Ook als het brood droog is, vind ik het lekker.

Ik begin er aan te wennen, vast voedsel. En korstjes kauwen helpt mee, ook al heb je nog geen tanden of kiezen. het grote voordeel is dat ik het zelf onder controle heb. Met fruithapjes of groente stopt iemand een lepel in m’n mond. Daar word ik dan weer minder vrolijk van.

Dzjez mag het zelf en kan het ook en daar wordt ik dan weer een beetje jaloers van. Beetje maar hoor. En tijdelijk, want ik moet toegeven ik begin eten lekkerder en lekkerder te vinden. Niet hard op zeggen hè.

Ik zit wat in m’n terrible two denk ik en heb heel erg de neiging om nee en niet doen te zeggen. Ook voor dingen die ik eigenlijk fijn vind. Stom hé. Ik zit me zelf dan behoorlijk in de weg. Die momenten worden dan weer afgewisseld door hele mooie momenten

Zoals dansmomenten.

Daarna zijn we gaan fietsen achter papa aan. Dat zijn ook mooie en vooral frisse momenten (niet papa, hoor).

Lekker in de frisse en kleurrijke natuur die langzamerhand richting de herfst gaat. Niet alleen ziet dat er mooi uit, het ruikt ook nog eens heel erg lekker. Ik hou van de natuur. En van mama.

In het hok rook het trouwens niet zo lekker en dat kwam dan weer door het putje en de daaraan verbonden riolering die verstopt zat. Gelukkig werd dat door een vriendelijke meneer met een grote spuit opgelost. Ik mocht niet kijken want er was een gat. En daar kun je invallen.

Olpa en Olma waren er ook nog en zo zie je maar weer dat een doordeweekse dag heel erg mooi kan zijn, vol verrassingen en blijheid.

It wie wer in moaie dei

Deze slideshow vereist JavaScript.

Soms is het beangstigend hoe snel dingen gaan en soms juist niet.

Eé van de dingen die niet veranderd is bijvoorbeeld het onveranderd leuke moment in de ochtend, op schoot bij mama of papa waar ik een flesje drink, Die rituelen blijven leuk.

Andere dingen veranderen dan weer snel, zoals het aantal woorden dat ik achter elkaar kan zeggen. Dat gaat langzamerhand van 2 naar 3. En ik weet ook goed wat ik wil, soms te goed, want als ik dat dan niet krijg, ben ik heel erg onblij!

Maar goed, de snelheid van meer weten heeft eigenlijk voornamelijk voordelen hoor. Het belangrijkste is: Zelfstandigheid, alhoewel ik denk dat papa en mama dat soms met heimwee-ogen aan zien. C’est la vie!

Gelukkig is er dan nog kind 2.

Niet dat 2 de rangorde is hoor! 2 is gewoon een getal, maar ik moet nog door al die fases. Ik kan nog niet eens zitten, alhoewel m’n nek wel steviger wordt. Ik ontwikkel duidelijk van boven naar beneden. Van m’n nek worden het m’n heupen en onderrug zodat ik kan zitten. Daarna m’n knieën en kuiten zodat ik kan staan. Zo gaan die dingen.

Wouter en Julia waren vandaag jarig en als kado hebben ze mij heel veel geknuffeld. Daar hadden ze zin in en ik kan me dat goed voorstellen. Heb ik ook.

Ja! En Douwe was er ook en wij hebben óók een kadootje gekregen. Een boekje! Mooi om te lezen en er staat een leeuw in. GRRAAAAUW!

Toen ze thuis kwamen zag de tuin er een stuk ruimer uit dan toen we weggingen. Dat is deel 1 van het grote verander-de-tuin-plan. Dan kunnen Jay en ik er straks in de zon in spelen, zonder dat ze de straat op kunnen rennen. Ik zeg: Goed plan.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Ik heb een pittige nacht achter de rug, en heb papa vaak gezien, en had het heel erg warm. De vraag is of ik een goeie dag, of een slechte dag achter de rug heb.

Om te beginnen draaiden m’n ogen om 20 over 9 al een slag in de rondte en vond ik het zelfs een goed idee om terug in bed te gaan. Toen ik na anderhalf uur terug waker werd voelde ik me al een stuk beter en om eerlijk te zijn heb ik een MOOIE dag gehad.

De vraag is dan ook of het leuk is dat Siebe en Zelda er zijn. Het antwoord op die vraag is kort en bondig: Ja. Het gekke is zelfs dat het bijna gewoon en vooral vanzelfsprekend is dat ze er zijn. Gek hè, die vanzelfsprekendheid, ik kijk er niet eens van op en heb gewoon plezier.

En ineens waren daar Olpa en Olma en de vraag hier is duidelijk of je met een nieuwe bril beter kunt kijken, gevolgd door de onmiddellijke vraag of je er ook beter uitziet. Om te beginnen met de laatste vraag: Ja. Bij Olpa zie je het niet zo goed, maar bij Olma…. een wereld van verschil. Om te eindigen met de eerste vraag: Ik zou het niet wet.

De vraag waar ik me vooral mee bezig houd, is of het zinvol is met een stalen draaiveer in een putje te gaan en met een zuignap nappen of zuigen en zo de afvoer beter te laten functioneren. Het antwoord is nee, het probleem is meer dan 5 meter in de leiding en begonnen na de knalharde regenbui….. De eigenlijke vraag is dus of dat de oorzaak is en eigenlijk kun je met simpele deductie afleiden dat dit inderdaad het geval is. Aldus professor Docterandus JayNol de Knappe Bol.

Een andere prangende vraag is of een goed verhaal ook goed smaakt, maar dat is niet het geval, dus dat weten we dan ook weer. Wat niet wegneemt dat dit onderzoek hier niet stopt. Alles moet geproefd worden, ook tenen.

Ik vraag me dan weer af waarom het woord ontbijten gebruikt wordt in de de ochtend plus waarom er dan toch gebeten mag worden en daarbij, waarom iets ontbijt heet, wat was er dan daarvoor, in de slaap die vaak vooraf gaat aan ontbijten….

In andere Europese culturen hebben de woorden voor ontbijt een duidelijker herkomst. Het Engelse ‘breakfast’ betekent letterlijk het doorbreken van het vasten (break the fast). Ook het Franse ‘petit déjeuner’ is daarop gebaseerd (rompre le jeûne). Het Duitse ‘Frühstück’ maakt duidelijk dat er in al vroeg een stuk(je) gegeten wordt. Het Portugese ‘café da manhã’ combineert het koffiedrinken met de kleine ochtendmaaltijd.

Ik bedoel maar. Ontbijten is vooral voor mensen die met de tanden op elkaar slapen en dankzij het broodje dat ze eten de tanden ontwennen op elkaar te staan en de mond ontwennen niet te praten, zodat het eerste goeie gesprek van de dag kan beginnen.

Nou ja, dat zijn wel de meest prangende vragen van dit moment, maar ik kan me voorstellen dat er nog wel eens een deel 2 van dit item komt.

Bij deze dan ook de vraag: Als er nog moeilijke vragen zijn, stuur maar door. “Dzjez and Jay, know the way!”

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Niet dat het een uitgesproken bijzondere dag was, maar ik heb wel voor het eerst geprakte banaan gegeten op de crèche. Voor iedereen een heugelijke gebeurtenis, inclusief mezelf.

Stap voor stap wen ik er aan dat er iets kleverigs in m’n mond zit, Yeehk, dat is raar en uiteindelijk is het de normaalste zaak van de wereld. Zo zie je maar, alles went.

De sperzieboontjes van de avond waren ook een succes. Niet in m’n mond, kaken stijf op elkaar, maar wel hard gelachen!

Toen we vanochtend vertrokken met de bakfiets was het best fris. Daarom had ik de kap van m’n sweater aan en Dzjez ook. No sweat, über-cool.

Kijk, hier is een foto van m’n speciale-gezicht-in-de-bakfiets! iet helemaal gelukt, maar dan heb je wel een indruk.

Op de creche waren alleen nog maar Valentijn, Wouter en Julia. Geen Douwe, dus dat was een lichte teleurstelling.

Die lichte teleurstelling boog om in extatische vreugde, toen daar ineens de moeder van Douwe was en achter haar ineens ‘de man’ stond! DAAAAAAAOOOOUWE! riep ik met de ar;en heel hoog in de lucht. Zo blij was ik! Fijn is dat, vrienden hebben.

De moeder van Douwe stond even met open, verstomde mond te kijken naar deze explosie van vreugde, maar was daarna net zo blij als ik.

Toen mama ons kwam halen vertelde de moeder van Douwe het aan mama, die ook heel blij werd. Ik heb gewoon een fijne speeldag gehad met Douwe.

Thuis wilde ik mama lid maken van de club en kreeg ze m’n oranje helm op. Ik zelf werd op dat moment gepromoveerd tot kapitein van de club en mocht daarom de speciaal daarvoor ontworpen helm op. Verschil moet er zijn hè!

Ik heb een heel potje gegeten en een hele bak yoghurt zelf om alle verspeelde energie aan te vullen! Dat is nodig. Daarna, pas om half 8, met een lekker flesje naar bed.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Ik kan met de haarkuur waar ik de dag mee afsloot beginnen.

Dat was dus geen vla maar yoghurt en een iets te enthousiaste eetgewoonte. Dat begint met m’n vingers en in een bui van overmoedigheid, pak ik het hele kommetje en zet het op m’n hoofd! Alles voor de ideale krul.

Verder was het een thuisdagje, waarin ik vooral “Nie doenn” zei (dan bedoel ik eigenlijk ‘nee’ maar ik haal dat dan door de war en vandaag was ik dus in zo’n dag. Niets wil ik dan ook de dingen die ik wel wil. Dat is een hele conflicterende situatie. Niet alleen voor mezelf, maar ook voor m’n omgeving. Die gaan dan maar gewoon door.

Nadat ik niet een schone luier wilde en niet m’n broek aan wilde, niet naar beneden en zeker niet m’n schoenen aan, gingen we naar de bakker (wat ik ook niet wilde). Dat was best leuk en we hebben krentenbollen gekocht. Daar had ik natuurlijk geen zin in 😉

Nou ik wil wel hoor.

Vandaag ben ik naar het consultatiebureau geweest en ik ben groter dan gemiddeld en helemaal gezond. Fleurig en opgewekt en m’n reflexen zijn goed. Het enige is dat ondanks het feit dat ik groot ben, Dzjez was 4eneenhalve centimeter groter en 1,2 kilo zwaarder. Hij was dus een reuzenbaby.

Ik heb dan weer brede schouders en smalle heupen. De basis voor een 10-kamper (dat wil papa graag). Mooi dus.

ik heb ook vast voedsel gegeten. Eerst bananen, later op de dag worteltjes. Niet dat ik het van harte doe, maar op één of andere manier hebben mijn smaakpupillen er dan weer wel zin in. Ik moet wel, want papa en mama willen het allerliefst dat ik doorslaap.

Veel eten overdag, verzadigd in de nacht.

We zullen zien.

Olpa en Olma kwamen en dat was een verrassing! Dat betekent knuffelen en gezelligheid. En Oplpa en papa gaan de voortuin voorbereiden, wodat ik en Dzjez er kunnen spelen, zonder dat we weg kunnen lopen…. Alsof ik al kan lopen.

Bij mij moet je geen deur open laten staan en ik ben weg, behalve als er iets engs is. Ik herken enge dingen en categorizeer ze ook al zodanig tegenwoordig. Met andere woorden ik word eindelijk een beetje bang. Tsja.

We kregen nóg meer bezoek, Janine, Robin en Sofie. Janine is iemand van mama haar vroeger. Leuk dat dat ook in het heden kan!

De rest van de dag heb ik nog regelmatig “niet doen” geroepen en als ik papa en mama mag geloven doe ik dat zelfs in m’n slaap, ik bedoel maar!

Het eind van de dag sas er één van zingen. Op het onverwachte af. Ik ben haast extatisch als er gezongen wordt. Kijk maar.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Ik was een beetje warm deze ochtend. Een graadje of zo te veel, maar toch.

Ik voelde me goed hoor en was vrolijk en heb een krentenbol gegeten en melk gedronken en daarna gingen we naar de crèche. Lekker fris op de bakfiets en Jay lag lekker dik ingepakt bij mijn voeten.

Ja, het wordt wel frisser in de morgen zeg! Ik ben dat eigenlijk niet gewend. ik ben gewend aan warm, want ik ben geboren in de lente. Dat is normaal de tijd dat het allen maar warmer wordt. Dus.

Ik zal papa vragen eens een foto te maken, want ik trek altijd een bijzonder gezicht. Een halve lach en tegelijkertijd knijp ik m’n ogen een beetje dicht. Ik ben dan aan het genieten hè!

Manja was blij ons te zien en Dzjez vond het dan weer fijn om Manja te zien. Hij kan dat al heel goed zeggen: Manja, Manja!

Ja, en ik oefen die namen ook constant!

We hebben gisteren trouwens geverfd. We hebben onze handjes op papier gedrukt en die zijn uitgeknipt in de vorm van een slinger. Er is ook een stazjèère, die helpt dan mee en dat kan ze heel goed!

Vandaag hebben we gekleurd en onze lengte op een zelfgemaakte meetlint gezet met een plakker in de vorm van een beesie. Toen papa ons kwam halen, zaten we bij de ‘buren’. Jay lag te spelen op de grond en ik maakte een puzzel op de bank. En ik was nog steeds warm.

Op de terugweg hebben we samen gezongen en riep ik ‘Mama toe’. Dat doe ik telkens meer. Meer woordjes achter elkaar zeggen. Twee of drie en zo groeien m’n woorden naar zinnen. Ik heb er zin in. In langere zinnen.

Eerst wilde ik thuis niet gaan eten, maar omdat papa aandrong met zachte hand uiteindelijk wel. Ik was wat weerbarstig denk ik en zat met m’n had in m’n mond. Ik denk dat ik een kies krijg en dat ik daarom ook warmer ben dan anders. Gek, want ik voel me best goed.

Papa heeft mij recht op gezet in de box. Vind ik leuk, kan ik mooi om me heen kijken. Later ook met mama en Dzjez op de bank. Oefenen, oefenen, oefenen, oefenen en uiteindelijk zal ik kunnen zitten. Yeah!

Toen papa Dzjez naar bed bracht mocht ik in de wipper bij mama zitten die aan het koken was. Ik vind dta veel gezelliger dan op de bank of in de box. Ik zit al wippend te lachen en strek armen en benen als een trek pop!

Daarna ga ik naar bed. Heerlijk rustig na een lange dag.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.