Ik vind Jay skattugh.
En ik vind Dzjez skattugh!
Jay kan zitten! En als hij wit dan zit hij echt. Vol overtuiging en verbazing. Er hoeft maar iets te gebeuren en BOEM, hij ligt om, weer met een lach. En is altijd vrolijk. En als ik zeg altijd vrolijk, dan bedoel ik ook A L T I J D vrolijk. Als papa zegt PRRRT, of een gek gezicht trekt, Jay kirt van het lachen!
Dzjez in een grote druktemaker met veel grappen en grollen in zijn mouw! Dansen, zingen, of mama voor de grap houden als ze vraagt: “Waar zitten je teentjes?”
dan wijst hij eerst op z’n hoofd en als mama het nog eens vraagt dan wijst hij onder zijn kin en ik zie dat dan en denk: Dat is mijn broer.
Hij vergeet mij ook nooit. Of ik nu op de crèche ben of in de box lig, Dzjez is in de buurt. In de box misschien wel bruut en dicht bij, maar met de beste bedoelingen van de wereld. Ook als m’n been per ongeluk geplet wordt.
We hebben ook een nieuw ritueel.
Daar ben ik gevoelig voor. Als we afwijken van de norm, en dat hoeft echt maar een millimeter, een milliliter, een centimeter-per-seconde of onjuiste intonatie en ik ben er af. NEEJ, of ‘ik doen’, of stampen met m’n voet en de armen over elkaar. Het lijkt iets anders dan wie ik ben en uiteindelijk – en dat kan lang duren – wordt er een klein dopje open gedraaid en ontsnapt de niet-mij met een sisser uit me, zoals de lucht uit een balon.
En dan ben ik weer mezelf en heb zin in een knuffel.
Dreumes is afgeleid van ‘Dreun-is’ denk ik.
Maar ik word er groter en wijzer van hoop ik.
Maar terug naar het ritueel.
Ik eet, ik eet yoghurt en ik kijk tv.
Daarna gaat de tv uit en ben ik het er heel erg mee oneens en dan gaan we een boekje lezen. En ik weet precies welke boekjes ik heb en welke ik wil lezen. Ook dat gaat volgens regels. Momenteel is ‘Bumba naar de markt’ m’n favoriet.
Ik ruim het ook keurig op en stapel als het moet. Als je het kunt, moet je niet nalaten het te doen. Tenzij het uit recalcitrantie is. Dan mag het.
Ik had ook nog iets nieuws vandaag.
Ik mocht in Dzjez zijn stoel zitten in papa zijn auto. Aan de andere kant dan anders. Dat is pas onconventioneel! Lekker bij de handvaten, zouden ze zeggen bij de wereld draait door.
Dzjez had een nieuwe stoel. Een echte grote dreumesstoel. Daar kun je lekker recht op in zitten. Dat is voor mij het aspiratieniveau. Een baby moet toch iets om te dromen hebben. Of niet soms.
Die Jay, en dan kijkt haar naar mij! Jay kan echt echt lachen. Hij doet dat niet alleen met z’n mond, maar ook met z’n benen en z’n tenen en z’n voeten en z’n armen en z’n vingers. Jay is de nieuwe definities van lach. Jay-mi-nee, zegt papa dan.
Mooi.
Nog even twee dingen:
1. We zijn gaan zwemmen en ik ben een van die beste stuurlui. Ja die stuurlui die op de wal staan. Ik kijk dan naar de andere kinderen die in het water spelletjes doen en zingen en ik zing luidkeels mee! Van de kant…
Ik lig in het water, te spartelen en mee te doen en ben heel erg gelukkig met het water. ‘T is dat ik niet eind januari begin februari geboren ben, anders was ik een echte waterman.
2. Ik heb van Olpa en Olma een Adventkalender. OK kerst is al geweest, maar het is een slimme manier om de aandacht er bij te houden. Ik was het niet vergeten en wilde graag vandaag een luikje open maken…
It wie wer in moaie dei.
Dzjez & Jay 