Lopende zaken

De dag stond in het teken van 4 dingen: Lopen, ziekjes zijn, spelen, slapen.

Ik ben er nog niet helemaal van af, van dat virusje. Ik ben daar geen fan van, zeker niet als die in mij zit. Als die op een strand ligt,dan heb ik er geen probleem mee. Drietjes en vijfjes, ook geen probleem mee. Nee echt alleen die virusjes. Maar goed, tussen de virus en het slapen door was het gezellig. Veel met papa, want mama en m’n nieuwe broertje moeten rusten. Mama in ieder geval, m’n broertje, wiens naam ik niet uit mag spreken, is druk in de weer. Volgens specialisten beweegt hij veel, pakt hij de navelstreng vast en… begint hij te ademen! Echt waar. Vruchtwater en dat is geen vruchtensap! Knap hè! Dan oefent hij al vast.

Eigenlijk is het hoogtepunt van de dag het lopen. Het begint beter en beter te gaan. Ik kan al hele einden lopen en dat doe ik dan ook. Kruipen gaat sneller, maar dat is minder interessant… Lopen dus. EN ik heb het gevoel dat papa er iets ‘grappigs mee heeft gedaan….

Ik ben ook nog wel in bad geweest hoor! Dat was ook een soort hoogtepunt. Altijd leuk wanneer papa uit Nijntje en Mubarak voorleest, dat is een bruin konijntje uit het buitenland! Het minst leuk is als ik er uit moet, maar ja, zo gaan die dingen hè!

En m’n neus loopt ook nog een beetje. Meer nog wanneer ik huil. In de box is een mooie plek daarvoor. Dan doe ik echt m’n best om verschrikkelijk zielig te klinken en dan pers ik een beetje op m’n neus. Werkt altijd, alleen papa en mama trappen er niet in.

Enfin, de dag is voorbij gevlogen! Zeker als je om 6 uur al moet bent, of eigenlijk half 6. Ik was echt heel moe. Ik heb nog geprobeerd tomatensoep te eten, maar dat ging echt niet. Zo moe was ik. Gelukkig mocht ik op tijd naar bed. Met een lekker flesje. Morgen naar de crèche… Moet ik fit voor zijn!

It wie wer in moaie dei.

Deze diashow vereist JavaScript.

Aanhouder?

Ik werd zo vrolijk wakker vanochtend!
Toen papa om kwart voor 8 om de hoek keek, was ik fijn aan het spelen met blije ogen en een glimlach keek ik hem aan. Samen waren we vrolijk en ik ging gedwee zonder piepen op m’n aankleedkussen (wat nu als uitkleedkussen wordt gebruikt), waar papa me tot m’n naakte zelf uitkleedde.

Samen liepen we dansend naar de badkamer, waar ik naakt bij de verwarming mocht staan en papa een foto maakt van m’n poezelige billen, die ik voor de gelegenheid aanspan. Vrolijk duik ik in m’n badje, waar ik speel met m’n eendje. Wat overigens grappig is, is dat ik in bad al een reflex heb.

Als papa me bij m’n rug pakt en m’n benen, dan ga ik zelf naar achteren. Dat is namelijk het moment waarop papa m’n haar nat maakt om te wassen of uit te spoelen.

Met stralende ogen, gewikkeld in een handdoek, lopen we samen naar m’n kamer. Daar droogt papa me af en kleed hij me aan. Vandaag is het wederom m’n gele broek in de veronderstelling dat dit waarschijnlijk de laatste keer zal zijn dat ik hem aantrek. Misschien komt er na mij wel een ander. Na m’n sokken en witte polo sta ik op het kussen blij naar papa te kijken.

Maar dat was vannacht wel anders….

Of beter gezegd deze ochtend, want ik werd opnieuw wakker om 20 voor 5 en dan huil ik. Gelukkig was mama daar snel maar wat schetst mijn verbazing. Ze pakt me op, knuffelt me en legt me terug in bed! Wow, die zag ik niet aankomen, dus ga ik harder huilen. En harder. Soms ben ik dan even stil en dan begin ik opnieuw, maar… geen resultaat.

Nog maar eens huilen. Toen kwam papa. Zelfde resultaat. Hij pakt me op, knuffelt en legt me terug neer. Nou ja! Dus ga ik weer huilen en weer, maar al iets minder, en dan even stil en dan weer huilen… Ik hou het vol tot 5 uur, maar dan val ik in slaap. Tsja, wat zal ik zeggen.

In ieder geval heb ik daarna heeeeeeerlijk geslapen.

Ik ben er nog over aan het nadenken, maar ik weet zeker dat dit misschien wel een keerpunt is, denk ik. In ieder geval heb ik een fijne dag gehad. Toen ik op de crèche kwam heb ik even m’n arsenaal gezichten laten zien. Verbaasd/verliefd, boos, heel blij, verleidelijk. Achter elkaar. OK? dan nemen ze me niet serieus, maar toch!

Ik heb Benthe ook geaaid doen ik binnen kwam. Ze zat in een soort stoel en had haar slaapzak aan. Weet niet goed of ze net wakker werd of net ging slapen. Ja, het was een fijne dag, ik heb van 12 tot 2 geslapen en dat had ik nodig.

Toen ik thuis kwam was ik al weer moe. Gelukkig heb ik wel eerst heerlijk met mama geknuffeld en met papa. Maar daarna was ik klaar en ben lekker naar bed gegaan. In warm eten had ik niet echt zin en zelfs niet in yoghurt, melk, dat is de periode waar ik nu in zit. 150ml en om 9 uur nog eens 90. Zin om te slapen.

It wie wer in moaie dei.

Deze diashow vereist JavaScript.

Zelfstandig

Deze ochtend heb ik mama laten schrikken.
Met behulp van papa, of eigenlijk was het idee van papa. Mama lag nog lekker in bed en ik was al wakker. Dat zijn die momenten in de ochtend waarop mama me iets minder super leuk vindt dan anders. Raar hè!?

In ieder geval is het dan papa die opstaat. Die was toch al wakker en had zin in koffie. Dus hij heeft me aangekleed en een flesje gegeven en toen vonden we het tijd om mama te verrassen. De foto hierboven was de eerste stap in ons kwajongensachtige plan….

Langzaam sloop ik behoedzaam rond de obstakels in de vorm van dekbedovertrek en benen van mama. Als een behendige gymnast, bekruip ik haar van de linkerkant en dan stort ik me met m’n volledige gewicht op haar om dikke zoenen te geven. En dan kan ze niet lang meer slapen en krijgt een grote glimlach op haar gezicht. Missie geslaagd!

Er zijn 4 nieuwe dingen die ik kan. Ik kan nee schudden en ja schudden, dat zijn één en twee. Dat heeft papa dan weer ontdekt. Hij deed het voor en ik deed het na! Leuk is dat, nadoenertje. Ik ga kijken of er nog meer dingen zijn die ik na kan doen.

Het derde ding wat ik kan is heel hard Jah! Jah! zeggen (wat niemand weet is dat dit voor mij oefenen is om papah of mamah te zeggen, alleen ben ik er nog niet uit wat ik het eerst ga doen. Ik wil ze niet bevoordelen of benadelen. Eens diep over nadenken).

Het vierde ding is dat ik me zelfstandig kan optrekken tot staan. Wat ik gisteren nog niet kon, gaat vandaag wel! OK, soms kuukel ik om en knal ik met m’n hoofd op de grond en dan huil ik even maar dat doet vooral pijn van binnen…. Voor de rest niets. Duurt daarom ook maar kort.

Er is ook nog een vier-en-een-half ding wat ik kan en dat is heel eefjes zelf staan. Dat is het begin, want stappen, dat kan ik al natuurlijk. Ik denk dat ze het woord parmantig daar voor uitgevonden hebben, want dat is wat ik doe. Ik ben benieuwd wanneer ik zelf kan staan. Niet dat het een wedstrijd is of zo, hoor, maar ik wil graag zelfstandig worden.

“Zelf kunnen staan” betekent dat, dan kan ik zelfstandig knuffelen met papa en mama.

It wie wer in moaie dei.

Deze diashow vereist JavaScript.

Siebe’s Back

Ik heb goed geslapen in m’n eigen bedje en ben niet wakker geweest (denkt papa, maar dat is niet waar dus. Hij heeft alleen zo diep liggen slapen dat’ie helemaal niets gehoord heeft en dat is ok, vind ik. Hij maakt mij ook niet wakker als hij honger heeft).

Toen ik wakker werd mocht ik bij Zelda. Leuk is dat, gezellig bij haar zitten en dan mag ik op m’n tapijt en kruip ik overal naar toe. Dat is mijn volgende fase natuurlijk. De wereld ontdekken en dit is nog maar het begin.

Ik heb ontdekt dat de stofzuiger blaast! Dan gaat m’n haar heen en weer en dat vind ik grappig. Logisch eigenlijk, want de lucht die hij opzuigt moet ook weer weg! Gelukkig hebben we zo één die alles zuivert en ‘cleaned’ dus is het alleen maar leuk!

En toen ging papa weg om Siebe te halen en Zelda ging mee. Ik had ook wel meegewild, maar ik moest slapen, want ik wilde goed uitgerust zijn voordat Siebe er is. Dat heb ik er graag voor over. Gelukkig was het niet ver. Bij Baarn in de buurt (hé dat allitereert goed!).

We hebben veel gespeeld en gek gedaan! Ik heb ook de puzzel een paar keer gedaan. Ik kan nu zitten en ‘kruipen’ (tijgeren) en ik vind het geweldig recht op te staan. Siebe test me dan en het lukt al 3 seconden zegt hij. Hij heeft nog gevoetbald met papa mét een gebroken teen! De middelteen van z’n rechtervoet is gebroken en die is mooi ingeplakt! Gelukkig voetbalt hij links (maar schrijft rechts, rare jongen, ben benieuwd welke hand ik schrijf en voetbal… Mama is links en papa rechts. Misschien wordt ik wel als Siebe en Zelda; beetje van beide). Hij was op kamp geweest en had daar z’n teen knetterhard gestoten en daar heeft hij nog eens de hele tijd mee rond gelopen ook! Stoere broer (je ziet linksachter z’n hoofdje).

Ze hebben daarna met de tennisbal gespeeld in de tuin. Dat is een speciaal spel… En ze hebben gedonderjaagd. Ik hoorde ze bijna binnen, maar ik ben gelukkig in slaap gevallen…

Ik had knallende oorpijn en daarom moest ik heel hard huilen. Onbedaarlijk was ik en dat heb ik nog nooit meegemaakt. Zo erg die pijn, ik weet gewoon niet wat ik met mezelf aan moet. Het heeft best lang geduurd en papa en mama hebben om de beurten met me gelopen (dat is best leuk want dan krijg ik allemaal dingen te zien en leuke verhalen te horen…). Uiteindelijk ben ik in slaap gevallen. Eerst bij papa, toen bij mama en toen ik in slaap gevallen was, moest ik nog nasnikken.

Heineman zegt daarover dat het kan gebeuren en dat er niet veel aan te doen is. Het komt omdat ik wat verkouden ben en dan wordt het van binnen wat ontstoken en dat moet weg en dat doet pijn. Dat heet de buis van Eustachius. Die kende Heineman dan weer niet, maar dat maakt niet uit. In ieder geval had ik een paracetamol in m’n bips en dat helpt ook…

Ik hoop dat het morgen beter is!

Al my al, wis it best in moaie dei!

Deze diashow vereist JavaScript.