Ja, ik ben ineens een stuk minder interessant lijkt het 😉
Nu Jay in het gips zit… Grappige is, dat ik er echt over moet nadenken, want eigenlijk ben ik het al weer vergeten en doe ik net als altijd. Zo zie je maar weer hoe snel je op jonge leeftijd aanpast aan nieuwe situaties.

Eigenlijk is het maar goed ook.

Dan  maak je je niet te lang te druk over iets wat toch voorbij gaat, dat is èè. En aan de andere kant, je kunt er toch niets aan doen.

We waren vandaag lekker thuis en daarna zijn we naar Bussum geweest en hebben boodschappen gedaan in de HEMA. En daar is een fontein en daar hebben we gezeten. Wat is Bussum toch een dynamische stad vol bestelwagens, bestelbussen en vrachtwagens en treinen. Allemaal op de plek waar we zaten, wat een feest!

Ik zat lekker in de bakfiets met mijn gipsen-been-krukje ter ondersteuning van mijn leed….
Grapje! Ik heb geen leed. Gipsen been van-lies-tot-puntje-van-mijn-teen, ik heb het niet eens meer in de gaten en denk dat het zo hoort. Raar hè.

 

Ik kruip, oefen op-één-handje-staan en zwaai met de andere, kruip als een schildpad op speed en heb plezier in alles wat ik doe.

Dan zul je wel slecht slapen hoor ik je denken, nou nee, ook niet.

Ik ben goed in slaap gevallen en op een kleine oprisping bij het draaien na, heb ik heerlijk geslapen.

Ik had wel een steuntje onder mijn beentje, zodat de schokken in de bakfiets een beetje opgevangen werden. Maar we hebben een mooie joggingbroek gekocht! Handug.
En ik heb lekker in de buggy gezeten en GOED omme heen gekeken. Veel te zien!

Wat ook helpt is al die lieve berichtjes die mama op haar feesboek heeft gekregen op de blog van gisteren en: HET KAARTJE VAN TESSA, SENN EN NYNTHE

Dat is het toppunt van de dag (na de knuffels van mama en Dzjez. Zo lief van iedereen, dus uit de grond van mijn hart: Dank je wel.

HATSJOEH!

Toen papa thuiskwam stonden wij allemaal buiten en mocht ik mee in de auto achter het stuur een blokje rijden!
Daarna zijn we gaan eten en moest ik ook nog poepelepoepen! Op de WC. Dat kan ik.

(Ik moest lachen van papa)

It wie wer un hiele moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Dat is verjaardag van Siebe en om hem extra gedenkwaardig te maken heb ik vandaag een broek met 1 pijp gekregen.
Een gipsen pijp.

Jaja, je zou kunnen zeggen dat het een weekend met een staartje is plus een kijk-mij-nou-eens-ondernemend-zijn met alle gevolgen van dien.

Siebe en Zelda waren er nog op zaterdag en we waren nog net niet vertrokken voor onze zaterdagse routine en ik dacht, laat ik eens avontuurlijk zijn.

Ik was al vrij vaak gaan staan, uit mezelf en met de handjes in de lucht, om te laten zien dat ik niet voor de poes ben (figuurlijk dan hè, want in het echt zou ik dan bang voor mezelf worden) en dat voelde goed. Het geluk wat ik dan heb is dat Dzjez regelmatig naar de WC moet en de gangdeur dan open blijft staan. Dat betekent dat ik iets meer bewegingsvrijheid heb dan normaal. De gang dus. En aan de gang vast zit de trap en in dit geval heb ik dat onbewaakte moment gebruikt om eigenhandig (of eigenvoetig moet ik eigenlijk zeggen) naar boven te klauteren, ondanks het feit dat ik nog niet kan lopen.
Of de trap afdalen.
Maar daar kwam ik halverwege dus achter en voordat ik het wist, maakte ik, na een korte aarzeling, geheel uit mezelf, met behulp van de trap het geluid
ROEMELDEBOEMELPOK.

En toen was het best lang stil.
En toen begon ik te brullen.
En toen kwamen papa en mama en Siebe en Zelda aangerend.

Gelukkig viel het mee.
Nou ja ik viel hard op de grond, maar daarmee leek het leed geleden.

Daarna gingen we boodschappen doen op de markt en in Bussum, waarbij mama en ik naar huis gingen en Siebe, Dzjez en papa nog even verder moesten winkelen voor een draadloze koptelefoon voor Siebe (dan kan hij rondlopen zonder draadje, en dat is nou precies wat hij nodig heeft om vrijelijk te dansen (NOT)) plus ik was moe genoeg om een dutje te doen.

Na de dut en voor het bezoek van Beppe en Tessa en Nynthe en Senn en Olpa en Olma ging het best weer goed, maar ik ging niet op mijn been staan. Gek was dat. Iets in mij zei dat ik dat beter niet kon doen, alleen aangezien ik zelf nog niet praat, kon ik dat niet doorvertellen. Maar voor de rest was ik vrolijk en de blije Jay, dus niks aan de hand.

De dag ging voorbij, het feest ook (en het was beregezellig), Siebe en Zelda gingen zondag, nadat we eerst zijn gaan lopen/fietsen en ik gewoon mezelf was weer naar hun andere huis en ik bleef gezellig achter bij mama en Dzjez en heb heel goed gegeten. MACAROOOONI! Dat is 1 van mijn lievelingsgerechten.

Na een goede nacht rust was het maandag. Ik stond nog steeds niet op mijn rechterbeen….

Nog een nachtje aanzien? Zei papa, maar mama zei nee. We gaan naar de dokter en dat was eigenlijk het begin van een lang avontuur waarin ik vooral de dokters, de zusters, de opa’s van zieke kindjes en alles wat voorbij kwam heb ge-entertained en aan het lachen gemaakt. Van de dokter naar huis, naar het ziekenhuis, naar de fotograaf (dat deed even pijn toen ze m’n been uittrokken), naar de andere dokter, nog een andere dokter, allemaal vragen en uiteindelijk gingen we kleien! Nou ja, de dokter…. Ik mocht niet zelf kleien, maar werd gekleid, en uiteindelijk bleek dat gips te zijn en kan ik mijn been niet meer buigen!

Dat was best raar en ongemakkelijk.
De mevrouw bij de drogist, waar ik met papa naar toe ging gaf me een snoepje (dus zo werkt dat!) en de slager begon spontaan te zingen, maar ik was blij toen ik Dzjez en mama op de terugweg tegenkwam. Vooral toen Dzjez me een dikke knuffel gaf!

De komende 4 weken ben ik Meneertje Prikkebeen en ga voorlopig niet lopen.
Maar wel grapjes maken. Dat kan ik als de beste!

It wie we in moaie dei.

PLUS foto’s van het feestje:

Deze slideshow vereist JavaScript.

Papa gaat werken.
Dat is opnieuw nieuw en daarom kom ik natuurlijk wat minder toe aan blogs schrijven dan anders. Als papa weg is ben ik de oudste man in het gezin en dat komt met verantwoordelijkheden. En met verantwoordelijkheden verdwijnt tijd als sneeuw voor de zon.

Plus ik moet nog slapen ook hè!
Om te groeien en slimmer te worden. Nou ja, nog slimmer…. Ik ben een echte wijsneus zegt mama. Laatst kwamen we op de bakfiets aangereden en ik zag dat er van de andere kant een auto kwam en de weg is smal, dus zei ik tegen mama: Mama, je moet even wachten, want er komt een auto van de andere kant. Oh, zei ik daarna, je moet nog even wachten, er komen twee auto’s aan. Toen ik achterom keek was het best grappig om de open mond van mama te zien…

Dat plus spelen hè.
Als we samen zijn op woensdag zijn, gaan we naar de kinderboerderij. De plek met eem afstotende aantrekkingskracht, of aantrekkende afstootkracht: Dieren die leven en bewegen. Gelukkig zijn er ook skelters, feitjes en kruiwagens om mee te spelen en als je maar genoeg herrie maakt en beweegt blijven de warmbloedige monsters weg….

Als je goed naar mij kijkt, zou je kunnen denken dat ik kan lopen.
Dat kan ik ook, maar ondersteund. Ik ben heel goed in het manouvreren van A naar B en C of Z en sta zo nu en dan los “HOERA met de armpjes in de lucht” maar dat is het. De energie die ik daardoor overhou gebruik ik vooral in vrolijk zijn en het ten toon spreiden van een goed humeur.

Iets waar de rest van de wereld een voorbeeld aan kan nemen!

Alles draait om perspectief. Als je kwaad wil zien, dan zie je het ook, maar als je op zoek gaat naar goedheid, vind je die nog veel sneller. Het grootste probleem wat erin dat opzicht is, zijn alle dingen die de mensen voor zichzelf bedacht hebben en de angst om het te verliezen…. Het probleem van al die drukte is dat je de essentie verlies.
idd: Vrolijk zijn.
Dus.

Afgelopen donderdag was er feest op de creche en werden wij (ik) geschminkt en kregen lekker dingetjes te eten. Ik had met verkleed in een nieuw krokodillenshirt, dat papa voor me had gekocht op de grote internetwinkel. En een draak op m’n gezicht en een Salamander op mijn arm.

We mochten zelf onze taartjes versieren, maar ik zag dat toch anders.

De versiersels moest op, dus konden maar op 1 manier gegeten worden: Op en met de slagroom!

Daarna spelen en zorgen dat mama ons niet kan vinden. Dat is het leukst. Vooral als de knakworstjes net warm zijn, en dat ook een beetje ons avondmaal is, en wij compleet tegendraadse plannen hebben. Gelukkig zijn minder warme knakworstjes ook lekker.

Gisteren waren opa en oma weer terug!
Terug van een lange vakantie en poepiebruin! Ze gingen ook oppassen want papa en mama gingen ‘uit’. Lief van opa en oma hè! We hebben samen gesmuld van heerlijke bolognese saus en spaghetti en het kon niet snel genoeg!

Vooral voor mij want ik had een REUZENHONGER. Hap Hap Hap BRUL het gaat niet snel genoeg, Hap Hap.

 

Daarna hebben we gespeeld want daar was genoeg tijd en aanleiding toe. Papa heeft me uiteindelijk naar bed gebracht. Ik was zo moe dat ik niet meer kon bewegen….. Als een vaatdoek ging m’n luier aan en pyjama en hebben we flesje gedronken en ik liet een diepe en voldane zucht toen ik er eindelijk in ging!

Oma heeft mij, na hard en uitbundig gezwaai naar bed gebracht. Gezellig.

En dan is er nog vandaag.
Eerst naar de markt en daar waren Julia en Wouter en ineens waren we een GANG (dat is bende op zijn Engels). We hebben heuveltje-op-en-heuveltje-af-lopertje gedaan. De korte naam daar voor is Jooeoeoeoeoeoeoeh (of Oooooooooeeeeej als je naar boven loopt en ouders kijken mee). Leuk.

En het leuke van een markt is dat het klein genoeg is om elkaar vaak tegen te komen. Dan besef je gewoon dat wij in een andere dimensie leven. De Knie-dimensionale dimensie, want ons leven speelt zich af onder de gemiddelde kniehoogte van een ‘grote’/een volwassene. Het komt dan ook regelmatig voor dat we daar tegen aanlopen. Ach ja, ze letten niet op. Hun ogen zitten veel te hoog!

Vanmiddag ben ik eerst met papa naar de Naaiman geweest en die heet Memet. Hij heeft de blouse van papa gemaakt, terwijl ik een snoep aan het opeten was. Eerst was ik bravoerig, toen Memet terugpraatte even verlegen, maar na de snoep kwamt dat goed gesprek waar iedereen op zit te wachten. Hi heeft wel 9 naaimachines. En allemaal doen ze iets anders en ze hebben wel 1000 kleuren garen. Er is altijd wel een kleurtje dat pas. Mooi hè, werken voor de regenboog en nog kleren maken ook . Knap hoor!

Daarna zijn we naar de speeltuin geweest. Fietsen, glijbaan en kastelen bouwen in het zand. De wolken waren te hoog in de lucht dus hebben we het zand luchtig gemaakt.
Zouden meer mensen moeten doen.

It wie we in moaie tiid.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Vorig weekend waren Siebe en Zelda er nog en zijn we naar Nynthe geweest.

Niet dat we echt een aanleiding nodig hebben om daar naar toe te gaan, maar in dit geval was ze jarig. En dat moet gevierd worden (en dat hoeft niet persé met z’n vieren, dat kan ook best met 5, 6, 10 of 21).

We zaten in ieder geval met z’n zessen in de auto en dat kan, want die is groot. Luid zingend en met veel blijdschap en vrolijkheid kwamen we aan. Aldaar waren ook 2 poezen. Heel klein maar indrukwekkend genoeg om er met een grote boog om heen te lopen en een halve meter in de lucht te springen als ze per ongeluk naar ons keken. Voor de rest zagen ze er eigenlijk best poezelig en lief uit. Een beetje zoals een fijne knuffel, alleen dan met een kloppend hartje…

Pake kwam ook nog en dat was feest bij een feest.
FEEST dus.

Hij was goed gehumeurd en alleen zonder Swannie. Dat was niet erg want dan hoor je hem ook eens praten en dat kan hij goed. Hij was blij ons te zien en dat is logisch. Want wij zijn ook altijd blij ons te zien.

Er is ook nog een deel van de foto’s dat nog verder terug gaat dan afgelopen weekend en op die foto’s is te zien dat ik nog niet kan lopen en een fascinatie heb voor WC’s. En aangezien Dzjez zeer regelmatig naar de WC moet tegenwoordig, komt het ook regelmatig voor dat de WC deur open staat en dat is voor mij dan weer aanleiding om te kijken of er in het binnenste van de pot ook iets te beleven valt.

Eén foto is in dat kader niet gemaakt, en dat is de foto waar je nog net twee beentjes boven de rand uit ziet komen. GEEN paniek, ik ben ok en heb hooguit wat egoschade opgelopen…

Die hele week waren Siebe en Zelda er ook en waren we een echt nieuw samengesteld gezin. Papa had alleen maandag vrij en moest de rest van de week werken en was er dus niet.

’s Avonds betekent dat gezelligheid, want dan is het spitsuur met mama als de grote REGELAAR en ORGANISATOR van het geheel die er voor zorgt dat iedereen te eten en te drinken krijgt en de kleinsten onder ons niet in de WC verdwijnen.

HIEP HIEP HOERA voor MAMAAAAH zingen we in koor en op de achtergrond klinkt een lied van de Kelly Family en krijgen we spontaan zin om het boek Afkes Tiental te lezen!
En ik kan nog niet eens lezen.

Met Siebe en Zelda is het echt BERENGEZELLIG. Ik/we vind(en) het zo fijn dat ze er zijn. Dan is er altijd wat te beleven. Wij waren woensdag en vrijdag ook thuis, dus was het echt gezellig. Donderdag kwamen we terug uit de creche en toen was Beppe er ook nog eens een keer! Ik bedoel maar, hoeveel gezellig- en leukigheid kan een kind van onder de drie verwerken. Des te grappiger/bijzonderder is het dan ook, dat als ze weg gaan, ik gewoon DAGDAGDAG zeg en weet dat ik ze een tijdje niet ga zien. Ik vind dat normaal. Ze gaan dan naar hun andere huis, naar hun andere moeder. Ik heb een flexibele geest.

Ik ben ook nog in slaap gevallen nadat ik terug uit de creche kwam. Kan gebeuren.

Oh ja en nog weer daar-daarvoor hebben we op een woensdagavond, ook nog Camden gezien bij Evelyn. Een spontane BBQ en lekker weer. We hebben gesmuld en gesmikkeld en daarna gespeeld op de trampoline. En zoals we er in inmiddels een gewoonte van hebben gemaakt, doen we dat op het moment dat we gaan vertrekken, met als gevolg dat we nog niet vertrekken. Goed gezien zeg ik.

Zo, dat is het voor nu.

It wie wer in moaie tiid.

Deze slideshow vereist JavaScript.

We hadden een familieBBQ met Jalda, Bertrand, Noana en Camden. En Camden is dat jongetje dat ongeveer gelijktijdig met mij is geboren, maar dan aan de andere kant van de wereld in Amerika. En dat is ver weg.

Vandaag niet, want ze zijn op bezoek bij hun Opa en Opa en Oma (die laatste twee wonden in Frankrijk, jaja, dat is in de buurt van Olpa en Olma!). En dat was dus de tweede keer dat ik Camden zag en de eerste keer voor Noana.

Evelyn was er ook met Menno Lauren en Philine en ik heb lekker gek gedaan met Lauren in de tuin. Ook met Gaby, dat is dan weer de moeder van de neefjes van Noana en Camden (ben je nog mee?). Die duwde me van de heuvel en daar kan ik niet vaak genoeg vanaf!

Ik heb ook Gamba’s gegeten en weet niet of ik het echt lekker vond, maar ik ben niet bij 1 gestopt, dus mijn smaakpapillen en tong waren nog nieuwsgierig….

Ik heb ze ook gegeten en ik vond ze lekker. Ik zat als hun omgevingsgenoot (vis) met mijn mond wagenwijd open voor het volgende hapje.

Als dreumes heb ik me ook gemanifesteerd, door onverschrokken in een stoere spijkerbroek als een ware Fred Astaires in de regen te kruipen en te spatten in de plassen. Het kon me niet gek en nat genoeg.

Samen met Dzjez ben ik later nog op de Skelter geweest, maar na een goeie 3 uur ws mijn luier zwaarder dan ikzelf en begon het een beetje koud te worden!

Ik en Camden hebben nog even gek gedaan met Papa. Zo snel als hij kan gaat hij dan klap eens in je handjes doen! Camden kwam niet meer bij van het lachen.
En ik ook niet!

Het grappige van  minder mensen is dat je vanzelf een keer naast elkaar komt te zitten. Dat overkwam Camden en mij ook. Het feest liep ten einde en papa had iedereen al zeker 3 keer dag gezegd (en elke keer kwam er weer iets tussen of moest er nog wat opgeruimd worden) en de meeste mensen waren weg en toen zaten ik en Camden dus naast elkaar. Voor ons begon het feest toen pas en ik denk dat we nog uren van-de-stoel-afvallertje hadden kunnen spelen.

Dat werd het dus niet, maar lol hebben we gehad.

Oh ja, ik heb ook nog even ge-Mozart met Oom Siebe. Ik luister dan intens naar de muziek en ben niet aan het ‘rammen’, nee melodieus muziek maken. Dat kunnen we!

OK, dit is verder weer een typisch geval van de beelden die voor zicht spreken, dus ik laat het er bij!

It wie wer in moaie dai.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Hoe dan ook het was een leuk weekend, waarbij we op zaterdag naar de Toko in Hilversum zijn geweest en ik heb besloten dat ik sommige mensen bij de eerste aanblik niet leuk vind en begin te gillen!

Die mevrouw kan daar niks aan doen en is waarschijnlijk een hele lieve moeder, oma, buurvrouw, tante en vriendin, maar dat zijn allemaal aspecten die ik niet ken. Ik zag haar horizontaal gestreepte trui met een schort er voor en dat was genoeg!

Het grappige is dat ik onmiddels ook geleerd heb om Shhhhh te zeggen. En dat doet ik minutieus en consciëntieus.. ..

We hebben ook alletwee een kaart van Olpa en Olma gekregen uit het verre buitenland. Met poezen en beesten, echt onze lievelingsfiguren, zolang ze maar in boekjes, op karetten en televisie en joettjoep staan! Volgens mij is Olpa ook bijna jarig! Gelukkig denk ik vaak een hem, want ik zie veel Olpa-auto’s staan!

Deze slideshow vereist JavaScript.

Dus, als je loopt wordt onder normale omstandigheden alleen de onderkant van je voet vies.

Als je vooral kruipt blijft de onderkant vooral schoon en zacht en soepel en wordt de bovenkant, tot aan je knieën zeer stoffig.

Bovendien is het zo dat een zandbak na de regen ook niet bijdraagt aan een kraakrode korte broek. Integendeel. Dat wordt een camouflagebroek voor als je onopvallend door een aardbeienveld wilt kruipen.

Niet dat ik niet kan staan, alleen is het maar een seconde of 3.
Daarna denk ik “oh nee, ik sta, en juist bij die gedachte val ik om. Daarna moet je het ook niet nog eens proberen, want ik trek m’n benen in als een geschrokken kikker en weiger te gaan staan. Dan kan ik ineens wel weer heel goed zitten en kruipen.

Kruipen kan ik als een brandweer. Gelukkig ben ik nog maar 1 jaar en 5 maanden en heb ik de rest van mijn leven nog om te lopen en te rennen. Dus.

Ik ren ook, maar dan heel vaak naar de WC. Om te plassen en te poepen dat het een lieve lust is. Ik denk dat ze er bij de rioleringsdienst Naarden raar van opkijken….

Bij de crèche kijken ze er ook van op. Vooral van die mooie onderbroekjes die ik heb. Alleen daarom al hopen ze dat ik in mijn broek plas, want dan kunnen ze een andere aantrekken voor de mooi!

We zijn ook nog gaan winkelen met mama. We hebben nieuwe kussens gekocht en daar stond een heel bijzonder, mar ook onwaar bord. Waarom denk je dat ik die stelling hier poneer?

Ik kan tegenwoordig ook kastjes opendoen, maar vooral ook wat dan in die kastjes zit er uit halen om eens in detail te gaan bekijken wat er allemaal inzit. Veel dus, maar net niet wat ik zoek. Op naar het volgende kastje. En is het leven soms ook niet zo?

a.k.a Jay

It wie wer in moaie tiid

Deze slideshow vereist JavaScript.

Het is een belangrijke gebeurtenissen week geweest:

Allereerst heb ik echte jongensonderbroekjes, want ik ga proberen luierloos te worden. Ik heb er heel veel, want er kan behoorlijk wat mis gaan op een dag, maar ik heb wel in de gaten hoe het moet. Als ik geen luier aan heb, ga ik naar de wc en als het niet zo is, vraag ik het aan mama. Soms net iets te laat.

Papa heeft een ‘nieuweautopapa’ en die is wit. Ik had maar een fractie van een seconde nodig om dat te weten en te beseffen en nu kunnen we er niet in de buurt komen of ik zeg het. Als hij nog eens een nieuwe krijgt wordt dat de ‘nieuwenieuweautopapa’.

De box gaat weg. Dat is vooral voor mama een grote stap, maar wij helpen haar door er gewoon weer in te gaan zitten. Ook als de boxdekens er al uit zijn. Gezellig met Jay!

Ik heb een pet op gehad en weet nog niet helemaal zeker of ik dat wel leuk vind…. Het staat wel goed, dat scheelt!

Ik heb met Siebe en Zelda gefacetimed en wist echt even geen raad met mezelf! Zo blij was ik om ze te zien. Ik sprong op en neer en barste bijna uit elkaar van blijdschap! En, ze zitten niet aan de achterkant van de iPod….

Verder hebben we vandaag eerst boodschappen gedaan met papa en mama en Dzjez moest zo nodig op het autootje buiten. Ik kreeg op een gegeven moment een overdosis mensen en wilde naar huis. Geloof me, dan kan ik veel herrie maken!

Deze middag waren we in het badje buiten. Lekker weer, dus met de billen bloot. Bij de buren waren ze aan het trampoline springen, dus moeten de Hoff-Boys eeeeeven kijken. Zo zijn we!

En onze billuh ook!

It wie wer in maoie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Dat mag ook wel eens gezegd worden.
Ik heb je ver voor dat je er echt was al aangekondigd en al bedacht en besproken wat we samen gaan doen. Als broers, de Bende van Hoff en de ridders van de Vesting, maar nu je groterder wordt, merk ik dat er geen woord van onwaar is. Je bent een gezellige, leuke, lieve, lachbekerige, grappige en slimme broer. Nu al en je kunt nog niet eens praten en lopen.

Soms denk ik dat je het er om doet. Dan kun je langer baby zijn en soms heb ik het gevoel dat papa en mama dat helemaal niet erg vinden. Ik denk dat wij denken dat je nog lang genoeg groot gaat zijn en dat dit een fijne periodes. En met fijne periodes is het zo dat je er zo goed mogelijk van moet genieten, zo lang je kunt. Van het echte en de gedachte er aan achteraf, want dat is volgens je brein namelijk precies dezelfde ervaring.

Je voelt hem al.
De kunst is om een levendige fantasie te hebben. Hoe levendiger die is, hoe meer je je brein voor de gek kunt houden. Het woord fantasie is niet voor niks afgeleid van phantazein, wat zichtbaar maken betekent!

Ik ben ook blij dat jij er bent, of eigenlijk al was moet ik zeggen, want ik kan me geen beter welkom heten als je geboren wordt met jou als broer! OK, zonder sentimenteel te worden natuurlijk, want zo zijn we niet. Daar zijn we te stoer voor.

In dat opzicht ben ik blij dat ik GROEI en begrijp wat spelen is, maar bovenal spelen leuk vind!

En wat betreft nog niet kunnen praten en lopen, Dzjez heeft daar een punt 😉
De achtergrond heeft nog een extra dimensie. Door niet te focussen op lopen en praten kan ik m’n lach en gevoel voor empathie ontwikkelen. Moeilijke woorden voor prioriteiten stellen, wat op zich ook al weer een moeilijk woord is!

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Deze keer gaat het niet alleen over ons, maar ook over papa en mama.
Die kwamen ons namelijk woensdag ophalen nadat zij gezeild hadden op het Gooimeer. Meer van dat zeg ik, en er was ook nog harde wind geweest zeiden ze. Dat zal wel, want zeilen doe je met wind, zo is het. Later als wij groot zijn willen we ook zeilen. Ik en Jay in een bootje. Dat is een mooi vooruitzicht.

Wij hebben ook water plezier gehad hoor. Gisteren (zaterdag), want toen was het behoorlijk warm weer en had papa een badje neergezet. Ik vond dat geweldig! Zelf in en uitklimmen alsof ik nooit iets anders had gedaan! EN het was nog maar de eerste keer! Zelfs Dzjez vond het ondiep genoeg om er in en uit te gaan, ik bedoel maar. Stap voor stap komt hij wel over zijn watervrees heen!

Ik ben al over mijn watervrees heen! Ik plas namelijk al zelf!
Echt zelf bedoel ik dan hè. Als ik zonder luier loop, klim ik zelf op de wc, doe mijn afwaterbehoefte en klim er weer af en trek door. Ik bedoel maar! Papa en mama hebben zelfs “Pull-Upp” luiers gekocht, dus dan kan ik op de crèche ook. Handug!

Wat we vandaag ook nog gedaan hebben is fietsen lopen en het was lekker weer! Als je goed kijkt, zie je papa op de achtergrond. Die is aan het rekken. Daarom houdt hij het rek vast… We zijn ook even gestopt bij de kinderboerderij. Even snel dag zeggen en dan weer door.

Daarna nog even naar de markt, maar op 1 of andere manier ga ik dan altijd gillen! Misschien omdat er dan teveel mensen zijn of zo. In ieder geval, als we na de visjes, de nootjes, de bloemetjes en de groentjes weer terug naar huis gaan, ben ik weer stil en extra blij! Extra, gewoon omdat het kan.

Vrijdag zijn we e i n d e l i j k naar de buurvrouw gegaan. Eindelijk, want ik heb er wel een half uur over gezeurd en toen zijn we eerst nog naar de winkel gegaan, en toen pas zagen we haar en toen pas mocht ik er naar toe. Jay wilde ook maar die kon niet over het muurtje klimmen… Ik heb veel gebabbeld en naar de regenton gekeken. Altijd goed, contact houden. Daarna ben ik weer naar huis gegaan.

Ik heb trouwens gehoord dat papa een taart gemaakt heeft. Een aardbeienkwarktaart. Helemaal zelf en geen pakje. Dat is lekkerder zegt hij. Ik weet dat nog niet, maar heb ook gehoord dat we dat vandaag gaan proeven… Ik hou je op de hoogte.

Ik heb dus iets met brillen en vind het leuk om ze zelf op te zetten. Soms doe ik dat samen met Dzjez, maar dat is niet strikt noodzakelijk.

Ondanks het feit dat ik niet praat of loop, doe ik meer en meer dingen zelfstandig. Zoals muziek maken. Dat vind ik gaaf. Iets doen en dan met een auditief resultaat. Oorzaak-gevolg en ik ben verantwoordelijk.

Ik heb ook een theorie over mijn ‘situatie’. Het is simpel: Er zijn zoveel indrukken om me heen (Dzjez, papa, mama, Siebe, Zelda, crèche) dat ik het gewoon absorbeer en geniet. Daarom lach ik ook zoveel. Plus, de vrolijkste baby van de wereld zijn, kost ook energie!

Een ander oorzaak-gevolg dingetje is dat als je een broodje met appelstroop eet, dan kan het zijn dat je gezicht er onder komt te zitten. Nou ja! Nou en?

Trouwens, je kunt je goed verstoppen onder het badje. Zelfs zo goed dat ik moeite had mezelf terug te vinden!

Oh ja, we hebben ook nog even gedonderjaagd met papa. Dat is altijd een mooie afsluiter van de dag! Lekker gek doen en hard lachen. Dat doe ik ook meer en meer met Jay. Samen spelen en samen lachen. Het is niet erg dat hij nog niet praat, hij begrijpt humor en de spelletjes. Daar begint het.

Dus, dat is het voor nou. We hebben vast wel meer dingen beleeft, maar dat komt nog wel.

It wie wer in moaie tiid.

Deze slideshow vereist JavaScript.