwijl Dzjez 4 boterhammen met jam eet. ‘ s middags eten we het liefst koekjes en bannen en snoepjes en rozijnen, met zo nu en dan een Orange juice… En als het lukt scoren we een patatje, maar dan moet je niet de Chili eten, want die brandt op je tong en dan heb je weer alle reden om hard te huilen….

Zo komen we de dag wel door. Maar ’s avonds zijn we meestal te moe en is het eten te exotisch. Gebakken kikkerlevertjes, mierenbuikjed of salemanderandijvie zijn niet heel normaal, dus eten we niet veel.  Ach zo lang je maar goed poept is er niks aan de hand zegt papa en dat doen we, dus niks aan de hand!

   

  It wie wer in moaie tiid.

Al pratend waren we naar het perron aan het lopen. Op zoek naar Perron 4, dat zei papa, hij wist het niet helemaal zeker. Zeker was het dat we in Breda waren en dat we Siebe en Zelda kwamen halen.

Met de trein, uit Gent en het was al weer lang geleden.

Niet dat ik het vergeten was hoor!
Ik praat sinds het vertrek van Siebe met de trein over “Iebe, Ein” Dat was een afscheid dat grote indruk op mij heeft gemaakt. Siebe is mijn broer en nu is het een dubbele score, want Zelda (Ellah, voor intimi) komt ook, dat belooft een mooie week te worden!

“Daar” zei papa en ineens waren ze daar gewoon!

En dat is grappig! Je hebt geen tijd om voor te bereiden op het weerzien en dat is eigenlijk wel gaaf. Van 0 naar 100 in 0,1 seconde, fijne vreugde!

Zo blij was ik dat ik nu naast het haar van mama ook in het haar van Zelda kan kroelen. Mijn vingers beginnen er spontaan van te kriebelen 😉

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Soms zijn woorden h e l e m a a l niet nodig.

Het is zaterdag en ik ben weer beter.

Vorige week kwam Rik op zaterdag en toen was ik ziek! En was ik zwakjes en voelde me niet goed en moest huilen en zo, dus Rick kwam, zag en dacht, ik ga weer weg. Maar nu was hij terug en hoe! Hij had een plastic doosje bij zich met een sleufje er inn kleine plastic muntjes en hij gooide zomaar zo’n muntje weg! Die moet jij er in doen…. Dat was mijn opdracht!

Achter het muntje aan voor mijn grove motoriek en het muntje oppakken en in het gleufje doen voor de fijne motoriek en Rick was tevreden. Dan is het goed. Rick is mijn vriend.

Daarna ging ik tekenen! Jaja, ook dat nog, ik moet allemaal belangrijke dingen doen en dus heb ik speciaal bedacht voor vandaag om eens een kras te maken. Of misschien ook wel heel veel krassen. Allemaal voor mijn fijne motoriek en Rick is weer tevreden.

Ondertussen maak ik natuurlijk grapjes en nog meer grapjes, maar dan wordt ik moe en verlies ik mijn aandacht en val ik sneller om…. Ach ja, ik zeg altijd maar zo: “Van afwisseling wordt je fris” dus ga ik nu wat anders doen. Maar eerst even heel hard Rick uitzwaaien!

Daarna gingen we naar de markt en dat begon als spectaculair, want ik ben omgevallen met de fiets… EN ik fietste niet eens ik zat in het stoeltje achterop. Maar als papa de fiets tegen de muur aanzet, dan moet je niet tegen de muur aanduwen, want dan valt de fiets om. Als je dan ik het stoeltje zit, dan val je mee en dat is echt HARD schrikken. Gelukkig was het voornamelijk dat en heb ik me niet pijn gedaan!

Tegenwoordig als we op de markt aankomen splitsen we op in twee groepen. Groep mama en groep papadzjezjay. Die laatste groep gaat dan op de heuvel, maar werd deze keer werden we opgewacht door een poes………………………………………….. Dat was een goede reden voor mij en Jay om synchroon heel har WAAAAAAAH te roepen en te gaan huilen. Ik wilde direct naar groep mama, maar papa zei “Neej”.

Het werd daarna alleen nog maar erger, want er kwam ook nog een hond aan, dus konden we er nog een trapje bovenop doen. Gelukkig liep die hond door en konden we toch nog onze tocht voortzetten.

Het is een raar fenomeen, want papa had de poes op zijn arm en aaide hem en toen heb ik de pers ook geaaid, ECHT WAAR, maar daarna, als de poes dan weer zelf en los rondloopt ben ik er weer als de dood voor!

Ik ben dan in het algemeen ook geen grote fan van lopen of wandelen. Gek hè, dat is dan gewoon net iets te veel voor me. Ik had in de Romeinse tijd geleefd moeten hebben, toen hadden ze nog van de leuke draagkoetsjes, maar dat is dus niet zo en met papa als strenge trainer, moet ik doorlopen…. Nou ja, hij heeft me wel een stuk gedragen hoor.

Toen we thuis kwamen, ging papa naar Zelda, want die moest optreden en ging een liedje zingen. Wij gingen niet mee, want het is een beetje te lang in de auto. Dat doen we als we ouder zijn! Ondertussen waren wij gezellig bij mama en ging Jay naar bed.

Toen we gingen eten was ik getuige van een ongelooflijk eetmonster. We gingen namelijk pizza eten en ik had al heel wat gegeten, dus hoefde niet heel erg veel, maar Jay! Die heeft gewoon 80% van de hele pizza opgegeten en daarna ook nog de kruimels van mijn bord! Duidelijk dat hij echt weer helemaal beter is en druk de schade aan het inhalen. Beangstigend! Maar goed, want we moeten natuurlijk later groot en sterk zijn voor alle avonturen die we nog moeten beleven!

En dan is het zondag, de kruk van mijn deur is afgebroken en we gaan wandelen in het bos. Dat heb ik namelijk gisteren gezegd en ik weet precies hoe het met de dagen in elkaar zit. Mama leert me dan de dagen van de week. Vrijdag en zaterdag, die ken ik al. De rest komt nog. Want het zijn er maar 7, dat is makkelijker dan tot 10 tellen. Oh ja, en morgen is het Morgendag. Logisch toch?

Dus naar het bos.
Het rook er lekker, want het regende een beetje. Het eerste wat we gingen doen was verstoppertje spelen. Ik en mama gingen ons verstoppen en papa en Jay moesten ons zoeken. Gelukkig hadden we ons niet zo goed verstopt, want anders waren ze ons nu nog aan het zoeken!

We hebben ook een hele oude Indianenhut gevonden. Dat zei papa en ze moesten eerst wel op de stam lopen en vragen aan de indiaan of we er in mochten, dus dat heb ik toen gedaan en het mocht.

Ik wilde er natuurlijk ook in en dat ging goed, maar met al die takken en hopsels op de terugweg moest ik telkens vallen en dat vond ik niet leuk! Dan ga ik een beetje huilen. Gelukkig konden we daarna picknicken en heb ik een paar druifjes en brood gehad.

Daarna zijn we verder gelopen en ik vond het beter om in de buggy te klimmen. Dan kan ik beter om me heen kijken en struikel ik niet over alles.

Via de brug, de broedende zwaan en de heuvel kwamen we uiteindelijk in de speeltuin terecht waar papa en ik van enorme hoogtes naar beneden zijn gesprongen! Ik net zo hoog als papa, want ik kan dat, dus waarom zou ik het niet doen?! Precies. Gewoon doen.

We deden vervolgens nog een paar interessante ontdekkingen:

1. Er is een sterrenwacht boven het nieuwe café. Daar kun je naar de zon kijken als het niet bewolkt is, en de planeten als het echt heel erg donker is. Dat is iets waar ik met Siebe en Zelda nog naar toe moet. Dat zijn echte sterrenkijkers, net als ik.
2. Er is een verborgen avonturentuin achter het nieuwe gebouw! Met een enorme burcht gemaakt van hout en een kasteelmuur gemetseld van stenen en tegels. Er is een vijver-waar-ik-niet-in-ga-vallen en een brug met heuvels en bomen en … kortom alle reden om nooit meer weg te gaan. Toen we vrij kort daarna weggingen, vond ik het zeer zinvol om daar een groot drama van te maken! Gelukkig heeft mama gezegd dat we daar snel weer naar toe gaan. Woensdag (nou is dat een dag die ik nog niet zo goed ken, maar dat weet ik wel als het zo ver is. Het zal in de buurt van morgendag zijn).

Voordat we naar huis gingen, moesten we nog naar de Gamma voor een nieuwe kruk van mijn deur. Anders kunnen we die niet dicht doen en blijft het zo tochten en dempt de deur mijn “Papa, ik ben wakker” in de ochtend niet…..

En in de korte tijd dat papa weg was hebben wij al het brood, alle druiven en bijna alle appel opgegeten. Boslucht maakt hongerig! GRRRRR en daar worden we sterk van. En moe, want toen we thuis kwamen was ik moe en ging ik lekker slapen.

De rest van de dag hebben we lekker gespeeld, maar niet buiten, want het regende nu wel een beetje te veel. Ach ja, je kunt niet alles hebben.

It wie wer in moaie saterdei en snein!

Deze slideshow vereist JavaScript.

 

 

 

 

Je hebt zo van die dagen waarop je wakker wordt en voelt: Dit is een andere dag dan anders. De vogels fluiten ietsje zachter, de zon schijnt ietsje minder hard, de auto’s rijden wat langzamer en het lijkt ook alsof de iPad iets minder snel reageert dan anders.

Van die dagen waarop het lijkt dat er een soort waas overheen hangt, zoals het gevoel dat je hebt wanneer je met de auto ineens in de zon rijdt en ziet hoe vies het raam eigenlijk is en je sproeit en je de ruitenwissers aanzet maar beseft dat je daardoor eigenlijk in eerste instantie slechter ziet.

Van die dagen waarop bekertjes met water uit handen vallen en je eigenlijk jam in plaats speculaaspasta op je boterham wilt. Maar vandaag is niet zo’n dag.

Vandaag is een dag vol spektakel (en dat woord komt overigens niet van ‘het takelen van spek’, maar komt van het Latijnse woord ‘spectāculum’ wat ‘voorstelling, schouwspel betekent; dat weet Siebe ook) en heugelijkheid, want Truus heeft vandaag haar laatste werkdag om te genieten en begint vanaf nu te werken aan haar genietdagen.

“Dat is andere koek” zeg ik!

Niet dat ik Truus echt ken hoor, maar ik moest van mama een stukje schrijven over haar. Ik ken haar wel nep, want mama praat wel vaak over haar. Over dat ze onze blog leest en wanneer we eens een dagje missen haar dag er ineens een beetje anderser uitziet.

Nou, ik heb afgesproken met mijn broer, dat we dat gewoon blijven doen. Misschien niet altijd heel vaak of elke dag, want we worden ouder en krijgen het natuurlijk heel druk met drukke dingen en zo, maar vaak genoeg om een duidelijk beeld te geven van onze dag vol reilen en zeilen.

En de deal is simpel: Dan moet jij dat ook doen.

Jaja, zo gaan die dingen.

Voor wat hoort wat, wie goed doet die goed ontmoet, elke actie heeft een tegenreactie, zodanig dat de energieresultante 0 is en zo van die dingen (dat betekent dat we ook heel veel goede dingen moeten doen!) en dat betekent Truus, dat jij veel goede dingen moet doen met de vrije tijd die je elke dag maar weer moet besteden aan ‘niet druk maken’ en ‘rustig ademhalen’ en ‘geen stress’ en niet aan een ‘occasionele ergernis’.

Dat is even wennen, dat weten we, maar wij, ik en Jay en Papa Gerard en Mama Jasja, hebben daar het allergrootste vertrouwen in de hele wereld in! Maar je moet er wel een beetje je best voor doen. En dat is zoals alle nieuwe dingen, even een beetje moeilijk in het begin, maar je zult zien dat als je dertig dagen hebt geoefend, het daarna allemaal vanzelf gaat.

En ik kan het weten, want ik kan al PIZZA zeggen!

Heel veel plezier met de rest van je mooie leven.

Kiep

In

Tutsj.

It wie we in moaie dei

En dat fijne Siebe en Zelda ek!

En ik kan ook al BYE BYE zeggen.

We zijn naar Evelyn, Philine, Lauren en Menno geweest en Beppe, Tessa, Senn en Nynthe waren er ook. Ik bedoel: Dat is een efficient bezoek!

Eerst waren we achter de billen van papa aan gaan fietsen en de frisse lucht, het gehobbel en de cadans van Papa zorgde er eerst voor dat Jay in slaap viel en daarna ik. Het eerste signal is knikkebollen en voor mama en papa was dat voldoende aanleiding om “olifantje” en “alle eendjes” te zingen om me wakker te houden tot thuis. Daarna mocht ik in bed en slapen.

Ik volgde met gezwinde spoed, maar met uiteindelijke tegenzin. Niet zonder flesje en daarna was het flesje niet voldoende, al met al heb ik lang geneut voordat ik in slaap viel…

En toen ik wakker werd was het tempo! Luier aan kleren aan en hup in de bakfiets gezwierd. Dzjez zat al klaar en dus was het gewoon gaan.

Bij ‘De familie’ was het direct gezellig, ondanks het feit dat we allemaal te vroeg waren. Ik werd betutteld door iedereen en dat is ook wel eens fijn!

Ik heb gewoon genoten en besef me dat ik al echt interacteer met m’n neefje en nichtjes. Dat hoort bij ouder worden. Voordeel is dat ik hetzelfde straks (nu) voor Jay doen. Ik hou van Jay, dat wil ik ook nog even zeggen.

Ik ben altijd blij als ik hem zie en pak hem graag vast en aai hem over zijn hoofd en hij blijft stoïcijns als ik me helemaal suf brul als mij weer eens groot onrecht wordt aangedaan, zoals bijvoorbeeld het feit dat ik moet eten. Wie bedenkt ook zoiets! En Jay zit dan gewoon naast me en kijkt me aan met z’n grote bruine ogen.

Ik trek me er niet veel van aan. Later misschien.

Beppe is trouwens vertrokken.
Met een groot vliegtuig naar Bali, naar Irene. Tsja, er zijn reisjes waar ik minder blij van wordt. Maar goed, onze tijd komt nog wel, want hoe je het ook wendt of keert, wij moeten natuurlijk ook eens op bezoek! En apen zien…

We hebben nog een paar gezellige familiefoto’s gemaakt!

It wie wer in moaie dei!

Deze slideshow vereist JavaScript.