Als je hard denkt over dingen, leer je veel.

Want als je over dingen nadenkt, probeer je ze te bergrijpen en als je het begrijpt heb je iets geleerd. Zo gaan die dingen.

Wat dan ook wel eens kan gebeuren is dat je je een oelewapper schrikt! Zoals een veegwagen die voorbij komt rijden met veel lawaai en een zwaailicht! HolyComoly als je dat nog nooit hebt gezien, moeten er heel wat nieuwe verbindingen gemaakt worden in je hoofd. Gelukkig is er Beppe die het uitlegt…

Hetzelfde geldt voor een grasmaaier die ineens in de tuin was! Dat is een spannend apparaat zeg. Het knipt de grasprietjes en verzamelt ze in een grote bak. Weer wat geleerd.

Mijn brainwaves zijn dan weer wat simpeler. Ik lig op m’n rug en kijk om me heen en ontdek bijvoorbeeld mijn vingers aan mijn handjes. Dan kan ik naar mezelf zwaaien.

Ik moet ook verschrikkelijk lachen als papa met mijn handjes over zijn gezicht gaat en “Aai Papa, Aai Papa” roept. Ik leer dan dat baardhaartjes kriebelen!

Siebe heeft nog geen baardhaartjes, die is nog lekker zacht!

Langzamerhand begin ik ook mijn stem te ontdekken. Die geluidjes maak ik zelf en hoor ze zelf. Interessant fenomeen. Ik hoor ze van binnen en van buiten.

Voor de rest doe ik er niet moeilijk over. Ik geniet van het leven, piep als ik honger heb en lach als ik een blij gezicht zie.

Trouwens ik heb een nieuw nichtje! Ze heet Nuana is het zusje van Camden en woont in Los Angeles in Amerika! Dat is super ver weg, maar met Skype is het maar ene tel. Ben benieuwd wanneer we elkaar ontmoeten.

Hoi Nuana!
Hooi Camden!

Ik heb ook geleerd om hard te lopen. Hard lopen is niet hetzelfde als gewoon lopen, alleen als je valt doet het meer pijn. Niet dat ik me daar wat van aantrek, want ik sta gewon op en loop weer door. Pijn is ook een brein-fenomeen…

Het feit dat ik een jurkje aan heb is een kwestie van perceptie, want als ik 18 centimeter groter zou zijn, is het een T-shirt. Dat is het dan weer voor Senn, want het is zijn T-shirt, dus.

Datw as dan weer nodig, want ik was helemaal nat en onder het zand van het strand. Ik was daar helemaal klaar! En Tessa heeft me gered van papa. Die wilde met mij en Siebe gaan zwemmen, maar dat zag ik tijdelijk niet zitten. Tessa was de uitvlucht naar betere oorden!

Het feit dat ik een kinderwagen duw is echt. Het geeft mij het gevoel van controle en ik oefen vast voor straks als ik met Jay ga wandelen.

Ik heb ook de eerste stapjes gezet om te leren fietsen. Samen met Zelda. Dat is helemaal spannend, maar ik weet niet of ik dat al snel kan… Veel gecoördineer en motoriek…

Mama kwam ook met Jay bij Tessa en Irene. Gezellig naborrelen in de zon na een mooie dag. Daarna naar huis, eten en naar bed. Goed slapen voor morgen. Dan kan ik weer met zin opstaan. Daar word ik oud van!

En eigenlijk is er gewoon weer veel gebeurt vandaag. Veel gedanst, veel gezongen en veel gepraat. Ook (veel te) vroeg op, maar ach, zo’n dag heeft gewoon veel in zich als je lang wakker bent.

Ontbijten met Zelda bijvoorbeeld, achter in de tuin, zonder grijpgrage meeuwen!

Oh ja, en mama die mijn blog leest! Dat doet ze elke dag in de ochtend of in de avond. En altijd met een glimlach.

It wie wer in moaie dei

Deze slideshow vereist JavaScript.

Vandaag was het weer voor een bril, want de zon schijnt. In de lucht, maar ook in mijn hoofd, want het leven is mooi.

Was ik  ‘vroeger’ niet echt te vinden voor brillen of andere accessoires op mijn hoofd, tegenwoordig doe ik het zelf. Zelf dingen doen is altijd leuker dan wanneer iemand anders het doet.

En Dzjez is niet de enige met een zonnebril, alleen ik heb het dan weer niet zelf opgezet. Ik ben bebrild, door ‘iemand’ wiens naam niet genoemd zal worden.

En het was een spectaculair begin van de dag. Zelda is berooft….

Zoals elke dag, begon vandaag ook met ontbijt. Zelda had voor zichzelf een minutieus samengesteld ontbijt bedacht. Met een boterham met confituur. Een heerlijk stukje suikerbrood.

Ze had ook bedacht om het achter in de tuin op te eten. Lekker in het zonnetje, achter in de tuin, met de zee ruisend op de achtergrond en net toen ze ging zitten, kwam ze er achter dat de bank nat was.

Eerst even droog maken dus. Toen ze eindelijk klaar zat en haar eerste hap wilde nemen, besefte ze dat ze nog geen drinken had…. OK, even terug naar de keuken om melk en jus te halen. En toen ze terugliep zag ze gezellige meeuwen vliegen, wat een prachtig en pittoresk plaatje.

Maar wat was dat?! De meeuwen hadden iets in hun bek! Nee, hè! Daar ging haar ontbijt en ik heb Zelda nog nooit zo beteuterd zien kijken en mama…. Mama had de gele randjes om haar neus van het harde lachen! Toelachen in dit geval, niet uitlachen, laten we duidelijk zijn daarin. Gelukkig waren de meeuwen in de tweede ronde kansloos!

Ik heb vanochtend ook nog lekker gedanst met mijn nichtjes (daar heb ik er heel veel van!) op “in de maneschijn” en “Hoofd, schouders, knie en teen”. Briljant spectacle!

Ik ben ook weer naar het strand geweest en daar voel ik me vrij als een vogel. Ik heb er ook veel gezien en volgens mij was er ook één van de meeuwen die de boterhammen van Zelda heeft gejat (net als bij Dikkie Dik!).

Ik heb met Siebe in de duinen gespeeld. We zijn er vanaf gerold, dat is één van Siebe z’n lievelingsdingen, dus vind ik het ook leuk! Ik ben niet in de zee geweest. Had ik geen zin in vandaag.

Ik ben met mama gaan fietsen in de bakfiets en lag lekker op m’n rug in de MaxiCosi. Zo kon ik mooi naar de zon kijken en de meeuwen…. Hey, die ene ken ik!

Uiteindelijk zijn we naar de camping gegaan en daar heb ik dag gezegd tegen Iris, die had een heel mooi schilderijtje gestuurd als kaartje. Ik bedoel maar, dat is slim, want die hang je direct aan de muur!

En de rest van de familie was er ook! We zijn in de tent van Evelyn geweest en ik mocht iedereen even goed en van dichtbij bekijken. Dat is het voordeel van baby zijn. Je kunt mensen goed in de ogen kijken.

En ogen zijn het venster naar de ziel, zeg ik altijd maar.

Leuk is dat toch zeg! Al die familie om ons heen. Dan is er altijd iets te doen.

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Wat heb ik een goeie nacht gehad zeg!

Die zilte lucht zorgt er voor dat mijn ogen lekker lang dichtblijven. Dat en het feit dat ik de dag daarvoor ook niet echt heel geslapen heb en veel indrukken heb opgedaan en laat naar bed ging. Na een foor-merg-en-been-gaande-BRUL ben ik vredig in slaap gevallen.

De kerkklok zorgde er voor dat ik onderbewust wist hoe laat het was.

Mijn onderbewuste, dat is toch wat, ik heb het meer weet er niets van en toch heeft het een grote invloed op wie ik ben. Veel meer dan dat ik dus weet! M’n onderbewuste is een soort denkfabriek. Wat er precies in gebeurt weet niemand, maar het product is een leuke Dzjez!

Het is per definitie een leuke ochtend als er veel mensen zijn. Niet alleen Siebe en Zelda, maar ook Noa en Quyn. Dat maakt dat er veel gelachen en geknuffeld wordt.

Siebe heeft ook nog een kunstwerk gemaakt van het hout en we hebben samen gevoetbald. Over een paar jaar dan kunnen we ‘echt’ voetballen en hebben we de hele tuin nodig! Misschien moet papa dit huisje nog eens huren.

Deze ochtend kwam Irene de zus van papa en die is superlief.

Daar wordt ik goedlachser van dan dat ik normaal al ben. Wat ze ook doet is de korreltjes in m’n oog wegjagen. Dat doet ze door er naar te kijken en de zwaaien en te wijzen. Het voelt al een stuk beterder. Straks is het helemaal over!

Wat een relaxte dag was het zeg. Mooi weer, de zilte lucht, familie in de buurt en mama. Veel kwollitietaaim met mama. Lekker in de wieg. M’n gezicht is bruiner dan een reep chocola aan het worden. Ik denk dat ik aan het eind van de vakantie bruiner ben dan iedereen. Vandaar die witte lakentjes. Op donkere zou je me niet zien!

We zijn ook nog gaan wadlopen in de BabyBjorn. Mama en ik zijn niet verder gekomen dan de dijk, maar papa, Siebe en Dzjez die zijn er vol voor gegaan.

JA! En ik heb dan de ongelooflijke drang om helemaal tot aan het water en verder te gaan. Ik ben een echte Hollander, altijd op zoek naar de horizon, alleen is de horizon een relatief begrip en staat’ie altijd even ver. Zichtbaar, maar onbereikbaar. We zijn dus een eind geraakt, maar ook weer niet.

Trouwens het loop ook niet lekker, die bodem. Het is eerst een laag zandblubber, dan een laag zwarte blubber en dan een laag scherpe schelpjes en kokkels. Niet echt om op te rennen dus. Het lukte papa niet om bij de zee te komen, hij stond tot aan z’n knieën vast en ik was het er niet mee eens.

Heen ben ik ‘meegaand’ maar terug heb ik een probleem. Dan hang ik spartelend onder de oksel van papa, Nee, Nee, roepend. Maar ik zit klemvast en kon geen kant op, behalve de kant van papa.

Toen kwam er een SMS. Beppe was gearriveerd, dus papa ging met zwarte benen op de bakfiets naar de boot. Toen hij terugkwam zat Beppe niet in de bakfiets. Daar zat alleen bagage in. Beppe kwam op de fiets. Ietsje later…

Ik heb snel dag gezegd en toen zijn Papa, ik en Siebe vertrokken. Eerst nog even 2 fietsjes voor Senn en Nynthe ophalen (ik zat compleet in de verdrukking op de bakfiets, maar geef geen krimp! En daarna naar het strand!

Met zwembandjes en al heb ik me daar Super vermaakt!

Het was wel koud, waardoor ik niet onder water ging. Dat is voor de volgende keer! Siebe, was aan het ‘boarden’, daar hebben we  gezellig naar gekeken.

Daarna nog even langs Tessa en ik kreeg een Chocoprins Cake en de opdracht die in het geheel in m’n mond te stoppen (dat was m’n onderbewuste, denk ik). Daar waren Nynthe en Senn ook. Ik heb hun bed gezien en dat ziet er uit als de slaapkamer van een piratenboot. Grappig, want het huisje heet ‘Struikrover’.

We waren nog niet van ze af, want ze kwamen ook nog gezellig eten. Het was weer een gezellige boel in Huize Hoff!

Aan het eind van de dag, kom ik altijd net een stukje wakker zijn te kort. Het gevolg deze keer was dat ik heerlijk op de schoot van papa in slaap ben gevallen. Ach ja, al die indrukken is een vermoeiende bezigheid voor mijn onderbewuste. En ik ken de woorden nog niet eens. Vraag me af hoe dat met mijn onderbewuste zit….

It wie wer in moaie dei.

Deze slideshow vereist JavaScript.