Tegen alle verwachtingen en hoop in, werd ik wakker om 5 uur 33.
Toen ik het gekraak van de haastige voetstappen op de trap hoorde, gaf ik even wat gas bij. Toen papa terug boven kwam en ik het flesje zag werd ik stil. En ging zelfs nog eefjes slapen. Tot 10 voor 6. Tsja, weet ik veel! Ik kan nog niet klokkijken en ben gewoon wakker.
Goed gehumeurd, dat wel. Ik ben fijn gaan spelen en papa kijk er wat naar met dichte ogen. Dat kan hij goed. Niet bij voorlezen, dan moeten ze wel open.
Daarna TWEE btrrrhammen gegeten en water gedronken en toen was mama daar! Gezellig met Jay! Zelda bleef nog even liggen en Piebe, kwam ik achter, was weg weg. Alhoewel ik dat nog steeds niet echt geloof.. en denk dat hij zo beneden komt. Ik weet het, hij is op kamp!
Na gezellig spelen met Zelda, mama en Jay en na mijn middagslaapje gingen we in de bakfiets naar het strand. Ons eigen strand op 7 minuten van ons huis. En daar sta ik dan. Naakt met zwembandjes en een onuitputtelijke ontdekkingsdrang. Ik wil alles zien, overal op en hoe verder hoe beter.
Ik hou van ruimte en heb ruimte nodig, anders word ik boos…. Niet echt hoor, maar terwijl ik groei, moet ik grenzen zoeken. Als ik dat niet doe, ontwikkel ik niet. Dus.
Met m’n tenen in het water, met m’n voeten in het zand, en de blik op oneindig en, oh ja, papa achter me aan als ik echt te ver ben. Bijna bij de golfclub (zonder referenties).
Ik wordt als een soort sportbaby op een sporttas met handdoeken en boeken naar het strand getransporteerd. Multifunctioneel. Daarna lig ik lekker in de zon (ingesmeerd mét zonnehoed, voor de Olma’s en Beppe’s) te genieten van de warmte.
Ik kan al bijna draaien. Dat geeft de vrijheid om meer om me heen te kijken en dat doe ik graag. Veel zien, daar hou ik van.
Ik ben een gemakkelijke baby al zeg ik het zelf. Eigenlijk lach en babbel ik vooral, behalve als ik honger heb. Ik ontdek dat ik op verschillende manier kan kommunieserun door op verschillende manieren te huilen. Heel hard bijvoorbeeld als ik erge honger heb.
Uiteindelijk word ik moe en moeten we naar huis. Ze kunnen mij altijd op een fiets zetten en eigenlijk ook in laten zitten, want zo leuk vind ik het. Als we thuiskomen, wil ik er NIET uit, dus mag ik lekker blijven zitten. Ach ja.
Zelda heeft me eten gegeven en daarna was ik moe. Zo’n dag blijft je niet in je warme kleren zitten.
Zowel ik als Jay praten meer en meer en terwijl ik rustig in de bakfiets zat, borrelde het volgende verhaal bij me op (weer eens wat anders):
Lotte is een meisje dat graag en veel praat.
Niet dat ze veel te zeggen heeft, ze vind het gewoon heerlijk om te kletsen, te babbelen, te roddelen, te fluisteren, te roepen, te schreeuwen en te mopperen. Een echte woordenverkwister.
Op zich is het natuurlijk geen probleem, al dat ‘gepraatgraag’, maar in het geval van Lotte waren de woorden die er uit gingen, meer dan de woorden dan er in gingen. Met andere woorden, haar school leed er onder.
Het gevolg? Een niet al te best rapport voor het tweede trimester.
Haar vader was niet echt blij, haar moeder was niet echt blij en haar Opa keek haar eens diep aan met een veelzeggende glimlach op zijn gezicht.
Waarom lach je? Vroeg Lotte.
Ik lach omdat ik je ken, zei Opa en ik weet niet of jij het weet, maar ieder mens wordt met een beperkt aantal woorden geboren. Dat zijn er heel veel hoor, miljarden, maar als ze op zijn, zijn ze op. En dan valt er letterlijk weinig meer te zeggen.
Haha, jaja, zei Lotte en jij bent een fantast! En ik vind je fantastisch en ik hou van je, maar geloven doe ik je niet! Ze gaf hem een dikke knuffel en ging weg.
Onderweg naar school, op haar fiets dacht ze na over alle dingen die ze nog moest vertellen, zeggen en vooral meedelen en besloot daar, ter plekke, fietsend op het zadel, nog meer te gaan praten.
Een onuitgesproken woord is een onbestaand woord, dacht Lotte en dat gun je geen enkel woord. Lotte zag het als haar verantwoordelijkheid heel veel woorden uit te spreken. Ter ere van de woorden.
Ze was blij toen ze op school aankwam en haar eerste vriendin zag, want dat gaf aanleiding het eens goed op een tetteren te zetten. Over koetjes en kalfjes en ditjes en datjes, over sus en zo en vooral over vanallusennogwat en opeens.
Opeens veranderden de woorden “weet je,..” in een piep en een skwiek (skwiek is het Nederlandse woord voor het Engelse woord Squeek, wat dan weer een uitroep van een veerachtig vogeldiertje is).
Lotte probeerde het nog eens, maar met hetzelfde bedroevende resultaat. Haar woorden klonken niet meer – maar vooral niet minder – dan het piepen van een pas uit zijn ei gekropen kuiken.
Het zal toch niet waar zijn hè! Vertelde Opa de waarheid? Ze besloot ter plekke, volledig tegen haar natuur in, die dag haar mond te houden.
Ze dacht, als ik nu de hele dag niet praat, dan is vanavond alles goed. En natuurlijk was het zo’n dag, waarop alle vragen van de meester én de juf gesteld werden aan Lotte. En het enige wat Lotte kon doen was haar schouders optrekken, haar mondhoeken naar beneden en schudden met haar hoofd. Ook al wist ze het antwoord op de vraag.
Het grappige is dat de minuten een stuk trager gaan als je niet kunt praten. Het is net of er stiekem een seconde of 10 in elke minuut sluipen, waardoor een uur, 10 minuten langer wordt (reken maar na!). Het was een echte verlossing toen de bel ging! Lotte smeet haar boeken in haar tas, slingerde de tas om haar schouder, rende naar haar fiets en racete naar huis.
Onderweg kwam ze Ruben tegen, de knapste jongen van de school en hij bleef naast haar rijden en zei: ‘Jo’.
Lotte werd rood en warm en stak haar duim op. Nee! Een duim is zo on-cool, dacht ze, werd nog knalroder en ging nog harder fietsen. Ruben verbaasd achter zich latend. Nee hè! Kon het nog erger worden dan dit?
Gelukkig kwam ze zonder verdere mogelijke woordenwisselingen thuis.
Hè, hè, dacht ze, ik heb het gered! Snel ging ze naar binnen en zette een kop thee met honing. Dat zou alles oplossen en haar stem terug toveren. Honing verzacht de keel…. Toen de thee klaar was, nam ze (te) snel een slok. Ook dat nog, nog m’n tong verbrand, dacht ze bijna hard op.
Toen ze de thee op had, ging ze er echt voor zitten, haalde diep adem en liet de lucht langzaam door haar mond naar buiten gaan. Haalde nog eens diep adem en wilde “De koetsier poetst de postkoets met postkoetspoets” zeggen, maar het enige wat er uit kwam was een piep en een skwiek.
Opa had dus toch gelijk! Ieder mens wordt geboren met een bepaald aantal woorden en daarna….?! De angst sloeg haar om het hart en ze kreeg het opnieuw warm! Nooit meer kunnen praten! Het idee alleen al verstomde al haar gedachten.
Enfin, om een lang verhaal kort te maken en er verder geen woorden aan te verspillen (hèhè, eindelijk), de reden van Lotte’s gepiep en geskwiek, was een acute keelontsteking en werd snel opgelost met een paar kleine pilletjes.
Om het korte verhaal lang te maken: Lotte praat sindsdien veel minder, maar zegt veel meer.
En zo zie je maar weer, ook al heb je oneindig veel woorden tot je beschikking, soms is het beter eerst te denken en dan te praten.
Dzjez
Nog even een paar woorden. Toen we thuiskwamen ging Siebe (bijna) weg. Hij gaat naar het Chirokamp. Ik ga Piebe missen, maar gelukkig is Zelda er nog wel!
Zelfs springen met een skateboard. Niet dat ik het kan hoor, maar als je er op voorhand over nadenkt is het haast onmogelijk. Siebe en Zelda kunnen et en wanneer je op het juiste moment de foto neemt, ziet het er spectaculair uit!
Siebe en Papa zijn ook gaan hardlopen. Dat is voor papa om een beetje in ‘shape’ te blijven voor Siebe en voor als ik en Jay later groot zijn. ’t Is wat. Je zou haast denken dat hij kinderen neemt als excuus om te blijven lopen.
In ieder geval heeft mama ook een excuus om te gaan fietsen met ons, achter Siebe en Zelda aan. Ik zeg: Prima, het is mooi weer en een frisse lucht. OK, we zijn ze in het begin even kwijt geraakt, maar gelukkig hebben we ze weer gevonden en hebben we samen een blokje Vesting gedaan. Mama kwam nog gezellig mensen tegen en heeft naast fietsen ook gewerkt aan haar kletsspieren.
Voor de rest heb ik een recalcitrante zondag gehad. ik denk dat ik een vroege vorm van de terrible two heb. Logisch, want ik ben m’n tijd ver vooruit, dus waarom niet.
Kort samengevat komt het er op neer dat ik dingen wil doen die papa en mama niet willen dat ik doe. Bijvoorbeeld: Zelf de deur open doen en naar boven gaan, de koelkast open doen en er eieren, Roosvicé en melk uit halen, naar de speeltuin in m’n eentje, kastjes dicht doen terwijl ze open moeten blijven, kastjes open doen wanneer ze juist dicht moeten blijven…. Terrible two dus.
Gelukkig is er ook veel afleiding met Siebe en Zelda.
Ik heb ook genoten van de fietstocht. Ik keek al goed en herkende op grote afstand en dat gaat telkens beter. Lachen doe ik uitbundiger dan ooit en babbelen ook. Het zit in m’n genen denk ik. Misschien moet ik Komiek of Acteur worden. We zullen het zien.
Ik vin het ook zo gezellig met Siebe en Zelda en kan niet wachten tot ik nog wat groter ben. Dan kan ik zitten en echt inter-acteren. Tot die tijd blijf ik gewoon lachen en babbelen.
Ik heb ook nog een nieuw liedje geleerd met Zelda.
Omdat het zo druk is, schrijf ik vandaag ook over maandag.
Zo, klaar!
Geintje!
.
.
.
.
.
Het was vroeg en mama moest werken. Op één of andere manier word ik dan ook vroeg wakker en Jay ook. Dat is handig want dan zien we elkaar nog even en kan Jay wat drinken. Ik ga eerst nog even in bad wegens een zondvloed plasluier en zwarte voetjes van buiten lopen.
Ik heb niet veel gedronken. Dat komt misschien door tanden- en kiezengroei of gewoon door het weer of gewoon door geen zin.
In ieder geval hebben we een mooie dag op de crèche gehad. Lekker in de zon met crème op de armpjes.
Van schrik zat ik tot aan m’n nek onder de poep en moet ik onder de douche. Ik heb iets met douchekoppen en waterstralen. Ik vind ze niet leuk en kijk bang omhoog. Gek hè! Ze doen niet pijn of zo, maar het idee dat er een lelijke douchekop is die me nat spuit, vind ik niet leuk.
Toen we bij de vertrekhal stonden, deden Quyn en Zelda iets heel grappigs met hun handen. Zo leuk om naar te kijken. Daarna ben ik wat gaan wandelen met Beppe om de tijd te doden (dat is best moeilijk, tijd doden, want waar zit die eigenlijk?)
Ik lag lekker op m’n kleed om me heen te kijken. Voor mij is het de allereerste keer dat ik vertrek van vakantie. Sowieso zijn er veel dingen de eerste keer, maar mij hoor je niet klagen.
Integendeel, ik ben een babbelaar. Ik maak de hele tijd geluidjes en lach me suf!
Toen alles ingepakt was reden we samen, Dzjez en ik, Mama en Beppe, naar de boot in onze respectievelijke vervoermiddelen.
Bij de boot hebben we van iedereen afscheid genomen en dan…. op de boot! Ik heb vooral geslapen. Die frisse zilte zeelucht hè!
Ik mocht ‘vrij’ rondlopen. Nou ja, vrij, ik mocht NIET in de lift en NIET door de schuifdeuren. Verder was ik een beetje lastig, want eigenlijk moest ik slapen, maar kon ik niet, want er was geen bed en te veel te beleven. Dat zorgt duidelijk voor een kloof tussen de huidige en de gewenste situatie.
Op de wal, ging ik met papa mee naar de auto en voor dat we bij de auto waren, sliep ik al. Papa heeft me slapend in de auto gedaan…. Ik bedoel maar.
En toen waren we thuis. Dat is ook wel weer fijn hoor!
<<<Zaterdag, de dag na de vakantie>>>
En na de vakantie komt de dag na de vakantie. Toen ik opstond met papa zei ik al Piebe, ‘Eld’, Beppe, Mammmmma en Jay, maar die lagen nog te slapen.
Grappig om te zien hoe snel ik weer gewend ben aan ‘thuis’ zijn. Alsof ik nooit weg ben geweest. Ik heb lekker een boterham gegeten, nadat we die eerst hadden gekocht, nadat ik eerst in bad was geweest, nadat papa had geconstateerd dat een volle poepluier niet per definitie heel hard moet stinken.
Daarna ben ik bij mama en Jay geweest en we waren allemaal even blij elkaar weer te zien! Wij zijn hetzelfde, op een andere plek.
Enfin, de boterham met appelstroop smaakte heel goed en toen waren daar Siebe en Zelda ook. Ik heb niet gemerkt dat Beppe niet mee was. Geen drama dus.
Samen ontbijten in het weekend betekent MUZIEK, dus we hebben een swingend ontbijt gehad. Lekkerr en gezellig.
De rest van de dag hebben we gespeeld en heb ik een GOED lang stuk geslapen, werd opgehaald door Zelda, we hebben in de speeltuin gespeeld, ik heb m’n handen heel vies gemaakt met de wielen van de auto van papa.
Mama ging aan het eind van de dag naar een grote modeshow, dus waren we met alle kinderen thuis, en papa. Siebe, Zelda en Papa zijn Monopolie gaan spelen en ik liep lekker rond, zat op schoten, heb wat chips gegeten en ineens ging het licht UIT!
Geen eten, geen zin, geen yoghurt, geen zin, geen pyjama, gen zin, maar dat heeft geen zin, want papa trekt dat en de slaapzak toch aan en den flesje. Het enige soelaas van een moment zoals dit.
Ik was nog steeds weer goed gehumeurd en heb lekker gebabbeld en gekird met Siebe. Ik moet oefenen hè, want later moet ik praten ook. Nu begin ik dus al vast te oefenen:
Papa zei, weet je wat? Siebe en ik gaan hardlopen, misschien kunnen jullie meefietsen. Dat is een goed idee! En dat vond mama ook.
Dus zo gezegd, zo gedaan. Na het ontbijt en de kleren aan gingen ik en Jay in de bakfiets. Goed aangekleed want het was best koud…. Papa had zelfs een jas aan, nou dat zegt wel wat.
Maar zodra mama ging fietsen, gebeurde er iets bijzonders. Als je naar de lucht keek zag je dat de wolken aan de kant gingen en ruimte maakten voor de zon. Het duurde dan ook niet lang of papa trok zijn jas uit. Die heeft het snel warm.
We hebben heerlijk gefietst, langs de zee, door de duinen, alleen ik val natuurlijk weer in slaap door dat gewiebel in de fiets. Totdat de bakfiets stopt. Siebe wil de grootste duin van het eiland beklimmen!
Hij zegt dat daar boven het uitzicht wel heel mooi moet zijn. En dat is ook zo. Papa gaat ook kijken en pas daarna gaan we verder. (Siebe ziet er op één van de foto’s wel een beetje raar uit! Is Siebe wel wie hij zegt dat hij is? Of is hij een Alien….)
Het was behoorlijk heuvelachtig en dat is leuk. Naar boven ga je dan langzaam en naar beneden is het WOESSSJHH. Je merkt het ook aan mama. Naar boven kijkt ze heel serieus, naar beneden heeft ze een glimlach. Al met al is het een goed sportmoment.
Toen we thuiskwamen was het mooi weer, mama voelde zich fris en fruitig en Tessa was er ook nog met Senn en Nynthe. We konden mooi in de tuin ravotten en voetballen.
Ik heb geknuffeld en gelachen en de geluidjes die ik maak worden telkens geprononceerder. Maw, het worden duidelijker klanken. Klanken die echt klinken zoals mij. mooi is dat, hoe snel je al een eigen geluid hebt. De kunst is dat te houden.
Siebe heeft nog een hele grote burcht gemaakt op het strand. Het doel is dat de zee hem uiteindelijk verorbert, maar….
Ondanks het feit dat Siebe tot diep in de nacht (10 uur!) op en neer is gaan rijden, was de zee nog niet hongerig genoeg om de burcht te verslinden…. Tsja, arme Siebe, gelukkig heeft hij jonge benen.
Stel je mij eens voor in een rode korte broek, met een rode sweater met een capuchon.
Ik sta in de dorpstraat gemaakt van kleine klinkertjes, vlak voor een cafeetje. Het is gezellig en er staan allemaal mensen, er is een braderie en staat een gezellige band van ‘oudere’ mannen op een boerenkar te spelen.
Ze hebben een trombone, een trompet, een drumstel en een toetsenist en ze spelen “Oh when the Saints go marching in”. En ik, ik sta te dansen.
Mama en Evelyn staan ook te dansen en iedereen kijkt blij.
Papa heeft per ongeluk een deel van de foto’s grondig gedelete, waardoor je nu genoodzaakt bent de foto’s in te beelden.
Dat is op zich niet erg, want dat is goed voor je fantasie. Dan moet je het aan de binnenkant van je ogen bekijken en heb je veel voorstellingsvermogen voor nodig.
Dat hadden Siebe en Zelda ook. Die zijn samen met papa naar het bos gegaan, zoals elk jaar, waar echte kabouters leven en het zag er slecht uit….
Het was duidelijk dat er grote en langdurige gevechten hadden plaats gevonden en het was absoluut niet duidelijk wie er gewonnen had. De kabouters of de trollen.
De trollen hadden in ieder geval goed huisgehouden want overal lagen trollendrollen, trollenkots en trollenslijm (dat kon je zien aan de verdorven grond en natuurlijk ruiken) en er waren verdedigingswallen gemaakt, compleet met kogels (in de vorm van harde denneappels!).
Zelda had een kabouterholeningang gevonden die zo diep was dat ze met haar arm de bodem niet kon raken. En dat met het idee dat er misschien wel een vos in kon zitten ook, of een plas met trollenslijm….. Gelukkig was dat niet zo.
Zelfs de heilige boom (en heilig dat is hij, want er was er maar één zo’n boom in het hele bos, met speciale witte bladeren én… duidelijke tandafdrukken in de schors van de stam), stond er eenzaam en verlaten bij. Wel groen, maar verdrietig. Dat voelde je…
Ik denk dat de kabouters het natuurlijk wel overleeft hebben en zich of goed verstopt hebben of een veel mooier bos hebben gevonden!
En dan nu het goeie nieuws!
Papa heeft de foto’s terug gevonden! Of beter gezegd: Ge-Un-Delete. Hij had al grote bombastische programma’s opgestart om de harde schijf te scannen, maar uiteindelijk bleek dat ze gewoon nog in de vuilnisbak stonden. En die was nog niet geleegd.
Kijk maar even naar de foto’s 😉
(de filmpjes komen later)
Zelda heeft een heldendaad van ondernemerschap verricht.
Ze heeft schelpenkettingen verkocht op de braderie. Niet 1 of 2, maar echt een heleboel, voor meer dan 10 Euro!
Eerst heeft ze de schelpen gevonden, toen heeft ze er allemaal gaatjes in gemaakt en een touwtje door geregen en beschilderd met spannende alziende geluksogen.
Toen dat klaar was, heeft ze een papiertje gemaakt met ‘Geluksschelpen te koop’ en is ze op het roze kleed gaan zitten. Knap hè!
De braderie was leuk en we kwamen Iris en Andy tegen. Ik heb even lekker met Andy geknuffeld. Dat was al weer een jaar geleden.
Ik heb met beide geknuffeld en voor mij was het de eerste keer. Ze vonden het zo leuk dat mama zonder mij verder mocht. Ik ben uiteindelijk in slaap gevallen en dat was goed.
Irene, Noa en Quyn waren ook nog bij ons. Gezellig toch altijd weer.
Nadat ik uiteindelijk weg mocht bij Iris en Andy 😉 ging ik ook naar de muziek. Ik hou ook erg van muziek en dan schud ik wat in de wieg, want ik kan nog niet staan. Daar ben ik mee bezig, maar van de muziek genieten doe ik en die meneren van de muziek vonden alles zo gaaf en grappig dat ze een ode hebben gezongen voor mama en Evelyn.
Daar zat geen gratis biertje of wijntje aan vast, alleen de eeuwige roem, maar dat is minstens zo belangrijk en vooral eeuwigdurend.
Wel jammer dat het geen super weer was, maar we hebben de was wel buiten gehangen. Die heeft niet alleen zon nodig, ook de wind helpt mee om de damp uit de kleren te jagen. Ik heb Beppe goed geholpen.
Aan het einde van de dag, kwam het begin van mijn moeheid. Dat is ook logisch. Van al dat gedans en gezing verbruik je veel energie. Een bed is dan een welkom laadstation en ik kan niet anders zeggen:
Want als je over dingen nadenkt, probeer je ze te bergrijpen en als je het begrijpt heb je iets geleerd. Zo gaan die dingen.
Wat dan ook wel eens kan gebeuren is dat je je een oelewapper schrikt! Zoals een veegwagen die voorbij komt rijden met veel lawaai en een zwaailicht! HolyComoly als je dat nog nooit hebt gezien, moeten er heel wat nieuwe verbindingen gemaakt worden in je hoofd. Gelukkig is er Beppe die het uitlegt…
Hetzelfde geldt voor een grasmaaier die ineens in de tuin was! Dat is een spannend apparaat zeg. Het knipt de grasprietjes en verzamelt ze in een grote bak. Weer wat geleerd.
Mijn brainwaves zijn dan weer wat simpeler. Ik lig op m’n rug en kijk om me heen en ontdek bijvoorbeeld mijn vingers aan mijn handjes. Dan kan ik naar mezelf zwaaien.
Ik moet ook verschrikkelijk lachen als papa met mijn handjes over zijn gezicht gaat en “Aai Papa, Aai Papa” roept. Ik leer dan dat baardhaartjes kriebelen!
Siebe heeft nog geen baardhaartjes, die is nog lekker zacht!
Langzamerhand begin ik ook mijn stem te ontdekken. Die geluidjes maak ik zelf en hoor ze zelf. Interessant fenomeen. Ik hoor ze van binnen en van buiten.
Voor de rest doe ik er niet moeilijk over. Ik geniet van het leven, piep als ik honger heb en lach als ik een blij gezicht zie.
Trouwens ik heb een nieuw nichtje! Ze heet Nuana is het zusje van Camden en woont in Los Angeles in Amerika! Dat is super ver weg, maar met Skype is het maar ene tel. Ben benieuwd wanneer we elkaar ontmoeten.
Hoi Nuana!
Hooi Camden!
Ik heb ook geleerd om hard te lopen. Hard lopen is niet hetzelfde als gewoon lopen, alleen als je valt doet het meer pijn. Niet dat ik me daar wat van aantrek, want ik sta gewon op en loop weer door. Pijn is ook een brein-fenomeen…
Het feit dat ik een jurkje aan heb is een kwestie van perceptie, want als ik 18 centimeter groter zou zijn, is het een T-shirt. Dat is het dan weer voor Senn, want het is zijn T-shirt, dus.
Datw as dan weer nodig, want ik was helemaal nat en onder het zand van het strand. Ik was daar helemaal klaar! En Tessa heeft me gered van papa. Die wilde met mij en Siebe gaan zwemmen, maar dat zag ik tijdelijk niet zitten. Tessa was de uitvlucht naar betere oorden!
Het feit dat ik een kinderwagen duw is echt. Het geeft mij het gevoel van controle en ik oefen vast voor straks als ik met Jay ga wandelen.
Ik heb ook de eerste stapjes gezet om te leren fietsen. Samen met Zelda. Dat is helemaal spannend, maar ik weet niet of ik dat al snel kan… Veel gecoördineer en motoriek…
Mama kwam ook met Jay bij Tessa en Irene. Gezellig naborrelen in de zon na een mooie dag. Daarna naar huis, eten en naar bed. Goed slapen voor morgen. Dan kan ik weer met zin opstaan. Daar word ik oud van!
En eigenlijk is er gewoon weer veel gebeurt vandaag. Veel gedanst, veel gezongen en veel gepraat. Ook (veel te) vroeg op, maar ach, zo’n dag heeft gewoon veel in zich als je lang wakker bent.
Ontbijten met Zelda bijvoorbeeld, achter in de tuin, zonder grijpgrage meeuwen!
Oh ja, en mama die mijn blog leest! Dat doet ze elke dag in de ochtend of in de avond. En altijd met een glimlach.
Vandaag was Beppe jarig en die werd al weer 63! Dat is zo knap en maar goed ook, want ze ziet er anders veel te jong uit voor haar leeftijd. Dat vindt de hele wereld.
Een bijkomend voordeel is taart en gebak (voor mij is dat verschil niet helemaal duidelijk, want de meest taart is gebakken, maar sommig gebak dan weer niet en eigenlijk maakt mij dat niet uit, want het is allemaal zoet en lekker!) en bezoek.
Geen moment alleen dus deze ochtend. Niet alleen kwamen Irene, Tessa en Evelyn met aanhang, er kwam ook nog een nichtje van papa! Ingrid en dat kwam dan weer goed uit, want er moest een familiefoto gemaakt worden. Zo veel mensen op een foto! Dat valt bijna uit het frame-pje!
Ik ben met de kinderen naar de Waddenzee gaan kijken op de dijk. Dat is fijn, want zo hoef je niet op zoek naar vriendjes, die heb je gewoon en je noemt ze familie.
Als we op een rij gaan staan, zijn we een ongelooflijk stijgende lijn, met Siebe aan het eind en Jay aan het begin (als hij kan staan). En dan staan er 10 op een rij. Die Beppe toch, zoveel grote kleinkinderen!
Als we samen zingen hoor je het tot in het begin van de Dorpstraat en als we hoera roepen tot in Harlingen!
’s Middags zijn we naar het strand geweest in de bakfiets. Wij allemaal, dus ook Jay die voor het eerst zand tussen z’n tenen had. Gelukkig hadden we een tentkoepel van Beppe, anders was Jay zo de duinen ingewaaid!
Dat denk ik ook!
Zo veel wind, maar dat maakt wel dat de golven lekker klinken. Ik hoorde de wind tegen de tent en lag zelf lekker in de zon.
Ik vind het niet erg dat ik (nu) de kleinste ben hoor. Dan krijg je ook veel aandacht, maar het belangrijkste is dat ik er ben. Ik bedoel maar, wie had daar nu op gerekend!
Vorig jaar waren Papa, Mama, Zelda en Dzjez en de hele familie hier ook en toen vond iedereen het al bijzonder dat Dzjez er was. Geen haar op niemands hoofd die er aan dacht dat ik er nog zou zijn. En zo zie je maar, uit geen gedachte kunnen mooie dingen komen.
Die kunnen ook uit het zand komen. Met een schep en wat inspanning is er ineens een kasteel! Dat moet ik onthouden, want als ik later groterder ben moet ik samen met Jay ook een kasteel bouwen. En een stal voor onze paarden….
Ik voel me als een koning op het strand en doe net alsof ik er al jaren kom (wat technisch natuurlijk niet kan, want ik ben al 1 jaar en 7 maanden of zo). Lekker in de duinen rollebollen en in het zand spelen.
Siebe was even helemaal zand! Alleen zijn hoofd was nog zichtbaar en ik was heel even bang dat de rest niet terug zou komen. Gelukkig kwamen hoofd, schouders, knie en teen, knie en teen, na een stevige grom weer tevoorschijn.
Pfff!
Daarna zijn we naar ‘De Bolder’ gegaan. Ik heb daar van iedereen wat gesnaaid en stukken sparerib afgekloven met klodders appelmoes er op en een glas limonade leeggedronken mét een rietje, alsof ik dat m’n hele leven al doe. Nee, laat mij maar gaan, ik red me wel en zal niet omkomen van de honger!
Ik heb het gehouden bij melk-van-mama en ging van armen naar armen. Ik heb een rijk leven, al zeg ik het zelf. Ik kijk iedereen diep in de ogen en lach wat af.
Uiteindelijk zijn Dzjez en ik samen met mama naar huis gegaan. Ik was best moe, maar Dzjez was moeër! Die was op, dus ik schrijf het stukkie even af.
Ik heb nog gezellig even met mama samen achter in de tuin gezeten en de laatste zonnestralen opgepikt, genietend van het uitzicht.
Vandaag was het weer voor een bril, want de zon schijnt. In de lucht, maar ook in mijn hoofd, want het leven is mooi.
Was ik ‘vroeger’ niet echt te vinden voor brillen of andere accessoires op mijn hoofd, tegenwoordig doe ik het zelf. Zelf dingen doen is altijd leuker dan wanneer iemand anders het doet.
En Dzjez is niet de enige met een zonnebril, alleen ik heb het dan weer niet zelf opgezet. Ik ben bebrild, door ‘iemand’ wiens naam niet genoemd zal worden.
En het was een spectaculair begin van de dag. Zelda is berooft….
Zoals elke dag, begon vandaag ook met ontbijt. Zelda had voor zichzelf een minutieus samengesteld ontbijt bedacht. Met een boterham met confituur. Een heerlijk stukje suikerbrood.
Ze had ook bedacht om het achter in de tuin op te eten. Lekker in het zonnetje, achter in de tuin, met de zee ruisend op de achtergrond en net toen ze ging zitten, kwam ze er achter dat de bank nat was.
Eerst even droog maken dus. Toen ze eindelijk klaar zat en haar eerste hap wilde nemen, besefte ze dat ze nog geen drinken had…. OK, even terug naar de keuken om melk en jus te halen. En toen ze terugliep zag ze gezellige meeuwen vliegen, wat een prachtig en pittoresk plaatje.
Maar wat was dat?! De meeuwen hadden iets in hun bek! Nee, hè! Daar ging haar ontbijt en ik heb Zelda nog nooit zo beteuterd zien kijken en mama…. Mama had de gele randjes om haar neus van het harde lachen! Toelachen in dit geval, niet uitlachen, laten we duidelijk zijn daarin. Gelukkig waren de meeuwen in de tweede ronde kansloos!
Ik heb vanochtend ook nog lekker gedanst met mijn nichtjes (daar heb ik er heel veel van!) op “in de maneschijn” en “Hoofd, schouders, knie en teen”. Briljant spectacle!
Ik ben ook weer naar het strand geweest en daar voel ik me vrij als een vogel. Ik heb er ook veel gezien en volgens mij was er ook één van de meeuwen die de boterhammen van Zelda heeft gejat (net als bij Dikkie Dik!).
Ik heb met Siebe in de duinen gespeeld. We zijn er vanaf gerold, dat is één van Siebe z’n lievelingsdingen, dus vind ik het ook leuk! Ik ben niet in de zee geweest. Had ik geen zin in vandaag.
Ik ben met mama gaan fietsen in de bakfiets en lag lekker op m’n rug in de MaxiCosi. Zo kon ik mooi naar de zon kijken en de meeuwen…. Hey, die ene ken ik!
Uiteindelijk zijn we naar de camping gegaan en daar heb ik dag gezegd tegen Iris, die had een heel mooi schilderijtje gestuurd als kaartje. Ik bedoel maar, dat is slim, want die hang je direct aan de muur!
En de rest van de familie was er ook! We zijn in de tent van Evelyn geweest en ik mocht iedereen even goed en van dichtbij bekijken. Dat is het voordeel van baby zijn. Je kunt mensen goed in de ogen kijken.
En ogen zijn het venster naar de ziel, zeg ik altijd maar.
Leuk is dat toch zeg! Al die familie om ons heen. Dan is er altijd iets te doen.
Die zilte lucht zorgt er voor dat mijn ogen lekker lang dichtblijven. Dat en het feit dat ik de dag daarvoor ook niet echt heel geslapen heb en veel indrukken heb opgedaan en laat naar bed ging. Na een foor-merg-en-been-gaande-BRUL ben ik vredig in slaap gevallen.
De kerkklok zorgde er voor dat ik onderbewust wist hoe laat het was.
Mijn onderbewuste, dat is toch wat, ik heb het meer weet er niets van en toch heeft het een grote invloed op wie ik ben. Veel meer dan dat ik dus weet! M’n onderbewuste is een soort denkfabriek. Wat er precies in gebeurt weet niemand, maar het product is een leuke Dzjez!
Het is per definitie een leuke ochtend als er veel mensen zijn. Niet alleen Siebe en Zelda, maar ook Noa en Quyn. Dat maakt dat er veel gelachen en geknuffeld wordt.
Siebe heeft ook nog een kunstwerk gemaakt van het hout en we hebben samen gevoetbald. Over een paar jaar dan kunnen we ‘echt’ voetballen en hebben we de hele tuin nodig! Misschien moet papa dit huisje nog eens huren.
Deze ochtend kwam Irene de zus van papa en die is superlief.
Daar wordt ik goedlachser van dan dat ik normaal al ben. Wat ze ook doet is de korreltjes in m’n oog wegjagen. Dat doet ze door er naar te kijken en de zwaaien en te wijzen. Het voelt al een stuk beterder. Straks is het helemaal over!
Wat een relaxte dag was het zeg. Mooi weer, de zilte lucht, familie in de buurt en mama. Veel kwollitietaaim met mama. Lekker in de wieg. M’n gezicht is bruiner dan een reep chocola aan het worden. Ik denk dat ik aan het eind van de vakantie bruiner ben dan iedereen. Vandaar die witte lakentjes. Op donkere zou je me niet zien!
We zijn ook nog gaan wadlopen in de BabyBjorn. Mama en ik zijn niet verder gekomen dan de dijk, maar papa, Siebe en Dzjez die zijn er vol voor gegaan.
JA! En ik heb dan de ongelooflijke drang om helemaal tot aan het water en verder te gaan. Ik ben een echte Hollander, altijd op zoek naar de horizon, alleen is de horizon een relatief begrip en staat’ie altijd even ver. Zichtbaar, maar onbereikbaar. We zijn dus een eind geraakt, maar ook weer niet.
Trouwens het loop ook niet lekker, die bodem. Het is eerst een laag zandblubber, dan een laag zwarte blubber en dan een laag scherpe schelpjes en kokkels. Niet echt om op te rennen dus. Het lukte papa niet om bij de zee te komen, hij stond tot aan z’n knieën vast en ik was het er niet mee eens.
Heen ben ik ‘meegaand’ maar terug heb ik een probleem. Dan hang ik spartelend onder de oksel van papa, Nee, Nee, roepend. Maar ik zit klemvast en kon geen kant op, behalve de kant van papa.
Toen kwam er een SMS. Beppe was gearriveerd, dus papa ging met zwarte benen op de bakfiets naar de boot. Toen hij terugkwam zat Beppe niet in de bakfiets. Daar zat alleen bagage in. Beppe kwam op de fiets. Ietsje later…
Ik heb snel dag gezegd en toen zijn Papa, ik en Siebe vertrokken. Eerst nog even 2 fietsjes voor Senn en Nynthe ophalen (ik zat compleet in de verdrukking op de bakfiets, maar geef geen krimp! En daarna naar het strand!
Met zwembandjes en al heb ik me daar Super vermaakt!
Het was wel koud, waardoor ik niet onder water ging. Dat is voor de volgende keer! Siebe, was aan het ‘boarden’, daar hebben we gezellig naar gekeken.
Daarna nog even langs Tessa en ik kreeg een Chocoprins Cake en de opdracht die in het geheel in m’n mond te stoppen (dat was m’n onderbewuste, denk ik). Daar waren Nynthe en Senn ook. Ik heb hun bed gezien en dat ziet er uit als de slaapkamer van een piratenboot. Grappig, want het huisje heet ‘Struikrover’.
We waren nog niet van ze af, want ze kwamen ook nog gezellig eten. Het was weer een gezellige boel in Huize Hoff!
Aan het eind van de dag, kom ik altijd net een stukje wakker zijn te kort. Het gevolg deze keer was dat ik heerlijk op de schoot van papa in slaap ben gevallen. Ach ja, al die indrukken is een vermoeiende bezigheid voor mijn onderbewuste. En ik ken de woorden nog niet eens. Vraag me af hoe dat met mijn onderbewuste zit….
Dzjez & Jay 