Het bange vogeltje en de grote lach

Vanochtend kon mama uitslapen, dus was ik vroeg wakker. Ze hebben het nog even geprobeerd, maar uiteindelijk ben ik opgestaan. Eerste keer was ik er bijna ingetrapt met een flesje melk. En ook het tweede flesje was bijna gelukt, maar uiteindelijk om 10 over 7 zijn we opgestaan. Papa moest toch opstaan, dus dat was geen probleem.

Olpa en Olma kwamen vandaag en die waren vroeger dan gepland. Om 11 uur en dat was een eh, fijn weerzien. Eerst keek ik ze een beetje raar aan, maar toen Olma begon te praten, herkende ik haar stem en brak mijn lach door. Zo ben ik.

Het was direct heel gezellig, want ik liet zien en horen wat ik allemaal al kon en zij zeiden oh en ah en dat vind ik fijn en zij ook en zo is het cirkeltje dan weer rond. Dat is ook één van de redenen van bestaan voor grootouders en kleinkinderen, denk ik.

We zijn trouwens vandaag naar de ‘kinderboerderij’ geweest. Dat is een hele speciale en vooral heel bijzonder, want die is maar één uur per dag open. Eén uur, zo belangrijk! En ik was er helemaal klaar voor en had er echt zin in, totdat ik ontdekte dat er dieren op een kinderboerderij rondlopen en geen kinderen!

Schrikken met een hele grote ‘S’ was dat, tsja en wat doe je dan als gezonde baby?
HUILEN tot het brullen er op volgt, gepaard met grote snottebellen (waar Olma niet goed tegen kan en dus met zakdoeken in de weer weghaalt).

Nee, dat waren echt een serie schrikmomentjes. Bij de pauw en andersoortige gevleugelde vrienden, de paarden en de hele beestenboel. Logisch, want als je iets nog nooit gezien hebt en het beweegt ook nog, dan is dat best eng. Volgende keer gaat het vast al beter.

Op de terugweg heb ik even een powernap gedaan in de kinderwagen en haring gegeten, of omgekeerd, dat weet ik niet meer. Wat ik wel weet is dat we een heel eind gelopen hebben. Zelfs ik was er moe van en ik zat in de kinderwagen!

Toen we thuis waren, kwam papa ook snel en Olpa was aan het kokkerellen in de keuken. Met papa heb ik toen nog even gespeeld, want ik had hem vreselijk gemist! Hij laat me altijd schateren van het lachen en dat is de beste remedie tegen grote tranen. Van hardlachen ga ik me altijd goed voelen.

Maar goed, na zo’n dag komt er ook een nacht en daar had ik voor de gelegenheid wel zin in. Best moe hoor, na al die avonturen. Dan is het automatisch tijd voor avonduren. Met de oogjes dicht en met een mooie gedachte in slaap vallen….

It wie wer in moaie dei.

Deze diashow vereist JavaScript.

Te laat!

Gisteren was ik moe en ben ik eigenlijk  vergeten de blog te schrijven en schaam me dood.
Nou niet echt hoor, soms heb je van die dagen waarin je de boel de boel moet laten en gisteren was dus zo’n dag. Ik heb ook heerlijk geslapen. De hele nacht door, één keer wakker geweest en toen kwam mama en heb ik alleen maar heerlijk geknuffeld en dan is het goed. En slaap ik weer heerlijk verder.

Ik heb trouwens nieuwe sloffen en nu heb ik er twee. Kan ik lekker afwisselen, want anders krijg je van die zweetkakkies zegt mama. En dat is nooit grappig. Waren die andere stoer, deze zijn nog stoerderer, want hier zitten tijgers op! Dan kun je extra hard lopen en hoef je voor niks of niemand bang te zijn. Niet dat ik dat ben (nou ja soms, als ik iets groots zie wat ik nog nooit heb gezien en het beweegt en praat, ben ik even een heel klein beetje bang en dat hoeft nu dus ook niet meer), maar het is dus handig.

Ik heb nog steeds niet echt zin in warm eten, maar vandaag waren het al 5 hapjes. Nee, ik zit echt even in een melk en boterham periode. Nou ja, niks mis mee! Zo lang ik groei, is het goei!

En morgen is het weekend! Want dan ga ik niet naar de crèche en zijn papa en mama thuis! Gezellig.

It wie wer in moaie dei.

Deze diashow vereist JavaScript.

Beweeglijkerder

Ik word met de dag beweeglijker. Het wordt tijd dat ik me niet meer vast hoef te houden, dan ga ik eerst nog even een piekje hebben, maar daarna word ik weer rustigerder, denk ik. Nu heb ik moeite met stil zitten. Zet me neer en ik ben weg. Leg me neer en ik ben weg. Behalve in de box.

Daar kan ik heel geduldig en geconcentreerd, spelen met m’n doos-waar-blokken-in-kunnen. dat komt waarschijnlijk door de ‘tralies’. Niet dat ik dat een belemmering vind hoor! Ik kan er gewoon doorheen kijken.

Deze ochtend was iets anders beweeglijk. Ik ben gezellig opgestaan, heb m’n melk gedronken, ben terug naar boven gegaan waar papa me mooi geeft aangekleed en terug naar beneden. Papa heeft een boterhammetje gesmeerd en mama ging naar haar werk. Papa werkt thuis vandaag. Lekker rustig. Tussen de bedrijven door krijg ik telkens een stukje brood en schrijft papa wat dingetjes op. Ik zit lekker in de stoel, dus niks aan de hand.

Papa gaat even z’n tandenpoetsen en als hij terug komt, kijkt hij me verschrikt aan. Ik kijk hem verschrikt aan terug en hij doet ‘suf’, ‘snuf’ en hij heeft gelijk. Er was duidelijk sprake van een beweeglijke poep, want hij was via de luier en m’n been m’n broek aan de binnenkant aan het besmeuren. Snel weer naar boven dus en nieuwe kleren aan.

En toen bewogen wij met de auto naar de crèche, alwaar gezelligheid troef was. Ik mocht direct weer aan tafel en papa stond gezellig te kletsen.

Toen we thuis kwamen had papa een verrassing voor mama: Hij had Indonesisch gekookt en niet uit een pakje, maar uit de bijbel van Indonesische gerechten en dat zijn van die momenten waarop ik baal dat ik een baby ben, want dat ruikt zo lekker! Maar mijn tijd komt nog wel.

Ik had trouwens nieuwe kleren aan, want ik was nat en niemand op de crèche wist precies hoe dat kwam. Ik ook niet, maar papa wilde er een foto van maken. Dat is niet goed gelukt, want ik was te beweeglijk. Op weg van hier naar daar, dat is m’n missie. En uiteindelijk naar bed.

 

It wie wer in moaie dei.

Deze diashow vereist JavaScript.

Hang loose

Vanochtend was grappig, want papa en mama hebben me samen naar de crèche gebracht! Ze vinden me allebei zo leuk dat ze niet konden beslissen wie het uiteindelijk ging doen, dus deden ze het samen. Of het was omdat papa z’n auto in de garage was en hij moest werken en dus eerst mama weg heeft gebracht en daarna is doorgereden…. Dat kan natuurlijk ook.

Grappig om te zien, is de manier waarop ze afscheid nemen als ze weg gaan. Papa zegt hoi-oi en zwaait een keer met z’n hand en schudt met z’n hoofd en ik doe dat na, maar mama heeft er blijkbaar wat meer moeite mee. Die blijft wat langer kijken en het is net of er een soort lijm onder haar zolen zit, want ze beweegt wat trager dan anders. Ik heb er natuurlijk geen moeite mee. Doei denk ik, zwaai doe ik, want straks zie ik haar weer. Simpel.

En mama kwam me weer halen en dan ben ik de tijd dat ik haar niet gezien heb al lang weer vergeten en kijk ik uit naar de rest van de dag/avond. Nadeel is wel dat ik moe ben en dat merk ik aan de zin, of eigenlijk het gebrek er van, die ik heb in warm eten. Maar goed, een kniesoor die daar op let.

Wat ik dan vooral wil is… staan. Overal en altijd en alleen. Het is mooi om te voelen dat ik het evenwicht vanuit m’n heupen begin te voelen. Vandaag heb ik zeker 3 seconden rechtop gestaan. Ongelooflijk eigenlijk dat dat kan, want laten we eerlijk zijn: Rechtop staan topzwaar met 73,8 centimeter op 2 x 50 vierkante centimeter, rechtop blijven staan.

Als ik bij de box sta of aan de tafel is het met één hand. Gevaar is dat ik dan gemakkelijk omval en dat heb ik dan ook weer zeker 5 keer gedaan. Erg vervelend dat papa en mama me een beetje negeren als ik huil, terwijl ik echt m’n best doe om het echt te laten klinken.

Gelukkig mag ik aan het eind van de dag nog even bij mama op schoot. Even maar hoor, want dan moet ik weer op pad. Uiteindelijk naar bed met 120 ml melk en 3 slokken water en toen was ik klaar. Rustig liggen, oogjes dicht, dromen maar.

It wie wer in moaie dei.

Deze diashow vereist JavaScript.

Heugelijk moment

Soms heb je van die dagen. Die beginnen vrij normaal.
Nou ja, normaal. Mama is al vroeg gaan werken en ik bleef met papa achter (mama was al vroeg weg en natuurlijk waren Siebe en Zelda er ook nog, maar toch). Ik werd even wakker en toen heeft papa me in het grote bed gelegd en ben ik gewoon lekker verder geslapen.

Maar goed, dat is niet het heugelijke moment! Dat is dat ik vandaag voor het eerst ZELF het flesje vast had en ZELF gedronken heb. En dat is voor het eerst zichtbaar aan de buitenwereld. Zelda gaf me m’n flesje en die was wat aan het experimenteren (zo is die wel) en HOP, ik had het vast en HUP ik deed het zelf.

Ik denk dat ik groot aan het worden ben, want dit zijn dingen die groten kinderen doen. Zo, dat wilde ik even zeggen. Voor de rest gaan we vandaag dingen doen. Ik weet nog niet wat, maar dat hoor je nog!

Deze diashow vereist JavaScript.