Er zijn heugelijke dingen gebeurd.
Heugelijk omdat het opgeslagen moet worden in het geheugen, want als ik straks 7 ben weet ik niet meer wat er gebeurd is en is het onheuglijkt, oftewel, het zit niet meer in mijn geheugen.

Niet alleen is het een heugelijk moment voor mij, ook voor papa en mama, want ik slaap niet meer in een babybedje, maar in een peuterbed. Ik ben dus officieel een peuter en dus groot.

Mama heeft het bedje gevonden op marktplaats en ik heb het samen met papa opgehaald (hij moest rijden en betalen en sjouwen en ik moest commentaar geven en vooral papa herinneren aan het feit dat we daarna nog naar de speeltuin moesten) en thuis heeft hij het in elkaar gezet en heb ik proefgelegen. Dat ging goed en sindsdien slaap ik beter! En langer…. mooie bijkomstigheid.

Ik heb het oude bedje van Dzjez, maar geef daar een volledig nieuw elan aan. Al was het alleen maar omdat ik er omgekeerd in lig en dan gedurende de nacht nog eens omdraai ook! Moet mama me weer rechtzetten.

Gek is het dan weer wel dat er spijlen in zitten, waar je doorheen kukelt als je niet oplet omdat je denkt dat er gaas voor zit… En ze ratelen ook als je er met je hand langs gaat. Grappig!

Ik moet me zelf wel een beetje inhouden.

Ik moet mezelf een beetje inhouden omdat mensen anders straks denken dat ik te vrolijk ben en dat het ongeneeslijk is (wat al het geval is, maar enfin, dat hoeft niet iedereen te weten!). Ook van een muggenklapper word ik heel vrolijk en van de draadjes van de capuchon van papa die aan zijn vest bungelen, Hilarisch!

Daarom noemen ze me Jay Lol.

 

Verder loop ik nog niet, maar buigt mijn knie al wat meer natuurlijk en kan ik wel al lang staan. Praten begint ook te komen met papa, mama, Dzjez, Siebe en iets vaags voor Zelda.

Ik ben wel alert, want vandaag reed ik met mama alleen in de bakfiets, zonder Dzjez en dan word ik kierewiet als ik een vrachtwagen, bus of bestelbus zie.
Normaal doet Dzjez dat voor me.

En ik was vandaag met opa en oma mee. De hele dag en die liep nog uit ook wegens een aangekondigd pannenkoeken festijn! Dat was nodig ook want ik had onder voortdurende wijsneuzergheid en babbelarij een grote wandeling gemaakt in de natuur en moest toen wel twee uur slapen om bij te komen, om vervolgens geconfronteerd te worden met een reusachtige honger van buitenaardse proporties.

Pannenkoeken zijn daar heel goed voor!

Oh ja! Jay ging van de glijbaan!

Oh ja! Ik ging van de glijbaan!

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Dus lopen gaat nog niet en mijn neuronen denken soms nog steeds dat ik nog steeds gips heb, waardoor mijn been soms nog recht blijft als inkruip en ik soms wat onnozel loop

(met steun, want los lopen doe ik nog steeds niet, maar dat komt wel zegt mama, terwijl papa lichtjes met zijn ogen draait, maar het uiteindelijk ook goed bedoelt en er vertrouwen in heeft dat het allemaal goed komt)

(en als er maar 1 vertrouwen heeft dan is het goed. Ikzelf weet nog niet wat vertrouwen is en ben van nature eenbeetje angsthazerig aangelegd en roep om mama als er iets engs gebeurt, zoals een muf die op oogafstand van me kruipt, of papa die vliegtuigje met me speelt). :-))

We zijn vandaag bij Opa en Oma geweest en ik heb me de hele week voorbereid op de verjaardag van Oma die eigenlijk anderhalve week geleden of zo al jarig is geweest. In mijn hoofd ben je gewoon heel lang jarig, en als ik de burgermeester van de wereld zou zijn, is iedereen wat mij betreft elke dag jarig. Gewoon omdat feestjes leuk zijn en je dan altijd een tekening voor iemand kunt maken.

Wanneer stopt dat eigenlijk?
Het maken van een tekening voor iemand anders op zijn verjaardag?
Ik zie het papa en zeker mama niet meer doen, terwijl ik haast zeker weet dat zij dat vroeger ook gedaan hebben. Ik vind, ook als burgermeester van de wereld, dat dat iets is waar we ons met zijn allen HARD voor moeten maken. Iedereen moet een tekening maken als cadeau op iemand zijn verjaardag. Dat is leuk, verrassend en origineel.
Bij deze.

Toen we thuis kwamen hebben we eerst gespeeld en daarna gegeten. Met mijn nieuwe kiesjes (links- en rechtsonder) en mijn nieuwe ambitie om ZELF te eten en als dat niet gebeurt ga ik GILLEN.

Oh ja, het waren rode bieten en een platte gehaktbal, waardoor het een hamburger heet (ook zoiets, maar dat is voor later).

Als je zelf eet, en zeker als het rode bieten zijn dan krijg je vanzelf een hele rode mond, en wangen, en wenkbrauwen. En dat is leuk.

Leuk is ook ‘Waaaaah’ spelen op de bank en met kussens gooien en met Jay’s en Dzjezzen gooien. Als je daarna nog melk gaat drinken is je maag daar soms een beetje lastig in. De lach om mijn mond heeft daar dan weer geen last van!

En dan is het weer tijd om lekker te slapen.
Weer met opgetrokken knietjes
en mooie avond vol dromen voor de boeg.

It wie wer in moaie dei.

Zoals gisteren met veel bombarie aangekondigd was uiteindelijk in een piep gebeurt en snel achter de rug.

Gek hè, 6 weken in het gips en van het ene moment op het andere is het weg en om eerlijk te zijn ben ik zelfs de herinnering aan het rode gips al kwijt. Alleen mijn knie was iets minder snel dan ik, want die blijft zo nu en dan nog recht staan, maar ook dat is een kwestie tijd.

Wat ook een kwestie van tijd is, is mijn angst voor het bad, maar daarover later meer.

Deze ochtend was er niks aan de hand en deed ik wat ik altijd doe (en ook heel goed in ben), Jay zijn. Flesje, boterham, spelen, rechtstaan en toen gingen we weg. Naar het ziekenhuis. Dzjez was er goed van op de hoogte en wist precies wat er ging gebeuren. Naar de dokter! Gips eraf!

Ziekenhuis is cool. Er zijn veel mensen waar je grappig mee kunt doen en tegen praten en uitleggen wat er zoal gebeurt in ziekenhuizen en de meeste mensen weten dat niet! Gips afhalen (!) leg ik nog eens uit, maar ze blijven met een grote lach naar me kijken. Ze moeten nog veel leren.

Jay is übercool, want die is bijna niet bang. Alleen maar een beetje als er een foto wordt gemaakt om te kijken of alles goed aan elkaar zit. Is ook indrukwekkend! Zo’n grote machine en zo’n kleine Jay.

Daarna naar de dokter met de zaag en die trilt een beetje en dat is nooit grappig. Dat vond Jay ook, dus die ging lekker hard HUILEN en daarna was daar ineens zijn been weer! Een beetje schilferig en droogjes, maar voor de rest een been zoals je van een been verwacht. Zelfs Jay keek een beetje verbaasd en toen waren we eigenlijk al weer onderweg terug!

Ja en papa was ook thuis en toen hebben we wat gegeten en toen naar bed. Even uitrusten.

Daarna weer opstaan en spelen en…. IN BAD! En sinds papa mijn haar 3 keer heeft gewassen en uitgespoeld met de grote douchekop ben ik niet de grootste fan van bad. Dus toch even BRULLEN.

Het had een Dzjez en een paar boekjes en overdreven grapjes nodig om me weer tot bedaren te brengen en een klein glimlachje door de donkere wolken heen te toveren. En dan nog balancerend op een randje van achterdochtigheid en watervrees.

Alles werd goed, beter, best toen papa “Waaah” ging doen met mij en Dzjez. Pinken omhoog en het geheime teken (echt niemand weet waarom ik dat doe, inclusief ikzelf). Dan worden Dzjez en ik erg blij van kussens om de oren, onder-je-voeten-kriebeltje en omduwertje!

Ja, het is een goed begin van het eind van de dag en een fijne nacht in bed.
Met opgetrokken knietjes!

It wie wer in moaie dei

Deze slideshow vereist JavaScript.

Vandaag is het zover.
Morgen gaat mijn gips er af, dus zijn er allemaal dingen waar ik nu afscheid van moet nemen omdat het de laatste keer is. Zoals de laatste keer dat ik met gips opsta, de laatste keer dat ik met gips naar de crèche ga, de laatste keer dat ik met gips in de bakfiets zit en thuiskom en als prikkelen door het huis ga. Oh ja, ook de laatste keer dat ik met gips naar bed ga en morgen met gips weer opsta…

En als je mijn leeftijd hebt, dan zijn er twee dingen: 1. Je raakt er heel snel aan gewend en 2. Het lijkt een eeuwigheid, waardoor het lijk dat het zo hoort.

Ik denk dat ik me morgen een hoedje schrik van mijn verschrompelde beentje en een buigende knie. Want dat kan straks weer en misschien wel echt lopen. Nu probeer ik het wel, want alles in mij is er helemaal klaar voor, maar het lukt niet en morgen denk ik dat ik het probeer en van schrik op mijn billen ga zitten.

Met andere woorden, in een kort leventje als het mijne, is een prikkelen met gips een impactvolle gebeurtenis en tegelijkertijd iets waar je snel aan went, waardoor het verwijderen van het gips opnieuw een nieuw tijdperk inluidt. Gewonebeen.

We zullen het allemaal meemaken en beleven en ik hou jullie op de hoogte.

Siebe en Zelda zijn dit weekend geweest en ik heb samen met Zelda tekeningen gemaakt voor Papa en Mama en Jay. Zelf bedacht dat ik het ging doen en met aanwijzingen van Zelda, zelf gemaakt en op de kussens gelegd. Een mooi moment zeg ik zelf, want er staat een datum op. Dan weet je wanneer het was.

Verder begin ik notabene getallen te herkennen dankzij Dora! Zij leert me niet alleen Engles (Let’s go, Mummy, allright) maar ook tellen met getallen. Eerst vond ik dat nogal raar, want wat betekenen die rare kriebels nu eigenlijk, totdat ik ze op mijn polo zie… Als papa het vraagt zeg ik 8 en 4 en dat was GOED!

Verder heb ik nog in een krat gezeten om er vervolgens ook iPad in te kijken. Heb ik op de schouders van papa gezeten en zo naar de speeltuin gegaan ZONDER sokken en schoenen, hebben we nog een selfie gemaakt voor mama (en die stond ook op Fleesboek, waar mensen hun gedachtes delen) en heeft Jay een Selfie met Siebe.

Oh ja, ik heb nog leuke foto’s met mama gemaakt toen ik wakker was en Dzjez nog niet. Foto’s voor papa die aan het werk was. Dan kan hij ook een beetje aan ons denken.

OK, dat was het!

It wie wer in moaie tiid.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Het is al weer een tijdje geleden, maar dat is niet erg.

Ik ga ook geen ouwe koeien uit de sloot halen, maar vertellen dat we vandaag bij Nijntje zijn geweest. Ze bestaat dus echt hè! Net als Sinterklaas en Zwarte Piet, of Piet als hij niet in een liedje zit. Nijntje heeft ook een vriendinnetje die bruin is, Lara, noemt papa die en die komt uit een ver land op bezoek met het vliegtuig en zo en dan hebben ze een reuzenhonger!

Vandaag gingen we dus naar Nijntje en dat wist ik gisteren al, dus heb ik er goed over gedroomd en was Nijntje ook het eerste woord wat ik deze ochtend heb gezegd.

Na het ontbijt was het zo ver. In de auto van Papa en Jay mee en mama ook natuurlijk, gingen we onderweg naar Utrecht, want daar woont ze in een museum. Dat was nog lastig vinden, want de GPS had zijn dag niet en zilte ons via allemaal omwegen naar een plek leiden waar we niet moesten en wilden zijn. Gelukkig had papa de tegenwoordigheid van geest en zijn eigen ingebouwde GPS die er voor zorgde dat we vlak in de buurt konden parkeren.

En ik heb de kaartjes gekocht samen met papa. Dzjez en mama stonden buiten en we werden als rocksterren onthaald en dus we hadden eigenlijk met elke museumjaarkaart voor elk kind een kaartje kunnen halen. Zeker nadat ik de mevrouw eens die in de ogen had gekeken. Maar dat hebben we niet gedaan.

Gewoon 1 kaartje gekocht, want kinderen tot 12 zijn gratis. Nee niet voor papa!
Die heeft een museumjaarkaart, natuurlijk.

Dus toen we met een snelle sprint museum kwamen stond daar direct al een Gouden Nijntje.

Ik moet zeggen, die Dick Bruna kan er wat van. Met zoveel Nijntjes en ook nog zo groot, en zo veel boekjes aan de muren, besef je dat pas.
Maar ik kan me niet echt lang concentreren dus.

Ik denk dat ik de trap boven het allerleukste vond. Nee ik heb er niet van geleerd, maar dat heeft ook te maken met het feit dat mijn geheugen in dat opzicht nog niet zo ver terug gaat. Oh ja en de wipwap. Leukste is om er onder te zitten vlak voor die na beneden komt….. Mama vind dat niet 😉

Wat ook leuk is, is dat ik er eigenlijk niet bij stil sta dat ik een gipsen prikkebeen heb. Ik ben zo beweeglijk als water en zo vrolijk als een jarige clown! En ik kan ook gewoon staan. Ik ben benieuwd hoe dat zal gaan als ik volgende week dinsdag mijn gips d’r af krijg. Ik denk dat er 2 dingen gebeuren….

1. Ik ga in bad en blijf daar lang in zitten weken (nee geen weken, maar wel een tijdje)

2. Ik kan lopen alsof ik het mijn hele leven al heb gedaan.

Ik hou je op de hoogte.

Ik was ook onder de indruk en heb me echt vermaakt. Ik denk dat ik bijna zeker weet dat ik nog wel ens terug wil. De moeite waard!

Daarna zijn we nog naar het ‘gewone’ museum geweest en dat vond ik ook gaaf. Ik heb overal gekeken en nog kort naar een documentaire over Rietveld. Die man maakte mooie stoelen. Lekker simpel. Kan ik later mooi eens namaken als ik mijn eigen gereedschapskist heb. In het museumcafé, mocht ik maar een paar schamele hapjes van papa’s appeltaart. Nou ja zeg! Ik moet er nog van groeien…. maar kreeg wel een krentenbol. dat scheelt.

Toen we al slapend uiteindelijk weer thuis waren heb ik 3 kwartier geslapen en Jay ook. Daarna hebben we met de PLIEPDOOS gespeeld. Dat is de doos met LEGO en daar spelen Jay en ik dan mooi mee. Jay wil ook graag op de bank en dan spelen we met de kussens of doen WAAHHH met papa.

OK, dat was het, tot …..

Ho Ho wacht even! Ik moet nog praten over het leed dat mij is aangedaan! Mijn haar is gewassen… Echt waar! en dat is op zich niet zo erg, maar als papa het dan uitspoelt met water, dan ben ik helemaal van m’n stuk en piep alles heel hard bij elkaar! BOEH, niet LEUK! Het maakt niet uit wat voor excuus ze er voor hebben!

Gelukkig ben ik na een minuut of 1weer helemaal mezelf.
Met schoon haar..
Dat wel

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

We zijn weer een tijdje van de radar geweest, maar dat kwam met name omdat we onder de radar hebben geleefd. Natuurlijk weer niet omdat we niets beleeft hebben, maar het was gewoon druk! Dat moet ook opgeschreven worden hè.

Vandaar dus nu even een haailaait overzichtje.

Jay gaat goed
Bij Jay merk je amper dat hij een gebroken been heeft. Soms even aan het eind van de dag of aan het eind van z’n energie. Dan moet hij gewoon even naar bed en daar slaapt hij dan weer goed!

In de doos is het donker
We hebben een doos opgehaald bij de Hema. Daar zat een autostoeltje in en nog een paar dingen en toen dat er uit was wilde ik er in natuurlijk! Dat is leuk! En ik wilde er niet meer uit. En Jay ook niet. Nau ja, na een tijdje dan weer wel.

Van blauw naar rood
Ik ben naar het ziekenhuis geweest en daar hebben ze eerst een foto gemaakt en mijn been was goed. Nog niet beter, maar wel recht. Toen is het gips er af gehaald en zag ik mijn echte been en dat was wit, maar dat duurde niet lang, want ze hebben er rood gips om gedaan. En dat is mooi!

Van scherp naar niet scherp
Daarna zijn we naar Olpa en Olma geweest en kwamen we er achter dat de randjes scherp zijn en toen zijn we weer terug gegaan naar het ziekenhuis om het te fixen. Met tape. En nu is het goed!

 

Siebe en Zelda zijn geweest en dat was weer gezellig!
Het was weer vrijdag en ik lag in bed toen ze kwamen, maar de verrassing was de volgende ochtend des te groter. Zij hadden Jay en zijn gips nog niet gezien en Jay was gewoon blij en knuffelig. Daar is hij heel goed in. We hebben gespeeld, zijn in de speeltuin geweest, zijn naar de markt geweest, hebben gefietst en gelopen (maar Siebe ging maar kort mee, want had last van zijn lies).

Puzzels maken
Dat kon op twee manier. Op de iPad, want mama heeft een paar leuke puzzels gedownload en in het echt, want er stond een man op de markt met goedkope spellen en puzzels en papa heeft er 2 gekocht. Van Curious Geaorge. Goeie deal.

Ik kom pas echt tot rust in een winkelwagen
Soms ben ik onblij. Vooral als ik in de middag wakker wordt uit een diepe slaap. Dan kom ik uit een compleet andere dimensie en heb moeite me aan te passen. Mijn lievelingswoord is NEEJ en een winkelwagen is ook een dimensie. En een beetje de kooi van Farraday. Dan neutraliseer ik.

Ik kom pas goed tot rust in het gras
En niet als ik niet mee mag naar de speeltuin omdat het regent en mijn gips anders nat wordt! En ook niet als papa mijn haar wast met de douche, want dan gil ik als een speenvarken. NIET LEUK! Rustig word ik dan weer bij mama op schoot.

Siebe en Zelda gaan weg en wij zwaaien hard
Het is niet een droevig moment als ze gaan, maar het begin van dat ze weer terugkomen en dan moet je hard zwaaien. Buiten. In de regen als het moet. Geen pardon! Dus dat hebben we gedaan. Wij zijn daarna naar bed gegaan en toen was het weekend voorbij.

Filmljes!

Doei.

It wie wer in moaie tiid.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Ja, ik ben ineens een stuk minder interessant lijkt het 😉
Nu Jay in het gips zit… Grappige is, dat ik er echt over moet nadenken, want eigenlijk ben ik het al weer vergeten en doe ik net als altijd. Zo zie je maar weer hoe snel je op jonge leeftijd aanpast aan nieuwe situaties.

Eigenlijk is het maar goed ook.

Dan  maak je je niet te lang te druk over iets wat toch voorbij gaat, dat is èè. En aan de andere kant, je kunt er toch niets aan doen.

We waren vandaag lekker thuis en daarna zijn we naar Bussum geweest en hebben boodschappen gedaan in de HEMA. En daar is een fontein en daar hebben we gezeten. Wat is Bussum toch een dynamische stad vol bestelwagens, bestelbussen en vrachtwagens en treinen. Allemaal op de plek waar we zaten, wat een feest!

Ik zat lekker in de bakfiets met mijn gipsen-been-krukje ter ondersteuning van mijn leed….
Grapje! Ik heb geen leed. Gipsen been van-lies-tot-puntje-van-mijn-teen, ik heb het niet eens meer in de gaten en denk dat het zo hoort. Raar hè.

 

Ik kruip, oefen op-één-handje-staan en zwaai met de andere, kruip als een schildpad op speed en heb plezier in alles wat ik doe.

Dan zul je wel slecht slapen hoor ik je denken, nou nee, ook niet.

Ik ben goed in slaap gevallen en op een kleine oprisping bij het draaien na, heb ik heerlijk geslapen.

Ik had wel een steuntje onder mijn beentje, zodat de schokken in de bakfiets een beetje opgevangen werden. Maar we hebben een mooie joggingbroek gekocht! Handug.
En ik heb lekker in de buggy gezeten en GOED omme heen gekeken. Veel te zien!

Wat ook helpt is al die lieve berichtjes die mama op haar feesboek heeft gekregen op de blog van gisteren en: HET KAARTJE VAN TESSA, SENN EN NYNTHE

Dat is het toppunt van de dag (na de knuffels van mama en Dzjez. Zo lief van iedereen, dus uit de grond van mijn hart: Dank je wel.

HATSJOEH!

Toen papa thuiskwam stonden wij allemaal buiten en mocht ik mee in de auto achter het stuur een blokje rijden!
Daarna zijn we gaan eten en moest ik ook nog poepelepoepen! Op de WC. Dat kan ik.

(Ik moest lachen van papa)

It wie wer un hiele moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Dat is verjaardag van Siebe en om hem extra gedenkwaardig te maken heb ik vandaag een broek met 1 pijp gekregen.
Een gipsen pijp.

Jaja, je zou kunnen zeggen dat het een weekend met een staartje is plus een kijk-mij-nou-eens-ondernemend-zijn met alle gevolgen van dien.

Siebe en Zelda waren er nog op zaterdag en we waren nog net niet vertrokken voor onze zaterdagse routine en ik dacht, laat ik eens avontuurlijk zijn.

Ik was al vrij vaak gaan staan, uit mezelf en met de handjes in de lucht, om te laten zien dat ik niet voor de poes ben (figuurlijk dan hè, want in het echt zou ik dan bang voor mezelf worden) en dat voelde goed. Het geluk wat ik dan heb is dat Dzjez regelmatig naar de WC moet en de gangdeur dan open blijft staan. Dat betekent dat ik iets meer bewegingsvrijheid heb dan normaal. De gang dus. En aan de gang vast zit de trap en in dit geval heb ik dat onbewaakte moment gebruikt om eigenhandig (of eigenvoetig moet ik eigenlijk zeggen) naar boven te klauteren, ondanks het feit dat ik nog niet kan lopen.
Of de trap afdalen.
Maar daar kwam ik halverwege dus achter en voordat ik het wist, maakte ik, na een korte aarzeling, geheel uit mezelf, met behulp van de trap het geluid
ROEMELDEBOEMELPOK.

En toen was het best lang stil.
En toen begon ik te brullen.
En toen kwamen papa en mama en Siebe en Zelda aangerend.

Gelukkig viel het mee.
Nou ja ik viel hard op de grond, maar daarmee leek het leed geleden.

Daarna gingen we boodschappen doen op de markt en in Bussum, waarbij mama en ik naar huis gingen en Siebe, Dzjez en papa nog even verder moesten winkelen voor een draadloze koptelefoon voor Siebe (dan kan hij rondlopen zonder draadje, en dat is nou precies wat hij nodig heeft om vrijelijk te dansen (NOT)) plus ik was moe genoeg om een dutje te doen.

Na de dut en voor het bezoek van Beppe en Tessa en Nynthe en Senn en Olpa en Olma ging het best weer goed, maar ik ging niet op mijn been staan. Gek was dat. Iets in mij zei dat ik dat beter niet kon doen, alleen aangezien ik zelf nog niet praat, kon ik dat niet doorvertellen. Maar voor de rest was ik vrolijk en de blije Jay, dus niks aan de hand.

De dag ging voorbij, het feest ook (en het was beregezellig), Siebe en Zelda gingen zondag, nadat we eerst zijn gaan lopen/fietsen en ik gewoon mezelf was weer naar hun andere huis en ik bleef gezellig achter bij mama en Dzjez en heb heel goed gegeten. MACAROOOONI! Dat is 1 van mijn lievelingsgerechten.

Na een goede nacht rust was het maandag. Ik stond nog steeds niet op mijn rechterbeen….

Nog een nachtje aanzien? Zei papa, maar mama zei nee. We gaan naar de dokter en dat was eigenlijk het begin van een lang avontuur waarin ik vooral de dokters, de zusters, de opa’s van zieke kindjes en alles wat voorbij kwam heb ge-entertained en aan het lachen gemaakt. Van de dokter naar huis, naar het ziekenhuis, naar de fotograaf (dat deed even pijn toen ze m’n been uittrokken), naar de andere dokter, nog een andere dokter, allemaal vragen en uiteindelijk gingen we kleien! Nou ja, de dokter…. Ik mocht niet zelf kleien, maar werd gekleid, en uiteindelijk bleek dat gips te zijn en kan ik mijn been niet meer buigen!

Dat was best raar en ongemakkelijk.
De mevrouw bij de drogist, waar ik met papa naar toe ging gaf me een snoepje (dus zo werkt dat!) en de slager begon spontaan te zingen, maar ik was blij toen ik Dzjez en mama op de terugweg tegenkwam. Vooral toen Dzjez me een dikke knuffel gaf!

De komende 4 weken ben ik Meneertje Prikkebeen en ga voorlopig niet lopen.
Maar wel grapjes maken. Dat kan ik als de beste!

It wie we in moaie dei.

PLUS foto’s van het feestje:

Deze slideshow vereist JavaScript.

Papa gaat werken.
Dat is opnieuw nieuw en daarom kom ik natuurlijk wat minder toe aan blogs schrijven dan anders. Als papa weg is ben ik de oudste man in het gezin en dat komt met verantwoordelijkheden. En met verantwoordelijkheden verdwijnt tijd als sneeuw voor de zon.

Plus ik moet nog slapen ook hè!
Om te groeien en slimmer te worden. Nou ja, nog slimmer…. Ik ben een echte wijsneus zegt mama. Laatst kwamen we op de bakfiets aangereden en ik zag dat er van de andere kant een auto kwam en de weg is smal, dus zei ik tegen mama: Mama, je moet even wachten, want er komt een auto van de andere kant. Oh, zei ik daarna, je moet nog even wachten, er komen twee auto’s aan. Toen ik achterom keek was het best grappig om de open mond van mama te zien…

Dat plus spelen hè.
Als we samen zijn op woensdag zijn, gaan we naar de kinderboerderij. De plek met eem afstotende aantrekkingskracht, of aantrekkende afstootkracht: Dieren die leven en bewegen. Gelukkig zijn er ook skelters, feitjes en kruiwagens om mee te spelen en als je maar genoeg herrie maakt en beweegt blijven de warmbloedige monsters weg….

Als je goed naar mij kijkt, zou je kunnen denken dat ik kan lopen.
Dat kan ik ook, maar ondersteund. Ik ben heel goed in het manouvreren van A naar B en C of Z en sta zo nu en dan los “HOERA met de armpjes in de lucht” maar dat is het. De energie die ik daardoor overhou gebruik ik vooral in vrolijk zijn en het ten toon spreiden van een goed humeur.

Iets waar de rest van de wereld een voorbeeld aan kan nemen!

Alles draait om perspectief. Als je kwaad wil zien, dan zie je het ook, maar als je op zoek gaat naar goedheid, vind je die nog veel sneller. Het grootste probleem wat erin dat opzicht is, zijn alle dingen die de mensen voor zichzelf bedacht hebben en de angst om het te verliezen…. Het probleem van al die drukte is dat je de essentie verlies.
idd: Vrolijk zijn.
Dus.

Afgelopen donderdag was er feest op de creche en werden wij (ik) geschminkt en kregen lekker dingetjes te eten. Ik had met verkleed in een nieuw krokodillenshirt, dat papa voor me had gekocht op de grote internetwinkel. En een draak op m’n gezicht en een Salamander op mijn arm.

We mochten zelf onze taartjes versieren, maar ik zag dat toch anders.

De versiersels moest op, dus konden maar op 1 manier gegeten worden: Op en met de slagroom!

Daarna spelen en zorgen dat mama ons niet kan vinden. Dat is het leukst. Vooral als de knakworstjes net warm zijn, en dat ook een beetje ons avondmaal is, en wij compleet tegendraadse plannen hebben. Gelukkig zijn minder warme knakworstjes ook lekker.

Gisteren waren opa en oma weer terug!
Terug van een lange vakantie en poepiebruin! Ze gingen ook oppassen want papa en mama gingen ‘uit’. Lief van opa en oma hè! We hebben samen gesmuld van heerlijke bolognese saus en spaghetti en het kon niet snel genoeg!

Vooral voor mij want ik had een REUZENHONGER. Hap Hap Hap BRUL het gaat niet snel genoeg, Hap Hap.

 

Daarna hebben we gespeeld want daar was genoeg tijd en aanleiding toe. Papa heeft me uiteindelijk naar bed gebracht. Ik was zo moe dat ik niet meer kon bewegen….. Als een vaatdoek ging m’n luier aan en pyjama en hebben we flesje gedronken en ik liet een diepe en voldane zucht toen ik er eindelijk in ging!

Oma heeft mij, na hard en uitbundig gezwaai naar bed gebracht. Gezellig.

En dan is er nog vandaag.
Eerst naar de markt en daar waren Julia en Wouter en ineens waren we een GANG (dat is bende op zijn Engels). We hebben heuveltje-op-en-heuveltje-af-lopertje gedaan. De korte naam daar voor is Jooeoeoeoeoeoeoeh (of Oooooooooeeeeej als je naar boven loopt en ouders kijken mee). Leuk.

En het leuke van een markt is dat het klein genoeg is om elkaar vaak tegen te komen. Dan besef je gewoon dat wij in een andere dimensie leven. De Knie-dimensionale dimensie, want ons leven speelt zich af onder de gemiddelde kniehoogte van een ‘grote’/een volwassene. Het komt dan ook regelmatig voor dat we daar tegen aanlopen. Ach ja, ze letten niet op. Hun ogen zitten veel te hoog!

Vanmiddag ben ik eerst met papa naar de Naaiman geweest en die heet Memet. Hij heeft de blouse van papa gemaakt, terwijl ik een snoep aan het opeten was. Eerst was ik bravoerig, toen Memet terugpraatte even verlegen, maar na de snoep kwamt dat goed gesprek waar iedereen op zit te wachten. Hi heeft wel 9 naaimachines. En allemaal doen ze iets anders en ze hebben wel 1000 kleuren garen. Er is altijd wel een kleurtje dat pas. Mooi hè, werken voor de regenboog en nog kleren maken ook . Knap hoor!

Daarna zijn we naar de speeltuin geweest. Fietsen, glijbaan en kastelen bouwen in het zand. De wolken waren te hoog in de lucht dus hebben we het zand luchtig gemaakt.
Zouden meer mensen moeten doen.

It wie we in moaie tiid.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Vorig weekend waren Siebe en Zelda er nog en zijn we naar Nynthe geweest.

Niet dat we echt een aanleiding nodig hebben om daar naar toe te gaan, maar in dit geval was ze jarig. En dat moet gevierd worden (en dat hoeft niet persé met z’n vieren, dat kan ook best met 5, 6, 10 of 21).

We zaten in ieder geval met z’n zessen in de auto en dat kan, want die is groot. Luid zingend en met veel blijdschap en vrolijkheid kwamen we aan. Aldaar waren ook 2 poezen. Heel klein maar indrukwekkend genoeg om er met een grote boog om heen te lopen en een halve meter in de lucht te springen als ze per ongeluk naar ons keken. Voor de rest zagen ze er eigenlijk best poezelig en lief uit. Een beetje zoals een fijne knuffel, alleen dan met een kloppend hartje…

Pake kwam ook nog en dat was feest bij een feest.
FEEST dus.

Hij was goed gehumeurd en alleen zonder Swannie. Dat was niet erg want dan hoor je hem ook eens praten en dat kan hij goed. Hij was blij ons te zien en dat is logisch. Want wij zijn ook altijd blij ons te zien.

Er is ook nog een deel van de foto’s dat nog verder terug gaat dan afgelopen weekend en op die foto’s is te zien dat ik nog niet kan lopen en een fascinatie heb voor WC’s. En aangezien Dzjez zeer regelmatig naar de WC moet tegenwoordig, komt het ook regelmatig voor dat de WC deur open staat en dat is voor mij dan weer aanleiding om te kijken of er in het binnenste van de pot ook iets te beleven valt.

Eén foto is in dat kader niet gemaakt, en dat is de foto waar je nog net twee beentjes boven de rand uit ziet komen. GEEN paniek, ik ben ok en heb hooguit wat egoschade opgelopen…

Die hele week waren Siebe en Zelda er ook en waren we een echt nieuw samengesteld gezin. Papa had alleen maandag vrij en moest de rest van de week werken en was er dus niet.

’s Avonds betekent dat gezelligheid, want dan is het spitsuur met mama als de grote REGELAAR en ORGANISATOR van het geheel die er voor zorgt dat iedereen te eten en te drinken krijgt en de kleinsten onder ons niet in de WC verdwijnen.

HIEP HIEP HOERA voor MAMAAAAH zingen we in koor en op de achtergrond klinkt een lied van de Kelly Family en krijgen we spontaan zin om het boek Afkes Tiental te lezen!
En ik kan nog niet eens lezen.

Met Siebe en Zelda is het echt BERENGEZELLIG. Ik/we vind(en) het zo fijn dat ze er zijn. Dan is er altijd wat te beleven. Wij waren woensdag en vrijdag ook thuis, dus was het echt gezellig. Donderdag kwamen we terug uit de creche en toen was Beppe er ook nog eens een keer! Ik bedoel maar, hoeveel gezellig- en leukigheid kan een kind van onder de drie verwerken. Des te grappiger/bijzonderder is het dan ook, dat als ze weg gaan, ik gewoon DAGDAGDAG zeg en weet dat ik ze een tijdje niet ga zien. Ik vind dat normaal. Ze gaan dan naar hun andere huis, naar hun andere moeder. Ik heb een flexibele geest.

Ik ben ook nog in slaap gevallen nadat ik terug uit de creche kwam. Kan gebeuren.

Oh ja en nog weer daar-daarvoor hebben we op een woensdagavond, ook nog Camden gezien bij Evelyn. Een spontane BBQ en lekker weer. We hebben gesmuld en gesmikkeld en daarna gespeeld op de trampoline. En zoals we er in inmiddels een gewoonte van hebben gemaakt, doen we dat op het moment dat we gaan vertrekken, met als gevolg dat we nog niet vertrekken. Goed gezien zeg ik.

Zo, dat is het voor nu.

It wie wer in moaie tiid.

Deze slideshow vereist JavaScript.