Beweeglijkerder

Ik word met de dag beweeglijker. Het wordt tijd dat ik me niet meer vast hoef te houden, dan ga ik eerst nog even een piekje hebben, maar daarna word ik weer rustigerder, denk ik. Nu heb ik moeite met stil zitten. Zet me neer en ik ben weg. Leg me neer en ik ben weg. Behalve in de box.

Daar kan ik heel geduldig en geconcentreerd, spelen met m’n doos-waar-blokken-in-kunnen. dat komt waarschijnlijk door de ‘tralies’. Niet dat ik dat een belemmering vind hoor! Ik kan er gewoon doorheen kijken.

Deze ochtend was iets anders beweeglijk. Ik ben gezellig opgestaan, heb m’n melk gedronken, ben terug naar boven gegaan waar papa me mooi geeft aangekleed en terug naar beneden. Papa heeft een boterhammetje gesmeerd en mama ging naar haar werk. Papa werkt thuis vandaag. Lekker rustig. Tussen de bedrijven door krijg ik telkens een stukje brood en schrijft papa wat dingetjes op. Ik zit lekker in de stoel, dus niks aan de hand.

Papa gaat even z’n tandenpoetsen en als hij terug komt, kijkt hij me verschrikt aan. Ik kijk hem verschrikt aan terug en hij doet ‘suf’, ‘snuf’ en hij heeft gelijk. Er was duidelijk sprake van een beweeglijke poep, want hij was via de luier en m’n been m’n broek aan de binnenkant aan het besmeuren. Snel weer naar boven dus en nieuwe kleren aan.

En toen bewogen wij met de auto naar de crèche, alwaar gezelligheid troef was. Ik mocht direct weer aan tafel en papa stond gezellig te kletsen.

Toen we thuis kwamen had papa een verrassing voor mama: Hij had Indonesisch gekookt en niet uit een pakje, maar uit de bijbel van Indonesische gerechten en dat zijn van die momenten waarop ik baal dat ik een baby ben, want dat ruikt zo lekker! Maar mijn tijd komt nog wel.

Ik had trouwens nieuwe kleren aan, want ik was nat en niemand op de crèche wist precies hoe dat kwam. Ik ook niet, maar papa wilde er een foto van maken. Dat is niet goed gelukt, want ik was te beweeglijk. Op weg van hier naar daar, dat is m’n missie. En uiteindelijk naar bed.

 

It wie wer in moaie dei.

Deze diashow vereist JavaScript.

Zelfstandig

Deze ochtend heb ik mama laten schrikken.
Met behulp van papa, of eigenlijk was het idee van papa. Mama lag nog lekker in bed en ik was al wakker. Dat zijn die momenten in de ochtend waarop mama me iets minder super leuk vindt dan anders. Raar hè!?

In ieder geval is het dan papa die opstaat. Die was toch al wakker en had zin in koffie. Dus hij heeft me aangekleed en een flesje gegeven en toen vonden we het tijd om mama te verrassen. De foto hierboven was de eerste stap in ons kwajongensachtige plan….

Langzaam sloop ik behoedzaam rond de obstakels in de vorm van dekbedovertrek en benen van mama. Als een behendige gymnast, bekruip ik haar van de linkerkant en dan stort ik me met m’n volledige gewicht op haar om dikke zoenen te geven. En dan kan ze niet lang meer slapen en krijgt een grote glimlach op haar gezicht. Missie geslaagd!

Er zijn 4 nieuwe dingen die ik kan. Ik kan nee schudden en ja schudden, dat zijn één en twee. Dat heeft papa dan weer ontdekt. Hij deed het voor en ik deed het na! Leuk is dat, nadoenertje. Ik ga kijken of er nog meer dingen zijn die ik na kan doen.

Het derde ding wat ik kan is heel hard Jah! Jah! zeggen (wat niemand weet is dat dit voor mij oefenen is om papah of mamah te zeggen, alleen ben ik er nog niet uit wat ik het eerst ga doen. Ik wil ze niet bevoordelen of benadelen. Eens diep over nadenken).

Het vierde ding is dat ik me zelfstandig kan optrekken tot staan. Wat ik gisteren nog niet kon, gaat vandaag wel! OK, soms kuukel ik om en knal ik met m’n hoofd op de grond en dan huil ik even maar dat doet vooral pijn van binnen…. Voor de rest niets. Duurt daarom ook maar kort.

Er is ook nog een vier-en-een-half ding wat ik kan en dat is heel eefjes zelf staan. Dat is het begin, want stappen, dat kan ik al natuurlijk. Ik denk dat ze het woord parmantig daar voor uitgevonden hebben, want dat is wat ik doe. Ik ben benieuwd wanneer ik zelf kan staan. Niet dat het een wedstrijd is of zo, hoor, maar ik wil graag zelfstandig worden.

“Zelf kunnen staan” betekent dat, dan kan ik zelfstandig knuffelen met papa en mama.

It wie wer in moaie dei.

Deze diashow vereist JavaScript.