We weten het, het is al weer een tijd geleden, maar als je ouder wordt hebt je minder tijd. Zo gaan die dingen.

Het wordt dus een samenvatting van de afgelopen dagen en die beginnen bij mij die aan het eind van de dag en een flesje (kan ook midden op de dag zijn en ik gewoon moe). in ieder geval zit ik bij een bezwete en roodhoofdige vader op schoot. We zijn deze keer niet samen gaan hardlopen/fietsen en het was warm en er staat wat te gebeuren.

 

Ik heb trouwens ontdekt dat je het hekje van de mevrouw-die-naast-ons-woont open kan en dat ik daar dan naar toe kan! Dat doe ik dan ook en klets haar de oren van het hoofd, want zo ben ik dan wel.

Papa heeft gezegd dat ze me weg mag sturen als het te lang duurt en ze me zat is. Ze heeft me nog niet weggestuurd.

Siebe en Zelda komen! En het is een XXL weekend, dus ze komen donderdag-einde-dag al en ik mag mee om ze op te halen in Rotterdam! Daar is ook een station, vandaar. Gezellig met papa in de auto er naar toe en in de enorme stationshal zag ik ze ineens! SIEBUH! ZELDAH! roep ik en iedereen keek en dat is goed!

Samen in de auto terug is gezellig. Thuis zijn Jay en mama en die zijn ook blij! We dansen en zo en dan gaan wij naar bed. Siebe en Zelda mogen opblijven.

Vrijdag zijn ze er nog steeds en hebben gespeeld en gek gedaan. Daar ben ik goed in en Jay en Siebe ook.

Op zaterdag moesten we vroeg op! Niet dat ik dat moeilijk vind hoor, ik ben standaard tussen 6 en half 7 wakker en dat laat ik dan weten ook…. In ieder geval was het een druk programma.

Eerst naar de markt om inkopen te doen en 2 gratis bloemen voor in het kleine vaasje te krijgen. Daarvoor hoef ik alleen maar te kijken zoals mezelf en dan krijg ik die. En Zelda ook 1. Verder fruit, noten en groenten en dan naar huis.

Thuis was er geen tijd te verliezen, want we gingen naar Beppe! BEPPUH!
En het was mooi weer en Senn en Nynthe kwamen ook e-heeen…. Ik heb gefietst op een echte fiets en dat ging al bijna helemaal goed.

Gelukkig mag ik hem mee naar huis nemen en kan ik daar veel gaan oefenend tot het moment dat ik straks zonder zijwieltjes kan fietsen! (maar dat duurt nog we even denk ik).

Wat ook leuk was is de foto die ik vond op de slaapkamer van Siebe en Noa op de slaapkamer van Beppe. Zo lief. Siebe was toen ongeveer zo oud als ik denk ik.

Zondag zijn we naar de Vestingdag gegaan. Gelukkig was dat pas om half 2 en had Jay al geslapen. Ikke niet, want ik ben wakker. Gelukkig hebben ze me over het kantelmomentje heengesleept en was ik weer volledig goedgehumeurd toen ik achter op de fiets van papa zat. Op weg en in de zon en Siebe en Zelda in de buurt!

Er waren allemaal spelletjes en veel mensen en muziek. Siebe en Zelda hebben alle spelletjes gedaan! Ik stond er bij en ik keek er naar en dat was leuk! Uiteindelijk werd ik onhandelbaar moe en was volledig in de ja/nee modus. Met andere woorden ik wil niet wat ik wel wil en wel wat ik niet wil en dat wisselt zodra het alternatief wordt aangeboden. Kortom: Dwars dus.

Thuis mocht ik bijna in bed, maar was weer half gerecupereerd en heb soep gegeten en knakworst (ze zeggen ‘KNAK’ als je ze te ver doorbuigt). Siebe en Zelda hebben daar wonderbaarlijk van gesmuld en terecht. Het was eerlijke versgemaakte soep, zonder toevoegingen! Beter, zeg ik.

Daarna gingen ze naar hun andere huis en hebben we innig afscheid genomen tot de volgende keer dat we elkaar weer zien. Tijd speelt geen rol. Dat is ook een soort tijdreizen.

En dan is het ineens weer maandag en gaan we met papa op de bakfiets naar de crèche naar al onze vrienden!

En ik kreeg het halverwege de dag behoorlijk warm. Niet omdat er 1 of ander leuk meisje was, of er iets gebeurde waar ik me schaamde of iets anders, nee gewoon warm en een ongemakkelijk gevoel rechtsonder op mijn kaak.

Een nieuwbakken tandje dat zo nodig zijn kop op moet steken om te kijken wat er aan de andere kant van de kaak is te beleven. Ik bedoel maar.

En een verhoogde temperatuur betekent een enkele reis naar huis! Dus kwam papa ons ophalen in de auto. Wel gezellig! Thuis ben ik eerst gaan slapen!

Na een redelijk goede nacht en een zetpil of twee, was ik er de volgende dag weer helemaal klaar voor totdat ik in de loop van de dinsdag ineens weer een warmte aanval kreeg. En weer kwam papa ons ophalen (ik doe dat soort planning goed, want hij was net klaar met mieten).

Deze keer allen ik en Dzjez bleef met het meest beteuterde gezicht dat ik ooit heb gezien achter in de crèche…..

Dat duurt dan ook maar 15 seconden en dan is hij het al weer vergeten en is weer minstens zo blij als mama hem komt halen.

JA, en dat zei ik ook tegen mama! Jay, Jay, naar Jay, want dan mis ik hem wel, dus gingen we snel naar Jay en konden we hem niet vergeten…

Thuis was Jay wakker en blij en gezellig! Dus hebben we gespeeld op de auto. Want ‘tsja!’ als je niet kunt lopen dan moet je rijden! Ik heb hem geholpen en het ging best goed. Jay keek redelijk relaxed, dus dat is een goed teken.

Nou, ik doe wel mijn best hoor! Om te leren lopen, maar dat valt niet mee. Gelukkig helpen papa en mama en Siebe en Zelda en de anderen me wel met staan en dat gaat, mits ondersteund, steeds beterder!

En autorijden is leuk! Mag vaker zeg ik.

Nou en dan is het ineens al weer woensdag zwemdag! Gezellig met zijn allen in het water en Opa en oma zijn er ook! Reuzegezellig! En… ik heb de hele les ZONDER piepen meegedaan en ben zelfs op de kant geklommen en er vanaf gesprongen (zij het met de nodige voorzichtigheid, want owee er kan zo veel mis gaan!)

Ik daarentegen ben een reguliere waterrat en vind alles leuk en fijn en moet dan ook overal om lachen! Zo ben ik. Ondanks de onrustige nacht (sorry daarvoor) voel ik me vandaag opperbest en compleet zwemwaardig en -vaardig!

Thuis we weer moe genoeg en dus lekker een dutje doen!

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

FILMPJES!

 

Het is zo ver.

Ineens, uit het onverwachte, maar niet onopgemerkte gebeurt het. Ik sta. Ik begriojp dat als ik m’n benen stijf hou ik op magische wijze boven de grond blijf zweven en de grap is: Ik ben niet verbaas, verwonderd of in de war. Nee, het is gewoon. Het staat.

Natuurlijk is dit nog maar het begin natuurlijk. Er is nog een lange weg te gaan. Letterlijk en figuurlijk! er zijn nog zo veel plaatsen en plekken waar ik nog niet ben geweest.

En dan kan ik actief meedoen in plaats van passief meekijken uit de buggy als we naar het bos gaan….

Daar zijn we dus geweest met Siebe en Zelda. Nou dan heb ik papa en mama niet nodig hoor, dan heb ik mijn broer en zus en dat zijn echte avonturiers. In bomen klimmen, holen en hutten ontdekken, over hekken klimmen… Alhoewel ik daar de aanleiding toe gaf.

Heerlijk weer was het ook weer! wel 17 graden, de hoogste tijd oom in een korte broek te lopen wat ik dan ook gedaan heb! Mijn knietjes straalden van blijdschap.

Ik ben ook een onverschrokken avonturier trouwens. Je kunt me achterlaten en ik merk het niet eens. Zoals in de speeltuin. Dan willen papa en mama op een gegeven moment weg, maar ik niet en dan blijf ik ook gewoon. Dan kun je nog zo om de hoek bij het parkeer terrein gaan staan, maar ik verblik of verbloos niet en blijf volop spelen.

Ik vind het zelfs vervelend als ik weg moet als papa me echt komt halen. Ik bedoel maar.

Verder hebben we een leuke dag gehad zaterdag. Papa en Siebe zijn nog gaan lopen, maar deze keer ging Siebe fitesen. Die had zondag een wedstrijd. Het BK oftewel Belgisch Kampioenschap en dan moet je jezelf een beetje sparen. Ik ben toen maar even gaan slapen. Het was al een lange dag.

Toen ik wakker werd was het een grote brullerij en dat duurde heel lang voordat dat stopte. Mama heeft er zondag trouwens iets op gevonden. Mij wakker maken voordat ik wakker ben. Dat werkt en ben ik de vrolijkheid zelve.

Zondag gingen we vroeg op staan, want Siebe en Zelda gingen weg. Ik weet wat dat is, dan gaan ze naar hun andere huis. Maar ik weet ook dat ze er altijd zijn en dat ze altijd terugkomen, want ze zijn mijn broer en zus.

Ik voel dat als ze bij me zijn, maar ook als ze er niet zijn. Op zo’n plaatsje in mijn borst, het driehoekje en dan voelt fijn.

Siebe en Zelda hebben ook nog geholpen met staan en papa heeft de box naar beneden gezet.

Dat is goed, want dan kan ik zelf ook oefen in optrekken en staan en dat is belangrijk, want er moet nog heel wat afgelopen worden. En gevoetbald. Maar het belangrijkste is natuurlijk dat ik straks klaar ben om samen met Dzjez het Ridder van de Vesting te worden.

En dat is belangrijk.

It wie wer in moaie timid.

Deze slideshow vereist JavaScript.

 

Kerst is altijd een mooie periode ben ik achter.

Op de crèche nemen ze een foto van je en hangen je in een kerstboom en thuis volgt de ene verrassing op de andere. De eerste verrassing waren Olpa en Olma ( en ik noem het één verrassing, maar eigenlijk zijn het er twee) en mag ik in de auto van Olpa rijden (verrassing 2). Hij was moe en had moeite met inparkeren, dus doe ik dat.

Terwijl de gezelligheid stijgt en stijgt, valt mijn oog op een grote stapel kadoooootjes en kadootjes moeten natuurlijk open gemaakt worden, anders doe je iets niet goed als kadootje, in inderdaad, op een gegeven moment was het zo ver….

Ik ben inmiddels afgestudeerd als dokter anders in de uitpakunde, dus de aangewezen man voor dit soort taken. en er was genoeg uit te pakken. Niet alleen kadootjes voor mij maar zelfs voor de anderen. Gelukkig ben ik even blij met het uitpakken van het kado voor mezelf, als dat van een ander.

Ik heb me zelf uitgepakt vandaag met een mooi kado. Ik mocht namelijk in de tweede (of eigenlijk eerste) kinderstoel zitten en zat met een stralende lach aan tafel.

In de tafelstoel zitten is een nieuwe dimensie. Het is een nieuwe fase in in het leven, en ik kan je zeggen, het uitzicht is prachtig. Ik kan me voorstellen dat Dzjez al maaaaaanden blij is met zijn troon.

Ik ben dan wel geen koning, maar ik ben de koning te rijk. Dus.

Het is denk ik ook een goeie manier om mijn heup= en zitspieren te oefenen en op die manier straks echt kan zitten!

Zelda heeft in ieder geval al wel weer geoefend met lopen met me, maar m’n benen hangen als wormvormige aanhangsels onde mijn lijf, terwijl ik met een grote glimlach de wereld in kijk. Mijn tijd komt nog wel.

Ik heb ondertussen een nieuwe manier uitgevonden om zowel hartverzakkingen te creëren bij de welwillende en met goede bedoelingen gevulde burger én te leren tellen in één. Ik spring namelijk bij 10 van de tafel.

Ach ja, voor echt plezier hoef je de deur niet uit!
(en voor ongelukken ook niet, hoorde ik, want 75% van de ongevallen gebeurt in huis. Niet bij mij!) Ik loop de trap ook op en neer als een Duracelkonijn zonder hoogtevrees. Van onder naar zolder en terug!

Zingen doe ik dus ook, met Zelda en om het even wie met mij mee wil zingen en als je dit gebeuren zo gadeslaat denk je: Geen vuiltje aan de lucht, wat een gezelligerd is dat toch die Dzjez, en dat ben ik ook tot het moment waarop ik dat niet ben….

Dat wordt niet gefilmd, maar tranen stromen als een dikke tropische regenbij uit m’n ogen, oren en neus. Overdreven, dramatisch en veel langer dan nodig. Ik zeg: Als jet het doet, doe het dan drama-queen goed!

Fijne kriist.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Was het een heerlijk weekend.

Ik vind het langzamerhand we een beetje gek dat ze er het ene moment wel zijn en het andere niet. Siebe en Zelda. Ik maak me er alleen niet druk om. Tot nu toe zijn ze een terugkerende factor in m’n leven, dus ga ik er van uit dat het zo blijft. Dat zijn goeie uitgangspunten.

Ik ben helemaal te jong om me dat te beseffen, maar vind het gewoon gezellig als we er zijn. Het is altijd al gezellig, maar met Siebe en Zelda is het dubbelgezellug.

Ik kan me wel voorstellen dat Dzjez het langzamerhand beseft. Die is al groot en snapt meer en meer en dus begint hij dit ook te snappen. Grote voordeel is dan weer dat je dan ook uit kunt legen waar ze naar toe gaan en dat ze in België wonen. Misschien moeten we er eens naar toe gaan?

Trouwens ik drink zelf.

Voor mama is dat gek en onwennig, ant het is de meest tastbare confrontatie met het feit dat ik groei en tekens zelfstandiger word. Aan de ene kant is het jammer, maar aan de andere kant, als het niet gebeurt, hoe kan ik dan als ik 21 ben ooit eens een biertje drinken? Ik zeg, stap voor stap, maar er moet soms wel een stapje gezet worden. (ik moet zeggen, dat het wel heeeeeerlijk ligt bij mama, dus wat mij betreft knuffelen we nog heel wat af!)

Ik moet wel zeggen dat het gisteren een fijne verademing was toen ik met een glimlach en een zachte zucht in m’n bed lag. Goed gegeten, goed gedronken, veel meegemaakt en een voldaan gevoel. Goeie ingrediënten voor een goeie slaap.

Ik had het ook. Toen Papa en Siebe en Zelda vertrokken, ging bij mij het licht uit. Dan ben ik onhandelbaar en zit ik mezelf in de weg. Dat is een bijzondere contradictio in terminis want ik ben ik, en als ik mij in de weg zit, is er geen ruimte Dzjez. Dus….

Op tijd naar bed, met een lekker flesje.

Moet nog wel even zeggen dat ik er tegenwoordig voor zorg dat Jay genoeg speelgoed heeft. Ik haal alles uit de kast voor hem. Letterlijk. Al zijn speelgoed ligt om en op hem. Verveelt’ie zich niet en dat is GOED.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Vrijdag kwamen Siebe en Zelda en het enige wat ik kon doen was heel hard SIEBUUUUUH en ZELDAAAAAAH roepen en heel blij en hyperkinetisch zijn.

We hebben heerlijk gespeeld en dat was zo intens dat ik tot kwart over 8 geslapen heb! Echt waar.

Zaterdag was weer een nieuwe dag met Siebe en Zelda en we hebben weer veel gespeeld. Maar er moest ook gewerkt worden. Ze hebben een hek gebouwd. Met elkaar en zonder de hulp van Siebe en Zelda was het niet gelukt! Ik bedoel maar.

Het enige wat nog gemaakt moet worden is het poortje en dan heb ik een grote verlenging van mijn speelterrein! Dan mag ik gewoon naar buiten en kan in de tuin spelen op fietsjes en wagentjes en met dingen en zo. Ik kan niet wachten!

Ik herkende Siebe en Zelda ook, maar kan nog niet praten. maar als ze er zijn ben ik de hele dag super-de-puper-vrolijk (normaal ben ik alleen maar supervrolijk).

Ik voel ze van binnen en dat is heel bijzonder.

Zelda heeft trouwens nog extra gewerkt, ze heeft namelijk mijn slaapzak genaaid. Dat kan ze! Goed he! Dat scheelt als ik slaap, want de losse rits kriebelde in mijn nek en dat slaapt dan weer niet echt lekker.

Olpa en Olma kwamen ook nog. Rond borreltijd. Dat zijn goeie tijden vind ik, want dan kun je borrelen, wat een leuk woord is en ik heb geen idee wat dat is. Maar soms zijn dingen al leuk omdat er een leuk woord aan gegeven is.

Qua tuingebeuren doe ik het rustig aan. Niet alleen loop of kruip ik nog niet echt, het is ook behoorlijk koud en daar ben ik geen fan van.

Ik ben wel fan van spelen met Dzjez en Dzjez wil vaker met mij spelen. Jay-spelu roept’ie dan en ik vind dat heerlijk!

Ja, ik ben zijn grote broer en heb de verantwoordelijk Jay te leren spelen en dat is niet niks. Het is trouwens het grote voorbereiden op het ridderschap en het lid zijn van de Bende Van Hoff. T’is wat en supertoff.

Siebe en Zelda hebben trouwens nog pizza gemaakt en ik heb de korstjes van Zelda opgegeten. Lekker! Zij maken het, ik eet. Goed verdeeld zeg ik!

Al met al zijn het volle dagen met al die broers en zus en familie en gezelligheid.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Ik ben naar de grote bibliotheek geweest met papa en Siebe.

Dat is een paradijs van Muizen, Nijntjes, Kikkers, Beren, en verhalen, te veel om hier te herhalen en ik, ik zit er middenin in m’n buggy. Mijn ogen weten niet waar ze moeten kijken, zoveel, dus ik blijf rustig zitten. Ik heb ook een koekje en dat is ook belangrijk.

We waren best stoer. Op de bakfiets en fiets naar Bussum. Niet alleen naar de bieb, ook naar Halfords, de Hema en Albert Heijn. Ik in de winkelwagen en de buggy leeg, geduwd door Siebe.

De winkelwagen is dan een soort Paus-mobiel en ik zwaai om me heen.

Daarna naar huis en de boekjes lezen die we hebben geleend van de Bieb. Wat een mooi verhaal is dat zeg! Zo veel boeken lenen en lezen als je wilt! En als ze uit zijn kun je ze nog eens lezen of omruilen voor nieuwe. Wat wil een mens nog meer!

Ik vind het ook zo gezellig! Met Zelda en mama thuisblijven en keuvelen en kletsen. Ik kan nog niet echt lezen, maar heb wel m’n knisperboekjes. En dzjez die me voorleest, want zo is hij wel.

Hij legt me ook uit wie Toto is en Sassa en Koning Koos. Dan weet ik dat voor straks als ik ook ga kijken.

Ondertussen eet ik echt heel veel. Het kan me letterlijk niet snel genoeg gaan. Honger is honger en dan MOET er iets gebeuren en melk is dan niet meer genoeg. M’n mond (en buik) krijgt een breder smakenpallet en dus moeten er nieuwe smaken in.

Donderdag gaan wij naar de creche en Siebe, Papa en Zelda naar Nemo. Met de trein, maar eerst brengt papa ons op de bakfiets en is mama onder uitbundig uitgezwaai vertrokken naar haar werk.

Wij waren er dus niet bij, maar hebben via foto’s een goed verslag gekregen van de dag. Ik denk dat papa er niet voor de laatste keer is en dat hij er met mij en Jay ook nog wel een paar keer naar toe moet. Gelukkig vinden hij en mama dit soort dingen super leuk!

Ondertussen bijt ik van me af in de creche als iemand iets van me af pakt. Gek he. Kinderen die dingen af pakken, maar dat hoort bij de ontwikkeling, net zoals het bij de ontwikkeling hoort dat je van je af bijt. Of slaat in mijn geval. OK, dat is niet superlief, maar het is eerder een vermanend tikje dan iets anders hoor! Leerzaam dus.

Ik voel me niet jofel-de-pofel en heb wat koorts en zo. Ik denk dat ik tandjes krijg en daardoor wat van slag. Ik heb rode koontjes en slaap niet goed. Gelukkig is iedereen heel lief en wordt er veel geknuffeld, maar ondanks dat ben ik heel blij als mama er ineens is om ons op te halen.

Thuis ziek zijn is betereder dan ziek zijn op de creche. Thuis wijn Siebe en Zelda ook, die waren net terug van Nemo. Samen thuis dis, beter plannen kan niet.

Honger had ik wel en dat is een goed teken. Een heel vol bakje heb ik opgegeten, na wat melk en moederliefde. Dat is uiteindelijk het beste medicijn. En de lieve lachen van Siebe en Zelda.

Ik had de spinnenkop en de bozerik van me afgeschud en heb vredig gegeten en yoghurt over me heen in me gedaan. 2 keer, ik had een yoghurtaanval. Yoghurt is lekker na spaghetti!

Als ik dan in m’n ooghoek het flesje gewaar word, is het voor mij duidelijk. Lekekr naar bed! Uitgebreid iedereen dag zeggen, de LEGO nog even opruimen ( jaja ik ben een voorbeeld peuter) en dan naar bed. Heerlijk.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Ik ben lekker op stoom.
Minder nee en iets meer ja. Ik heb ook het gevoel dat papa er wat beter mee omgaan. Geen vragen stellen, gewoon doen is het devies.

Vandaag zijn we naar de creche gegaan in de regen en wij onder het plastic. Dat tikt zo lekker op het dak, terwijl wij warm en droog zitten.

Gezellig is dat en ik kan mooi naar Dzjez kijken en lekker bewegen. Ik wordt telkens beweeglijker en weet telkens beter wat ik NIET wil (net als Dzjez, maar dan anders). Druppels in m’n oog bijvoorbeeld, daar heb k een ONGELOOFLIJKE hekel aan, Dan gebruik ik zelfs m’n hoge piep van ongenoegen. Dat moet nu maar afgelopen zijn.

Op de creche waren ze wer blij ons te zien en wij hen. Zo gaat dat, de wisselwerking van blij. Blij is en soort perpetuum mobilé, dat geeft altijd energie.

De kunst is de leuke dingen te zien en dan blij worden. Simpel eigenlijk.

Mama kwam ons halen en dat was weer een mooie verrassing.
Minder mooi was het toen ik er achter kam dat papa er niet was en we moesten ook al achterom, want de voortuin is een modder/zandpoel.

Mooier was het toen mama zei dat Siebe en Zelda er aan komen…..
Dan sta ik even stokstijf, doe iets wijzers met m’n vingers, in m’n hoofd slaat een kacheltje aan, m’n hoofd wordt warm, m’n wangetjes rood en er komt stoom van blijdschap uit m’n oren.

Daarna ga ik onrustig heen en weer lopen.

De ene keer sta ik met m’n armen over elkaar bij de tuindeur, de andere keer loop ik naar de schuur of kijk ik door het raam en ondertussen roep ik “Zelda, waar ben je!” en Siebe, waar ben je!”.

En dan zijn ze er. Een explosie van vreugde en blijdschap en dan maakt het niet uit hoe laat het is of hoe moe ik ben. Ik ben een bommetje van blijde energie en Siebe en Zelda zijn ook heel blij mij te zien!

En mij! En ik hen! ik heb heerlijk geschaterd met Zelda en haar wangen geaaid en aan haar haar getrokken.

Daarna heb ik nog heerlijk bij Siebe op schoot gezeten en ik zou ook moe moeten zijn, want ik had weinig geslapen en niet veel gegeten. Zo zie je maar weer: Broers en een zus maken blij en blij geeft energie!

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Het begon goed vanochtend.
Een kletterende regenbui met als gevolg dat de riolen een beetje over stuur waren in het Gooi en dat gold ook voor de onze. Het gevolg een overlopend putje in de berging en veel stinkend water. Kortom, vooral mama heeft het nog 3 keer droog gedweild. Wat een bende.

Dat zijn momenten dat ik blij ben dat ik nog niet kruip en rustig op m’n plek blijf liggen, anders was ik er misschien wel doorheen gekropen en dat zijn dingen die je niet graag meemaakt!

Soms heb ik misschien een stinkluiertje maar dat had ik er niet graag bij willen hebben.

Ik heb niet echt veel vast voedsel gegeten omdat mama me eten gaf. Papa was onderweg, maar daarover later meer, maar als mama eten geeft kan ik alleen maar naar haar borsten kijken. Gek hé! Het gevolg is dat ik niet veel eet. Morgen moet papa het nog maar eens proberen….

Ik ben met papa belangrijke boodschappen gaan doen, want hij moest weg. Naar België om de rest van de bende te halen. Yess, ik weet het officieel nog niet, maar voel het wel. Ik heb zelfs de namen Piebe en Welda genoemd. Spontaan.

Het was zwaar boodschappen doen. Mijn wagen zat helemaal VOL, maar ik heb doorgezet en heb het gered tot aan de kassa.

Toen we thuis kwamen ging mijn licht uit dan wil ik alles en niets op het zelfde moment en dat is precies het moment waarop dat niet gaat. Bedtijd dus en papa gaat onderweg. Op één of andere manier heb ik het gevoel dat het een dag is waar op vanallus kan gebeuren….

Ik slaap niet echt en dat is belangrijk voor de rest van het verhaal.

Toen ik vrolijk wakker werd was papa weg en gingen wij op de bakfiets fietsen. Het is heerlijk weer en dat betekent duropuit!

We fietsen lekker in de en om de vesting en eindigen bij de kinderboerderij. We waren wel even vergeten dat het al o; 4 uur dicht was. Voor Jay maakte dat niet uit, want hij was al in slaap gevallen, Zie je wel, hij had het al voorspeld, dus terwijl ik aan het spelen was, lag hij te slapen in de bakfiets.

Toen ze thuiskwamen en hadden gegeten (Indonesische runderlapje, rijst en sperziebonen) deed mama de officiële aankondiging: Siebe en Zelda komen er aan en ik begin letterlijk te springen en te dansen van vreugde! YEAH! Ik weet wie dat zijn en weet wat dat betekent: GEZELLIGHEID!

En dan wijn ze er en ik ben overweldigd van vreugde en Jay ookm wat een ;ooi einde van een mooie dag en wat een mooi beginvan een Epic weekend. PS: Ik had het gevoel dat papa ook goed nieuws heeft gehad… 😉

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Ik ben naar de grote bibliotheek geweest met papa en Siebe.

Dat is een paradijs van Muizen, Nijntjes, Kikkers, Beren, en verhalen, te veel om hier te herhalen en ik, ik zit er middenin in m’n buggy. Mijn ogen weten niet waar ze moeten kijken, zoveel, dus ik blijf rustig zitten. Ik heb ook een koekje en dat is ook belangrijk.

We waren best stoer. Op de bakfiets en fiets naar Bussum. Niet alleen naar de bieb, ook naar Halfords, de Hema en Albert Heijn. Ik in de winkelwagen en de buggy leeg, geduwd door Siebe.

De winkelwagen is dan een soort Paus-mobiel en ik zwaai om me heen.

Daarna naar huis en de boekjes lezen die we hebben geleend van de Bieb. Wat een mooi verhaal is dat zeg! Zo veel boeken lenen en lezen als je wilt! En als ze uit zijn kun je ze nog eens lezen of omruilen voor nieuwe. Wat wil een mens nog meer!

Ik vind het ook zo gezellig! Met Zelda en mama thuisblijven en keuvelen en kletsen. Ik kan nog niet echt lezen, maar heb wel m’n knisperboekjes. En dzjez die me voorleest, want zo is hij wel.

Hij legt me ook uit wie Toto is en Sassa en Koning Koos. Dan weet ik dat voor straks als ik ook ga kijken.

Ondertussen eet ik echt heel veel. Het kan me letterlijk niet snel genoeg gaan. Honger is honger en dan MOET er iets gebeuren en melk is dan niet meer genoeg. M’n mond (en buik) krijgt een breder smakenpallet en dus moeten er nieuwe smaken in.

Donderdag gaan wij naar de creche en Siebe, Papa en Zelda naar Nemo. Met de trein, maar eerst brengt papa ons op de bakfiets en is mama onder uitbundig uitgezwaai vertrokken naar haar werk.

Wij waren er dus niet bij, maar hebben via foto’s een goed verslag gekregen van de dag. Ik denk dat papa er niet voor de laatste keer is en dat hij er met mij en Jay ook nog wel een paar keer naar toe moet. Gelukkig vinden hij en mama dit soort dingen super leuk!

Ondertussen bijt ik van me af in de creche als iemand iets van me af pakt. Gek he. Kinderen die dingen af pakken, maar dat hoort bij de ontwikkeling, net zoals het bij de ontwikkeling hoort dat je van je af bijt. Of slaat in mijn geval. OK, dat is niet superlief, maar het is eerder een vermanend tikje dan iets anders hoor! Leerzaam dus.

Ik voel me niet jofel-de-pofel en heb wat koorts en zo. Ik denk dat ik tandjes krijg en daardoor wat van slag. Ik heb rode koontjes en slaap niet goed. Gelukkig is iedereen heel lief en wordt er veel geknuffeld, maar ondanks dat ben ik heel blij als mama er ineens is om ons op te halen.

Thuis ziek zijn is betereder dan ziek zijn op de creche. Thuis wijn Siebe en Zelda ook, die waren net terug van Nemo. Samen thuis dis, beter plannen kan niet.

Honger had ik wel en dat is een goed teken. Een heel vol bakje heb ik opgegeten, na wat melk en moederliefde. Dat is uiteindelijk het beste medicijn. En de lieve lachen van Siebe en Zelda.

Ik had de spinnenkop en de bozerik van me afgeschud en heb vredig gegeten en yoghurt over me heen in me gedaan. 2 keer, ik had een yoghurtaanval. Yoghurt is lekker na spaghetti!

Als ik dan in m’n ooghoek het flesje gewaar word, is het voor mij duidelijk. Lekekr naar bed! Uitgebreid iedereen dag zeggen, de LEGO nog even opruimen ( jaja ik ben een voorbeeld peuter) en dan naar bed. Heerlijk.

It wie wer in moaie dei.

Het was een lange nacht voor mij.
Jay heeft er een op en af nacht van gemaakt en dat is nooit grappig voor mama.

We zijn naar de bakker geweest en hebben daarna gezellig ontbeten in de zon en ik heb overal op gespeeld. Er staan van die leuke stoelen, daar kun je bij voorstellen dat het een grote berg is waar je op kunt klimmen.

Papa ging op een gegeven moment vertrekken. Naar België voor Siebe en Zelda en dan zeg ik gewoon “Dag papa” en dat is het dan. Vervolgens is hij 5 uur weg of zo en dan, 5 minuten voordat hij er is zeggen mama en Olma, papa komt. “Oh” zeg ik dan. En weet je wie er bij in de auto zitten. “Nee” zeg ik dan. “Siebe en Zelda” zeggen zij dan. “Oh” zeg ik dan en dan voelen m’n wangen ineens warm aan en krijg ik zo’n vochtig gevoel in m’n ogen en een heel blij gevoel van binnen.

Een Broederband (en daar hoort een ZUS helemaal bij, broeder is de band van broers, broertjes en zussen) is een bijzondere band. Die gaat eigenlijk veel verder dan elkaar zien, die gaat zo ver dat je elkaar kunt voelen ook. Dat is het 6de zintuig van de broederband en die bevindt zich in een speciaal magnetisch veld en werk direct.

Als ik iets voel, kunnen Zelda en Siebe dat ook voelen. superhandig, zeker als we later groot zijn. Dat is een soort internet, maar dan met altijd ontvangst.

Ik voel dat ook al. Een blij gevoel van binnen, alleen kan ik het nog niet onder woorden brengen.

Dat en papa heeft een kinderbedje gevonden boven. Dat betekent dat ik niet nog een nacht als een soort baby-in-een-zandvormpje hoeft te slapen. Hèhè, veel fijner.

OK, vandaag heb ik niet heel veel te melden, want het is een kort stukje, maar ik ben wel heel blij dat Siebe en Zelda er zijn!

Ik ben nog laat opgebleven, want ik was wakker en zie Siebe en Zelda niet  supervaak.

Leve de Bende van Hoff, die is grappig en supertoff.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.